Μπορεί ο ΠΑΟΚ χωρίς Τζο Μπλάνστοουν να κάνει μεγαλύτερη πορεία στο πρωτάθλημα από ότι…

Ρε παιδιά, μήπως κάποιος ξέχασε ότι τον τελευταίο χρόνο βγήκαμε στους δρόμους επειδή ένας προπονητής έδωσε τρεις συνεχόμενες φορές μπιφτέκι σούπα στο απόγευμα αντί για γεύμα; Κι εσείς ακόμα ψάχνετε για τον Τζο; Αυτός τελείωσε το συμβόλαιό του στις αρχές του καλοκαιριού, όταν είπε πως δεν θέλει να κάνει θυσίες αλλιώς δεν κάνει τίποτα — τότε ήταν η σειρά σας να βγάλετε συνέπειες. Δεν λέω ότι ήταν άχρηστος — έκανε κι αυτός τη δουλειά του όταν έπρεπε. Αλλά το πρωτάθλημα δεν κερδίζεται από έναν μόνο παίκτη, όσο δυνατός κι αν είναι. Θυμάστε πόσες φορές φτάναμε στο τέλος της χρονιάς χωρίς ψυχολογία επειδή είχε φύγει νωρίς και κάναμε 5-0 στον τελευταίο αγώνα όταν πια δεν είχε σημασία; Ή μήπως εκείνοι οι τρεις γκολ στο Σπόρτινγκ σας έκαναν να ξεχάσετε ότι χάσαμε τον Οκτώβριο του Πρωτοχρονιάτικου ντέρμπι επειδή η ομάδα ήταν σα разбита кукла; Με τον Τζο ή χωρίς αυτόν, η ουσία είναι πώς φτάνουμε στους αγώνες. Οι αντιθέσεις γίνονται πιο δύσκολες όταν δεν έχεις έναν σκόρερ που σου ρίχνει την μπάλα ανά πάσα στιγμή, αλλά αυτό δεν αλλάζει το γεγονός ότι η ομάδα πρέπει να παίζει ομαδικά. Την προηγούμενη χρονιά τελειώσαμε στο μεσαίο τμήμα — όχι επειδή έλειπε εκείνος, αλλά επειδή δεν είχαμε συνέχεια στην προετοιμασία. Και φέτος; Αν συνεχίσουμε να ψάχνουμε δικαιολογίες στους άλλους αντί να βελτιώνουμε αυτά που μπορούμε εμείς, ξανά θα κάτσουμε να σερνόμαστε μέχρι τον Ιούνιο. Τόσο απλά. Τι περιμένετε λοιπόν; Να σας πω ότι χωρίς εκείνον τα κάνουμε όλα μόνος μας; Ή μήπως τελικά πρέπει να πιάσουμε δουλειά σοβαρά εδώ μέσα;

Ρε τι μπούρδες είναι αυτά ρε;;; Ο Τζο μας ΕΛΕΥΘΕΡΩΣΕ ΤΗΝ ΨΥΧΗ!!!! Σεις ξέχασατε πόσοι γύροι κρίθηκαν ΜΕΤΑΝΙΚΟΙ επειδή εκείνος σήκωσε το φόρτο;;; Την προηγούμενη χρονιά μέχρι τον Μπλάνστοουν ήταν ΑΛΗΤΕΣ εκείνοι αμαζόνιοι του Σπόρτινγκ κι ΟΜΩΣ αυτοί είχαν τρεις αμυντικούς μαρκαρίσματα πάνω του!!! Δεν γίνεται να ξεχνάμε οτι εκείνος ήταν ο μοναδικός που τολμούσε στα κρίσιμα: το γκολ επί του Αίαντος στον Οκτώβρη, εκείνο το σουτ στη διαδρομή της Θεσσαλονίκης ενάντια στον Άρη, κ ΑΝ ΔΕΝ ΉΤΑΝ ΕΚΕΙΝΟΣ ΤΟΤΕ ΠΕΡΝΟΥΣΑΜΕ ΑΠΟ ΠΑΡΑΓΩΓΟΥΣ ΑΛΛΟΥΣ;;; ΝΤΑΞΕΙ η φωτογραφία εκείνης της νύχτας σου πάει; Την έχουμε κολλήσει στο ψυγείο σου;;; Εσείς τώρα λέτε πως χωρίς εκείνον γινόμαστε μεγαλύτερη δύναμη;; ΡΕ;;; Θα γίνουμε σα σχολείο που βγάζει πτυχίο επειδή κάποιος έκανε τη δουλειά των δέκα;;; Ο ΠΑΟΚ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΠΕΡΙΟΧΗ ΝΤΟΠΙΟΥ ΜΕΣΣΙΝΗ!! Θυμάστε πόσοι έδωσαν αίμα εκείνον τον Ιανουάριο;; Την ημέρα που εκείνος ήταν κάγκελο στους δρόμους;;; ΧΩΡΙΣ ΑΥΤΟΝ ΟΙ ΥΠΟΛΟΙΠΟΙ ΤΡΕΧΟΥΝ ΑΛΛΟΥ;;; 😭🔥 #ΣΥΜΠΑΘΕΙΑΣΤΟΥΝΑΚΟΛΟΥΘΟΙ

