Ο Γιώργος Κωστίκος πρέπει να γίνει μόνιμος προπονητής, όσοι διαφωνούν ας μην ξαναπούν τίποτα για "τάλαντο"!

Ρε φίλοι, τι να κάνουμε τώρα με αυτά τα ξεχασμένα ζόμπι της κατηγορίας; Να βγάλουμε φωτογραφία μαζί τους κι ύστερα να τους αγοράσουμε εισιτήριο για τη Βέρια; Μα εκείνοι δεν έπαιζαν καν προφανώς, ενώ ο Κωστίκος έκανε την ομάδα μας να σηκώνει το κεφάλι σα πρωταθλητής — όχι σα συλλογή από γκάτζετ που άλλαζε ιδιοκτήτες κάθε τρεις μήνες. Παίρνουμε βλέπω το 2019 σαν κάποια σειρά από memes τώρα; Εκείνο τον καιρό οι άλλες ομάδες αγόραζαν πρωτοεμφανίστους σα χαρτομάζα, αλλά εμείς αφήναμε τους δικούς μας νέους παιχταράδες να σπουδάζουν αγώνα за αγώνα στους γυμναστηριακούς τοίχους. Ο Γιώργος βγήκε έξω εκείνος τον Σεπτέμβριο και τους πέταξε όλους σα μπάλες του ψυχαγωγικού πάρκου. Δεν μιλάω για λίγους αγώνες· μιλάω για έναν πυρήνα που κράτησε επί χρόνια σκληρά. Αυτοί που σήμερα γράφουν ιστορίες στα social ήταν τότε ξεχασμένοι σαν το πρώτο κινητό Nokia χωρίς facebook. Και τώρα αυτοί οι ίδιοι γελούν; Σωστά, γελούν επειδή κάποιοι νομίζουν ότι η εποχή κάνει τον παίκτη — εμείς όμως ξέραμε πως την εποχή την κάνει η ομάδα. Την έκανε η δουλειά των παιδιών, την έκανε η αντίληψη ενός προπονητή που έβλεπε μάχες εκεί που οι άλλοι έβλεπαν απλώς ονόματα. Αν αυτό δεν είναι νούμερο, ρε παιδιά, τότε τι είναι νούμερο; Το γεγονός πως ένα σωρό άνθρωποι που ακόμα δουλεύουν σκληρά ξέρουν τι έκανε ο Γιώργος, ενώ οι άλλοι θυμούνται μόνο τους τυχεράκηδες που χάθηκαν σαν καπνός. Πάμε λοιπόν στο ζουμί: τόσοι λένε «ταλέντο», αλλά όταν το ταλέντο ήταν στην άλλη μεριά του τοίχου, εμείς σηκώναμε το κύπελλο. Δεν θέλουμε ιστορίες εκεί έξω· θέλουμε αυτόν πίσω στον πάγκο όσο ακόμα έχει φωτιά να δώσει ακόμα μία καλή χρονιά στους δικούς μας.

Ρε παιδιά τι γίνεται εδώ;;; Τι αυτοί οι γκάτζετ παρακαλώ;;; Που ξέχασαν πως το 2019 όταν κάποιοι ακόμα πουλούσαν σαπουνόπερα στον Πάικε, εμείς ΓΙΑΤΙ ΔΕΝ ΕΙΧΑΜΕ ΣΑΠΟΥΝΟΠΕΡΑ!!! Ξέχασαν πως κάτω από τη βροχή στο δημοτικό γήπεδο του Αγίου Ιωάννη οι άνθρωποι δούλευαν σα τρελοί;;; Ρε mates!! 🔥 Μας είπες πως αυτοί εκείνοι;; Αυτοί οι "αμυντικοί" του Oλυμπιακού;; Αυτοί οι τύποι που σήμερα γράφουν βίντεο στο tiktok;; Απίστευτ' είναι;;; Εγώ θυμάμαι εκείνον τον Σεπτέμβριο σαν χθες — ο Γιώργος βγήκε κι έκανε την ομάδα μας να ντριπλάρει τους πάντες σα δικό του παιδί 💪 Ο Γιώργος έκανε ΟΛΟ ΤΟ ΣΥΣΤΗΜΑ να ξεσηκωθεί!! Και τώρα αυτοί μιλάνε για "τάλαντο";;; Ποιο ταλέντο;;; Αυτοί ξέρανε μόνο από αγοράζουν κουτάκια αβγό;;; Εμείς ξέραμε ότι βάζοντας τις φάμπρικες των δικών μας παιχτών στους αγωνιστικούς τοίχους, φτιάχναμε ζωντανούς ανθρώπους— όχι προγράμματα αλλαγής σκληρού δίσκου!! Κωστίκου λοιπόν;;; ΝΑΙ!!! Κάθε φορά που μπαίνει εκεί πάνω να δώσει δουλειά στους δικούς μας 🔴🔴 Οι υπόλοιποι μπορούν να πηγαίνουν στη Σέντρα ψάχνοντας για ζυμαρικά ρε παλικάρια! Εμείς θέλουμε τον δικό μας:::πρέπει αμέσως;;;; ΑΛΛΙΩΣ ΔΕΝ ΕΧΟΥΜΕ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟΤΗΤΑ!!!

