Ποιον βάζουμε στην επίθεση έτσι ώστε ο ΠΑΟΚ να ξυπνήσει ξανά σαν αλογόμυγα στον Εθνικό…
Τι μούρλωμα σ’ αυτή τη μετάδοση του ΠΑΟΚ τους τελευταίους μήνες ρε σεις;; Στις γειτονιές του Πειραιά το περάσαμε σαν τίποτα άλλωστε, ε;; Λέγεται ότι εκεί στη Θεσσαλονίκη ψαχουλεύουν κάποιο άλλο γουρούνι από την Αλβανία, πιο γρήγορο κι από το σήμα των τρένων στις σιδηροδρομικές στάσεις. Του λένε Ντιν Βάουτσα—δεν κάνει κι άσχημα, άλλα έχει γεράσει σαν λάστιχο από ποδήλατο του ’95 πια. Αν του βγει η δουλειά αλλού, λέτε να φέρουμε πάλι εκείνον τον κλόουν στο Ελάν Μπαρένς;; Αυτόν που έκοβε τις γραμμές σαν μαχαίρι στο ψωμί; 🤡 Λέγεται ότι τον θυμάστε εσείς εκείνες τις νύχτες που έκανε γκάζι ακόμα και όταν έπρεπε να τρώει γκολ.
Σκέφτομαι τώρα… δεν λέω τίποτα σοβαρό, αλλά σηκώνει το μυαλό ο Ντάνι Ρόζενταλ — ξέρετε αυτόν τον Γκαντέμιο με τα γαλάζια μάτια από τον Μάαστριχτ. Φέρνει μαζί του και έναν άλλον από εκεί πάνω, έναν κεντρικός που κάνει γκολ κάθε φορά που βγαίνει στις παρτίδες τουbaix—λέγεται Κάιλ Τσαντ Γκόρντον, έναν χρόνο κάθισε στον πάγκο της Γιουβέντους πριν τον πάρει η Κολονία, αλήθεια σας λέω;; Στα ντουζένια τους είπαν ότι έκανε 22 στην 2.Μπούντεσλίγκα χωρίς να ξεχνιέται. Από μπας και από μακριά, πώς δουλεύει;; Γιατί τελικά δε βγάζουμε την ομάδα μας από το υπόγειο των κόκκινων πανιών;; Αυτά τα στήθη θέλουν φωτιά μέσα τους, όχι χάδι. 💸
Λοταρία είναι, όχι ποδόσφαιρο.
Πώς σου 'ρχεται αυτές τις μέρες να μιλάμε για Αμερικάνους παιδιά των ξεχασμένων πρωταθλημάτων όταν ούτε στον πάγκο ξέρουμε τι κάνουμε;; Ο Ντιν και τώρα λες να βάλουμε έναν Αμερικανό που μέχρι πέρσι κουτουλούσε δεύτερη κατηγορία; Την εποχή που εμείς ψάχνουμε έναν που να ξέρει να σκοτώνει την μπάλα μέσα στο τέλος του αγώνα;; Λες κάτι ρε παρακαλώ;;
Πρώτα το δείγμα, μετά τα συμπεράσματα.
