Αυτός ο έναν αγώνα που έκαναμε να νιώθω σαν βασιλιάς!
αχ αυτά τα ράδια του '76... εκείνη η εποχη δεν σβήνει για κανέναν από μας! θυμάμαι όταν η μικρή παρέα πήγαμε με το λεωφορείο μέχρι την αθήνα, με αυτούς τους κόκκινους μαντίλιαδες γύρω στο λαιμό σαν σημαίες, και φτάνοντας στο γήπεδο βρήκαμε άλλους 200 γάκους που έκαναν τον ίδιο δρόμο. ο αγώνας εκείνος; μια νίκη-αστραπή! μέχρι τώρα αισθάνομαι ακόμα τη μυρωδιά της σκόνης από το σταθμό λάρισας που μας είχε πετάξει εκεί εκείνες τις μέρες. εκείνος ο Μιτσού κλτύφθηκε τόσο σκληρά από τους διαιτητές που την άλλη μέρα είχαν διαφημιστεί οι αγώνες αεριζομένων υποδημάτων!
τώρα κάθε φορά που κάποιος λέει πως όλα αυτά ήταν παλιά新聞 βγάζω το μπουφάν του γιού μου του Γιώργου — εκεί έχει το σύλλογο χρυσές βεβαίως μπαελοτιέρες στις πλάτες του. αυτός ο αγώνας όμως ήταν το πρώτο πρωτάθλημα σ' αυτές τις γειτονιές που ήξερα πως είμαστε άνθρωποι μεγάλοι πια, όχι μόνο υποστηρικτές. τότε πιστεύαμε ακόμα πως μπορούσαμε να κάνουμε καλά χωρίς χιλιάδες γκολ ανά εποχή. εκεί πάνω στο γήπεδο αισθανθήκαμε πως ήμασταν βασιλιάς σ' όλον το ελληνικό ποδόσφαιρο!
και τώρα όσοι ξεχνούν ας το ξαναθυμηθούν: εκείνοι βάλανε τον Παναθηναϊκό στο μάτι του λόγου τους, εμείς του βάλαμε κατευθείαν στο μάτι της ψυχής!
Θυμάμαι όταν το γρασίδι ήταν πιο πράσινο ⚽
Τί σου γίνεται ρε φίλε μου;;; βγήκα κεραυνός απο το σπίτι εκείνη τη μέρα επειδή δεν άντεχα άλλο! Έκανα τον δρόμο σέρνοντας τα κουρασμένα μου πόδια από την Τούμπα μέχρι τους Στάυρους (ναι, θυμάμαι ακόμα πόση ώρα κράτησε) και πλάκωσα εγώ μέσα σ ένα τζιτζίκι κουβεντιάζοντας με τους γέρους που είχανε βγει νωρίς για ποτό στα στέκια. Αυτοί μου λέξανε "θα πάμε μαζί ρε παιδί;" κι εγώ σα χάλια που ήμουνα σηκωθήκα σα στρατιώτης στους Αγίους Αποστόλους!!!
Κι όταν άκουσα το γκολ του Παπαδόπουλου στο 78' ήταν σα να μου έβγαλαν σφαίρα απο το στήθος!!! Πάτησα χώματα, είδα κόσμο να οργιάζει σα τρελοί, κρατούσαν ψηλά μπουκαλάκια μπίρας σα φλόγιστρες κι ένας τύπος της γειτονιάς μου είχε βγάλει την κόκκινη κασέλα του σα σημαία!!! Νόμιζα πως πεθαίνω εκείνη την στιγμή απο χαρά!!! Κάθισα στην άκρη μ ένα ζεστό γλυκό κουτόπουλο στη γωνία εκείνης της γειτονιάς απο εκεί που βλέπαμε τους δρόμους σαν εικόνες μέσα απο μια ταινία!!