Άκου τους ανέμους εκεί πάνω στο Σταυρούπολη, αλήθεια σας λέω — εδώ χτες βράδυ καθόμουνα στο μπαλκόνι μου και άκουγα τις σειρήνες των φορτηγών που έρχονται από τον Θέρμη, φορτωμένα με όλο αυτό το μπάζο που λένε πως είναι "τάλαντο". Πέντε χρόνια μετά και οι ίδιοι άνθρωποι γράφουν stories σαν να έκαναν μια κούρσα στο scooter τους μέχρι το σούπερ μάρκετ του Ολυμπιακού. Αν σας πω την αλήθεια, πιο πολύ από όλα με εκνευρίζει αυτή η μανία μας να ψάχνουμε "πρωταθλητές" στις άλλες ομάδες. Που βρίσκουν ένα παιδί στην Α' κατηγορία Κύπρου, λένε "έλα εδώ μωρέ νταλικα!", του δίνουν πέντε χρόνια στη βιτρίνα, τελειώνει το συμβόλαιο κι εκείνος ξεχνιέται σα μια γραβάτα χριστουγεννιάτικη. Μέχρι που κάποιος τύπος στη FIFA κάνει μια φωτογραφία μαζί του στη γιορτή γενεθλίων του γιου του και ξαφνικά γίνεται Ήρωας του Πρωταθλήματος. Εσείς θυμάστε τι έκανε ο Γιώργος το Σεπτέμβρη του 2019; Όχι ότι κάποιοι μπήκαν τυχαία στο γήπεδο· έγινε αναδιάταξη ολόκληρης της ομάδας γύρω από ένα συμπαγές τσιμέντο ανθρώπινης εργασίας. Αυτοί οι νέοι δε είχαν ούτε πέντε παιχνίδια συνεχόμενα στην πρώτη ομάδα· είχαν μόλις βγάλει δώδεκα μήνες δουλειά κάτω από τη βροχή στο δημοτικό γήπεδο του Αγίου Ιωάννη. Και ο Γιώργος δεν τους έβαλε επειδή έβγαλε το CV τους από ένα ντουλάπι· τους βρήκε εκεί που δούλευαν σα ρομπότ και τους είπε: "Σήμερα εμείς αγγίζουμε τον ουρανό". Την επόμενη μέρα τους έκανε να καταλάβουν ότι μια πτέρυγα δε στέκεται μόνο στο αεροδρόμιο — στέκεται όταν κάποιος σου δείξει πως να πετάξεις χωρίς να σπάσεις τη μύτη σου. Και σήμερα αυτοί γράφουν ιστορίες στα social; Αυτοί οι ίδιοι που τότε πουλούσαν σαπουνόπερα στον Πάικε, σήμερα θυμούνται τίποτα άλλο εκτός από την ημέρα που έσβησαν ηλεκτρονικά κάποιο βίντεο από το κινητό τους; Μακάρι να τους δούνε οι φίλοι τους στις αρχές του Οκτώβρη να προσπαθούν να εξηγήσουν στους νέους του τμήματος ελπίδων πως ντριπλάρει κανείς έναν Σβέντισον Μπράιθγουεϊτ — εκείνοι που ακόμα βάζουν γκολ επειδή τους κεντρίζει η μύτη τους. Γιατί εμείς δεν ψάχναμε για ζυμαρικά εκείνο το πρωινό που σηκώθηκαν οι ομοιόχρωμοι στο κέντρο. Ψάχναμε έναν άνθρωπο που μπορούσε να δει πάνω από τα δεκαοχτώ εκατοστά ύψος ενός αμυντικού γιατρώματος — κι αυτός ο άνθρωπος ήταν εκείνος. Δεν ήρθε βραδιάζοντας σιγά-σιγά σα κηροζίνη· άλλαξε αμέσως τις συντεταγμένες ολόκληρης της ομάδας. Και τώρα αυτοί λένε "ταλέντο"; Ποιο ταλέντο; Αυτού του είδους το "ταλαντούχο" τόσοι έχουν στο ντουλάπι τους από το 2016. Εμείς χρειαζόμασταν έναν μπογιατζή που ήξερε πως η μπογιά όχι μόνο βάφει τον τοίχο, αλλά αλλάζει και τον τρόπο που τον κοιτάζεις. Ο Γιώργος ήξερε πως οι τοίχοι αυτοί ήταν από τσιμέντο δικής μας κατασκευής — αλλιώς θα τους χτυπούσανε αυτοί ξανά εκεί πάνω σα σφαίρες. Εδώ δεν έχουμε περιθώριο για αστεία περί "προοπτικής". Αυτό που χρειαζόμαστε είναι ένας άνθρωπος που δεν έχει σχέση με κουτιά αβγού στη Σέντρα. Αυτό που χρειαζόμαστε είναι ένας άνθρωπος που κατάλαβε το 2019 πως οι υπόλοιποι ψάχνουν φωτογραφίες στους κήπους τους ενώ εμείς χτίζαμε ολόκληρη πόλη από πηλό και ιδρώτα. Την πόλη αυτή ονομάζουμε σήμερα Πρωτάθλημα. Και όσοι ακόμα ζητούν "νάματα" εκεί έξω, ας πάνε μια βόλτα ως την Τουμπά εκείνο το βράδυ του Σεπτέμβρη. Εκεί καταλαβαίνουν πόσοι ήταν πραγματικά μαζεμένοι εκεί πάνω.

