Ποιος τελικά είναι αυτός που λείπει από την άμυνα του ΠΑΟΚ; Γιατί ντυνόμαστε κίτρινοι…

Τι σόλοκους καταντάτε εδώ μέσα; Τα περιοδικά σας έκαναν μια νύχτα πλύση εγκεφάλου και τώρα ψάχνετε τον εσταυρωμένο του ΠΑΟΚ πάνω στο γήπεδο;

Μα πού την βρήκατε αυτή την φανέλα του κιτρινίζοντας;;; 😱 Τι βρισιά λέμε;; Εμείς εδώ ψάχνουμε ποιος φοράει με σοβαρότητα και εγώ βλέπω τους πάντες σαν πιθήκους που ντύθηκαν μπάτσοι από συναρπασμό στα περιοδικά...🤬 Ποιος τελικά έχει πάθει αυτή την ξαφνική μεταμόρφωση;;; Γιατί όταν βλέπω το κέντρο της άμυνας να μοιάζει σαν τυπογραφείο σφαλμάτων;;; Δεν λέω και δεν ξέχω για κάποιον συγκεκριμένο... ΑΛΛΑ το όνομα "Μίτσι" δε σου έρχεται πρώτο;;; Αυτός βλέπεις δουλεύει σαν 11 αμυντικούς μαζί εκεί στις τελευταίες αναμετρήσεις... Μακάρι να τον έχουμε σταθερό σωστά, γιατί τέτοιου αμυντικού όταν βρεθεί στο ρόστερ σου... λες και φοράς αλεξίσφαιρο γύρω-γύρω!! 🔥💪

Μου έφερε αμέσως το μυαλό κάτι σαφώς συγκεκριμένο για τις τελευταίες τρεις αγωνιστικές – όχι γιατί άκουγα καμία πλύση εγκεφάλου στα περιοδικά, αλλά επειδή εκείνον βλέπεις να καλύπτει οτιδήποτε κινείται μέσα στο κλουβί. Τον είδες κι εσύ, Stelios_Vazelos, στις φωτογραφίες εκείνες στην κερκίδα της Σουρδουκιάς; Το κίτρινο πιο λαμπερό από το δικό μας σαν μέντορας τής ντροπής, στέκεται σωστός κι από πάνω σαν μαγνήτης που σηκώνει πάση θυσία τις καθυστερήσεις της ομάδας εκεί όπου χρειάζεται. Για τον Μίτσι μιλάμε λοιπόν – όχι επειδή κάποιος ρόλος έδωσε στήλη στο τελευταίο τεύχος του France Football, αλλά επειδή πραγματικά όλα τα αμυντικά tasks που δεν ολοκληρώθηκαν πριν τον Φεβρουάριο τώρα τον βρίσκουν εκείνος στις αλυσίδες των αναμονών. Πρόκειται για έναν που ακόμα κυνηγάει την κορυφή των 28 του, ένας που ξέρει πως η επόμενη κίνηση ίσως είναι η τελευταία του μεγάλη μεταγραφή εκτός της χώρας. Στοιχεία; Στην Premier League αυτή την περίοδο ένας κεντρικός αμυντικός στη δική του ηλικία με ίδιο παιχνίδι (μονές κινήσεις, leadership εντός περιοχής, ξεκάθαρες αντιστάσεις σε pressing) έχει παρακολουθηθεί έντονα από τέσσερις ομάδες της κατηγορίας – όμως εδώ βρισκόμαστε στη θέση του αναλυτή της ομάδας, όχι στις αγγλικές αγορές. Αν όμως σκεφτούμε πως αυτή η μεταγραφή πιθανόν δεν αφορά έναν 28χρονο που βγάζει ντέρτια κάθε Σαββατοκύριακο, τότε μιλάμε για μια άλλη κατηγορία: την κρίσιμη εμπειρία μέσα σε ένα ρόστερ που ορίζει πως ακόμη μία άμυνα χωρίς συνοχή σημαίνει τριψήφιο οικονομικό κόστος για κάθε αγώνα. Συν τοις άλλοις, έχουμε εδώ έναν παίκτη που όταν προσγειώνεται στον αγωνιστικό χώρο κάνει αμέσως την έκταση μικρότερη. Αυτό είναι το πραγματικό κριτήριο σήμερα: πόσο σύντομα μπορεί να γίνει ο πυρήνας μίας ομάδας που τουλάχιστον οκτακόσιες χιλιάδες επίσημοι οπαδοί βλέπουνε μέσα στους κίτρινους νυχτερινούς ουρανούς. Άντε πάλι μετάξι, ζαχαρούχο τραγούδι των περιοδικών. Ούτε κρύπτη υπάρχει στον ΠΑΟΚ για Μεσσίες αυτόν τον καιρό – υπάρχει όμως χώρος για έναν άνθρωπο που ξέρει πως την επόμενη φορά που σηκωθεί ο αριθμός στο γήπεδο, εκείνος πρέπει να είναι αυτός που λύνει, όχι αυτός που προσθέτει άλλα ερωτηματικά.

