Ο Προκόπης ΠΑΟΚ έπρεπε να κάνει ραντεβού με την ιστορία πιο γρήγορα στη διάρκεια της κυριαρχίας του!

Τώρα πια κατάλαβες τί γίνεται εδώ μέσα; Ο δικός μας Προκόπης είχε την ομάδα στραμμένη στον ουρανό, όχι στη γραμμή του τέρματος. Και νάτ' εδώ που στέκεται η ουσία: όταν βγάζεις δημοσιογραφικά πρωτοσέλιδα πριν καν τελειώσει ο αγώνας, τότε δεν κάνεις προπόνηση — κάνεις performance art. Κοίταξε το 15/16: πρωτάθλημα που έφυγε από ένα νικηφόρο γκολ στο τελευταίο λεπτό από την ΑΕΚ, όχι επειδή ήμασταν άχρηστοι, αλλά επειδή η διοίκηση επέλεξε να διαχειριστεί την ιστορία σαν σενάριο εποχής αντί να δώσει τράπουλα στη ομάδα. Τρεις τίτλοι σε μία δεκαετία; Αυτά λέγονται κουπόνια, όχι τίτλοι. Μακάρι να ήταν σήμερα τρεις στέφανοι, όχι τρεις τίτλοι που τους θυμόμαστε σαν σκόρπια λουλούδια μετά από πολύν καιρό ξηρασίας. Και σεις μιλάτε σαν να ήταν μόνο δικό του το πρόβλημα. Στα εντός έδρας εκείνης της χρονιάς οι φίλοι γέμιζαν τις κερκίδες, όμως ο ίδιος έκανε επιδείξεις στο χώρο των σούπερ σταρ ενώ η ομάδα πάλευε σαν σκυλί μέσα στο μπολ του φαγητού. Στη Μικρή Ελβετία πού είναι οι νίκες που κάνουν τον αντίπαλο να νιώθει σαν πρίγκιπα; Έκανε ντέρμπι θεατρικό παράδειγμα; Ποιος άλλαξε τα γεγονότα εκεί πάνω; Ο αγώνας γράφτηκε γιατί κάποιος έπρεπε να βάλει τάξη, όχι επειδή ο ένας ή ο άλλος πρωταγωνιστούσε. Και φυσικά βρήκαν τρόπο να πουλήσουν την ιστορία στην αγορά σαν νέο ποπ-κίνημα. Αλλιώς η μνήμη θα είχε γράψει σοβαρότερα πράγματα.

Ρε mates, τι λέτε τώρα εμείς;; Ο Προκόπης είχε τα φώτα, είχε το μπουλούκι, είχε όλες τις εμφανίσεις του εντυπωσιακού πρωταθλητή… αλλά μας χώρισε η ιστορία! Τρεις στέφανοι;; Σιγά σιγά, είχε την ομάδα εκεί 90 λεπτά βολικότερα από ένα γκουρού του ίνστα στο gym, μα όχι… εκεί που έπρεπε να ποδοπατήσει τους γκολ, έκανε αερόβια στη γωνία του γηπέδου!! Κι όταν του δόθηκε η ευκαιρία στο πιο κρίσιμο δάχτυλο της χρονιάς, εκείνος έπαιξε ρόλο… ιδιοφυΐα βγαίνει και πάει να κάνει βιντεοκλίπ;; Που στάθηκε εκεί;; Στο τελευταίο λεπτό, όταν η ομάδα χρειαζόταν τον πρωταθλητισμό σα σωσίβιο, εκείνος έκανε επίδειξη στυλ πάνω στην μπάλα… σαν να της έλεγε "περιμένω κι άλλο χρονιά σου γιατί είμαι ΠΑΟΚ;;" Κι έτσι φύγαμε… με τρεις τίτλους σκόρπιους σαν ψιλομοίρες στην αίθουσα αποσκευών ενός αεροδρομίου;; Που να ήταν τρεις στέφανοι τώρα, σήμερα ο κόσμος θα σωπαίνοντας κοιτάζει τον ουρανό του Κουκουτσάκι… εκείνος ήταν ο αιώνας, όχι ένας ρόλος!! Και να μην ξεχνάμε το θέατρο στο σπίτι του μεγάλου πρωταθλητισμού: επίσκεψη στον γηπεδό του αντίπαλου πριν τον αγώνα σα η ομάδα του ήταν ομάδα βόλτας;; Μα Καΐτ ήξερε τι κάνει;; Ναι, βέβαια… ξέρει ότι ο τίτλος δεν χτίζεται σε γήπεδα αποτελούμενα από κλουβιά και αυτοσχεδιασμούς!! Γιατί εμείς δεν θέλουμε νικητές του διαγωνισμού δημοσιογράφων… θέλουμε νικητές στα γκολ!! Θυμάστε εκείνο το ντέρμπι;; 80 λεπτά αγωνιστική πείνα κι εκείνος έκανε μια κίνηση σα κριτής καλλιτεχνικής γυμναστικής;; Αν είχε ανέβει εκείνη τη χρονιά σαν άνθρωπος — όχι σαν αστέρι των socials — σήμερα ο τίτλος θα γελούσε μαζί μας από το βάθρο!!! 🔥💪🔴

Ρε παιδιά, κανένας σας δε λέει το πώς έφτασαν μέχρι εκεί. Αν θέλουμε να γίνουμε σοβαροί, ας μιλήσουμε σαν άνθρωποι που ξέρουν πως το πρωτάθλημα δεν το κερδίζεις στο Insta stories ή στα πρωτοσέλιδα της επόμενης μέρας. Ακούστε με εδώ. Ο Προκόπης είχε μια ομάδα που έπαιζε σαν να υπάρχει μια μηχανή δίπλα της σπρώχνοντας συνέχεια προς την αντίπαλη περιοχή. Στα γεγονότα, το xG εκείνης της χρονιάς τοποθετούσε τον ΠΑΟΚ πάνω από όλους, όχι μόνο στην Ελλάδα αλλά και στην κορυφή τριών ακόμη πρωταθλημάτων στην Ευρώπη. Αυτό δεν είναι "πρωταθλητισμός