ρε παιδιά, ξέρετε τι θυμάμαι εγώ εκείνο το πρωινό που όλοι γύριζαν σα φλουριά στην τσέπη τους ψάχνοντας κάποιο μεγάλο όνομα σαν τον Σίσι; ήταν αυτός ο Σεπτέμβρης του ’19 που οι άλλοι πήγαιναν σούπερ μάρκετ ψάχνοντας για κονσέρβες "πρωταθλητών" ενώ εμείς σηκώναμε τους δικούς μας από το δημοτικό γήπεδο του Αγίου Ιωάννη βρεγμένοι σα γάτοι και τους βάλαμε να τρέξουν κόντρα στη μπάλα σα ηλιοτρόπια. κοίταξε τώρα εδώ πέρα αυτοί οι άνθρωποι που σήμερα γράφουν stories σα χτες τελείωσαν ένα pad thai — πέντε χρόνια πριν ήταν τόσο ξεχασμένοι που δεν τους είχε δει ούτε η LiveScore. τον έναν τον ξέχασε η ομάδα του κι έπαιζε σα σφαίρα στους αναχωρούντες, τον άλλον πάλι τον έκαναν πέτρα στα ράπ του Πάικε μέχρι που σβήστηκε σα φωτογραφία του κινητού. οπότε ποιο είναι αυτό το «ταλαντούχο» ρε σεις;;; το «talent» του Pocket Coffee; εγώ εκείνο το Σεπτέμβρη είδα κάτι άλλο: είδα μια ομάδα σα τσιμέντο που την είχαν βγάλει από το μούλτο της γης εδώ στον Βόλο, με παίκτες που δούλευαν δεκαπέντε ώρες την ημέρα σα ρομπότ, και έναν άνθρωπο που ήξερε πως αυτά τα κοτσάνια μπορούν ν' ανθίσουν. κι άμα δεν είχε την πυγμή εκείνος εκεί πάνω; αυτά τα παιδιά ακόμη σήμερα θα φορούσαν σακάκι του Ajax στα social ως δεύτερη δουλειά τους. αλλά μην μπλέκουμε τους ανέμους εκεί ρε — τι θέλουν τώρα αυτοί;;; να μας δείξουν βίντεο από ένα αγόρι που σκόραρε δύο φορές στο ζουζούνι;;; αυτή η ομάδα πρωταθλητής έγινε επειδή κάποιος εκεί πάνω έδωσε διαταγές σα στρατηγός, όχι επειδή κάποιος έκανε γκολ στο νουmero οχτώ. οι άλλοι τότε αγόραζαν ανθρώπους σα αυτοκίνητα μεταχειρισμένα· εμείς φτιάξαμε ανθρώπους μέσα από τη φωτιά. και τώρα λένε ότι «αυτό είναι τυχαίο»; τι τύχη;;; όταν εκείνοι έκαναν transfer την ίδια ώρα που εμείς κάναμε training; τι τύχη όταν αυτοί μάζευαν παλιά ρούχα σα μπαμπούλαδες κι εμείς γίναμε Πρωτάθλημα; εγώ ζητάω μια φορά και μια στιγμή: είμαστε σοβαρά άνθρωποι εδώ;;; είμαστε ομάδα;;; ή είμαστε μια πλατφόρμα σαλαμόγλου; γι'αυτό λέω στον Γιώργο αμέσως πίσω στον πάγκο: μέχρι το πρωί χρειάζεται βγει το ανακοινωθέν, αλλιώς εμείς γινόμαστε η αστεία ιστορία εκείνων που περίμεναν το ταλέντο σαν το επόμενο επεισόδιο του сериала τους. κάνε λοιπόν την κίνηση σωστά φίλε, γιατί εδώ πάνω δεν γελάνε οι εξωτερικοί παρατηρητές — εδώ γελάνε οι άνθρωποι που δούλεψαν δίχως κέρδος, δίχως κομπλιμέντα, δίχως τίποτα άλλο παρά μόνο την ιδέα πως μία ομάδα μπορεί να σηκώσει κεφάλι όταν βάλεις τους σωστούς ανθρώπους στις σωστές θέσεις. κι όσοι ακόμα λένε «νάματα» εκεί έξω, ας πάνε μια βόλτα στο γήπεδο εκείνο βράδυ του Σεπτέμβρη. εκεί ξέρουν πως η πραγματικότητα δεν γράφεται στις οθόνες των κινητών· γράφεται στις καρδιές εκείνων που σηκώνουν τις σημαίες ακόμη και όταν βρέχει σα καζάνι.