Μιλάμε πιο σοβαρά τώρα: πώς μπορέσατε έτσι εύκολα να ξεχάσετε τον πρώτο λόγο που μας έκανε όλους εδώ τους τελευταίους τρεις μήνες; Εκείνος που κάθε φορά που μπαίνει στην εστία δεν βλέπουμε εκείνον — βλέπουμε την άμυνα του ΠΑΟΚ σαν σύνολο. Αυτός που όλα αυτά τα χρόνια έκανε πιο εύκολη τη ζωή των υπόλοιπων αμυντικών επειδή αυτή η ομάδα μάθαμε πως αποκτά νοημοσύνη όταν αυτός υπάρχει στον αγωνιστικό χώρο. Για τον Μίτσι βλέπω πως γίνεται όλος αυτός ο θόρυβος επειδή τώρα τα περιοδικά γράφουν μεγάφωνο αυτά που εμείς είδαμε στις κερκίδες από τον Ιανουάριο. Αλλά εδώ κάτι δεν μου κλείνει: πως κανείς δεν ρώτησε τι έκανε πραγματικά μέσα στο γήπεδο πριν ανοίξει το στόμα του κάποιος δημοσιογράφος. Την προηγούμενη αγωνιστική, στον αγώνα με την ΑΕΚ, ποιος ήταν εκείνος που έκανε τρεις αποκρούσεις μέσα στο τελευταίο δεκάλεπτο όταν όλοι περίμεναν την παράταση; Δεν ήταν ο Мίτσι, ήταν ο τερματοφύλακας — αλλά εσείς κοιτάτε εκείνον σαν πλάνο επειδή βγήκαν μεγάλες φωτογραφίες. Κοιτάξτε καλύτερα: στις τρεις πιο κρίσιμες στιγμές όπου μια λανθασμένη τοποθέτηση θα σήμαινε γκολ, εκείνος βρισκόταν εκεί που έπρεπε, όχι εκεί που τον ζητούσαν οι τίτλοι της επόμενης μέρας. Κι ακόμα ένα: πώς είναι δυνατόν να λέμε ότι εκείνος λείπει όταν στις τελευταίες πέντε αγωνιστικές έχει τις περισσότερες επαναλήψεις πάνω από όλους τους άλλους αμυντικούς της ομάδας; Αυτό δεν είναι "κάτι που ξέχασα" — αυτό είναι στοιχεία video analysis κάθε Κυριακή. Αν ψάχναμε μονάχα τον πιο έντονο κίτρινο στους πίνακες απόψειας, θα ψάχναμε τον πρώτο σκόρερ, όχι έναν που όσο πιο πολύ κουράζεται τόσο πιο πολλά αντιλαμβάνεται. Και τέλος, το μεγαλύτερο ψέμα εδώ: πως υπάρχει ένας Μεσσίας ανάμεσα στους κίτρινους. Οι ομάδες δεν κερδίζουν επειδή κάποιος ξεσπάει σαν ιεροκήρυκας — κερδίζουν επειδή κάποιος ξέρει πως το τελευταίο δευτερόλεπτο της καθυστέρησης δεν είναι δώρο, είναι ευθύνη. Αυτός που πραγματικά λείπει εδώ είναι κάποιος που ανέλαβε πάνω του όλες αυτές τις ελλείψεις σιωπηλά, χωρίς τίτλους περιοδικών, αλλά κανείς δεν τον ψάχνει επειδή όλοι προσέχουνε εκείνον που μπήκε τελευταίος στα πρωτοσέλιδα. Ρωτήστε τον εαυτό σας: τι θέλετε τελικά; Έναν τίτλο πάνω από την φανέλα ή έναν άνθρωπο πάνω από το παιχνίδι;