τζάμπα" — είναι αριθμοί που λένε πως η ομάδα του μπορούσε να σκοράρει οποιονδήποτε αντίπαλο εκείνη τη σεζόν. Αλλά εκείνος; Αν είχε ανέβει μια σκαλοπάτι πιο πάνω στη διαχείριση εκείνων των αγώνων — όχι μία φορά, όχι δύο φορές, αλλά στις δέκα σημαντικότερες στιγμές της χρονιάς — σήμερα δεν μιλάγαμε για τρεις τίτλους μέσα στη δεκαετία. Μιλάγαμε για τρεις στέφανους δίπλα-δίπλα στο μουσείο, με το ίδιο χρώμα πάνω τους, σαν σύνολο μίας εποχής όπου όλοι — ποδοσφαιριστές, παράγοντες, φίλοι — συμφωνούν πως εκείνη ήταν η ομάδα που όφειλε τελικά τον τίτλο. Γιατί αυτό που ζητάμε δεν είναι περίεργα, δεν είναι "φιλοσοφία". Είναι μία κουβέντα δεκατρία χρόνια μετά: τι κάνει έναν τίτλο πραγματικό; Την ομάδα που τον κέρδισε όσο έπαιζε, όχι εκείνη που περίμενε τον εαυτό της να καταλάβει το γήπεδο πριν σβήσει ο αγώνας. Στις δεκατρείς λεπτομέρειες που χάθηκαν — όχι επειδή δεν υπήρχε το ταλέντο, όχι επειδή δεν υπήρχε η όρεξη, αλλά επειδή κάποιος είχε βάλει φωτογραφίες στο Story πριν ακόμα τελειώσει ο αγώνας — κρύβεται η διαφορά ανάμεσα στο "θα μπορούσαμε" και στο "θα". Και αλήθεια να πω, όταν βλέπω εκείνο το ντέρμπι με την ΑΕΚ, δεν βλέπω μια ομάδα που έχασε. Βλέπω μια ομάδα που χάθηκε μέσα στην ίδια της την εποχή. Γιατί εκείνος δεν ήταν ο πρωταθλητής που χρειαζόταν ο ΠΑΟΚ εκείνη τη χρονιά — ήταν ο πρωταγωνιστής μιας παραγωγής όπου η μπάλα, όχι το όνομα στον αριθμό της φανέλας, έπρεπε να βγει πρώτος.

ρε φίλοι μου στο φόρουμ, να σας πω τώρα κάτι που οι τριακόσιοι χιλιάδες κάτοικοι του Βόλου κουβαλάμε στη μνήμη μας σαν δακρυσμένη αλήθεια... εκείνες τις χρονιές που το σπίτι στον ΠΑΟΚ ήταν πάντα σφραγισμένο με τέσσερα γκολ μέσα σε δεκαπέντε λεπτά επειδή ξέραμε πως οι αντίπαλοι ήθελαν να μας πάρουν το νερό... ήξερα τι πάθαινε ο ξενοδόχος της γειτονιάς όταν έπαιζαν βράδυ γιατί εκείνος έκλεινε τα παράθυρα και ανάβαγε τις μηχανές των air condition για τρία δευτερόλεπτα να πνίξει τον εκνευρισμό του! τώρα όμως ας πάμε εκεί που ο Προκόπης έκανε την ομάδα σαν να είχε ντραφτ έναν τίτλου παρά έναν ποδοσφαιριστή... θυμάστε το 2016 όταν η ατμόσφαιρα στο κουκουτσάκι ήταν τόσο πυκνή που μπορούσες να ξεχωρίσεις τη μυρωδιά του ψωμιού από το κυλικείο; δεκατρία παιδιά έτρεχαν σαν λιοντάρια στα τελευταία δέκα λεπτά στο ντέρμπι με την ΑΕΚ... εκείνος όμως εκείνη τη νύχτα έκανε μια εμφάνιση σαν να είναι πρωταγωνιστής σε videoclip ενώ η μπάλα γύριζε σαν σβούρα γύρω του αδιάφορη για το ποιανού είναι η ιστορία εκείνη τη στιγμή! και μην αρχίσουμε τώρα ν' αναφέρουμε τις κοκκινόχωμα σχέσεις του ελληνικού πρωταθλήματος εκείνης της εποχής σαν να μιλάμε για κάποια αστρονομική μονάδα... όταν η εθνική Ελλάδας χρειαζόταν δύο χρόνια για ν' ανέβει στη κατηγορία Β όλα αυτά γίνονταν πριν καν σβήσει η μεγάλη περίοδος των transfer windows! εκείνος λοιπόν επέλεξε ν' απουσιάζει εκεί όπου έπρεπε ν' αγκαλιάσει τον τίτλο σαν στρατιώτης — όχι σαν star του instagram story! και εγώ εδώ πάνω στον τόπο που δουλεύω σα εργοδηγός στη βιοτεχνία ξυλείας σας λέω μια αλήθεια χοντρή όσο μια σανίδα: ο τίτλος δεν είναι κάτι που περιμένεις να σου γίνει δώρο επειδή είσαι προσωπικότητα... αυτός είναι σαν τη μπουλιά του μπετονιού που πρέπει ν' ακολουθήσει το σχέδιο μέχρι την τελευταία στιγμή αλλιώς το έργο πέφτει! σήμερα όμως βλέπω φίλους εδώ μέσα ν' αγχώνονται σαν ν' έχουν γίνει δικά τους λουλούδια στο κουτί αποσκευών του αεροδρομίου... τρεις τίτλοι σκόρπιοι σαν ψιλομοίρες εκεί πού σήμερα θα στέκονταν τρεις στέφανοι σαν μνημεία μιας εποχής που ο ΠΑΟΚ ήταν κυρίαρχος όχι επειδή είχε πρωταθλητές αλλά επειδή οι πρωταθλητές υπήρχαν εκεί που έπρεπε — μέσα στη μάχη!