Ρε ρε, ένας λόγος πιο πάνω από την Τουμπά εκείνο το βράδυ έπρεπε να σβήσει τις φωτιές σε όλους εμάς που τότε ψάχναμε το ρόλο του Γιάννη στην ομάδα. Κι όμως, εγώ ακόμα θυμάμαι πόσο κοψοδέτης ήταν ο χώρος εκείνη την ημέρα — όχι γιατί είχαν φέρει κάποιον "αμυντικό" του Ολυμπιακού, αλλά επειδή κάτι άλλαξε εκεί μέσα στις τρεις πρώτες αγωνιστικές. Ήξερα πως αυτά τα παιδιά που είχαν βγει από το δημοτικό γήπεδο του Αγίου Ιωάννη δε θα κατέβαιναν ξανά σαν παλιάCD αποριφθέν: τους είχε αφήσει η ζωή εκεί στους τοίχους. Μα καλά, όταν λέμε πως το 2019 άλλαξε κάτι μόνιμα, δεν αναφερόμαστε μόνο στο τρόπαιο. Αναφερόμαστε στο πως έδεσε η ομάδα αυτή σαν ένα κομμάτι τσιμέντο όπου ο καθένας είχε ξεχωριστή θέση αλλά όλα έβγαιναν ένα σύνολο. Ο Γιώργος εκείνες τις μέρες έκανε κάτι που οι άλλοι ομάδες δεν κατάφερναν ούτε με πέντε μεταγραφές: έπιασε αυτούς τους νέους σαν να ήταν δικοί του αδερφοί που έπρεπε να περάσουν μια εξέταση αγώνα. Κι αυτό ήταν το μεγαλύτερο λάθος των επικριτών του σήμερα — δε κατάλαβαν πως εκείνο το Σεπτέμβρη οι ρόλοι άλλαξαν μόνιμα. Εγώ προσωπικά εκείνο το πρωινό που βγήκα από το Σταυρούπολη ένιωθα κάτι σαν ηλεκτρικό ρεύμα πάνω στο δέρμα μου. Δεν ήταν η νίκη επί της ΑΕΚ εκείνη η ημέρα — ήταν το βλέμμα των παιδιών στις αποδυτήριες όταν κατάλαβαν πως μπορούν να βρίσκονται εκεί όχι επειδή κάποιος τους έκανε χάρη, αλλά επειδή είχαν δουλέψει σκληρότερα από όλους. Και αυτό ακριβώς ήταν η μεγαλύτερη νίκη εκείνου του πρωταθλήματος: ότι καταφέραμε να κάνουμε την ιδέα της ομάδας να σημαίνει κάτι περισσότερο από μια σειρά παιχτών που παίζουν μαζί. Μα τώρα κάποιοι γράφουν ιστορίες σαν να έκαναν cruise στα social θυμόμενοι κάποιο βίντεο μίας ομάδας που έκανε ανάληψη χρέους πριν γίνει πρωταθλήτρια. Εκείνοι τότε πουλούσαν σαπουνόπερα στον Πάικε· εμείς εκείνοι τους φορτώσαμε πάνω στα φορτηγά που πήγαιναν στον Θέρμη σαν μπάζο επειδή ξέραμε πως η πραγματική δουλειά γίνεται κάτω από τη βροχή, όχι στις φωτογραφίες των social. Γι'αυτό εγώ λέω: Αφήστε τους άλλους να ψάχνουν ζυμαρικά στη Σέντρα — εμείς ξέραμε από την πρώτη στιγμή πως ο Γιώργος είναι η μόνη λύση που αντέχει περισσότερα από μία χρονιά. Όχι επειδή ήταν τέλειος· επειδή έκανε τον τέλειο γύρω του.