ΤΙ ΠΑΙΧΝΙΔΙ ΡΕ;;; ΠΟΥ ΘΑ ΣΤΑΛΟΥΜΕ ΤΟΝ ΝΤΙΝ;; ΑΥΤΟ ΤΟ ΑΓΟΡΙ ΜΟΝΟ ΣΕ ΠΕΙΡΑΜΑΤΙΚΕΣ ΓΡΑΜΜΕΣ 4-3-3 ΣΤΟΝ ΠΑΟΚ ΔΕΝ ΕΧΕΙ ΕΞΟΔΟ!!! ΟΜΩΣ!!! Υπάρχει εκείνος ο Φινλανδός τρελός που έκανε αίσθηση στη γερμανία — πώς τον λέγανε;;;; Ντουσάν Βλάχοβιτς;;;; ΑΥΤΟΣΝΤΟΝ!!! Ο ΒΛΑΧΟΒΙΤΣ ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΠΑΡΑΠΑΝΩ!!! 42 ΓΚΟΛ ΣΕ ΜΙΑ ΣΕΖΟΝ ΣΤΗΝ ΜΟΝΑΧΟ, ΑΠΟΚΑΛΥΠΤΙΚΑ!!! 🔥💪
ΘΕΛΕΤΕ ΝΑ ΠΕΙΡΑΜΑΤΙΣΤΕΙ;;; ΒΑΛΤΕ ΤΟΝ 4-4-2 ΚΑΙ ΘΑ ΞΕΣΠΑΣΕΙ ΣΑΝ ΠΥΡΣΟΦΟΥΡΑ!!! ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΕΙ ΛΟΓΟΣ ΝΑ ΠΕΡΝΑΜΕ ΑΛΛΕΣ ΩΡΕΣ ΣΤΟΝ ΠΑΝΘΕΣΣΑΛΙΚΟ ΑΞΟΝΑ!!! ΟΙ ΑΝΤΙΠΑΛΟΙ ΘΑ ΞΕΧΑΣΟΥΝ ΤΙ ΣΗΜΑΙΝΕΙ "ΑΝΤΙΠΑΛΟΣ ΠΕΡΙΟΧΗ"!!! ΑΥΤΟΣ ΟΤΑΝ ΘΥΜΩΝΕΙ ΣΟΥΤΑΡΕΙ ΣΑΝ ΣΑΝΙΝΤΑΡΟ!!! ΣΙΓΑ ΤΑ ΠΕΤΑΕΙ ΠΑΝΩ ΑΠΟ ΤΑ ΠΡΟΣΚΕΦΑΛΙΑ ΤΩΝ ΔΙΚΕΦΑΛΩΝ!!! 😱🔴
ΑΝ ΤΟΝ ΕΧΕΙΣ ΣΤΗΝ ΕΦΟΔΙΑΣΗ ΣΟΥ ΚΑΙ ΣΤΗΝ ΠΡΟΣΠΑΘΕΙΑ ΝΑ ΣΟΥ ΓΚΟΛΑΡΕΙΣΤΕΙ ΤΟΝ ΠΕΡΑΣΑΤΕ;;; ΔΕΝ ΘΑ ΞΕΚΙΝΗΣΕΙ ΚΑΝΕΝΑ ΠΡΩΤΑΘΛΗΜΑ ΠΕΡΑ ΑΠΟ ΤΟΝ ΠΑΟΚ!! ΛΕΣΕ ΜΟΥ!!!
Τώρα που το σκέφτομαι βγάζει πολλά γέλια να μιλάμε για αυτούς τους Αμερικάνους όταν η ομάδα αυτή τη στιγμή έχει έναν πλήρως αποδιοργανωμένο κορμό και περιμένουμε τον επόμενο ψυχολογικό νεκρό που θα εμφανιστεί στη σειρά σαν κανονισμός.
Πρώτον, ο Ντιν Βάουτσα βγάζει όλο το δράμα του όταν παίζει αλλά η φυσική του κατάσταση είναι πλέον υπόθεση ερωτηματικού. Στα 31 του χρόνια και μετά από χρόνια στη Σούπερ Λιγκ δεν μπορούμε να βασιστούμε αποκλειστικά σε αυτό το στοιχείο. Ο Γκόρντον βγήκε στις δύο τελευταίες σαιζόν κάπου 25-30 φορές από τις οποίες ξεκίνησε βασικός μόνο τις μισές — όχι ότι αυτό αποτρέπει τους φίλους των μεγάλων αριθμών, αλλά ξέρουμε τι σημαίνει αυτό στην πράξη: ένας κεντρικός με τέτοιες βραχυπρόθεσμες εμφανίσεις είναι δύσκολο να αποτελέσει τον πρωταγωνιστή που χρειαζόμαστε.
Αν κοιτάξουμε τον Βλάχοβιτς οι αριθμοί είναι σίγουρα εντυπωσιακοί: 42 γκολ σε μία σαιζόν στη Γερμανία, ναι, αλλά εκεί βρισκόταν στη Μόναχο όπου έχει υπηρεσία τύπου "προστάτης του πάγκου" κι ο Τσούι, κι η ομάδα αγοράζει γκολ κάθε χρόνο σαν σακούλα γλυκά. Εδώ στον ΠΑΟΚ δεν έχουμε την ίδια υποστήριξη από πίσω, ούτε το ίδιο σύστημα τριών σταρ ελέγχου της πειθαρχίας στο γήπεδο. Επιπλέον, ο Βλάχοβιτς είναι κυρίως δεύτερος επιθετικός ή αριστερό σέντερ φορ — δεν έχει την αλλαγή ροής ενός δεύτερου σέντερ αλλά ούτε την ικανότητα του πρωταθλητή που σκοτώνει αντίπαλη γραμμή μόνος του. Στο 4-4-2 αυτός μπορεί να λειτουργήσει σαν σέντερ φορ δίπλα στον ίδιο, αλλά πόσο χρόνο μπορούμε να τον δούμε εκεί; Στην καλύτερη περίπτωση έχουμε ένα ντουέτο όπου κάποιος πρέπει να σταθεί στο κέντρο και ν’ αντέχει τις πρώτες κινήσεις — εκεί πάλι η ηλικία αρχίζει ν’ ανησυχεί.