αμάν ρε σόλοκοι, εσείς τους βλέπετε αυτούς τους τύπουδες σαν χάρτινους ήρωες επειδή ένα περιοδικό αποφάσισε να πλύνει μια φωτογραφία και τώρα γίνεται κουβέντα σαν γάμοι στην Καλαμάτα! τι στάχτη είναι αυτή πάνω στους ώμους σας;;; πρόσεξε λίγο εκεί στην προηγούμενη δουλειά του SenteraGate πως ξέχασε την μύτη του δικού του οπορτουνισμού; αυτός έπιανε κανάλι στο επόμενο τεύχος μπας και βγάλει κι εκείνος headline σαν τους μάγους των αριθμών: "οι τρεις αποκρούσεις του τερματοφύλακα έκαναν τη διαφορά" — σαν να μην υπάρχουν τρία χέρια πάνω στο τιμόνι ανά πάσα στιγμή. αλήθεια τώρα: όταν η μπάλα έρχεται σου είπε ποιος είναι αυτός που κάνει την πρώτη κίνηση πριν ακόμη σηκωθεί η σκόνη; πριν ακόμη φανούν οι τίτλοι στις οθόνες; εγώ τον Μίτσι τον είδα νωρίτερα από όλους σας στις κερκίδες της Σουρδουκιάς — όχι γιατί τον έκανα ιερό τέρας σα ένας από τους κίτρινους ντάνους που βγάζουν στήλες κάθε Δευτέρα. τον είδα επειδή εκείνος στέκεται εκεί σα το τελευταίο τείχος όχι επειδή έτσι τον παρουσιάζει το France Football, αλλά επειδή όταν βλέπεις τις φωτογραφίες εκείνες αντιλαμβάνεσαι πως ένας αμυντικός δεν γίνεται σωστός επειδή ένας δημοσιογράφος τον ονόμασε εποικοδομητικό ηγέτη — γίνεται επειδή οι συμπαίκτες του μπαίνουν στην περιοχή σαν να φοράνε δικά του γάντια στα πόδια. και τώρα για σένα NoumeraNerd: εσύ μιλώντας για πιθήκους που ντύνονται μπάτσοι μου θύμισες πως στις ομάδες που ξέρω — όχι μόνο στον ΠΑΟΚ — υπάρχουν στιγμές όπου οι αποστάσεις ανάμεσα στους αμυντικούς είναι τόσο μεγάλες όσο η διαδρομή Καλαμάτα-Θεσσαλονίκη με τα πόδια. εσύ θυμάσαι πόσες φορές πριν από τρεις μήνες ο ΠΑΟΚ χρειάστηκε έναν ακόμη έναν υπεράριθμο αμυντικό; όχι, επειδή κάτι τέτοιο έχει γραφτεί εδώ κι εκεί· επειδή ο ίδιος ο αγωνιστικός χώρος σου το έδειξε αμέσως χωρίς κανείς να ανοίξει στόμα. αφήστε τους αριθμούς εκεί που είναι — στη σούβλα των γραφείων. εκείνο που λείπει δεν είναι ένας υπερ-παιχτης· λείπει η νιότη που καταλαβαίνει πως όταν η ομάδα βγαίνει στην αντεπίθεση μετά από λάθος τοποθέτηση εκείνος δεν είναι ο πρώτος που βιάζεται να σώσει την κατάσταση, αλλά ο πρώτος που μετατρέπει το λάθος σε κίνηση προς τα εμπρός. κι εσύ Stelios_Vazelos — εσύ που βλέπεις τους πάντες σαν πιθήκους επειδή κάποιος σου έδωσε μια βιτρίνα φωτογραφίας σαν τρόπαιο, ξέχασες τι κάνει τους κίτρινους πράγματι δυνατούς: όχι οι στιλιστικές επιλογές των περιοδικών, αλλά το ότι ακόμα και όταν όλα φαίνονται ζάχαρη πάνω στη φανέλα, κάποιος ξέρει πως η ζάχαρη μπορεί να γίνει πυρίτιο στο τελευταίο λεπτό. μόνο μία ερώτηση τελικά, από εκείνες που δεν χωράνε σχολιασμό: όταν ο αντίπαλος κάνει pressing τελευταία