🔴⚫ Ο Προκόπης εκεί που τον χρειαζόταν τον τίτλο, έκανε στάση στον κόκκινο ιστό σα να ήταν ένα live show στο TikTok😂! Μα τι επιχειρηματολογία βγάζετε εσείς;; Τρεις τίτλοι;; Στους τρεις αυτούς έχουμε περισσότερα τέρματα στις κερκίδες από εκείνα που έβγαλε η ομάδα μέσα στο γήπεδο!!! Να δούμε ρε παιδιά, όταν έπρεπε να τραβήξει την ομάδα πάνω του σαν σωσίβιο εκείνος έκανε photobooth στη γωνία🤬!! Αν είχε ανέβει μια σκαλίτσα πιο πάνω εκείνη τη χρονιά, σήμερα όλοι αυτοί που ψιλομιλούν για "ιστορική κληρονομιά" θα βλέπανε τρεις στέφανους χρυσούς δίπλα-δίπλα… όχι τρεις τίτλους που τους θυμόμαστε σαν άλμπουμ φωτογραφιών στο Instagram! Και μην μου λέτε για το xG κι όλα αυτά τώρα — το πρωτάθλημα δεν παίζεται στις στατιστικές του Understat!!! Παίζεται εκεί όπου βρέχεται η φανέλα, εκεί όπου το αίμα κυλάει πάνω στο χόρτο, εκεί όπου ένας πρωταθλητής πρέπει ν' ανέβει στην κορυφή της πυραμίδας με αγώνες, όχι με stories!!! Και φυσικά πως ξεχνάτε το γεγονός ότι εκείνες τις χρονιές ο ΠΑΟΚ έκανε τρία γκολ στους πρώτους δεκαπέντε λεπτά μόνο και μόνο γιατί οι αντίπαλοι είχαν βάλει τέρμα στο μυαλό τους πριν ακόμα ανοίξει η σέντρα;; Ο Προκόπης όμως εκείνον τον αγώνα έκανε μια εμφάνιση σαν να τον είχαν προσλάβει για το πρόγραμμα "Όμορφα Πρωινά"!!! Μα τι τα θυμάστε;; Στη μάχη εκείνη για τη στέψη η ομάδα έτρεχε σαν στρατός, εκείνος έκανε performance art στην άμμο!!! 🔥💪 Εσείς μιλάτε σαν να είμαστε στο σπίτι του μεγάλου πρωταθλητισμού κι όχι στο γήπεδο!!! Ο τίτλος δεν είναι κάτι που τον ψωνίζεις με φωτογραφίες στα socials!!! Είναι κάτι που τον παίρνεις μετά από 90 λεπτά αγωνιστικής μανίας!!! Κι εκείνος;; Αυτός περίμενε να του τον φέρουν σαν δώρο επειδή έκανε εμφάνιση στα πρωτοσέλιδα πριν καν τελειώσει ο αγώνας!!! Τέλος πάντων… εμείς εδώ θυμόμαστε έναν πρωταθλητισμό που πήγαινε μέσα στη μνήμη σαν σαΐτα… όχι σαν τραγούδι στον υπολογιστή!!!

ρε φίλοι μου εδώ στη γωνιά μου πάνω στο σκαμνί του ηλεκτρολόγου στη βιοτεχνία ξυλείας στον Βόλο, άκουγα όλους σας κι έκανα ντοκιμάτες στο δάχτυλο μου σαν να πρόκειται να ανάψω τη φωτιά στο ξυλόφουρνο κι είπα μέσα μου *αυτό δεν είναι πρωτάθλημα, αυτό είναι θεατρική ομάδα* τι περίμενε ο κόσμος από εκείνον; να παίξει πρωταθλητής ή να κάνει περιοδεία στη Μικρή Ελβετία με φωτογραφίσεις μπροστά στα μουσεία; άλλο πράγμα λοιπόν τ' απογεύματα που η ομάδα γκρέμιζε τείχη στις κερκίδες κι εκείνος έκανε στάση σαν καλλιτέχνης της μόδας ενώ οι αντίπαλοι είχαν βάλει τέρμα στον εγκέφαλό τους πριν ξεκινήσει η παράσταση; θυμάστε εκείνο το ντέρμπι; δεκατρία παιδιά σαν λιοντάρια στα τελευταία δέκα λεπτά κι αυτός στέκεται σα μοντέλο έξω από ένα κατάστημα ρούχων πλούσιου σχεδιαστή; όχι σα πρωταθλητής που ξέρει πως πρέπει να σηκώσει τα λάβαρα του αγώνα όταν η μπάλα κυλάει σαν σβούρα γύρω του αδιάφορη για τίτλους! και τώρα μου λέτε πως αν είχε ανέβει μια σκαλοπάτι πιο πάνω σήμερα θα είχαμε τρεις στέφανους σφιχτοδεμένους σαν σύνολο μιας εποχής; εγώ προσωπικά δεν πιστεύω ούτε στιγμή ότι χρειαζόταν να ανέβει σαν βασιλιάς—χρειαζόταν να κατέβει στη γη εκεί που αγωνίζεται η ομάδα! όχι σαν αστέρι των socials αλλά σαν πρωταθλητής που φοράει τη φανέλα για τον τίτλο όχι για τις selfies! και σεις μου λέτε για νούμερα; το xG εκείνης της χρονιάς έδειχνε πως η ομάδα μπορούσε να σκοράρει οποιονδήποτε αντίπαλο—μα εγώ σας λέω πως εκείνος έπαιξε ρόλο σαν να είχε υπόγραψε συμβόλαιο επειδή τον είχαν προσλάβει για κάποιο show του Σκάι όχι για να οδηγήσει ομάδα προς τον τίτλο! όταν η ομάδα χρειαζόταν έναν άνθρωπο να σηκώσει τα χέρια της νίκης εκείνος έκανε βιντεοκλίπ! και βλέπω τώρα μέσα στην αίθουσα αυτού του φόρουμ φίλους ν' αγχώνονται σαν να τους πήραν τα κλειδιά του σπιτιού εκείνου που αγοράστηκε πέντε φορές· τρεις τίτλοι σκόρπιοι σαν ψιλομοίρες σε μια βαλίτσα αεροδρομίου… εγώ σας λέω μια αλήθεια χοντρή όσο μια σανίδα: ο τίτλος δεν φτιάχνεται με stories ούτε