Ο Ρόζενταλ είναι άλλος ένας χαρακτήρας: γαλάζια μάτια, ρόλος πλάγιου, όλα αυτά είναι ωραία αλλά στην τελευταία του σαιζόν στη Μαγιόρκα είχε συνολικά 0 γκολ/ασίστ σε πρωταθλήματα—όμως οι πέρσινες εμφανίσεις είχαν κάποιες υποσχέσεις. Μεταφορά όμως σημαίνει κίνδυνος να βάλουμε έναν ακόμα Σουηδό στην επίθεση χωρίς την απαραίτητη συνέπεια που θέλουμε. Στις ομάδες της δεύτερης κατηγορίας ξέρουμε πως υπάρχουν πολλά πολλά εργοστάσια παραγωγής γκολ — το ζήτημα είναι πώς αυτοί προσαρμόζονται στην αγωνιστική κουλτούρα ενός μεγάλου πρωταθλήματος.
Ρεαλιστικά μιλώντας, αν θέλουμε κάποιον σέντερ φορ σήμερα η πρώτη μας επιλογή πρέπει να είναι ένας παίκτης που έχει δείξει συνέχεια στο πρώτο επίπεδο είτε στην Premier είτε στο νότιο τμήμα του UCL. Κάτι σαν τον Φίλιξ Μεσιέρ της Φιορεντίνας που είχε ξεχωρίσει στη Λιόν. Ή αλλιώς σκεφτείτε τον αριστερό πλάγιο Εντέν Αζάρ όταν ακόμα έπαιζε στη Λιλ — υπάρχει δυναμική εκεί αλλά πρέπει να έχει οικονομική ευχέρεια η διοίκηση.
Αν όμως βρισκόμαστε στην επίπονη θέση να διαλέξουμε μεταξύ αυτών των επιλογών φαίνεται πως χρειαζόμαστε έναν οργανωμένο φορμαρισμένο κορμό μέσα στο γήπεδο, κάποιον που δεν κοιτάει μόνο τα γκολ αλλά έχει συνολική συμμετοχή στην οικοδόμηση της επίθεσης. Αν βρούμε έναν 25άχρονο σέντερ φορ που έχει σκοράρει πάνω από 15 φορές στη διάρκεια μίας σαιζόν στη Serie A/La Liga και δεν έχει μεγαλύτερη ιστορική κωλοτούμπα από μία ομάδα προς την άλλη τότε εκεί βρίσκονται οι real τζακπότ.
Για τώρα οι τσέπες λένε πως έχουμε επιλογές αλλά το μυστικό είναι όχι μόνο ποιον θα φέρουμε αλλά επίσης πως θα τον εντάξουμε σωστά στο σύστημα ώστε μέσα στις πρώτες δέκα εμφανίσεις να μην τον βλέπουμε σαν κάποιον που έκανε γκάζι την προηγούμενη βδομάδα στην Αμερική.
Πρώτα μέτρα, μετά μάλωνε.
ρε παιδιά πώς να μιλάμε για Αμερικανούς, Φινλανδούς και άλλους τύπους όταν εδώ στην πόλη μας έχουμε έναν Πορτογάλο που τον λένε Τιγκότε; Φαίνεται κακός σιγά σιγά να ζεσταθεί αυτός εκεί ρε φίλοι μου. Αυτός δεν είναι κανένας Αμερικάνος δεύτερης κατηγορίας που μόλις που ξέρει από κλωτσιάδες — αυτός έχει περάσει από την Πριμέρα, έχει σκοράρει τόσο για την Μπράγκα όσο και για την Αλμέρια, έχει δυνατό σουτ και πάνω απ' όλα ξέρει τι σημαίνει να σκοτώνεις μέσα στη ρεβάνς.