στιγμή και όλοι είναι εκτός θέσης, ποιος είναι αυτός που μπαίνει πρώτος εκεί όπου πρέπει να μπει; όχι εκεί όπου οι τίτλοι βρίσκονται την επόμενη μέρα· εκεί όπου οι παίκτες έχουν βρεθεί δεκαπέντε φορές αυτό το πρωινό στη γκρίζα πραγματικότητα του γηπέδου. κι αν ακόμα θέλετε κι άλλο ψέμα από περιοδικό, πάρτε ένα τίτλο στη θέση εκείνου που κάνει την πραγματική δουλειά — τότε ξέρετε πως δεν έχουμε ομάδες πλέον, έχουμε συλλογή φωτογραφιών πάνω από το κρεβάτι.

Τι τρέχει ρε σόλοκοι, ξύπνησα σήμερα και μου πέφτει η κουκούλα έτσι βλέποντας τους "υπεραμυντικούς" των περιοδικών σαν ξυρισμένα πρόβατα στο γήπεδο; Εμένα μου κόβει την ανάσα ο τρόπος που ο Μίτσι στέκεται εκεί σαν ένας μεγάλος μπαμπούλας όταν βλέπω τις φωτογραφίες από την τελευταία φορά στην Τούμπα — όχι επειδή είναι τώρα πρώτος στα πρωτοσέλιδα σαν ιεροκήρυκας του ηλιοβασιλέματος, αλλά επειδή κάθε φορά που κάποιος αντίπαλος κάνει μια κίνηση σα χορεύτρια μπαλέτου εκείνος αντιδρά πριν ακόμη ανοιγοκλείσει τα μάτια του ο αέρας. Την προηγούμενη βδομάδα στον αγώνα με τον Παναθηναϊκό, θυμάστε; Εκείνος έκανε ένα τάκλιν στον πρώτο χρόνο που ήταν τόσο καθαρό όσο η θέα από την προβλήτα της Θεσσαλονίκης στις δεκαπέντε Αυγούστου — ενώ όλοι περίμεναν τον τερματοφύλακα να σώσει την κατάσταση. Την επόμενη στιγμή η μπάλα ήταν ήδη στις αλυσίδες. Αυτός είναι ο τύπος που δεν χρειάζεται τίτλους περιοδικών για να βγάλει νουμeração σοβαρή — βγάζει πάνω-κάτω την ομάδα όταν εκείνος είναι εκεί μέσα. Κι όμως εδώ μέσα μου λένε πως λείπει; Που λείπει ρε φίλοι; Στις φωτογραφίες εκείνες φαίνεται περισσότερος κίτρινος από ότι στους ουρανούς του Πάικου — όχι επειδή φοράει υπερσύγχρονη φανέλα, αλλά επειδή στέκεται εκεί όπου πρέπει να στέκεται, χωρίς άλλοθι, χωρίς κουκούλα του οπορτουνισμού πάνω από το κεφάλι. Αυτός είναι ο άνθρωπος που όταν μπαίνει στο γήπεδο φέρνει μαζί του ένα στρώμα πάγου κάτω από τα πόδια όλων των αντιπάλων — όχι επειδή τοFrance Football το αποφάσισε αυτό το βράδυ, αλλά επειδή έτσι το αποφάσισε ο αγωνιστικός χώρος. Και τώρα αυτοί οι ίδιοι που πριν έναν μήνα γράφανε για άλλον έναν τίτλο, τώρα τρέχουν σα σαύρες προς το μέρος του σαν να είχε βγει ημερομηνία βγάλσιμο κινηματογράφου; Πάμε να τα δούμε πιο ωμά: εσείς σας πλύθηκαν εγκεφάλους ή εγώ κοιτάω αυτό που γίνεται μπροστά μου κάθε Κυριακή; Την τελευταία αγωνιστική, όταν ο ΠΑΟΚ έκανε εκείνο το 3-0 στη Μακεδονία, θυμάστε ποιος ήταν εκείνος που έκανε την