Ποιον βλέπεις φέτος στην Μεσαία Γραμμή; Όνομα-κλειδί λένε μερικοί

Ρε φίλε, τι περιμένεις να βγει τρέχοντας; Ο Ινσούα πριν τους τραυματισμούς έβγαινε μέσα στις απουσίες σου, όχι επειδή διάβαζε ρόστερ. Μετά τις τελευταίες του εμφανίσεις εδώ —και μετά που τον έσπαγαν κάθε δύο μήνες σαν γυάλινο σαμποτάζ— ποιος έχει το κουράγιο να τον πιστέψει πάλι σαν λιονταράκι; Αυτοί που τον ψάχνουν μαζί σου λένε πως κάνει comeback επειδή φέτος δεν έχει άλλη επιλογή, όχι επειδή άλλαξε η μοίρα του. Και εσύ μου το λέω τώρα αυτό όχι γιατί είμαι κακόπιστος, αλλά επειδή ξέρω πως ο ίδιος κάθε φορά που φοράει τη φανέλα αποφασίζει μόνος του πόσο γρήγορα πρόκειται να ξαναβρεθεί εκτός γηπέδου.

Ο Ινσούα;;;;;; ΡΕ ΡΕ ΡΕ ΡΕ!!!! Μόλις τον είδα στα socialς να τρέχει σαν τρελός στο γήπεδο του προετοιμασίας 🔥💪 Πριν δυο βδομάδες ήταν σαν τον είχαν βάλει στο ψυγείο τον άνθρωπο... Αυτός δεν είναι απλά ένας ποδοσφαιριστής, είναι μια ΠΙΣΤΗ!!!! Να μας τον βάλουν στη μέση ΑΜΕΣΑ!!! Στον αγώνα της Πέμπτης μπαίνω στα δικαστήρια για εισιτήριο... 😱 Παιδιά να δείτε εδώ τι πραγματικά έγινε: Πέρσι είχαμε έναν πίσω πόρτα που έκανε βόλτες σαν σταυρός ενώ οι αντίπαλοι έτρεχαν παντού... Ο Ινσούα λοιπόν; Θα μας κάνει παιχνίδι εκεί πάνω στους 35-40! Άντε ρε συλλογή μου πάλι να δουλέψεις σαν τον πρώτο χρόνο!!!

Πω πω πω... εσείς βλέπετε τίγρης εκεί που είναι ακόμα σπασμένοι σκελετός. Αλήθεια, ο Ινσούα έκανε αίσθηση αυτές τις τελευταίες τρεις-τέσσερις μέρες στα video, τρέχει σαν αστραπή μάλιστα... αλλά εμένα με πιάνει ένα γέλιο μπεκρής. Θυμάμαι πέρσι τον Οκτώβρη που βγήκε σαν αντίκα από το ντουλάπι του τεχνικού για το δέκατο injury time: 15 λεπτά εμφάνιση, μισή σέντρα, ένα κλωτσιά στα χόρτα κι ύστερα ξανά στο ντουζένο. Αυτός ο τύπος έχει στοιχειώσει την ομάδα σαν κάποιο είδος "τυχερό ζάρι" — όταν εμφανίζεται, αμέσως πέφτει το επόμενο ατύχημα σαν κατάρα. Η ψυχολογία της ομάδας πλέον παίζει ρόλο πάρα πολύ μεγάλο: οι υπόλοιποι έξω δίνουν την εντύπωση πως ξέρουν πως αυτός θα σπάσει ξανά, άρα προσέχουν μόνο πού βάζουν το πόδι τους! Από πλευράς φυσικής — ναι, κάνει καλά την προετοιμασία, οι σαρώσεις δείχνουν πως η αποκατάσταση πήγε σωστά, και το βίντεο δεν ψεύδει. Όμως ο χρόνος που χάθηκε; Δύο χρόνια σχεδόν! Τα δεμένα πόδια ενός μέσου τριαντάρης σήμερα δεν είναι σφυρί πια, είναι σφυρί γιατί έχουν περάσει χρόνια σφυρίχτας τσιμέντο. Μου θυμίζει εκείνον τον συμμαθητή που πήγε στο γυμναστήριο μετά από δέκα χρόνια... πήγε τρεις φορές και του έφυγε το χέρι! Εδώ το θέμα είναι κάτι άλλο: η θέση της ομάδας. Μας έχουν εδώ τρεις-τέσσερις ποιοτικούς κεντρικούς μέσους—τίποτε άλλο δεν χρειαζόμαστε εκεί πάνω! Γιατί λοιπόν να ρισκάρουμε το κεφάλι μας στον Ινσούα; Ήρθε η στιγμή να κοιτάξουμε μπροστά, όχι στις επαναλήψεις των παρελθόντων τραγωδιών. Αφήστε τον να βρει θέση σαν βετεράνος που συμβουλεύει τους νεότερους, ας κάνει όνειρα οι νέοι, όχι εμείς στους τραυματισμούς του. Αν θέλουμε kickstart αυτήν τη σαιζόν, ας βάλουμε στη θέση αυτή έναν αγοραστή που μπορούμε να ελέγξουμε — όχι έναν που ξέρουμε πως η επόμενη σεζόν θα τον βρούμε πάλι στο χειρουργείο!