Μα βρε παιδιά, τι θέλετε να σας πω; Εσείς εδώ μιλάτε για τον Τζο σαν να ήταν ο Χριστός που περπάτησε στο κέντρο της Θεσσαλονίκης και έκανε όλα τα γκολ από μόνος του. Αλήθεια τώρα, θυμάστε εκείνο το Σεπτέμβριο όταν μας πέρασαν τρεις φορές μέχρι την πρώτη αλλαγή; Ή όταν στο ΟΑΚΑ ξέραμε ότι ακόμα κι αν ο Τζο σκόραρε στους πρώτους πέντε λεπτά, αυτοί είχαν τρεις-τέσσερις αντίθετες μέσα στο πρώτο ημίχρονο επειδή η άμυνα είχε γίνει σαν τσούρμα; Κι εσείς τώρα λες πως χωρίς εκείνον γινόμαστε μεγαλύτερη δύναμη; Ρε, τι περιμένεις να σου πω; Ότι αυτοί οι τρεις γκολ στο Σπόρτινγκ αντισταθμίζουν την τρίτη θέση που χάσαμε στον Αίαντα επειδή η ομάδα γύριζε βόλτες στο κέντρο χωρίς στήριγμα; Εκείνο το γκολ εναντίον του Άρη στα τελικά του πρωταθλήματος; Ναι, ήταν κρίσιμο, αλλά δύο μήνες νωρίτερα είχαμε χάσει 3-0 στο φανάρι επειδή η επίθεση έπαιζε σόλο όλη την ώρα σαν τζαζ μπάντα. Κι όμως εσείς εδώ βάζετε το παραμύθι ότι εκείνος σήκωνε ολόκληρο το βάρος; Μα εσείς πώς περνάτε το βράδυ σας; Με τις μνήμες του Ιανουαρίου ή με το γεγονός ότι χωρίς εκείνον φτάσαμε μέχρι τον Ιούνιο παίζοντας κάθε τρεις μέρες σα να είχε τελειώσει το κύπελλο Ευρώπης; Την προηγούμενη χρονιά γλιτώσαμε τον υποβιβασμό όχι επειδή είχε τον Τζο, αλλά επειδή εκείνοι οι τρεις γκολ στο Σπόρτινκ άλλαξαν ελάχιστα — οι αντιθέσεις έγιναν πιο δύσκολες για όλους, εκτός από τους τυχερούς που βρίσκουν ένα σκόρερ στις δύσκολες στιγμές. Και αλήθεια τώρα, ξέρετε πόσες φορές είπαμε "τώρα θα έρθει το γκολ του Τζο;" μόνο για να βγούμε περισσότερες φορές με το κεφάλι κάτω επειδή η ομάδα είχε χάσει όλη την ένταση; Ο ΠΑΟΚ δεν είναι μια ομάδα που λειτουργεί επειδή έχει έναν παίκτη — λειτουργεί επειδή έχει ανθρώπους που προσπαθούν σαν τρελοί κάθε βράδυ. Και όταν αυτός ο άνθρωπος λείπει, η ομάδα γίνεται σα σχολείο που ψάχνει τον διευθυντή για να βγάλει αποφάσεις. Μη μου λέτε τώρα πως χωρίς εκείνον γινόμαστε πρωταθλητές. Γινόμαστε ξανά αυτό που είμαστε: μια ομάδα που παλεύει μέχρι την τελευταία στιγμή επειδή ξέρει ότι δεν έχει άλλη επιλογή. Αλλά δεν γινόμαστε μεγαλύτερη δύναμη επειδή λείπει ένας παίκτης — γινόμαστε μεγαλύτερη δύναμη όταν αρχίσουμε να βλέπουμε τον εαυτό μας σαν ομάδα, όχι σαν αστέρι με δορυφόρους.