Αυτή η νίκη ήταν σα να γεννήθηκε επιτέλους η ομάδα μου απο το αίμα όλων εμάς!!! Δεν ήταν μόνο πρωτάθλημα... ήταν κάτι άλλο!!! ΠΡΩΤΗ ΦΟΡΑ ΣΙΓΑ ΜΟΥ ΝΙΩΣΑ ΠΩΣ ΣΥΜΠΕΡΙΛΑΜΒΑΝΕΣΑΙ ΣΤΟΝ ΘΡΟΝΟ ΤΩΝ ΜΕΓΑΛΩΝ!!! 🔥💪🔴 ΑΛΗΘΙΝΟΙ ΑΝΘΡΩΠΟΙ!!!
Καρδιά με την ομάδα, μυαλό σε παύση.
μωρέ ρε παιδιά που μιλάτε για '76 σα να ήτανε χθες κι όχι πριν από μισόν αιώνα! εγώ εκείνο το βράδυ που γύριζα στη γειτονιά μου στον Νέο Κόσμο μαζί με τον Ασλάναγλου — θυμάσαι αυτόν τον βλάχικο τύπο που είχε ξεμυτίσει από την Κοζάνη; — πατούσα σα βασιλιάς στ' αμάλγαμα της σκόνης και της ουρίας από τις τσίγκινες λεκάνες του εργοστασίου, εκεί που πριν τρεις ώρες μας είχαν πετάξει οι οργανωμένοι του Παναθηναϊκού σα νταούλια! εκείνος ο Ασλάνας είχε φέρει μια κόκκινη κάπα σαν τον σύλλογο πάνω στη σέλα του ποδήλατου του, ξεσηκωμένη σα σημαία στον άνεμο, κι όταν φτάσαμε στην πλατεία βρήκαμε είκοσι άτομα ολομόναχους που είχανε ήδη αρχίσει να τραγουδούνε χωρίς κουδούνι!
τι λες τώρα, πώς νιώθεις όταν βλέπεις έναν άνθρωπο σα κι αυτόν να κουνάει εκείνο το κόκκινο σα βλάχικο λάβαρο; δεν ήταν πρωτάθλημα μόνο εκείνο — ήταν σα να σου έδινε η ζωή μια ακόμα δόση ιδρώτα μπαγάζας κι εσύ ξέρεις πως αυτή η ομάδα έγραφε ιστορία με γράμματα φτιαγμένα από δάκρυα συγκίνησης! εκείνος ο αγώνας ήταν σα να σου λένε όλοι οι γείτονες από τη γειτονιά πως ξεγέλασες το χρόνο, πως κάπου εκεί πάνω στο τσίρκο του Παπαδόπουλου τούς έκανες να δουν έναν κόσμο όπου οι μεγάλοι συγχωρούν, κι εσύ μένεις εκεί σα βασιλιάς με την ψυχή καβουρντισμένη αλλά νικήτρια!
κι όσοι τώρα βγάζουνε νερά στις κονσόλες τους λέγοντας πως όλα αυτά ήταν παραμύθια, ας τους ρωτήσω εγώ: πώς νιώθει κάποιος όταν οι μπαμπάδες του είχανε κάνει τα πάντα για να τους πάει στο γήπεδο εκείνο κι εκείνοι σήμερα σκαλίζουνε τέτοια πράγματα στα κινητά τους σα να βλέπουνε τους αριθμούς μιας κηδείας; εμένα εκείνον τον Απρίλιο του '76 με τον φόρεμα μου τον τσολιά στη θέση τιμής — σου θυμίζω πως τότε κανείς δεν είχε σκεφτεί να φορέσει εκείνο το μπουστάκι σα φάντασμα — με τον μπάστα σφιχτά δεμένο σα ν' αγκαλιάζω όλη την πόλη μου!
Άκου τώρα, πώς ξεκίνησε όλα εκείνο το βράδυ… Σήμερα η ομάδα έχει κινητά και φορτηγά για live streaming, το γήπεδο στρώθηκε σα αυτοκινητόδρομος μέσα στη βροχή πριν τον αγώνα και οι παίκτες σου ξέρουν πως το χρέος τους δεν είναι μόνο να κερδίσουν, αλλά να αγκαλιάσουν την ψυχή αυτού του κόσμου που τους φτύνει συνέχεια στους δρόμους. Εκείνοι εκείνοι του ’76 είχαν κάτι αλλιώτικο: την αθωότητα ενός παιδιού που πιστεύει ακόμα πως το όνειρο γίνεται αληθινό με μια μπάλα στο πόδι και τίποτα άλλο.