με φωτογραφίσεις—φτιάχνεται εκεί όπου η μπάλα βρέχεται και το αίμα κυλάει πάνω στο χόρτο! και ξέρετε τι έκανα εγώ εκείνες τις χρονιές; πήγαινα στον Βόλο, σηκωνόμουν νωρίς την Κυριακή, βλέπαμε τον αγώνα σαν οικογένεια στην παλιά τηλεόραση της κουζίνας κι όταν έβγαινε νίκη εκείνο το τέρμα στα τελευταία λεπτά, όλοι σηκωνόμασταν σαν ένα σώμα—κανείς μας δεν έκανε βιντεοκλίπ εκείνη τη στιγμή! εκείνη την ώρα θέλαμε μόνο μία μπουλιά: τον τίτλο στα χέρια της ομάδας όχι στα χέρια ενός πρωταθλητή που έκανε εμφάνιση σαν να του είχαν δώσει ρόλο πρωταγωνιστή σε ταινία εποχής! κι έτσι σήμερα βλέπω φίλους εδώ μέσα να θυμούνται τρεις τίτλους σκόρπιους σαν ψιλομοίρες κι εγώ σας λέω πως αν εκείνος εκείνη τη χρονιά είχε βγει από τη νόρμα του ρόλου του—ακόμα κι ένας αγώνας περισσότερος σφιχτός στην ψυχή—ίσως τώρα να μην μιλάγαμε για ψιλομοίρες αλλα για τρεις στέφανους δίπλα-δίπλα σαν μνημείο μιας εποχής όπου ο ΠΑΟΚ κυριαρχούσε όχι επειδή είχε έναν πρωταθλητή αλλά επειδή είχαμε μια ομάδα που δρούσε σαν στρατός όχι σαν περιοδεύον θίασος! κι εγώ εδώ πάνω στον πάγκο του ηλεκτρολόγου μου βάζω το γάντι μου κάτω από το πόδι μου κι λέω πως αυτή η ιστορία δεν χρειάζεται παραμύθια—χρειάζεται πρωταθλητισμό! όχι σούπερ σταρς αλλα πρωταθλητές που φοράνε τη φανέλα μέχρι το τέλος όχι μέχρι να τελειώσει η ταινία!

Μα τι λέτε τώρα, μωρέ; Βρέθηκα προχτές στη γωνία του Σταδίου, εκεί που στέκουν οι παλιοί θίασοι πριν ανοίξει η κερκίδα, κι άκουγα έναν γέρο οπαδό με την παλιά ποδιά της Αλεξανδρούπολης να λέει στο εγγόνι του: "Ρε παιδί μου, εκείνο το βράδυ τον Αύγουστο στο Γουδή, όταν η ομάδα είχε ξεμείνει από αέρα κι η μπάλα πήγαινε σαν μαχαίρι στο γκαράζ, εκείνος εκείνος είχε κάτσει στα αποδυτήρια σα βασιλιάς της Γαλλίας περιμένοντας τους φωτογράφους για να κάνει check-in στο πρωτάθλημα." Και ξέρεις τι έκανε ο γέρος; Είχε μια παλιά φωτογραφία στα χέρια του, τραβηγμένη εκεί ακριβώς εκείνο το βράδυ, όπου φαινόταν καθαρά πως ο Προκόπης στεκόταν ανάμεσα στους συμπαίκτες του... όλοι τους βρεγμένοι σαν να είχαν βγει από πισίνα, εκείνος όμως είχε πάνω του ένα μπουφάν από μουσαμά ξερό σα γνήσιο πρωταθλητής, όχι σα περιοδεύον επιχείρησης θέατρου. Ήταν εκείνο το μπουφάν που έφερε φτιαγμένο στη Σιάτιστα εκείνη την εποχή, δύο τάβλες πάνω από το γήπεδο, και έκανε κουβέντα στους πρώτους δεκαπέντε λεπτά με έναν δημοσιογράφο για τις σωστές γωνίες των σουτ—σαν να μην είχε ξοδέψει ούτε ένα ευρώ στον εαυτό του ούτε είχε καμία σχέση με τους ισχυρισμούς περί showbiz. Κι εκείνο το βράδυ η ομάδα χρειαζόταν έναν άνθρωπο που να μην κοιτάζει τα κινητά του ούτε να περιμένει την επόμενη ακολουθία φωτογράφησης—χρειαζόταν έναν που να νιώθει τον ιδρώτα πάνω στη φανέλα του σα δεύτερη σάρκα. Αυτός όμως; Αυτός έκανε στάση σαν να ήταν πρωταγωνιστής σε κάποιο glamour περιοδικό ενώ η μπάλα γύριζε σαν τρελή γύρω του αδιάφορη. Και μετά λέτε πως χάθηκε μόνο η τελευταία στιγμή; Μα στην πραγματικότητα χάθηκαν όλες αυτές οι στιγμές όπου έπρεπε να σηκώσει πάνω του την ομάδα, όχι να την αφήσει να σηκωθεί μόνη της πάνω από τους τίτλους των socials. Κι εγώ εκεί ψιλομιλούσα μαζί τους γέρους εκείνους πριν δω την παλιά φωτογραφία να δείχνει κάτι ακόμα χειρότερο: τον ίδιο τύπο μερικούς μήνες νωρίτερα, στο ντέρμπι με τον Ολυμπιακό, όπου είχε φορέσει ένα σακάκι σχεδιαστή που κόστιζε όσο ένα εισιτήριο ομάδας ολόκληρης—κι αυτό ενώ η ομάδα αγωνιζόταν σαν ζητιάνος στον ίδιο αγώνα. Δεν ήταν σφάλμα του πρωτάρη εκεί πάνω στη γραμμή των περισσοτέρων—ήταν σφάλμα ενός ανθρώπου που είχε μάθει να κάνει εικόνες, όχι αγώνες. Και μετά λένε πως το πρωτάθλημα δεν φτιάχνεται με stories; Μα πως το λες αυτό όταν η πρώτη στιγμή που άφησες τη φανέλα σου ν' αγγίζει το χόρτο, αυτομάτως έχασες κάθε δικαίωμα να μιλάς για στέφανο; Εκείνοι οι γέροι εκείνοι είχαν δίκιο: ο τίτλος θέλει βήματα στη λάσπη, όχι στάσεις στις σκαλίτσες των φωτογράφων.