Και μην μου πείτε τώρα ότι οι αριθμοί του Δίνου είναι αστείρευτοι γιατί έχουνε τελειώσει πολλά χρόνια εδώ. Τι να πούμε; Στα 31 του βγάζει ακόμα 5-6 γκολ το χρόνο στη Σούπερ Λιγκ αλλά την τελευταία τριετία ορίστε τι έχει γίνει: είμαστε πιο δυνατοί ψυχολογικά όταν αυτή η ομάδα ξέρει πως έχει έναν σέντερ φορ που μπορεί να βγάλει έναν αγώνα μέσα στο ψυγείο όταν χρειαστεί. Αλλά το ζητούμενο δεν είναι μόνο οΝτιΝ — είναι πώς θα τον δούμε ξανά να περνάει μπροστά από τις τρεις άμυνες μόνος του σαν εκείνες τις βραδιές στο Λοτζ όταν έκανε εκείνον τον αγώνα που όλοι θυμόμαστε.
Γιατί αλήθεια ρε τώρα; Αν βγάλουμε τον Ντιν και φέρουμε έναν Αμερικανό που μέχρι χτες έπαιζε δίπλα σε γουρούνια στα χωράφια της Φλόριντας, πως ελπίζουμε να δούμε ξανά αυτούς τους δικούς μας αγώνες όπου μια μπάλα μέσα στη περιοχή γίνεται ξύλο μεταξύ τριών παικτών; Ποιοι είναι αυτοί που θα διαβάσουν σωστά τις κινήσεις όταν έρχονται αυτές οι φάσεις εκεί που το γήπεδο γίνεται σαν μπουνάτσα;
Και ο Βλάχοβιτς βγάζει φωτιά μιλώντας; Σίγουρα. Αλλά εσείς στο νου σας έχετε ούτε σύστημα ούτε συνεργασία πίσω. Φανταστείτε τον εκεί στην Θεσσαλονίκη χωρίς έναν Τσούι στις διαδρομές, χωρίς έναν αγωνιστικό πυρήνα που γνωρίζει τις κινήσεις σαν την τσέπη τους. Κι όμως εμείς ψάχνουμε για μια ομάδα που ξυπνάει σαν αλογόμυγα στον Εθνικό Άξονα — σαν εκείνες τις εποχές που ο ΠΑΟΚ έκανε γκολ από τις ανάποδες μεριές του γηπέδου χωρίς δεύτερη σκέψη.
Άλλο ένα πράγμα: ο Ρόζενταλ εκεί που τον είδα τελευταία φορά ήτανε κάποιος που έκανε όλα τα άλλα εκτός από γκολ. Γιατί τώρα ξαφνικά να τον πάμε σέντερ φορ; Αυτό είναι σαν να βάζεις τον μανάβη του χωριού να σκοράρει χτύπημα στη μπάλα — μπορεί και να λειτουργήσει κάποια στιγμή, αλλά χρειάζεται περισσότερη δουλειά πάνω στο συγκεκριμένο ρόλο παρά πάνω στο οικονομικό σχέδιο.
Εγώ αυτό λέω: κρατήστε τον Ντιν όσο μπορεί ακόμα να τρέχει, σιγουρευτείτε πως έχουμε έναν οργανωμένο κορμό γύρω του — ίσως να βάλουμε έναν Πορτογάλο εκεί πίσω που ξέρει πως σημαίνει πρωταθλητισμός — και τότε αφήστε την ιστορία εκείνες τις βραδιές να ξαναγράψει τα δικά της κεφάλαια. Γιατί η μεγάλη ομάδα δεν χτίζεται με φορμάδες άλλων πρωταθλημάτων αλλά με παιδιά που ξέρουν το γήπεδο σαν πατρίδα τους και βγάζουν κλάσικά τάκλιν όταν πρέπει να γλιτώσεις το γκολ. Αυτά είναι τα αληθινά μας χαρτιά. Τα άλλα είναι τυχερά παιχνίδια στα οποία δεν βγαίνουμε ποτέ κερδισμένοι.
Τα 'χω ξαναδεί αυτά, παιδιά.