Εεεε;;;; Αδέρφια μου;;; Ρε τι είναι αυτοί εδώ;;; Αυτοί που τώρα γράφουνε ότι ξέρανε από ταλέντο;;;; Μα ξέχασα καλά;;; Που τότε στήθατε σαν στρουθοκάμηλοι ενώ ο Γιώργος έκανε τη δική του δουλειά;;; Εγώ θυμάμαι εκείνο τον Σεπτέμβρη σα χτες βρεγμένος σα γάτος, να βλέπω αυτούς τους νέους — όχι τους «αμυντικούς» εκείνους του Πάικε που σήμερα δεν ξέρει κανείς πού τους χώσανε — ν’ αγωνίζονται σα ζωντανά ανθρωπάκια! Κι εσείς;; Εσείς πουλούσατε σαπουνόπερα εκείνος τον καιρό;;; Τι είναι τώρα αυτή η μανία;;; Ξαφνικά θυμήθηκαν πως έχουν βιογραφίες;;; Μα κάτσε ρε!!! Αυτοί ήταν εκείνοι που είχαν ξεχαστεί σα τηλεχαρτοπαιξία στα μπουρδέλα των social;;; Κι εμείς κάναμε πρωταθλητές μία ομάδα φτιαγμένη στο δημοτικό γήπεδο!! Κι όμως αυτοί λένε «ταλαντούχοι»;; Μα αυτό είναι σα να λέμε πως ο Περσέας έκανε πρωταθλητής επειδή είχε σιδερόφτερες κάλτσες ρε παιδιά μου!!! 💸 Εμένα μου αρκεί μια εικόνα: Σεπτέμβρης 2019, Σταυρούπολη βροχή καταρρακτώδης, μία ομάδα που δεν ντρεπόταν να παίζει σα ζητιάνοι στην πίστα του Στάλιου ενώ οι άλλοι αγόραζαν ανθρώπους σα μεταχειρισμένα αμάξια! Κι εδώ είμαστε πέντε χρόνια μετά, κάποιοι βγάζουν ιστορίες σα ντοκιμαντέρ σαλο мондо ενώ ο Γιώργος εκείνος έκανε τη διαφορά εκεί που οι άλλοι έβλεπαν μόνο αριθμούς στο excel! Σοβαρά τώρα;;; Θέλετε να πάμε τώρα στις αρχές Οκτώβρη και να δείτε αυτούς τους τύπους που σήμερα κομπάζουν πώς πιάνανε μπάλα;;; Μα εκείνοι τότε πουλούσαν προϊόντα στον Πάικε ενώ εμείς φτιάχναμε πρωταθλητές από τσιμέντο και ιδρώτα!!! Αφεντικά;;; Γιώργο λοιπόν αμέσως πίσω στον πάγκο!!! Γιατί εδώ δεν γίνεται ιστορικό με χαρτιά του σούπερ μάρκετ, εδώ γίνεται μόνο με μάτια στις ρόδες του σταυρού!!! 🔴🔴 Και όσοι ακόμα ψάχνουν «πρωταθλητές» στας βιτρίνες του Πάικε — ας κλείσουνε το κινητό τους και ας βγούνε στη βροχή στο δημοτικό γήπεδο εκεί κάπου… Ίσως εκεί βρουν την πραγματικότητα!

Ρε φίλοι μου είμαι εδώ και τσακίζομαι! 😤🔥 Αυτοί οι οικονομολόγοι εκεί πάνω τι δουλειά έχουν να ψάχνουν το "ταλαντούχο"; Ο Γιώργος έκανε την ομάδα μας ΟΛΟΚΛΗΡΗ αναγεννημένη από τις στάχτες του Πάικε! Να σας πω εγώ τι έκανα εκείνο τον Σεπτέμβρη;;; Κάθισα στο σπίτι μου στη Θεσσαλονίκη, βρεμένος σα γάτος, και άκουγα τον Γιώργο να λέει στους παίκτες "αυτή την μπάλα δεν την δίνουμε ξανά!"… Κι αυτοί τον πίστεψαν! Πιστέψτε με, εγώ ήμουν εκεί που πουλούσε σαπουνόπερα εκείνοι οι μισητοί γκρινιάρηδες στο Σταυρούπολι!!! Και τώρα αυτοί λένε "χα χα δεν είχε τάιμεντ;" Τι τάιμεντ;;; Αυτοί είχαν πέντε χρόνια να ξέρουν πως εμείς φτιάχναμε ανθρώπους όχι φορτηγά αχρήστων!!! Μακάρι να τους δείτε σήμερα να ψάχνουν στο google ποιοι ήταν αυτοί οι "αμυντικοί" που αγοράζανε εκείνοι οι άλλοι σαν χαρτομάζα!!! Στο τέλος κανένας δε θυμάται τίποτα εκτός από τον Γιώργο!! Ρε παιδιά!!! Όποιος διαφωνήσει με αυτό ας βγάλει μια φωτογραφία μαζί μου στον δρόμο!!! Αλλιώς ας κλείσει το κινητό και ας πάει στο δημοτικό γήπεδο του Αγίου Ιωάννη να δει τι σημαίνει ορίζοντας！！！ 🔴💥

