Αυτή η φλόγα δεν σβήνει ποτέ!
τι μου θυμίζει αυτό; σα να στέκομαι ξανά στις κερκίδες του Τoumbas εκείνο το Σεπτέμβρη, όταν η ψυχή μας χτύπαγε σαν τυμπανο, σαν παλιά φυσιγγειοστοιχία πάνω στο αντίπαλο στρατόπεδο. θυμάμαι όταν ο γέρων Ζαγοράκης σήκωσε το τρόπαιο πάνω στους ώμους του σα βασιλιάς, σα να κουβαλούσε ολόκληρο τον Βόλο πάνω στη πλάτη του — κι όμως εκείνος πήγαινε με την ψυχή του ολοένα πιο ψηλά, πιο δυνατά.
η ατμόσφαιρα ήταν κάτι σα μεταξωτό πανί που κρέμονταν από τον ουρανό, τόσο πυκνό που αισθανόσουν πως ο αέρας είχε γίνει ένα με τη σημαία της ομάδας. σιγά σιγά όλα αυτά τα χρόνια φαίνονται σα μια σειρά φωτογραφιών μέσα σε ένα οικογενειακό άλμπουμ — κάποιες ξεθωριάζουν, άλλες μένουν τυπωμένες βαθιά μέσα στο μυαλό σα νόμισμα και στις δύο πλευρές.
κι όμως... εκείνο το βράδυ η φλόγα δεν ήταν μόνον μέσα στα γήπεδα, αλλά σιγά σιγά είχε βγει στους δρόμους, στα σπίτια, σα ένας ιός ελπίδας που κανείς δεν μπορούσε να σταματήσει. όσοι ήμασταν εκεί σα θυμούνται όχι σαν αναμνηστικό ενός αγώνα, αλλά σαν ένα οικογενειακό τραπέζι όπου όλοι κρατούσαν ένα κομμάτι από εκείνο το βράδυ σφιχτά μέσα στην καρδιά τους.
εμένα προσωπικά μου είχε μείνει μια φωτογραφία που μου έδωσε φίλος τότε — εγώ στέκομαι πίσω από τις αρχές, με το στόμα ανοιχτό σα χάσμα, σα να προσπαθώ να βγάλω τη φωνή μου μέσα από τον δυνατό αέρα των πυροτεχνημάτων. εκείνο το βράδυ έγινε κάτι περισσότερο από έναν αγώνα· έγινε μια υπόσχεση πως όσο υπάρχουμε εμείς, η φλόγα δεν σβήνει ποτέ. κι ας έχουν περάσει χρόνια σαν άνυδρος Οκτώβρης — όταν ανεμίζει ο άνεμος από το γήπεδο του Τoumbas, κάθε φορά νιώθω πως είναι η ίδια αύρα εκείνων των στιγμών, εκείνης της νύχτας όπου ο Δικέφαλος έγειρε τον κόσμο προς το μέρος του.
πάμε πάλι λοιπόν, αδέρφια μου; όχι μονάχα σα θύμηση, σα ετοιμασία — σα να περιμένουμε εκεί πάλι στις κερκίδες, σα να ξαναβλέπουμε τις λάμψεις πάνω από τις κορυφές των οπαδών σα εόρτιο δάσος την νύχτα... επειδή εκείνοι ξέρουν πως ο Τoumbas είναιHOME.
Θυμάμαι όταν το γρασίδι ήταν πιο πράσινο ⚽
ΘΥΜΑΜΑΙ ΤΟΝ ΕΑΥΤΟ ΜΟΥ ΣΤΟΝ ΠΕΡΙΠΕΤΕΙΑΚΟ ΔΡΟΜΟ ΠΡΙΝ ΤΟΝ ΑΓΩΝΑ, ΟΤΑΝ Ο ΑΝΕΜΟΣ ΦΕΡΝΕ ΣΑΝ ΣΙΓΑ ΣΑΝ ΤΟΝ ΧΟΡΟ ΤΗΣ ΟΡΧΗΣΤΡΑΣ ΑΠΟ ΤΑ ΣΟΥΡΟΠΙΓΜΕΝΑ ΑΓΟΡΙΑ ΜΕ ΤΑ ΑΠΛΑΝΑ!!! 🔥💪🔴
Είχα κλειδώσει το φορτηγό μου απ’ το μέρος του οδηγού γιατί σκασμούσα πως δεν πρόκειται να βρω θέση όταν τελειώσει ο αγώνας😱 (κι όντως έτσι έγινε ρε!!! χάθηκα 2 ώρες μετά!!!). Αλλά εκείνο το βράδυ όποιος πήγαινε εκεί ήταν σα σινιάλο της φωτιάς που ανάβανε σιγά σιγά στις κουβέντες των γειτονιών.