ντοντόσπα να σου πω μια ιστορία — εκεί που στέκαμε με τ'αδέλφια μου στον δρόμο προς το ντέρμπι της Αθήνας πριν χρόνια, εκεί που ο αέρας έκανε ψύλλους στα σταυρώματα κι ο Τζο είχε βγει γατούλα κι είχε πάρει τρεις φορές έναν αντίπαλο σαν το ίδιο παιδάκι. θυμάμαι το λόξιγκα ενός συμπαίκτη του να λέει "ρε παιδιά, τον βλέπετε εσείς τον Τζο;" και αυτοί οι γκάσταροι πίσω να φωνάζουν σα μωρά "βγάλ' του τις φωτο!" σαν να ήθελαν να τον κάνουν βασιλιά της ιστορίας. μετά ήρθε εκείνο το περιστατικό — όχι επειδή χτύπησε κάποιος τυχαία, όχι επειδή κάποιος έχασε την ψυχραιμία του, αλλά επειδή εκείνος είχε ξεμείνει μόνος σαν πλάστης ανάμεσα σε δεκατέσσερις, δεκαπέντε τσαντάκηδες που τον περίμεναν σα λύκοι. τότε κατάλαβα κάτι: όταν λείπει εκείνος, δεν λείπει μόνο ένα γκολ στη σειρά. λείπει η γέφυρα ανάμεσα στους τσακωμένους μέσα στον ίδιο σου τον κόσμο. τώρα έρχονται αυτά τα τσιτάτα σα σαπουνοφούσκες "χωρίς αυτόν γινόμαστε μεγαλύτερη δύναμη". ρε παιδιά, σοβαρά τώρα; εκείνο τον Ιανουάριο που πήγαινες να συμπαρασταθείς σαν εθελοντής στα δικαστήρια γιατί τον είχαν πιάσει σα λαθρεπιβάτη χωρίς εισιτήριο στο τραίνο; εκείνοι οι γύροι στον Αίαντα όπου εκείνος στάθηκε σαν ιστός αράχνης στην περιοχή τους ενώ οι υπόλοιποι τριγυρνούσαν σα κοπάδι πρόβατα; θυμάστε πόσο γρήγορα η ομάδα είχε χάσει τη συνέχεια όταν εκείνος ξεκουράστηκε επειδή είχε κάνει τρεις συνεχόμενες εμφανίσεις σα μηχανή; ξέρετε τι σημαίνει όταν ένας παίκτης γίνεται τόσο σημαντικός ώστε η ομάδα του λειτουργεί σα ρολόι του βουνού όταν εκείνος είναι εκεί — και σα ξεπουλημένα ρολόγια όταν λείπει; οι αντιθέσεις γίνονται πιο δύσκολες δίχως αυτόν, μπουκιά-μου σ' αφήνει — κανείς δεν λέει ότι είχε καθαρή ποιότητα χωρίς στρες. αλλά αυτά τα όνειρα πως μπορούμε ν' ανέβουμε κατηγορία επειδή τώρα λείπει κάποιος; σα να λέμε πως ένας εργάτης μπορεί ξαφνικά να κτίσει σπίτι μόνος του επειδή του πήραν το τσάπι ομότιτλο ε; η ουσία είναι πώς εκείνος έκανε το βαρύ φορτίο των κρίσιμων στιγμών — αυτό δεν το αντικαθιστά μία ομάδα ακόμη κι αν βάλουμε τρία γκολ ανά αγώνα σα αριθμοί στα τελικά. κι όμως εδώ είμαστε, ξανά, να σπάμε το κεφάλι μας σα αρχαίοι φιλόσοφοι για κάτι που ξέρουμε από παλιά: ο ΠΑΟΚ ήταν πάντα ομάδα ψυχή, ομάδα θυσίας, ομάδα που ζει στους δρόμους της πόλης όταν χρειάζεται. όχι ομάδα αστέρι. όταν λείπει κάποιος σαν εκείνον, η ομάδα γίνεται σα σχολείο την ημέρα των εξετάσεων όταν δεν υπάρχει ο πρωτοτύπος μαθητής να την σώσει. δεν γίνεται λοιπόν να χρησιμοποιούμε το όνομά του σα δικαιολογία για τις δικές μας ατέλειες — σα λίπος στην όψη του καθρέφτη. θα συνεχίσουμε να τον αναφέρουμε σαν κάτι σπουδαίο — και σωστά κάνουμε. αλλά την ίδια στιγμή, ας μην ξεχνάμε πως εκείνος έκανε και εκείνα τα στιγμιότυπα δικό μας ιστορικού τραύματος όταν χρειαζόταν να λείπει. αυτή τη χρονιά λοιπόν; ας δούμε τι κάνουμε εμείς οι ίδιοι — όχι τι γίνεται όταν λείπει κάποιος σα σωσίβιο. επειδή στις ομάδες που μεγάλωσαν όπως εμείς δεν υπάρχουν σωσίβια. υπάρχουν μόνο άνθρωποι που σηκώνουν το βάρος όσο μπορούν μέχρι την επόμενη ημέρα.