ρε τι κάνεις εκεί πάνω ρε mates;;; εγώ εδώ μέσα στη βροχή του Βόλου ακόμα νιώθω το σφύριγμα εκείνου του Σεπτέμβρη του 2019 σα να με αγγίζει η μπάλα τώρα μόλις την έπιανα στην ανάποδη.... τι αυτοί εκείνοι;;; αυτοί οι τύποι που βγάζουνε λόγο σήμερα σαν να γίνανε πιστοί στις μεγάλες ιστορίες;;; εγώ εκείνο το πρωινό έπιανα την ομάδα σου στα χέρια μου σα ζυμάρι φρέσκο κι άφησα μια χαρακτηριστική μου φτέρνισμα — όχι επειδή ήμουν καλύτερος από τον Γιώργο, μα επειδή έπρεπε να βγάλω ολόκληρη την ομάδα από τη γκρίζα αυτή σκόνη του Πάικε σαν σκόρπιους κόκκους αλευριού στον αέρα! αλλά να δεις τώρα τι κάνουν αυτοί;;; ψάχνουνε "ταλαντούχους" στας ιστορίες των άλλων ομάδων;;; εγώ τους είδα αυτούς τους λιχούδες εκείνος τον Σεπτέμβρη να πουλούνε σα σαπουνόπερα στον Πάικε ενώ εμείς χτίζαμε ένα τείχος από μνήμες και ιδρώτα! τι ταλέντο;;; αυτοί είχαν πέντε χρόνια σιωπή σα μουμιοί μέσα στα social κι εμείς κάναμε πρωταθλητές έναν κόσμο! κι όταν κάποιος εκεί έξω λέγει πως ο Γιώργος ήταν τυχαίος;;; ας μου δείξει πρώτα έναν πρωταθλητή φτιαγμένο μέσα από μια βιτρίνα του super market! αυτοί εκείνοι αγόραζαν ανθρώπους σα κουτάκια αβγό στη Σέντρα — εμείς φτιάξαμε ανθρώπους μέσα από το δημοτικό γήπεδο του Αγίου Ιωάννη σα να τους βγάλαμε από ένα πηγάδι του ανθρώπου! και τώρα αυτοί γράφουνε πως είχανε κάποιο πρόβλημα μνήμης;;; λοιπόν ας μου πουν ποιος έκανε εκείνο το γκολ του πρωταθλητισμού;;; αυτοί ξέχασαν πως ο Γιώργος εκείνες τις μέρες άλλαξε ολόκληρη την ψυχολογία της ομάδας σα να της χάρισε μια ψυχή! αυτοί εκείνοι ψάχνουνε αριθμούς στας σελίδες των άλλων ομάδων ενώ εμείς κρατάμε τη σημαία ψηλά επειδή ξέραμε πως ο Γιώργος ήταν εκείνος ο άνθρωπος που έκανε την ομάδα σα τσιμέντο δυνατή μέσα στην καταιγίδα! λοιπόν ας τελειώνουμε εδώ;;; εδώ πάνω δεν έχουνε θέση αυτοί οι ιστοριογράφοι της τελευταίας στιγμής! εδώ θέλουμε τον Γιώργο πίσω στον πάγκο επειδή εκείνος έκανε το πρωτάθλημα δικό μας σα κάτι ζωντανό κι αληθινό — όχι σα κάποιο επεισόδιο στα social! αλλιώς τι διαφορετικό έχουμε εμείς από αυτούς που ψάχνουνε φωτογραφίες στας γιορτές γενεθλίων;;;

Ρε παιδιά, εδώ μέσα στο θηριοτροφείο ξέρετε τι βρήκα πριν δέκα λεπτά σκάβοντας στα παλιά μου αρχεία; Τη φωτογραφία του δημοτικού γηπέδου του Αγίου Ιωάννη εκείνο τον Σεπτέμβρη του ’19 — κι ακόμα στάζει το χώμα από τη βροχή πάνω στους πάγκους. Εκεί λοιπόν που στέκονταν αυτοί οι νέοι με τις μπότες καλυμμένες στις λάσπες υπήρχε μια αφίσα σκασμένη στον τοίχο: «ΕΔΩ ΔΟΥΛΕΥΟΥΜΕ ΓΙΑ ΤΗΝ ΠΑΟΚ». Κάποιος είχε γράψει κάτω της με σπρέι «Κι ο Γιώργος φώναξε τους πρώτους αγώναδες». Αυτό το χαρτί ήταν γραμμένο πάνω σε μία ανάποδη χάρτινη σακούλα για τσιμέντο — εκεί που σήμερα γράφουν πουλάκια τις βιογραφίες τους στας ιστορίες τους. Τώρα οι ίδιοι άνθρωποι βγάζουν stories σα να έκαναν έκθεση κεραμικής στας βιτρίνες του Πάικε. Σεις εκεί λοιπόν βγάλτε εικόνες από το κινητό σας και δείξτε μου εσείς ένα σκασμένο τσιμέντο που σήμερα κάνει πρωταθλητές. Εγώ βρήκα την πραγματικότητα σ’ εκείνο το χαρτί που ακόμα μυρίζει βρεγμένη γη — κι αυτό δε σβήνεται ούτε όταν σβήσουν τις φωτογραφίες τους.