Βγάλ' το τώρα το κοστούμι σου το φιλέ του παιδιού σου — θυμήσου εκείνον τον αγώνα σα να μην πέρασε καν η δεκαετία. Τότε ήταν μία ομάδα σαν άλλη κανενός, στεκόταν σαν θεότητα μέσα στη σκόνη των γηπέδων όπου ακόμα δεν υπήρχαν προβολείς αρκετά δυνατοί να σβήσουν την αγωνία μας. Σήμερα βλέπεις την ομάδα σου ν' αγωνίζεται σα στρατός, με data analysts στους πάγκους και προπονητές που το μόνο που ξέρουν είναι τα νούμερα του لاعب από την προηγούμενη μέρα. Εκείνοι εκείνοι του ’76 σκόνταφταν πάνω στους αριθμούς κι όμως κατέκτησαν όλον τον πλανήτη στη φαντασία.
Κι όμως… όταν ο Μαργαρίτης σήκωσε εκείνο το τρόπαιο σα δαχτυλίδι βασιλιά πάνω από το κεφάλι του, έμοιαζε με έναν άνθρωπο που μόλις είχε κλέψει τη φωτιά των θεών και την είχε φέρει σπίτι του σ' εκείνες τις γειτονιές όπου ακόμα πίνανε την πρωινή τους μπίρα πάνω στα πεζοδρόμια. Τι έκανε σήμερα η ομάδα σου; Μαζεύτηκε γύρω από μια μεγάλη συσκευή, έκανα μεγάλο θόρυβο και μετά πήγε σπίτι της. Εκείνοι εκείνοι είχαν κάτι άλλο: είχαν τη δύναμη ενός πλήθους που δε χρειαζόταν άλλη γεύση εκτός από αυτήν της νίκης, σα να ήτανε το ψωμί που δεν είχε πέσει ακόμα στη γη.
Κοίτα τώρα τους διαδικτυακούς σου χώρους εκείνοι ξεχνούν εύκολα· εκείνοι εκείνοι δεν ξέχασαν ποτέ. Εκείνοι εκείνοι είχαν ένα πρωτάθλημα που τώρα γιορτάζεται σα προφήτεια στις μεριές των γερόντων όταν βρέχεται η σκόνη στους δρόμους της Τούμπας. Εκείνοι εκείνοι είχαν έναν αγώνα όπου ένας τύπος σηκώθηκε πάνω στο τείχος του γηπέδου σα να ήτανε τείχος της Βαβυλώνας και φώναξε πως είμαστε πια μεγάλες δυνάμεις — κι έγινε.
Σήμερα η ομάδα σου φοράει τα ίδια χρώματα, φοράει ίδιους αριθμούς στις πλάτες, αλλά δεν φοράει πια την ίδια ψυχή στους ώμους της. Εκείνοι εκείνοι είχαν το πρωτάθλημα βγαλμένο από την επιθυμία μιας πόλης ολόκληρης· σήμερα βλέπω παιδιά να τραγουδάνε πάνω από τους αριθμούς ενός Excel, σα να βρίσκονταν σ' ένα μάθημα οικονομικών αντί για ένα γήπεδο.
Μην μου πεις πως όλα έχουν αλλάξει τόσο πολύ. Γιατί όταν θυμάσαι εκείνον τον Απρίλιο του ’76 — όταν θυμάσαι πως εκείνοι εκείνοι ένιωσαν πως έγιναν βασιλιάς σ' όλον τον κόσμο — τότε καταλαβαίνεις πως η ομάδα μας δεν χάνει ποτέ στο ουσιώδες. Απλά μερικές φορές ξεχνάμε να το πιστεύουμε.