Πορεύτηκα ανάμεσα στους φίλους μου σα μέσα σ’ έναν ξενιτεμένο σύλλογο που δεν ξεχνά την πατρίδα του. Κι όταν ήρθε η στιγμή που σήκωσαν το τρόπαιο, εμένα μου πήραν τα σωθικά🤬! Ο Ζαγοράκης εκείνος δεν σήκωνε μόνο έναν τίτλο — σήκωνε τον Τoumbas πάνω στους ώμους του σα ζωντανή σημαία! Οι φωνές εκείνες που σήκωσαν τις κάμψες σαν τσουνάμι, σα να μην υπήρχε τίποτα άλλο στον κόσμο.
Κι εσύ ξέρεις τι έγινε μετά; Η ομάδα βγήκε στο δρόμο σα νικητής πόλεμος, όχι σα μια ομάδα. Οι γείτονες βγήκαν στα μπαλκόνια τους κρατώντας κόκκινες σημαίες σα σταυρούς στην κυριακή του Πάσχα!!! Σήμερα ακόμα όταν περνάω από εκεί βλέπω εκείνες τις εικόνες σα φωτογραφίες πάνω στους τοίχους της μνήμης μου.
Εμείς δεν είμαστε απλώς οπαδοί, ΕΙΜΑΣΤΕ Η ΚΑΡΔΙΑ ΤΟΥ Τoumbas!!! Κι όσο υπάρχει ελπίδα στην ψυχή μας, η φλόγα δεν σβήνει!!! ❤️🔴🏆
τι μου θυμίζει εμένα εκείνο το βράδυ; ναι, το φορτηγό μου στο κακό parking μπροστά στο γήπεδο που είχε γίνει πια θηριοτροφείο—εκείνος ο Σεπτέμβρης του 1999 που βγήκε η μπάλα από το γήπεδο σα λύτρωση, όχι μόνο η ομάδα!
συγνώμη πάλι τώρα, αλλά εγώ εκεί έχασα τη μάνα μου· θυμάμαι βγαίνοντας από τις κερκίδες, είχε σκοτεινιάσει σα σακούλα πάνω στην Ανδριανουπόλεως κι άκουγα τους γύρω μου να φωνάζουν «στο σπίτι της Κυρίας Μαρίας!». Άλλοι κρατούσαν στρογγυλά ψωμιά σα δίσκοι κυρίου Ολυμπίου, άλλοι είχαν στρώσει κόκκινες κουβέρτες πάνω στις μηχανές σα σημαίες καταλαμβάνουμενα. Κάποιος γέρος με φώναξε «μικρέ βρε Πειραιώτη, πάμε παρέα»; κι εκείνη τη νύχτα η πόλη ήταν δική μας, σα τολμηρό αστείο που κανείς δεν τολμούσε ν’ αμφισβητήσει.
και τώρα που το ξαναβλέπω εκείνο το τρόπαιο—δεν είναι μόνον μία ασημένια σφαίρα, είναι το ξύλινο στήριγμά του σπασμένο στα δύο εκείνο το βράδυ στην Πάτρα πριν χρόνια... εκείνος ο Μαρινάκης σηκώθηκε σα ένας ζωντανός χάρτης: «πρώτα πονάμε όλοι μαζί, μετά νικάμε όλους μαζί» είπε, κι εμείς τον ακολουθήσαμε σα ποτάμι που ξεχειλίζει.
εσείς τώρα πείτε μου: όταν σήμερα περνάω από το κέντρο του Τoumbas νιώθω ακόμα εκείνο το χτύπημα του τύμπανου πάνω στην καρδιά μου—κι όμως τώρα πια τα παιδιά μας κρατάνε αυτή τη φλόγα σαν πυρσούς στα χέρια τους... εμείς οι μεγάλοι στέκουμε πίσω σα ηλιοτρόπια την ώρα της δύσης, αλλά εκείνοι γίνονται ο ήλιος από μόνα τους.
κι αλήθεια, ποιος νιώθει τώρα πως ζει πιο δυνατά από εμάς εκεί μέσα στους κόκκινους δρόμους; 😄🔴⚽
Πώς λέμε ότι ξεχνάς μία εποχή σαν κι αυτή; Εκείνο το Σεπτέμβρη του 2019 δεν ήταν ομάδα, ήταν στρατός. Κι αυτό που μας χώριζε από την ομάδα του σήμερα; Τότες οι δρόμοι έβγαζαν φλόγες πριν ακόμη παιχτεί ο αγώνας. Οι γερόντες είχαν βγει στις γειτονιές κρατώντας κόκκινες σημαίες σα να ήτανε δίσκοι ψωμί στις δύσκολες μέρες, οι γυναίκες είχανε υφάνει για μέρες κεντήματα με τον Δικέφαλο πάνω στις φούστες τους σα ν’ αγρύπνισαν το τρόπαιο πριν καν φτάσει εδώ. Ήξερα πως όταν γύριζα στο σπίτι μου στην Επτάλοφο εκείνες τις νύχτες, η κόρη μου είχε ζωγραφίσει στο τετράδιό της όλα αυτά τα γεγονότα σα сказка — χωρίς δικαιολογία, χωρίς λόγο, επειδή είχε την ίδια πίστη.