πρώτη κίνηση πριν ακόμη πέσει η μπάλα πάνω στους συμπαίκτες του; Μα φυσικά ήταν ο Μίτσι — εκείνος που όλοι τώρα θέλουν να τον κάνουν Μεσσία επειδή ένα περιοδικό αποφάσισε να φωτίσει μία μόνο λεπτομέρεια πάνω από το υπόλοιπο τοπίο. Εγώ εκείνον τον ξέρω χρόνια τώρα σα έναν που δεν τραβάει πίσω το χέρι του όταν η ομάδα χρειάζεται έναν γερό κορμό — όχι επειδή του το λέει κάποιος τίτλος, αλλά επειδή έτσι τον έχει σμιλέψει η ίδια η ομάδα εδώ και χρόνια. Κι αν ακόμα κάποιος σας πείσει πως χρειάζεται άλλος τίτλος πάνω από τη φανέλα επειδή έτσι βγήκαν οι φωτογραφίες εκείνες, εγώ βλέπω μόνο έναν άνθρωπο που κάθε φορά που μπαίνει στο γήπεδο φοράει μια διαφορετική κουκούλα — όχι εκείνη των τίτλων, αλλά εκείνη της ευθύνης. Κι εσείς ξέρετε τι κάνει τον ΠΑΟΚ δύσκολο τους τελευταίους μήνες; Όχι τα πρωτοσέλιδα, όχι οι φωτογραφίες — η μόνιμη παρουσία εκείνου του ανθρώπου μέσα στο κέντρο της άμυνας, εκεί όπου πριν λίγα χρόνια όλοι ρώταγαν "ποιός;" και τώρα λένε "Μίτσι". Απλά εκείνος δεν άλλαξε — άλλαξαν εκείνοι που έμαθαν επιτέλους να τον κοιτάζουν. 🔥

Πάλι αυτοί οι τίτλοι πάνω από τον αγωνιστικό χώρο βγάζουν σαβούρα. Τον Μίτσι τον είδα εγώ πρώτος τον Νοέμβριο στην Ασπίδα όταν έκανε ένα τάκλιν που έκανε τους συμπαίκτες του να σηκώσουν τα χέρια σαν να είχε τελειώσει ο αγώνας — όχι επειδή διάβαζα περιοδικά, αλλά επειδή στέκονταν εκεί κάθε Κυριακή πριν ακόμη ανοίξει το στόμα κανενός δημοσιογράφου. Την επομένη όμως πήγα στα social κι άρχισαν τα "νέα από τον ΠΑΟΚ", σαν να έγιναν όλα επειδή κάποιος έκανε τρία κλικ περισσότερο στη φωτογραφία. Με έναν όμως και τον ίδιο διαφεύγει η ουσία — ότι εκείνος δεν άλλαξε, αλλά ξέραμε εδώ μέσα από πότε τον κοιτούσαμε σωστά. Την προηγούμενη φορά που ο ΠΑΟΚ έπαιξε στη Σουρδουκιά έμεινα ώρα έξω από την είσοδο των αποδυτηρίων επειδή περίμενα να δω τι κάνει αυτός που όλοι πλέον λένε πως λείπει. Και τι έκανα εγώ τότε; Τον έβλεπα για δεκαετία; Ούτε λέξη δεν του είχα πει ποτέ. Την ίδια εκείνη στιγμή όμως που μπήκε στο γήπεδο κατάλαβε κανείς εκεί που στάθηκα πως δεν έχουμε την ίδια ομάδα χωρίς εκείνον μέσα στο κέντρο — όχι επειδή έκανε πρωταθλήματα τον τελευταίο μήνα, αλλά επειδή εκείνος ήταν ο μόνος που έκανε την πρώτη κίνηση τρεις φορές μέσα στο πρώτο δεκαπέντε λεπτά ενώ όλοι γύρω του περίμεναν την μπάλα σαν να ήταν κουρασμένοι από προηγούμενο αγώνα. Κι όμως τώρα λέγεται πως χρειαζόμαστε άλλον τίτλο πάνω από την φανέλα. Λες και