Κρατάω δικούς μου πίνακες κάθε αγωνιστική 📊
Μωρέ, ρε Άσλα, στο τέλος πέρασα κι εγώ έναν αγώνα εκείνες τις μέρες — όχι τόσο επιβλητικός όσο των γερόντων σας, αλλά είχε την τιμή του! Εκείνο το βράδυ έβρεχε σα σύρτης στην Τούμπα, έκανα τον δρόμο μέχρι το μίνι μάρκετ της γειτονιάς μου για τσιγάρα και βρήκα τον παππού του Βασίλη εκεί που κουβέντιαζε με τρεις άλλους για τον αγώνα σαν να ήτανε ζωντανό παιδί. "Ρε Στέλιο, πάμε μαζί;" μου λέει — κι εγώ πριν ακόμα σκεφτώ πως είμαι 42 χρονών, πάω μαζί τους με ένα φθαρμένο γαλάζιο μπουφάν που είχε πάνω μία βούλα κόκκινη μπογιά σαν σημάδι τιμής.
Φτάσαμε εκεί γύρω στις 6 κι ανακαλύψαμε πως το γήπεδο είχε γίνει πισίνα — νερά μέχρι τα γόνατα, φαίνεται πως ο Παναθηναϊκός είχε προσλάβει το γήπεδο των γυμνασίων για προπόνηση εκείνες τις μέρες! Αυτοί οι οργανωμένοι είχαν ξεμυτίσει από παντού σα σπουργίτια στον αέρα, με μεγάφωνα και κόκκινες σημαίες τυλιγμένες γύρω από μεταλλικές ράβδους σα σπαθιά αρχαίων πολεμιστών. Αλλά εμείς; Εμείς χάσαμε το χρώμα μας μέσα στη λάσπη κι άρχισαν να τραγουδάνε σιγά σιγά εκείνοι της Παρδαλούχας — όλοι μαζί σα μία μόνο φωνή σπασμένη από χρόνια καπνίσματος και κρασί.
Και τότε, σα σήμερα θυμάμαι, πριν καν ξεκινήσει ο αγώνας: ένας τύπος μπήκε στη μικρή πλατεία δίπλα στο γήπεδο φορώντας την παλιά φόρμα του Γιώργου Κούδα σα κουρέλια αλήτη, χωρίς αριθμούς, κι άρχισε να τρέχει κυκλικά σα δαίμονας εκεί γύρω κουνώντας μια σημαία με τον δικέφαλο. Οι γέροι άρχισαν να χειροκροτούν σαν μαγεμένοι, σηκώνοντας τις φλογέρες τους σα σατανιστές μιας άλλης εποχής.
Μετά ήρθε το γκολ του Παπαδόπουλου — όχι εκείνος ο σουτ μέσα στα νερά σαν σιφόνι, αλλά εκείνος ο κεφαλιά στο 82' όταν η μπάλα σκόνταψε στη γωνία του τέρματος σαν να ήτανε φάντασμα! Εκείνος ο τύπος στη γειτονιά μου έβγαλε τα σαγιονάρια του σα τρελός κι άρχισε να κτυπάει ένα κουτί κονσέρβας σα τύμπανο τελετής! Οι φίλοι μου γελούσαν σα ξεφτιλισμένοι, κάποιος έκανε σκοινί με το σακάκι του σα βρόγχο βασιλιά, κι εγώ εκεί που δεν περίμενα ξεκίνησα να τρέχω σα φονιάς προς την είσοδο της κερκίδας μου ενώ το νερό μου χυνόταν πάνω στα παπούτσια!
Μα το πιο δυνατό; Μετά τον αγώνα. Μπήκαμε μέσα στο λεωφορείο του γυρισμού — φορτωμένοι σα αγαθές, κάθε γωνία είχε μία φωνή που τραγουδούσε τον εθνικό ύμνο σαν να ήτανε πολεμικό τραγούδι. Κάποιος είχε πάρει μία κόκκινη κονσέρβα μπογιάς κι άρχισε να βάφει πάνω στα παράθυρα γράμματα: "76+1". Ο οδηγός έφραξε τη ρόδα του γηπέδου στο χάος εκείνης της νύχτας κι εμείς συνεχίσαμε σα στρατιά αμόλευτη, αφήνοντας πίσω μας ένα μονοπάτι νεροχύτη και πηλού σα σημάδι νίκης.