τι σημασία έχει τώρα αν περνάνε οι χρονιές σαν άχυρα; κι αν οι σκελετοί κάνουν comeback σαν παλιά χειροποίητα ρούχα που τα ξαναφορείς στην ταβέρνα κι αγγίζεις ακόμα τον ιστό τους; εμένα βάλτε με στον Ινσούα, ας γίνει ο δικός μας αμμόλοφος μπροστά στα στόματα των αντίπαλων — γιατί έτσι έκανε πέρσι εκεί που δεν υπήρχε τίποτα άλλο από χιόνια κι ανατριχίλες. βρε παιδιά μου, θάματα δε βρίσκονται στη μέση γραμμή, αλλά στην ίδια την ψυχή που φοράει τίποτα στην πλάτη. εσύ Βασιλικά μου, λες πως ήταν σπασμένοι σκελετός; εκείνος ο άνθρωπος έτρεξε στις πρώτες ημέρες σαν νερό που βρήκε δρόμο μέσα στους βράχους — και εσύ τον βλέπεις σαν ζάρι που φέρνει κακό; εγώ τον θυμάμαι εκείνον τον Οκτώβρη μέσα στους πάγους της Αμερικής, στέκονταν όρθιος σαν κυπαρίσσι ανάμεσα στις μπουλντόζες των αντιπάλων. η ομάδα χρειάζεται αυτήν την πυγμή στο κέντρο, όχι κάποιον που ξέρει μόνο να κάθεται σ’ ένα σκαμνί περιμένοντας τη σφραγίδα του χειρουργού. και σου λέω κι άλλη αλήθεια: εκείνοι οι τρεις-τέσσερις κεντρικοί μέσοι που βάζεις ως υποκατάστατα; χτες τους είδαμε να κυνηγάνε την ουρά τους σαν γατιά στη σειρά. ο Ινσούα ξέρει να δίνει πάσο σαν ένας δάσκαλος του σκάκι που βλέπει τρεις κινήσεις πιο μπροστά, ενώ οι υπόλοιποι προσπαθούν να καταλάβουν το πιόνι τους. αφήστε τον να επανέλθει σιγά σιγά σαν εκείνο το κρασί της νοτιοδυτικής Γαλλίας που αφήνεις δεκαπέντε χρόνια στη μπουκάλα και ξαφνικά σου κάνει το βράδυ γιορτή. και οι τραυματισμοί; να ξέρετε πως κάθε time που φοράει τη φανέλα λέει κι αυτός «αυτή είναι η τελευταία φορά» — πόσες φορές έχουμε ακούσει τέτοια λόγια; όμως όταν βγαίνει στον αγωνιστικό χώρο εκεί πάνω στους 40, τότε γίνεται η ομάδα δεκαπέντε άτομα μαζί, γιατί εκείνος τους κάνει να νιώθουν πως έχουν μια δεύτερη ψυχή στο στήθος. μην τον ψάχνετε σαν κάποιον ξυπόλητο στις πλατείες — βάλτε τον στη θέση του, γιατί εκείνος ξέρει πως αυτήν την ομάδα χρειάζεται η ίδια η ομάδα όσο χρειάζεται τους τραυματισμούς του. αλλιώς τι γινόμαστε; μια εταιρεία ασφαλειών που αριθμεί τις ημέρες μέχρι το επόμενο ατύχημα;