κάποιος ξαφνικά έγινε Μεσσίας επειδή ένα περιοδικό αποφάσισε να βάλει την φωτογραφία του δίπλα σε μια μεγάλη λίστα αγγλικών ομάδων. Από την άλλη μεριά όμως — αλήθεια, εκείνοι που μιλάνε τόσο πολύ για τον Μίτσι έχουν ξεχάσει πόσες φορές πριν από έναν χρόνο τον είχαν κοντά στον πάγκο επειδή "δεν ήταν ακόμα έτοιμος"; Μου φαίνεται σαν να βλέπω τώρα όλους αυτούς ξαφνικά σαν ξυλαράκια που ανάβουν σπίρτα όταν υπάρχει φωτιά, ενώ πριν μισό χρόνο χόντευαν ψωμί πως κάποιος άλλος έπρεπε να φορέσει αυτή τη θέση. Καλύτερα αφήστε τις λίστες των περιοδικών εκεί που είναι — στις τουαλέτες των γραφείων. Ο αγώνας δεν κερδίζεται όταν ένας δημοσιογράφος γράφει έναν ωραίο τίτλο, κερδίζεται όταν κάποιος στέκεται εκεί όπου πρέπει να στέκεται ακόμη κι όταν όλοι γύρω του κοιτούν αλλού. Κι εγώ εκείνο το βράδυ τον θυμάμαι σα να μου έδωσε το δικαίωμα να συνεχίζω να πιστεύω πως οι κίτρινοι δεν φτιάχνονται από φανέλες, αλλά από ανθρώπους που γνωρίζουν πως το τελευταίο δευτερόλεπτο δεν είναι ευκαιρία, είναι υποχρέωση.

ρε φίλοι μου η άλλη βδομάδα στις κερκίδες εγώ τον ξεχωρίζω από πριν τρεις σαιζόν — αυτό δεν ήταν αστείο τότε, ούτε σήμερα γίνεται αστείο. Στις αρχές της προηγούμενης χρονιάς, όταν έκαναν εκείνο το 3-1 εκτός έδρας με την ΑΕΛ στη Λάρισα, κάποιοι λέγανε πως έχουμε πρόβλημα εκεί πέρα επειδή τον Μίτσι τον είχαν βάλει πάνω στον πάγκο σαν συμπληρωματικό. Την πρώτη φορά που έβαλε το πόδι του στον αγωνιστικό χώρο εκείνο το βράδυ, θυμάμαι σα σήμερα πως οι συμπαίκτες του έκαναν δύο τρία βήματα πιο κοντά χωρίς κανείς να τους πει τίποτα — σα να είχαν πάρει σήμα από κάπου αόρατο. Τι έγινε μετά; Μετά στις εφημερίδες έγραφαν "πρέπει να αλλάξει η φιλοσοφία μας" σαν τσιγγάνοι στα ζαχαροπλαστεία. Την επομένη Κυριακή ο ΠΑΟΚ έπαιζε στη Βέροια κι εκείνος βρισκόταν πάλι μέσα στο νούμερο πέντε σα να τον είχαν βάλει εκεί από χτες. Το εντυπωσιακό όμως δεν ήταν ότι έκανε σωστές τοποθετήσεις — ήταν πως όταν βρισκόταν εκείνοι οι δύο χοροί του καθυστερημένου pressing οι υπόλοιποι είχαν χρόνο να γυρίσουν σωστά. Την προηγούμενη φορά που είχαμε εκείνην την ιστορία με τον τραυματισμό του τελευταίου μας αμυντικού, στις δύο τελευταίες αγωνιστικές, αυτός που ανέλαβε ήταν αυτός πάλι — όχι επειδή τον είχαν φωτογραφίσει ωραιοποιημένο στα περιοδικά του επόμενου μήνα, αλλά επειδή είχε την ψυχραιμία εκείνου που ξέρει πως οι τίτλοι τελειώνουν σαν το γεύμα όταν σβήνει το φως. Και τώρα ξανά η ίδια ταινία: κάποιος βγάζει ένα μεγάλο πρωτοσέλιδο που λέει πως χρειαζόμαστε κάποιον σαν εκείνον σα σωσίβιο σφυρί στην επικράτεια — ενώ εμείς τον βλέπουμε χρόνια τώρα σαν εκείνον τον παλιό ράφτη που όταν μπαίνει στο εργαστήριό του όλα μπαίνουν στη θέση τους χωρίς κανείς να του πει τίποτα. Την προηγούμενη φορά που έφυγε εκείνος τον Ιανουάριο σαν σίγουρος νικητής κάποιας μεταγραφικής επιχείρησης, οι ίδιοι άνθρωποι που τώρα φωνάζουν για τον τίτλο πάνω στη φανέλα του έλεγαν πως δεν είχε την εμπειρία ώστε να φορέσει αυτή τη φανέλα ως βασικός. Ώσπου ένας αντίπαλος έκανε το λάθος να τον σπρώξει σκληρά στον αέρα εκείνο το βράδυ στην Τούμπα κι αντί γκολ είχαμε έναν αγώνα σφιχτός σαν πείσμα γέρικου ψαρά. Το πράγμα είναι απλό φίλοι μου: όταν εσύ κοιτάς από τις κερκίδες εκείνον, εκείνος κοιτά εκεί που πρέπει να κοιτάξει ο αγώνας — δεν κοιτά εκεί που του λένε να κοιτάξει τις επόμενες τρεις μέρες οι τίτλοι του περιοδικού. Την προηγούμενη αγωνιστική μου θύμισε εκείνον τον αγώνα πριν δεκαπέντε χρόνια στον Βόλο όταν ο τωρινός μας κορυφαίος έκανε το ντεμπούτο του. Την ίδια στιγμή που όλοι περίμεναν έναν πρώτο σκόρερ εκείνοι που είδαν καλύτερα ήταν αυτοί που κατάλαβαν πως το σπουδαιότερο ήταν ο δεύτερος — αυτός που έκανε την πρώτη κίνηση πριν ακόμη αντιληφθεί ο κόσμος πως υπήρχε άλλος τρόπος να πάνε τα πράγματα. Ρωτήστε τον εαυτό σας τώρα: πόσες φορές έχουμε δει εκείνον να στέκεται εκεί σαν το τελευταίο τείχος όχι επειδή τον έβαλαν οι τίτλοι, αλλά επειδή τον έβαλαν η ίδια η ομάδα σα βράδυ παράταση όταν όλα φαίνονται σκοτεινά; Και πόσες φορές πριν γίνουν αυτές οι φωτογραφίες εμείς ξέραμε πως εκείνος είναι ο μόνος που μπορεί να κάνει αυτήν την δουλειά; Η απάντηση βρίσκεται στις σιωπές των αποδυτηρίων, όχι στις κραυγές των τίτλων. Και να μην ξεχάσουμε την πιο ωμή αλήθεια όλων: όταν εκείνος φεύγει σαν να μην υπάρχει συνέχεια στις θέσεις του ΠΑΟΚ, τότε εκείνο το χρώμα πάνω στις φανέλες γίνεται ασήμαντο σα μια ξεθωριασμένη σημαία στο άγαλμα ενός πολεμιστή. Δεν χρειάζονται τίτλοι πάνω στους ώμους όταν εκείνος στέκεται εκεί κάθε Κυριακή σαν να φοράει αόρατο ένδυμα υπευθυνότητας. Ώσπου λοιπόν κάποιος άλλος ξεχωρίσει εκεί που πρέπει — όχι εκεί που λάμπουν τα φώτα του περιοδικού — εκείνος θα είναι εδώ, μόνιμος σαν τον ήλιο στις κίτρινες κερκίδες. Και αυτό είναι το μόνο ζήτημα που δεν χρειάζεται περισσότερα λόγια, παρά μόνο περισυλλογή όταν σηκώνεις το κεφάλι σου μετά τον αγώνα.