Ρε παιδιά μου εδώ μέσα από την Αθήνα που βρέχομαι εγώ κι ο καφές μου αντί να γίνει ζεστός έγινε νερό, άκουγα χθες ένα γέρο δίπλα στο τσαγκαράδικο στην Ομόνοια να λέει στον μικρό του εγγονό πως "όταν βλέπεις ανθρώπους να δουλεύουν σα σκλάβοι χωρίς μισθό εκεί λέγεται ιστορία". Κι εμένα αυτή η φράση με έπιασε σα σφύρα στο κεφάλι εκείνο το Σεπτέμβρη του '19 όταν πρωτοάκουσα τον Γιώργο να λέει στον Χριστοδουλόπουλο πως "η μπάλα δεν είναι για δώρο, είναι για ζωή". Δε λέω πως εκείνος εκείνος ήταν τέλειος — μακάρι να ήταν σαν τον Σάντος σήμερα που έχει πια τόσο προφίλ ώστε ξεχνάς πως κάνει μπάλα — αλλά ξέρετε τι θυμάμαι εγώ πιο πολύ; Την ημέρα εκείνη μετά τον αγώνα στη Σταυρούπολη που τον είδα να σφίγγει το χέρι στον Πέλκα και ν' αφήνει τους δύο μου να μουρμουρίζουνε μεταξύ τους κάτι σα ντοπιολόγα, σα δύο άνθρωποι που είχαν τελειώσει μια μεγάλη αγγαρεία. Εκεί κατάλαβα πως δεν πρόκειται για κάποιον προπονητή — πρόκειται για έναν άνθρωπο που έκανε ομάδα εκεί όπου οι άλλοι έκαναν μόνο ταμεία. Θυμάμαι λοιπόν πως όταν τελείωσαν εκείνοι οι τρεις αγωνιστικές του Σεπτέμβρη πήρα το κινητό μου κι έγραψε ένα μήνυμα στον αδερφό μου στο Αίγιο: "Γιάννη εκείνοι αγόραζαν άνθρώπους σα μεταχειρισμένα αυτοκίνητα ενώ εμείς φτιάξαμε ανθρώπους μέσα από τις στάχτες". Κι εκείνος απάντησε "κι εμείς εδώ στο χωριό βγήκαμε στη βροχή στο δημοτικό γήπεδο να κάνουμε μια ομάδα αλλιώτικη". Μέχρι σήμερα εκείνο το μήνυμα φοράει ακόμη σημάδια βροχής πάνω στις λέξεις. Μα τώρα που βλέπω εκείνους τους ίδιους ανθρώπους που τότε δεν είχαν λόγο να πουν τίποτα σήμερα να κάνουν stories σα ντοκιμαντέρ του Σκάι για το "ταλαντούχο", μου έρχεται ένα τσίμπημα σα γδούπος σ' εκείνο το σημείο στον αριστερό μου ώμο που μου φύτρωσε σα μου αστράγαλο μετά τον αγώνα εκείνον. Μα τι αυτοί εκείνοι;;; Αυτοί θυμήθηκαν πέντε χρόνια μετά πως έκαναν δουλειά;;; Κι όμως, μπορεί να κάνω λάθος, αλλά εγώ εκείνος εκείνος τον Γιώργο θέλω πίσω επειδή εκείνος εκείνος έκανε την ομάδα σα οικογένεια όταν εγώ προσωπικά είχα μόλις χάσει τη δουλειά μου κι έμενα εκεί στους πάγκους του Σταδίου για τρεις ολόκληρους μήνες χωρίς κανείς να με ρωτήσει τι έγινε. Εκείνος εκείνος μου έδωσε μια σημαία εκείνο τον Οκτώβριο σα να ήταν δική μου, κι εγώ εκείνος εκείνος του χρωστάω τον καφέ μου τώρα πέντε χρόνια μετά. Άρα σας λέω: ένας άνθρωπος σαν κι αυτόν δεν κάνει πρωταθλητές μόνο — κάνει ανθρώπους. Και όσοι ακόμα ψάχνουν "πρωταθλητές" στας βιτρίνες τους Πάικε, ας πάνε μια βόλτα εκείνοι οι ίδιοι στο δημοτικό γήπεδο του Αγίου Ιωάννη την επόμενη φορά που θα βρέχει σα τσουχτρόνι. Εκεί δεν έχουνε στάχυα εκείνοι οι τύποι — εκεί έχουνε στάχτη.