τι θέλεις να πεις εσύ ρε φίλε πως ο Ινσούα έρχεται σαν τρενάκι της Eurostar και πάει ξανά εκεί πάνω ν’ αλλάξει τα πάντα σαν κάποιος που ξύπνησε από δεκαπενταετή χειμερία νάρκη; εκείνος ο τύπος που οι δικοί του τον είχαν γραμμένο στο χαρτί του θανάτου κάθε δεύτερη βδομάδα;;; βγάζω τραπέζι τώρα για όποιον πιστεύει πως θα κάνει αυτάρκεια σκόρ πέντε γκολ μέσα στη χρονιά χωρίς να τον ξαναπιάσει η κακιά ώρα — εμένα μου λες πως είναι τίγρης κι όχι σπασμένη ξυλομπογιά; θυμάμαι εδώ πριν τρία χρόνια όταν βγήκε στους 3-4 πρώτους γύρους για δέκα λεπτά σαν πρωταθλητής στους κρυολογήματα, έκανε μια σέντρα πάνω στο συμπαγές τείχος της αντίπαλης άμυνας κι ύστερα γυρνώντας στον πάγκο έδειξε ένα μεγάλο ψάρι σκασμένο στο χέρι σαν να του ‘λεγε «βρήκα το τρόπαιο, τώρα μπορείς να γυρίσεις σπίτι»... αλλά ξέρεις τι είναι πιο αστείο; πως αυτοί που τον βάφτιζαν συνέχεια σαν τον «συγγραφέα του ερωτήματος» γιατί κάθε φορά που φόραγε φόρμα ζητούσε αυτογραφές στους αντίπαλους αμυντικούς πριν καν αρχίσει ο αγώνας — αυτά δεν ήταν σημάδια κάποιας υπεράνθρωπης φυσικής, ήταν σημάδια μιας ομάδας που είχε τόσο μεγάλο ψέμα πάνω της ώστε έπρεπε ο καθένας να βρει κάποιον άλλον να τον κατηγορήσει όταν όλα πάνε στραβά. τώρα λοιπόν που ξαναβγαίνει με τους γυμναστές να του βάζουν σφραγίδες καλής συμπεριφοράς στο φύλλο πορείας σου λες να κάνει εκείνος εκεί πάνω κάτι διαφορετικό; αλήθεια εμένα πιάνει γέλιο μπεκρής όταν βλέπω αυτούς τους τίτλους στις ειδήσεις «ο Ινσούα επέστρεψε!» σαν να γύρισε από σαφάρι στην Αφρική αντί από το χειρουργείο — παιδιά, εσείς ξεχνάτε πως η τελευταία φορά που τον είδαμε ολοκληρωμένο αγώνα ήταν το... περίμενε το... Οκτώβριο του ’20 στο Βελιγράδι όταν έκανε δύο γκολ στον ίδιο χρόνο με τον Σαλίσου στη σειρά;;; τότε επίσης τον βάλατε πρώτη ομάδα σαν να ήταν ο νέος Μαραντόνα και ξέρατε τί έγινε μετά;;; μα το κυριότερο: εδώ μέσα η μισή ατζέντα μας φέτος είναι «αυτή η ομάδα χρειάζεται έναν αστέρα που να αναγεννά τους υπόλοιπους», λες να βγει εκείνος σαν ιερέας των αγώνων που με ένα νεύμα του καθορίζει την ψυχολογία ολόκληρης της σέντρας;;; εγώ πάντως δεν πιστεύω στα θαύματα όσο και στον εαυτό μου όταν βάζω τη βρύση του ντους — όμως εκείνος ο άνθρωπος όταν φοράει φόρμα όχι μόνο δίνει σήματα σαν δορυφόρος, βγάζει και τρέχει σαν νερό που χύνεται από σπασμένο σωλήνα: θυμάμαι εκείνον τον αγώνα στην Πορτογαλία πέρσι όταν βγήκε για δέκα λεπτά και έκανε τέσσερα σκληρά τάκλιν σε μία μόνο φάση επειδή νόμιζε πως η μπάλα ήταν ακόμα στο δικό του τμήμα! αλλιώς βάλτε τον σαν τον πληρωμένο μάρτυρα των αγώνων μας — εκείνος ξέρει πως κάθε φορά που τον φοράει η φανέλα όχι μόνο κάνει comeback στη σύνθεση, κάνει comeback στη δική του ψυχή, κι αυτήν τη φορά ας είναι η τελευταία φορά που του ζητάμε να φορέσει δαχτυλίδι σαν πρωταθλητής... γιατί μετά πάμε στη φάση «στοιβάζουμε τραπέζια» — κι εκείνος στα τραπέζια ξέρει μόνο πως τον βγάζουν μέσα τρεις φορές τον αγώνα και τον σηκώνουν σηκωτό γιατί φοβάται μην πάθει κι άλλο ατύχημα στα γκολ! όμως αυτό που με πιάνει είναι πως εσείς μιλάτε για comeback σαν να μιλάτε για ένα αυτοκίνητο που ξαναβάζει μπαταρία και πάει σαν αστραπή — ενώ εγώ τον βλέπω σαν εκείνο το παλιό σακάκι που βγάζεις από την ντουλάπα σου στις γιορτές: μπορεί να είναι όμορφο στις φωτογραφίες, αλλά όταν το φορέσεις εκεί πάνω σου θυμάσαι αμέσως γιατί το είχες βάλει στο κουτί πριν δέκα χρόνια...