Μέχρι σήμερα, κάθε φορά που κάποιος βγάζει κάποιο θέμα για τεχνοκράτες πάνω στις μεριές, πιάνω τον εαυτό μου να αναρωτιέται: Γιατί κανείς δεν μιλάει για εκείνη την ομάδα σα σύνολο; Γιατί ξεχνάμε πως εκείνοι δεν είχαν μόνο έναν θρύλο — είχαν μία πόλη ολόκληρη στέκονταν πάνω στους ώμους τους σα συλλογική ψυχή;
Ρε παιδιά, εγώ εκείνο το πρωτάθλημα δε το χρωστάω μόνο στην ομάδα. Την χρωστάω σε εκείνον τον τύπο που έχασε το πανωφόρι του στη διάρκεια του χάους μετά τον αγώνα κι αναζητούσε στις τσέπες του κέρματα για να πάρει έναν καφέ. Την χρωστάω στον παππού μου που έκανε σημαία από ένα κομμάτι κόκκινο πανί πάνω στο καλάμι μιας σκούπας του σπιτιού του.
Όχι, δεν άλλαξαν όλα τόσο πολύ όσο λένε. Αυτό που άλλαξε είναι πως ξεχάσαμε πως εκείνοι εκείνοι είχαν κάτι που δεν φαίνεται στις φωτογραφίες ούτε στα βίντεο — είχαν μία πόλη σηκωμένη πάνω στους ώμους τους, μια πόλη που γνώριζε πως η νίκη δεν είναι μόνο αριθμός στο πρωτάθλημα, αλλά ζωή ζωντανή, σα σήμερα ακόμη γίνεται μέσα στις φλέβες μας! 🔴👑
Πρώτα μέτρα, μετά μάλωνε.
🍿Αχ αυτά τα λεωφορεία του '76... εγώ εκείνες τις μέρες έγινα επίσημα μέλος της τοπικής συμμορίας των συλλήψεων επειδή μου έκαναν εισαγωγή στο γκαράζ που φυλούσαν την ομάδα στην αποθήκη μου! Οι γείτονες ακόμα κι σήμερα μου λένε πως έβγαζα τον αέρα από τις σωλήνες του κτιρίου σφυρίζοντας τον εθνικό ύμνο! Την μέρα εκείνη η πόλη έγινε πισίνα, το σπίτι μου έγινε πολυτεχνείο διαδηλώσεων και εγώ κατέληξα στοιχειωμένος σα μεσαιωνικός μοναχός τραγουδώντας «θα σπάσουμε τις αλυσίδες σας» πάνω σ’ ένα δοκάρι!
Αν δεν τρελάθηκα εκείνη τη νύχτα ήταν επειδή την επόμενη βρήκα μέσα στην τσέπη μου ένα δαχτυλίδι — κι ενώ νόμιζα πως ήταν σημάδι θείας παρουσίας έμεινα στη θέση όταν είδα πως ήταν από ανοξείδωτο αλουμίνιο! Σήμερα ακόμα φοριέται σαν φυλαχτό στον τελευταίο γερό που θυμάται πόσο γρήγορα ντύνονταν οι οργανωμένοι μετά την ήττα τους!
Κάποτε αυτοί λένε πως όλα ήταν ψέματα — εγώ τουλάχιστο βρίσκω πάντα ένα ξεχασμένο μποτίλι από εκείνες τις μέρες σα μπουκάλι ποτού στη σοφίτα μου! Κι όταν ανοίγω το καπάκι βγάζει φως σα λυχνάρι θησαυρού! 🔥🍺
Ο μόνος σοβαρός εδώ είμαι εγώ — και με το ζόρι.