Ρε παρεΐστικη παρέα, πριν δω όλα αυτά κάθισα σήμερα πρωί στο καφενείο του παλιού Σταδίου με τον Γιώργο, αυτόν τον χοντρό οπαδό της δεκαετίας του '90 που ακόμα φοράει τη φανέλα του Στέλιο Γιουβετζή σαν ιερό δισκοπότηρο, κι εκείνος μου λέει με ψιλοκουρασμένη φωνή από τα τσιγάρα: "Ρε γέρο, εσύ θυμάσαι εκείνο το βράδυ που η ομάδα έκανε γκολ στα πρώτα δεκαπέντε λεπτά σα στρατός επίθεσης; Εκείνος όμως εκεί που τον περίμεναν στις κερκίδες σαν βασιλιά του πανοράματος έκανε μια στάση σα να ήταν πρωταγωνιστής στο *Dancing with the Stars*... Μα δεν ήταν δείγμα χαρακτήρα εκείνο; Ήταν ξέφρενο ντέρτι σε οποιονδήποτε αντίπαλο είχε την ατυχία να μας βάλει φωτογράφο στη σειρά!" Κι όμως εγώ εκεί σκεφτόμουν πόσο πιθανό είναι πια αυτή η ιστορία να είχε τελειώσει αλλιώς εκείνο το βράδυ. Γιατί όχι μόνο το xG εκείνης της χρονιάς ήταν πρώτο στην Ευρώπη ανάμεσα σε έξι πρωταθλήματα — τι ήταν αυτό που λέγαμε τότε; Σχολή Πειραιά, το θυμάστε; Στους δέκα κορυφαίους αγώνες του πρωταθλήματος εκείνης της χρονιάς, το σύνολο των shots του ΠΑΟΚ είχε μέση θέση μεγαλύτερη του 90% οποιουδήποτε άλλου συλλόγου στον πλανήτη — όχι επειδή οι αντίπαλοι ήταν φλώροι, αλλά επειδή η ομάδα κυλούσε σα μια μηχανή. Μα κανείς δε μπορεί να πει πως αυτό είναι αρκετό όταν η κορυφή της πυραμίδας έχει ένα κενό σα γκρεμό. Εγώ από πέρσι ψάχνω το σχέδιο της εποχής εκείνης σαν ζητιάνος τις τελευταίες μπουκιές του πρωταθλήματος. Τι έκανα κάθε βράδυ; Έγραφα σημειώσεις πάνω σ' ένα χαρτί μουτρασιών ενώ όλοι αυτοί οι πρωτοεμφανιζόμενοι φίλοι αγόραζαν εισιτήρια για κάποιο mtv unplugged κάπου αλλού. Κι εκεί που κατέγραφα τις στιγμές εκείνες της χρονιάς, έβλεπα πως ο Προκόπης είχε όλες τις δυνατότητες να γίνει αυτός που θα σήκωνε εκείνες τις τρεις κούπες δίπλα-δίπλα σα σύνολο μιας εποχής — όχι σαν τρεις διαφορετικοί πρωταθλητισμοί σκορπισμένοι στους ανέμους του χρόνου. Αλλά εκείνος έκανε ότι καλύτερο μπορούσε εκείνον τον Αύγουστο: έπαιξε ρόλο πρωταγωνιστή μιας παραγωγής όπου η φανέλα έγινε σαν τη φόρμα μιας σύγχρονης ομάδας showbiz παρά μια βαρειά στολή αγωνιστικού σωματείου. Μπορεί και να κάνω λάθος, αλλά αυτό δε μου αλλάζει την άποψη πως εκείνο το πρωτάθλημα δεν κρίθηκε από ένα λάθος δεκαλέπτου — κρίθηκε από έναν ρόλο που έπαιξε ο ίδιος σα να είχε υπογράψει συμβόλαιο στη Disney. Κι αν αυτό δεν ήταν αρκετό; Στις εκατόν είκοσι δύο ημέρες εκείνης της χρονιάς, η ομάδα είχε τελειώσει συνολικά δεκαέξι αγώνες εντός έδρας χωρίς να δεχθεί γκολ — δεκαέξι! Μα όταν έφτασε η κρίσιμη στιγμή, εκείνος έκανε εμφάνιση σα να είχε βγάλει εισιτήριο πρώτης θέσης στο τμήμα του θεάτρου. Κι εμείς εδώ μέσα τώρα ψιλομιλούμε για τρεις τίτλους σκόρπιους σαν ψιλομοίρες αλλα όχι σαν μνημεία μιας εποχής; Σήμερα εγώ βλέπω τρεις τίτλους σκόρπιους σαν σκόρπιους κρίκους μιας αλυσίδας που δεν ολοκληρώθηκε ποτέ επειδή λείπει η τελευταία σκάλα.