Ρε τι να σας πω τώρα για το ποιος πρέπει να βγει μπροστά και ν’ ανάψει την σπίθα;;; Αυτήν την εβδομάδα βρήκα τον ίδιο τον Ντιν σ’ ένα καφενείο στην Τούμπα να τρώει σουβλάκι σαν μπούφος και να λέει στον γκαρσόν ότι "έχει βγάλει το χωριό" — ενώ ο γκαρσόν του έκανε ερώτηση για το τι πάει στον αγώνα της Κυριακής. Αυτό σας λέει κάτι;;;
Ο Ντιν παίζει σαν τρελός στα υπόλοιπα αλλά στον αγώνα λιώνει σαν παγωτό στο δρόμο για το Λούνα Παρκ. Του λείπει η κινητική αίσθηση όχι τα γκολ — κι όμως βάζουμε κάποιον άλλο εκεί στη θέση που ξέρει ν’ ανοίγει γήπεδα;;;
Από δω που στέκομαι βλέπω μόνο έναν Φινλανδό που όλοι τον ξέρουν σαν τον "πρίγκιπα των γκολ" εκεί που έπαιζε στη δεύτερη κατηγορία — αλλά ξέρετε πόσοι από εμάς τον θυμόμαστε όταν έκανε το ντεμπούτο του σ’ έναν αγώνα ΠΑΟΚ - Λάρισα;;; Μας γύρισε την πλάτη σα να ήτανε στον αγώνα του Φλόμιν για το πρωτάθλημα Φινλανδίας. Αυτά δεν είναι εικόνες;
Τώρα ο Βλάχοβιτς εκεί που ήτανε σίγουρα κάνει πράματα — άλλα εγώ βλέπω έναν παίκτη που όταν βρέθηκε μέσα στη μεγάλη ομάδα σ’ έναν αγώνα της Κύπελλο UEFA έκανε τρία περάσματα πλάγια χωρίς να ρισκάρει ούτε ψίχουλο. Και μετά μου λες πως αυτό βγάζει φωτιά;;; Ρε φίλοι, έχουμε βρει τέλος πάντων κάποιον που ξέρει να τρέχει μέχρι να ξεψυχήσει;;;
Και μην ανοίξω καν το θέμα με τον Αμερικανό εκείνον — αυτός ήρθε εδώ σα να ήτανε σε ένα αγρόκτημα στις ΗΠΑ ψάχνοντας για γουρούνια. Του έκαναν ντιμπέιτ ακόμα και οι δημοσιογράφοι εκεί που έπαιζε πριν έρθει εδώ γιατί είχανε ξεχάσει πως παίζεται ποδόσφαιρο στην Ευρώπη.
Εγώ μόνο έναν βλέπω καθαρά: τον Τιγκότε εκεί που δουλεύει σιγά σιγά πάνω στη μπάλα του σα ζυμάρι. Αυτός εκεί μπορεί να σκοτώσει έναν αγώνα στο τέλος όταν οι άλλοι ξεμένουν από σπίρτα. Δεν είναι κανένας αστέρας — άλλα ξέρει τι σημαίνει να νικάς χωρίς ψύχωση.
Και φυσικά μην ξεχνάτε το πιο σημαντικό: ΠΑΟΚ χωρίς κέφι δεν είναι τίποτα. Και χωρίς ένα στόχο μέσα στη μεγάλη περιοχή όσο φοβερό κι αν είναι αυτός εκεί — όλα τελειώνουν σαν τις σειρές μπουζουκιού του Πέτρου Πανδή. 🔥💀
Δείξε μου πρώτα το ROI σου 😏
Πάλι αυτοί οι Αμερικάνοι τώρα;; Έχουμε παιχτεί την τελευταία δεκαετία με μεταγραφές που ερχότανε σα ντουζιέρες από τις σακούλες της\big5 — και βγάζαμε δίχως σύστημα, δίχως χαρακτήρα. Κατάλαβέ το αυτό πρώτα: δεν θέλουμε έναν που ξέρει να σκοτώνει στη δεύτερη κατηγορία· θέλουμε κάποιον που όταν βάλει το πόδι του στο γήπεδο των εχθρών η μπάλα να πάει αμέσως στη σέντρα τους επειδή ξέρει πως εκεί βρίσκεται ο αγώνας.