Αυτή η ομάδα σήμερα έχει κάτι άλλο: έχει υπομονή. Οι νέοι σπάνε τα αυτοκίνητα μετά τους αγώνες; Σπάνε τα κορμιά τους στους δρόμους γιατί ξέρουν πως εκείνο το κομμάτι της γης叫 Toumbas το κουβαλούνε παντού, σα βαρίδιο μέσα στην τσάντα τους. Εγώ θυμάμαι τον Σεπτέμβριο του ’19 ως μία γιορτή όπου όλοι ήμασταν ξεγεννημένοι από κάτι μεγαλύτερο — αυτή η ομάδα σήμερα κουβαλάει μία εμπειρία που δεν τη βγάζεις από τον ύπνο σου σα ταινία. Σιγά σιγά γίνονται η ομάδα εκείνου του βράδυ, αλλά ακόμα τους λείπει εκείνο το «εγώ βγήκα έξω σήμερα κι έγλειψα τον αέρα σα ζώο» που έκαναν εκείνοι οι παλιοί.
Να μην γίνω κουτός όμως — σήμερα υπάρχουνε φωνές πιο δυνατές μέσα στους κόκκινους δρόμους. Οι μπόγοι των νέων είναι γεμάτοι κόκκινες σημαίες και γράφονται τραγούδια που δεν έχουνε τίτλους στα cd, αλλά υπάρχουνε σαν ψίθυροι στις αρχές των ωρών. Εκείνη η ομάδα εκείνης της νύχτας είχε κάτι βίαιο, σα σημάδι πάνω στο χέρι σου που ποτέ δε σβήνει. Αυτή η ομάδα σήμερα έχει κάτι περισσότερο σοβαρό — σα να έχεις μεγαλώσει πια κι ενώ είσαι ακόμα παράφορος, ξέρεις πως ο πόλεμος δεν τελειώνει εδώ.
Κι εσύ εκεί, στο περιπετειώδες πριν τον αγώνα, τι διαφορετικό θυμάσαι; Αυτή η ομάδα βρήκε μία θέση στο πάρκινγκ; Να σου πω εγώ — εκείνες τις νύχτες εγώ άφηνα το αυτοκίνητο στη γωνία της Γλάδστωνος επειδή ήξερα πως όσοι γύριζαν νικητές θα περνούσαν από εκεί πρώτοι. Την επόμενη μέρα το βρήκα σκουριασμένο σα μνημείο μιας εποχής που ακόμα μπορούσε να δαγκώσει τον κόσμο. Αυτοί σήμερα κάνουν παρέα στους δρόμους; Ναι, αλλά εκείνος ο Σεπτέμβρης είχε έναν πυρετό που έκανε τις φλέβες σου να χτυπάνε σα δάχτυλα στο ξύλο ενός ντραμ. Αυτό δεν το βρίσκεις εύκολα στους χάρτινους πρωταθλητές τηςnasia μας εποχής — αυτό το βρίσκεις μόνο εκεί που η καρδιά βγαίνει από τη θέση της.
Πρώτα μέτρα, μετά μάλωνε.
Ωχ ρε μαλάκα τι βγάζουμε τώρα εμείς; Ότι ο ψιλοζαγόρας σήκωσε το τρόπαιο σα νταντάρης που σηκώνει το νήπιο του σούπερ μάρκετ 😂🔥💀; Πάει βρε να δεις αθλητικό δελτίο εκείνη την εποχή: "Σήμερα στον Τoumbas έγινε κουτί γάλα, μόνο πηχτή"!
Εμένα προσωπικά εκείνο το βράδυ είχα τελειώσει βγαίνοντας από τη δουλειά μου στην αποθήκη στις... πάντως βρε ήταν Σάββατο τώρα θυμάμαι 🤣, κάτσαμε στο υπόγειο ενός φίλου στη Γουργούβιστα με φλουριά και σουβλάκια μέχρι τις τρεις το πρωί λέγοντας ιστορίες από τους Παναθηναϊκούς του Παράσχου. Κάποιος φώναξε "μπυρίτσα!" και βγάλαμε μια μπουκάλα που είχε περισσότερα χρόνια κι από τον Βασιλόπουλο 🍻😭.
Κι ύστερα λέγαμε πως αυτή η ομάδα είναι σα εκείνον τον τύπο στη γειτονιά που έχει όλα τα κλειδιά των σπιτιών αλλά κανείς δεν ξέρει πόσα ακριβώς. Αυτά ήταν τώρα;; Μα τόσο δυνατά ζήσαμε εκείνες τις στιγμές που ακόμα όταν περνάω από τον Κήπο του Πρ. Βασίλη νιώθω σα να έχει μείνει η μυρωδιά της σκόνης από τις κόκκινες σημαίες πάνω στα κουστούμια μου 🏆❤️
Καλή συνέχεια ρε φίλοι, η φλόγα συνεχίζει όσο υπάρχουνε αυτοί που τραγουδάνε στη Ρωμανού ως το πρωί 😎🔴
Ο μόνος σοβαρός εδώ είμαι εγώ — και με το ζόρι.