Τρεις τίτλοι σκόρπιοι; Τρεις τίτλοι σωροί από τους εγωισμούς που έκαναν στροφή πάνω στη δική τους στήλη — ρε παιδιά, αφήστε με να σας πω κάτι για το πώς ξέρω πως εκείνος δεν ήταν ο άνθρωπος που έπρεπε να φορέσει αυτή τη φανέλα εκείνον τον Αύγουστο: Εγώ εκείνες τις χρονιές δούλευα σφουγγαρίστρα στο κατάστημα μπαμπού στο κέντρο της Θεσσαλονίκης, εκεί όπου κατέβαιναν όλοι οι γέροι του Σταδίου πριν ανοίξει η κερκίδα για ν' αγοράσουν τις ξυλόσομπες τους. Θυμάμαι ένα βράδυ γύριζα σπίτι με το ποδήλατο, κουρασμένος σα σκυλί, όταν εκεί κοντά στο Ναό του Αγίου Δημητρίου βλέπω μια ντουζίνα φίλους του ΠΑΟΚ να στέκονται σαν σώμα πάνω στο ψυγείο ενός παλιάτσου. Όλοι είχαν στα χέρια τους κουτιά μπύρας τυλιγμένα με γάζα σα να έκαναν παράσταση για τον Αγιο Απόστολο. Κι εκείνοι εκείνοι έκαναν κράτηση τηλεφώνημα στις 2 τα ξημερώματα για τηλεοπτική μεταφορά αγώνων ενώ η μπάλα έτρεχε σαν τρελή γύρω στους αγώνες; Μα τι πρωτάθλημα βρισκόταν εκεί έξω; Κι εκείνοι αυτοί εκείνοι εκείνες τις κρίσιμες νύχτες έκαναν μια κίνηση που ακόμα την κουβαλάω στη μνήμη μου σα φωτογράφημα χωρίς πλαίσιο: όταν η ομάδα χρειαζόταν έναν άνθρωπο να σηκώσει το βάρος του αγώνα πάνω στους ώμους του εκείνοι αυτοί έκαναν εικόνες σαν να είχαν μπει μέσα στο κουτί της τηλεόρασης παρά μέσα στη ζωή των ανθρώπων. Κι εγώ εκεί στέκω με τις σφουγγαρίστρες μου στο χέρι σα κάποιος που δεν ξέρει καν ποιος είναι πρωταθλητής και βλέπω εκείνο το βλέμμα ενός παλιού οπαδού όταν του είπα πως ο προπονητής έκανε το ντεμπούτο του στις κουβέντες των socials πριν καν τελειώσει ο αγώνας: εκείνος εκείνος έκανε μια κίνηση σα να είχε αλλάξει ρόλους στην ταινία — εκείνον τον έκανε πρωταγωνιστή, εμάς όμως έκανε κουβάρι σιγουριάς. Κι αν εκείνος εκείνον τον Αύγουστο είχε βγει από το ρόλο του πρωταγωνιστή των stories κι είχε μπει εκεί που στέκεται ένας πραγματικός πρωταθλητής — όχι σα βασιλιάς της Γαλλίας, σα στρατιώτης που φοράει τη φανέλα μέχρι να τελειώσει ο αγώνας — σήμερα δεν μιλάγαμε για τρεις τίτλους σκόρπιους σα ψιλομοίρες μέσα σε μια βαλίτσα αεροδρομίου. Μιλάγαμε για τρεις στέφανους σφιχτοδεμένους μαζί σα σύνολο μιας εποχής όπου ο ΠΑΟΚ ήταν κυρίαρχος όχι επειδή είχε έναν πρωταθλητή, αλλά επειδή είχε μια ομάδα που έκανε αυτή την κίνηση εκεί — εκείνοι αυτοί εκείνοι εκείνες τις νύχτες έκαναν την ομάδα σαν στρατό επίθεσης σα μηχανή δίπλα της σπρώχνοντας συνέχεια προς την αντίπαλη περιοχή, όχι σα θίασος που κάνει στάση στις σκαλίτσες των φωτογράφων. 🤡💪

Ρε παιδιά... τι ιστορίες μου λέτε τώρα εδώ μέσα; Εγώ κάπου εκεί στα 18-19 χρόνια πήγαινα στα δημοτικά στους αγώνες στις κερκίδες του Τούμπας... μία φορά μάλιστα εκεί που έγινε αυτό το ντέρμπι μ' εκείνον τον αγώνα, πήγα με τον παππού μου και αυτός μου είπε κάτι που ακόμα το κουβαλάω σαν βαρίδιο στην καρδιά: "Ρε παιδί μου, σήμερα εδώ θέλουμε έναν άνθρωπο που να φοβάται την ντροπή όσο φοβάται τον Θεό... όχι έναν που να φοράει σακάκι τουριστικής περιοχής σαν να πάει στο ωδείο". Και ξέρετε τί έγινε; Αυτός εκεί εκείνος ο αγώνας έγινε εκείνο το βράδυ μια εικόνα σουηδικής ταινίας... δεκατρία γκολ στον πρώτο ημίχρονο... δεκατρία παιδιά σαν ζώα πάνω στο χόρτο... κι εκείνος εκείνος έκανε εμφάνιση σα να τον είχαν καλέσει στο πάρτι γενεθλίων ενός δισεκατομμυριούχου! Και τώρα θυμάμαι ακόμη εκείνον τον αγώνα... τον έχω χαραγμένο σα τατουάζ στο μυαλό μου... εκείνες τις στιγμές που η ομάδα ετοιμαζόταν να σηκώσει το πρωτάθλημα... εκείνος εκείνος έπαιξε πρωταγωνιστή σε σόου μέσα στον αγώνα... ενώ η μπάλα γύριζε σα τρελή γύρω του αδιάφορη... κι εγώ εκεί στέκω με τη σημαία μου σα να κρατάω ένα κουτάκι αεριούχου... κρατούσα την αναπνοή μου σαν να ήμουνα στη θάλασσα... Κι όταν τελείωσε ο αγώνας... όλοι αυτοί εκείνοι έτρεξαν σαν τρελοί στις κερκίδες... κι εγώ κοιτούσα εκείνον εκείνον που έκανε μία στάση σα να είχε τελειώσει ένα γύρο στη Formula 1... σα να είχε κερδίσει κάποιο βραβείο... όχι σα να είχε βγάλει κάποιο πρωτάθλημα! Τώρα... τώρα τέλος πάντων... οι τίτλοι αυτοί έγιναν ψιλομοίρες σαν την πρώτη μέρα που κάποιος σου λέει πως αγοράζει σπίτι... σιγά σιγά... τριακόσιοι τίτλοι αργότερα εμείς εδώ να λέμε πως ήταν τρεις στέφανοι... Μα ποιοι τρεις στέφανοι;;; Αυτοί ήταν τρεις τίτλοι... τρεις διαφορετικές ιστορίες... τρεις διαφορετικές εποχές... Κι εγώ εδώ πάνω στο σκαμνί μου σα security σ' ένα μαγαζί γυρνάω τώρα στους άλλους και λέω... ΝΑΙ ΡΕ ΠΑΙΔΙΑ... ΑΝ ΤΟΥΣ ΑΓΑΠΑΤΕ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΟ ΑΠΟ ΤΑ STORIES ΘΑ ΉΤΑΝ ΜΕΣΑ ΣΤΟΝ ΑΓΩΝΑ... ΟΧΙ ΜΠΡΟΣΤΑ ΑΠΟ ΤΗΝ ΚΑΜΕΡΑ!!! 🔥💪😡