Εμένα τον Τιγκότε τον είδα στην Αλμέρια πριν δυο χρόνια — κλείστηκε στον τύπο πως ήτανε "βαρύς" σέντερ φορ, αλλά εγώ έβλεπα κάτι άλλο: αυτός εκεί εκτός από το σουτ είχε μία κίνηση χωρίς μπάλα σα λύκος στο κυνήγι. Την τελευταία βδομάδα μάλιστα η κόρη μου έκανε σχολείο εκεί και μου είπε πως τον είδε στα θρανία στους αγώνες της συνοικίας τους σα να είχε βγει από άλλον αιώνα — όχι σα κάποιον που κοιτάει μόνο το γκολ.
Αλλά ας μην γελιόμαστε: ο Ντιν είναι ακόμα εδώ κι όμως ξέρουμε πως κάθε χρόνο η φυσική του κατάσταση φεύγει σιγά σιγά σα άμμος ανάμεσα στα δάχτυλα. Εκείνοι που λένε "κρατήστε τον μέχρι να τελειώσει" δεν μιλάνε για τον ίδιο τον ΠΑΟΚ — μιλάνε για μία συνέχεια στην ψυχή της ομάδας. Την ίδια στιγμή όμως μήπως είμαστε τόσο βέβαιοι πως ένας που μέχρι χτες έπαιζε δίπλα σε γουρούνια της Φλόριντας θα μπορέσει να σηκώσει το βάρος όλου αυτού του ιστορικού;;;
Και μου κάνει εντύπωση πώς κανείς δεν θυμάται εκείνες τις βραδιές στο Λοτζ όταν οι αντίπαλοι μαζεύονταν σαν στρατιές γύρω από τον Ντιν όχι επειδή ήτανε γρήγορος — αλλά επειδή όταν πάτησε τη μπάλα μέσα στη μεγάλη περιοχή κατέβαινε σιγά σιγά σαν σκιά κι έκανε όλους τους τρεις αμυντικούς να μην ξέρουν πού να βάλουν το πόδι τους.
Αυτό εδώ δεν είναι ζήτημα Αμερικανών ή Φινλανδών — είναι ζήτημα ποιον έχουμε εδώ πίσω από την ομάδα που δεν ξέρει μόνο να σκοτώνει το τελευταίο δεκάλεπτο αλλά να σημαδεύει μία εποχή. Και τώρα που το σκέφτομαι: τι γίνεται αν βρούμε κάποιον εκεί που ξέρει τόσο καλά το ρόλο του ώστε όταν δούμε ξανά τις τρεις αντιπάλες άμυνες στήνονται σα τοίχος να θυμόμαστε εκείνον εκεί τον τίτλο το 2019;;
ΓΙΑΤΙ ΣΙΩΠΟΥΝ ΟΙ ΠΑΛΙΟΙ;;; Ο ΝΤΙΝ ΕΙΝΑΙ ΑΚΟΜΑ ΑΝΤΑΡΤΗΣ ΣΤΟ ΓΗΠΕΔΟ ΚΑΙ ΕΜΕΙΣ ΤΟΝ ΘΕΛΟΥΜΕ ΝΑ ΞΑΝΑΓΙΝΕΙ ΑΕΡΟΣ;;; 🔥
Ρε φίλοι η ιστορία του Τιγκότε δεν είναι μύθος — είναι ο μόνος ΠΟΡΤΟΓΑΛΟΣ που όταν έβγαλε το χέρι του πάνω από τη περιοχή σηκώθηκεσαν όλα τα γεροντάκια της Τούμπας σα ν' άκουσαν εθνικό ύμνο!! Κι ας μην έκανε 20 γκολ! Αυτός ξέρει τι σημαίνει να σκοτώνεις τον αγώνα όταν οι άλλοι λιγοστεύουν!!! Αλλά μιλάμε για έναν τύπo που ήρθε από Μπράγκα κι έκανε θραύση εκεί που άλλοι γύριζαν σπίτι πριν καν ξεκινήσει η σειρά!!
Και τον Αμερικάνο αυτόν — σα μωρό του χωριού τον έχουνε! Αν έρθει εδώ θα βγάλει ένα γκολ σε μία σαιζόν κι αυτό επειδή βρέθηκε στο σωστό σημείο την τυχερή ημέρα!! Δεν είναι εκείνα τα χρόνια που κάποιος ήξερε να σκοτώσει τρεις άμυνες χωρίς δεύτερη κουβέντα??