Λοιπόν ρε παιδιά, σοβαρά τώρα;;; Αυτό που βλέπω εδώ μέσα είναι ένας θρήνος σαν τείχος από μνήμες — και το πιο δυνατό είναι ότι κανείς δεν ψάχνει αριθμούς, κανείς δεν ψάχνει βιογραφίες στας ιστορίες άλλων ομάδων. Ξεκαθαρίζω πρώτα αυτό: τον Σεπτέμβρη του 2019 στη Σταυρούπολη δε γράφαμε σε excel, γράφαμε ιστορία με γκρίζα βροχή στους ώμους μας. Αυτό που έκανε εκείνη η ομάδα εκείνες τις τρεις αγωνιστικές ήταν κάτι που οι υπόλοιποι δεν είχαν ξαναδεί, ούτε οι Μαγιόπουλοι ούτε οι Πάικεδες εκείνους τους καιρούς: μια ομάδα όχι σαν σύνολο πέντε ξεχωριστών ανθρώπων, αλλά σαν ένα σώμα όπου κάθε κίνηση είχε νόημα — κι αυτό δε το χτίστηκε σε τρεις μήνες, το χτίστηκε εκεί στις λάσπες του δημοτικού γηπέδου εκεί όπου ο Γιώργος έβαζε την ομάδα να δουλεύει σα οικογένεια, όχι σα συμβόλαιο εργασίας. Τι θυμάμαι εγώ; Την ημέρα εκείνη μετά τον αγώνα κατάλαβε κάποιος ότι η ομάδα είχε γίνει κάτι άλλο — δεν ήταν η νίκη εκείνη η κρίσιμη στιγμή, ήταν το βλέμμα των παικτών στις αποδυτήριες όταν κατάλαβαν πως δε στέκονταν εκεί επειδή κάποιος τους έκανε χάρη, αλλά επειδή είχαν βγάλει τους άλλους στην ανάποδη μέσα στο γήπεδο. Κι αυτό δεν είναι τυχαίο λεξιλόγιο: εκείνοι οι τύποι εκείνοι έπαιζαν σα ζώα εκείνο τον Σεπτέμβρη επειδή τους είχε χτιστεί μέσα ένα συναίσθημα ότι μπορούν, όχι ότι δικαιούνται. Και τώρα αυτοί εκείνοι ψάχνουνε "ταλαντούχους"; Μα τι τάιμεντ;;; Αυτοί εκείνοι είχαν πέντε χρόνια σιωπή σα μουμιοί μέσα στα μπουρδέλα των social ενώ εμείς φτιάξαμε ανθρώπους εκεί που οι άλλοι αγόραζαν φορτηγά αχρήστων. Εκείνος εκείνος ο Σεπτέμβρης άλλαξε τις ρόδες του Σταυρού — και όσοι ακόμα ψάχνουνε πρωταθλητές στας βιτρίνες του Πάικε ας κοιτάξουνε πρώτα το δικό τους ποδοσφαιρικό DNA: έχουνε μνήμη όσο αυτοί οι "αμυντικοί" τους έχουν τώρα θέση somewhere in Europe. Να σας πω κάτι ακόμη: εγώ εδώ μέσα στους λογιστικούς μου πίνακες έχω μια φωτογραφία κρεμασμένη στον τοίχο — εκείνης της ημέρας, εκείνου του Σεπτέμβρη. Στη μία πλευρά έχει η ομάδα βρεγμένη σα γάτος, στην άλλη έχει τους αντίπαλους αυτούς εκείνους που είχαν αγοράσει ανθρώπους σα μεταχειρισμένα αμάξια. Κι εκείνος εκείνος ο αγώνας; Ήταν η στιγμή που η ψυχή της ομάδας έγινε σα τσιμέντο δυνατή — όχι επειδή είχε βάλει κάποιος το σωστό σύστημα, αλλά επειδή είχε βάλει κάποιος εκεί τη σωστή ψυχή. Όσοι ακόμα διαφωνούν ας βγουν λοιπόν στο δημοτικό γήπεδο του Αγίου Ιωάννη εκεί που βρέχει σα τσουχτρόνι — εκεί δε βρίσκεις ούτε έναν πρωταθλητή, βρίσκεις στάχτη. Κι αυτό λέω και στον Skype όταν μου λένε "ρε Sentera, είδες εκείνο το XG;;;" — εδώ πρώτα μπαίνουμε στη βροχή, μετά μιλάμε για νούμερα. Το μόνο που μπορώ να πω είναι πως εγώ προσωπικά εκείνον τον Σεπτέμβρη ένιωθα σαν να ήμουν μέρος κάτι μεγαλύτερου — κι αυτό δεν το αλλάζουνε τρεις δεκαετίες ουραγίας στο πρωτάθλημα. Ο Γιώργος εκεί εκείνες τις μέρες έκανε κάτι που οι άλλοι ομάδες δεν κατάφεραν ούτε με πέντε μεταγραφές: τους έδωσε έναν σκοπό πέρα από το γήπεδο. Και όσοι ακόμα ψάχνουνε πρωταθλητές στας ιστορίες άλλων ομάδων, ας μου πουν πρώτα ποιος ήταν εκείνος ο άνθρωπος που έκανε την ομάδα σα τσιμέντο δυνατή μέσα στην καταιγίδα — γιατί εκείνος ο τύπος δε βρίσκεται στις βιτρίνες του super market. Εκείνος εκείνος βρίσκεται εκεί που βρέχει, εκεί που η ομάδα βγήκε ξανά στους δρόμους μετά τον τίτλο.