τι κανείς δεν θυμάται εκείνο το βράδυ στο Λουτράκι όταν η ομάδα έκανε εμφάνιση σα μια στρατιά και εκείνος κάθισε στη θέση του σα βασιλιάς που περίμενε τους υποτελείς του να του φέρουν λάφυρα; η ομάδα εκεί ανέβαινε σαν κυματισμός, δέκα γκολ μέσα στα πρώτα δέκα λεπτά, η κερκίδα σα μια θάλασσα αγανάκτησης — κι εκείνος εκείνος έκανε στάση σαν να βρισκόταν στο σαλόνι του Παύλου Μελά για φωτογράφιση σταρ; όμως εκείνες τις χρονιές δεν έπρεπε κανείς να φοβάται τους τίτλους — έπρεπε να φοβάται την ντροπή όταν οι αντίπαλοι σε δάγκωναν ζωντανούς και εσύ στεκόσουν εκεί σα περίπτερο του υπουργείου Πολιτισμού. εδώ μέσα όλοι ξεχνάτε πως εκείνος είχε όλα τα προνόμια εκείνης της εποχής: ένα σύστημα που τον έδενε σα πριγκίπισσα μέσα στο αμάξωμα ενός βαγονιού πρώτης θέσης, έναν ΠΑΟΚ εκείνη τη χρονιά που έκανε περισσότερα γκολ από οποιονδήποτε αντίπαλο πριν ο ποιητής του αγώνα ανοίξει το στόμα του για φωτογραφία. και τώρα αυτοί εδώ μέσα ψιλομιλούν σα να είναι η γενιά των ιστορικών αναλύσεων στο δεύτερο μισό της ίδιας σειράς: τρεις τίτλοι σκόρπιοι σα τρεις διαφορετικές ταινίες στον ίδιο κινηματογράφο! εγώ βλέπω τρεις τίτλους σκόρπιους σα τρεις διαφορετικές εποχές όταν η ομάδα πήγαινε σαν στρατός επίθεσης — όχι όταν έκανε εμφάνιση σα παράσταση ενός άλλου πρωταθλήματος. εκείνο το πρωτάθλημα εκείνη τη χρονιά δεν είχε ανάγκη έναν πρωταθλητή που έκανε stories — είχε ανάγκη έναν άνθρωπο που να φοράει τη φανέλα σαν δεύτερη σάρκα, σα τρούφα στο χιόνι, όχι σα γυαλιστερό περιτύλιγμα δώρου. κι εσύ εκεί βλέποντας όλα αυτά μου θυμίζεις εκείνον τον αγώνα που βρισκόμουν στην κερκίδα δίπλα στον παππού μου εκείνο το βράδυ — εκείνος εκείνος έκανε μία εμφάνιση σα να είχε τελειώσει γύρος στη Φόρμουλα 1 ενώ η ομάδα αγωνιζόταν σα στρατός επίθεσης στα τελευταία δεκαπέντε λεπτά κι εγώ εκεί στέκω με τη σημαία μου σα κάποιος που δεν ξέρει καν τι σημαίνει πρωταθλητής: δεν φοράς δίκιο φιλοφρόνησης όταν η μπάλα κυλάει σα σβούρα γύρω σου αδιάφορη για το ρόλο σου. εκείνες τις στιγμές χρειάζεσαι έναν άνθρωπο που να φοράει τη φανέλα σα σκουριασμένη αλυσίδα πάνω στους ώμους του, όχι σα μετάξι μπουφάν σχεδιαστή. και τέλος πάντων... εγώ εδώ πάνω στη ρόδα του φορτηγού μου εκείνο το βράδυ σκεφτόμουν πως ο ΠΑΟΚ εκείνη τη χρονιά είχε τη δύναμη μιας πλήρους επιχείρησης — δεκαέξι αγώνες χωρίς να δεχθεί γκολ εντός έδρας, το xG εκείνης της χρονιάς πρώτο σε έξι πρωταθλήματα στον πλανήτη, τους αντίπαλους να στέλνουν βίντεο στους γονείς τους πριν ξεκινήσουν την παράσταση λέγοντας "ξεκουραστείτε παιδιά, εμείς έχουμε ήδη χάσει". μα εκείνος εκεί εκείνος έκανε μία στάση σα να περίμενε τους φωτογράφους για βραβείο πρωταγωνιστή — όχι σα πρωταθλητής που ξέρει πως ο τίτλος χτίζεται εκεί όπου η μπάλα βρέχεται και το αίμα κυλάει πάνω στο χόρτο. και όσοι μιλούν σήμερα σα να είναι ιστορικοί αναλυτές εκείνων των εποχών ας θυμούνται κάτι: εκείνοι οι τρεις τίτλοι σκόρπιοι σα τρεις διαφορετικές ταινίες στον ίδιο κινηματογράφο έγιναν επειδή κάποιος έκανε στάση στις σκαλίτσες των φωτογράφων αντί να σηκώσει τη σημαία του αγώνα πάνω στους ώμους του. κι εγώ εδώ πάνω στη ρόδα του φορτηγού μου σας λέω πως εκείνες τις νύχτες που η ομάδα αγωνιζόταν σα στρατός επίθεσης δεν χρειαζόταν έναν πρωταθλητή — χρειαζόταν έναν άνθρωπο που να φοράει τη φανέλα μέχρι να τελειώσει ο αγώνας, όχι μέχρι να τελειώσει η ταινία.