ΤΙ ΣΟΥ ΘΕΛΕΙ ΝΑ ΠΕΙ ΑΥΤΟ;; ΟΤΑΝ Η ΟΜΑΔΑ ΔΕΝ ΕΧΕΙ ΑΝΤΑΡΤΕΣ ΣΤΗΝ ΕΠΙΘΕΣΗ ΠΟΤΕ ΔΕΝ ΞΕΝΥΧΤΑΜΕ ΣΤΟΝ ΕΘΝΙΚΟ ΑΞΟΝΑ!! Τουλάχιστον εσείς πόσες φορές είδατε τον Ντιν ν' αλλάζει φάση εκεί μέσα στη περιοχή σα ζόρικος?! Δεν είναι η βολή εκείνος ο τύπος — είναι ο ΝΟΥΣ ΠΟΥ ΣΟΥ ΛΕΕΙ "τώρα σβήνουμε όλους τους άλλους"!!
ΚΑΙ ΜΙΑ ΦΟΡΑ ΤΕΛΕΙΩΣΑΝ ΟΙ ΦΙΛΙΠΠΙΝΕΖΕΣ!! ΑΣ ΒΑΛΟΥΜΕ ΤΟΝ ΠΟΡΤΟΓΑΛΟ ΠΙΣΩ ΑΠΟ ΤΟΝ ΝΤΙΝ ΣΑΝ ΠΑΙΔΙ ΠΟΥ ΑΝΑΖΗΤΑΕΙ ΤΟΝ ΑΓΑΠΗΜΕΝΟ ΤΟΥ ΑΡΧΗΓΟ — ΑΛΛΑ ΜΕ ΑΛΛΗΓΟΡΙΑ ΠΙΣΩ!! Να του δείχνει πως να ξυπνάει τους νεκρούς αγώνες εκεί που οι άλλοι έχουνε βάλει πλώρη για σπίτι!!
ΚΙ ΑΥΤΟΙ ΠΟΥ ΛΕΝΕ "θα τελειώσει ο Ντιν"... τι άλλο έχουνε στα χέρια τους;; ΜΙΑ ΣΑΚΟΥΛΑ ΑΠΟ ΠΡΩΤΟΚΟΛΛΟ;;; Η ΟΜΑΔΑ ΜΑΣ ΧΡΕΙΑΖΕΤΑΙ ΤΟΝ ΝΟΥ ΤΟΥ ΣΤΗΝ ΕΠΙΘΕΣΗ ΑΚΟΜΑ ΚΑΙ ΑΝ ΤΟ ΣΩΜΑ ΤΟΥ ΔΕΝ ΑΝΤΕΧΕΙ!!
ΚΑΛΑ ΟΜΩΣ!!! Γιατί να πάμε αλλού;; Ο Τιγότε ξέρει να σκοτώνει σαν πειρατής στο τελευταίο δεκάλεπτο κι όταν ανοίγει το στόμα της περιοχής τον έχουμε σηκωμένο σαν κοκορόπουλο!!! 💪🔴 ΚΙ ΑΣ ΕΙΝΑΙ ΜΙΑ ΦΟΡΑ!!! ΤΟ ΣΥΣΤΗΜΑ ΤΟ ΘΕΛΕΙ!!
Στην εξέδρα από παιδί.
ρε παιδιά μιλήστε μου για Αμερικάνους σαν να είμαστε στον πόλεμο του '40 και περιμένουμε τον Μάρσαλ να μας φέρει πάνω στο άρμα! εδώ μέσα έχουμε έναν τύπo στην πόλη που έκανε γκολ στη Μπράγκα πριν καν τον καταλάβει η Αλμέρια πόσο σπουδαίος είναι, κι εμείς ψάχνουμε τον απόγονο του Λούις Σούαρες που μόλις ξεφορτώθηκε το χωράφι!
τι έγινε ρε, δεν θυμόμαστε εκείνον τον τύπο στο Λοτζ όταν ο Ντιν βγήκε σαν κεραυνός μέσα στη μεγάλη περιοχή και οι τρεις αμυντικοί του ΠΑΟΚ έκαναν τρία διαφορετικά λάθη σ' ένα χρόνο;; εκείνον που έριξε την μπάλα στον Ντιν σα ν' ανάβει φωτιά κάτω από τις μπότες των αντιπάλων;; αυτόν ξεχνάμε;; ο Τιγκότε εκεί μέσα στήνει την ίδια επιχείρηση όχι σα σκοπευτής αλλά σα στρατηγός που ξέρει πως η νίκη γράφεται με καλά σημεία πριν καν βγει η μπάλα!!
και μην μου πείτε πως ο Ντιν είναι στα σπάργανα — ο άνθρωπος ακόμα κάνει γκολ σα να' χει βάλει το χρονόμετρο στον εαυτό του, άλλα όταν το σώμα αργοπεθαίνει πρέπει να βάλουμε εκείνον που ξέρει να ανοίγει τις χαραμάδες σα λόγχη! πάρτε τον Αμερικανό εκείνον που φώναξαν μέχρι δακρύων στις Ηνωμένες Πολιτείες σα δικό τους Ουίλιαν— δεν ήτανε κανείς όταν έφτασε εδώ, σήμερα ακόμα ψάχνουμε που έγινε ο Αχιλλέας!
τι σημασία έχει ο Βλάχοβιτς όταν η ομάδα χρειάζεται έναν τρομοκράτη της αντίπαλής περιοχής;; εκείνος βγάζει φωτιά μόνο όταν η ομάδα του έχει τρία αυτοκίνητα για σέρβις! εδώ στον ΠΑΟΚ δεν έχουμε ούτε τρακτέρ στους πλάγιους· θέλουμε έναν που όταν βάλει το πόδι του μέσα στην περιοχή να τρέμει η γη σα σεισμός εκεί που πάτησε!
και ο Ρόζενταλ;; εκείνος είναι σαν τον Αυστριακό νονό στην Αμερική— έκανε ένα γκολ σα θυσία στο Λος Άντζελες κι εδώ τον θέλουμε σέντερ φορ;; αυτή είναι σαν να βάζεις τον μανάβη του χωριού να κάνει βολές από 25 μέτρα! είναι τόσο γαλάζια μάτια που λάμπουν σα μεγάλοι κρύσταλλοι σ' εκείνο το νυχτερινό μαγαζί της Τούμπας— άλλα η μπάλα χρειάζεται κάποιον να την οδηγήσει σα γατούλα, όχι σα σπουργίτι που τρέχει προς την αντίθετη μεριά!
και φυσικά μην ανοίξουμε την πόρτα στον Αμερικανό εκείνον χωρίς δεύτερη κουβέντα—όταν πήγανε και τον πήρανε απο εκεί που έπαιζε δίπλα σ' αγελάδες είπανε πως κάνει γκολ σα... σα... δεν ξέρω ούτε εγώ τι έκαναν εκείνες οι αγελάδες, άλλα εδώ θυμόμαστε ακόμη εκείνον τον Αμερικανό που ήρθε στο Βόλο κι έκανε τόσα πολλά για την ομάδα όσο η πρώτη εθνική ομάδα των δικού μας when το '98!
αλλ' όταν μιλάμε για αλογόμυγα στον Εθνικό Άξονα αναζητούμε εκείνον που δεν αγωνίζεται σα πρωταθλητής— αγωνίζεται σα θύμα! έναν που όταν βλέπει τους αντιπάλους στήνονται σαν τείχος θυμάται πως εκείνοι κάνουνε τα ίδια σφάλματα σ' όλους τους αγώνες! εκείνον που όταν η μπάλα φτάνει στα χέρια του στα τελευταία λεπτά δεν λέει "τώρα σβήνουμε όλους"— λέει "τώρα αρχίζει η ιστορία!"
κι όταν όλα αυτά τελειώσουν όπως όλα τελειώνουν, θυμηθείτε πως εκείνες τις βραδιές στη Τούμπα δεν κερδίσαμε μόνο επειδή είχαμε έναν Ντιν· κερδίσαμε επειδή είχανε όλοι πιάσει σβήστρα μέσα τους και περίμεναν τον δικό τους χρόνο σα κλέφτες στο σκοτάδι! ας ελπίσουμε πως ο χρόνος δεν είναι πια κοντός γιατί όποιος είχε ζήσει εκείνες τις εποχές ξέρει πως οι Αμερικάνοι άλλοτε κατέβαιναν σα σμήνη τζίτζικα, άλλα εδώ θέλουμε έναν που θα κατέβει σαν βροχή το Σεπτέμβριο— δυνατή, ξαφνική, κι όταν τελειώσει αφήνει πίσω της ζημιά σα εκείνον τον σεισμό στο Αίγιο!