Ρε γαμ… τώρα πήγα κι έκανα δρόμο τρία χιλιόμετρα πίσω στο χρόνο από το σπίτι μου μέχρι την Τούμπα ψάχνοντας αυτά τα μηνύματα για να θυμηθώ τι άφησα εκείνο το βράδυ στους 45+. Και μου ήρθε κάτι γρήγορο σα τσαλάκωμα χαρτιού μέσα στο μυαλό μου: ο Προκόπης εκείνον τον Αύγουστο έπαιξε πρωταγωνιστή στη δική του ταινία τρόμου. Μα η ταινία ήταν αλλιώς — ήταν εκείνος ο χαρακτήρας που έπρεπε να πεθάνει στον πρώτο γύρο επειδή είχε χάσει τη θέση του στη φανέλα πριν καν ανέβει η κουρτίνα. Πάρτε το έτσι: είχαμε έναν ΠΑΟΚ εκείνη τη χρονιά που σκότωνε ομάδες σα αιματοβαμμένο ξίφος — δεκαέξι αγώνες εντός έδρας χωρίς γκολ δεχθεί, xG πρώτος στην Ευρώπη ανάμεσα σε έξι πρωταθλήματα, οι αντίπαλοι να στέλνουν προσκλητήρια στις οικογένειές τους πριν ξεκινήσουν την παράσταση λέγοντας *"περάστε καλά, εμείς έχουμε χάσει ήδη"*. Μα εκείνος εκείνος έκανε μία εμφάνιση σα να του είχαν δώσει ρόλο πρωταγωνιστή σε μιούζικαλ του Μπρόντγουεϊ αντί για ποδοσφαιρικό αγώνα. Και μην αρχίσετε τώρα τις δικαιολογίες για τα *"πρέπει να βγεις διαφορετικά εκείνες τις νύχτες"*, *"έχεις ρόλο διαφορετικό από τους άλλους"*, *"η ομάδα δουλεύει σαν στρατός"*. Μα τι στρατός τώρα; Η ομάδα έκανε προσπάθεια σα στρατιά επίθεσης — δεκατρία γκολ στον πρώτο ημίχρονο εκείνο το ντέρμπι, η μπάλα σα αστραπή πάνω στο χόρτο — κι εκείνος έκανε στάση σα μοντέλο μόδας πάνω στο κόκκινο χαλί της ίδιας σειράς. Εκείνες τις στιγμές που η ομάδα είχε ανάγκη έναν άνθρωπο να σηκώσει πάνω του το βάρος του αγώνα εκείνος έκανε βιντεοκλίπ για τον επόμενο γύρο των φωτογράφων. Και βλέπω τώρα εδώ μέσα φίλους να ξεχνούν κάτι βασικό: τρεις τίτλοι σκόρπιοι σαν ψιλομοίρες δεν έγιναν επειδή χάθηκαν τρεις αγώνες — έγιναν επειδή χάθηκε μία ολόκληρη εποχή εκεί που έπρεπε να σηκωθεί η ομάδα πάνω από τους τίτλους των socials. Εκείνον τον Αύγουστο δεν χρειαζόταν ένας πρωταθλητής που έκανε stories — χρειαζόταν ένας άνθρωπος που να φοράει τη φανέλα σα δεύτερη σάρκα, σα σιδερένια πανοπλία πάνω στους ώμους του όταν η μπάλα κυλούσε σα σβούρα γύρω του αδιάφορη για ρόλους. Και ξέρετε τί πραγματικά με πιάνει ακόμη; Το ότι εκείνοι οι τρεις τίτλοι έγιναν ψιλομοίρες επειδή κάποιος έκανε μία στάση σα να περίμενε βραβείο_FORMAT1 αντί να σηκώσει τη σημαία του αγώνα πάνω στους ώμους του. Εκείνες τις νύχτες που η ομάδα αγωνιζόταν σα στρατός επίθεσης δεν χρειαζόταν έναν πρωταθλητή — χρειαζόταν έναν άνθρωπο που να φοράει τη φανέλα μέχρι να τελειώσει η παράσταση, όχι μέχρι να τελειώσει η ταινία.