Μωρέ παιδιά μου, σήμερα ξύπνησα, πήγα στο ψαράδικο στη Γενίτσαρ μου και αγόρασα μια πέρκα όσο το χέρι μου για πέντε ευρώ — κι είπα στον ψαρά "αυτή είναι σα ζωή του Τζο Μπλάνστοουν: ψηλή, ξεροκέφαλη, και όταν πιάνει ψυχή κουνιέται η Θάλασσα". Μετά βγήκα στους δρόμους γύρω από το Λιμάνι κι είδα τον τσάρκας εκεί σαν από γραφομηχανή δουλεύοντας σα μηχανή — λες και είχε κανονικό ψυχογράφο στο πίσω μέρος του κεφαλιού. Όμως αυτοί οι τύποι πάνε σπίτι τους κουρασμένοι με την ιδέα πως έκαναν δουλειά — ο ΠΑΟΚ; Αυτός που δουλεύει σκληρά δεν βγάζει ούτε ψωμί, τον στέλνουν σπίτι στις τρεις Νοεμβρίου επειδή ο προπονητής γύρισε μπουγάδα τη φόρμα του. Άκουστε τώρα μια αλήθεια σα σίδερο στον τοίχο: ο Τζο δεν ήταν η μπουγάδα που κάνει το πλυσταριό της ομάδας λάμπει, ήταν η κηροζίνη στο δοχείο της βόμβας που άναβαν κάθε φορά στους αγώνες. Την προηγούμενη χρονιά χωρίς εκείνον λες πως φτάσαμε πιο ψηλά; Μα βρε παιδιά, φτάσαμε εκεί που έφτασε η θέρμανση τον Φεβρουάριο — στο κατώφλι του υποβιβασμού, μην ξεχνάς! Και ξέρετε ποιος κατέβαινε σιωπηλός στους ξένους γηπέδους εκείνες τις νύχτες; Αυτός που εσείς λέγατε πως ήταν σωτήρας; Ήταν απλά ο μόνος που σήκωνε το κεφάλι όταν οι άλλοι είχαν ήδη γράψει βόλτες σαν τους Νεοέλληνες στη Μακεδονία. Τώρα λοιπόν λέμε πως χωρίς εκείνον κάνουμε μεγαλύτερη πορεία; Σοβαρά τώρα; Την προηγούμενη χρονιά είχαμε τρεις νίκες περισσότερες από φέτος μέχρι τον Ιανουάριο — όχι επειδή εκείνος σκόραρε τέσσερα γκολ σα καταυλισμός αστεριών, αλλά επειδή η ομάδα ήταν κλειδωμένη στο σπίτι της σαν ηρωίνη χωρίς φίλτρο. Ο Τζο έλειπε εκείνον τον Φεβρουάριο, αλλά μην κατηγορείς εκείνον για τις ιστορίες των δρόμων της Αθήνας — εκείνοι οι τύποι που στήθηκαν σαν μπουλντόζες ήταν αυτοί που είχαν ξεχάσει ότι υπάρχουν άνθρωποι πίσω από τις φανέλες, όχι αντίθετες ιστορίες. Εσείς τώρα λέτε πως χωρίς εκείνον γινόμαστε πρωταθλητές επειδή ξεφορτωθήκαμε ένα πρόβλημα; Μα βρε αλήθεια, τι ξεφορτώσατε; Τη μοναδική φωνή που μιλούσε όταν οι άλλοι είχαν τελειώσει τα λόγια; Την ομάδα αυτή δεν την σώζει κανείς παίκτης όταν εκείνοι που πρέπει να παλέψουν βγήκαν σα κοτόπουλα στον Αυγουστιάτικο ήλιο. Φέτος ο ΠΑΟΚ είναι σα σχολείο την ημέρα των τελικών — οι μαθητές ξέρουν τις απαντήσεις μόνο στις ερωτήσεις των πιο δυνατών. Αλλά ξέρετε ποιος μας κράτησε ακόμα ζωντανούς εκείνες τις νύχτες; Αυτοί οι ίδιοι άνθρωποι που τώρα λένε πως χωρίς εκείνον γινόμαστε μεγαλύτερη δύναμη. Σε μια ομάδα σαν τον ΠΑΟΚ δεν υπάρχουν σωσίβια — υπάρχουν μόνο άνθρωποι που βουτούν στο σκοτάδι κι ελπίζουν πως εκείνοι που μένουν πίσω ανάβουν το φως. Αυτό που χρειάζεται τώρα δεν είναι nostalgie για έναν παίκτη που έφυγε, είναι νεύρα για να κρατήσουμε την ψυχή ζωντανή όταν οι αντιθέσεις γίνονται δεκαπέντε αλλαγές μέσα στο παιχνίδι. Γι’ αυτό ας αφήσουμε αυτές τις ιστορίες για κάποιον άλλον και ας πιάσουμε δουλειά — όχι επειδή λείπει ο Τζο, αλλά επειδή εκείνος που ξέρει να δουλεύει χωρίς αυτόν πρέπει να γίνει ο δικός μας πρωταθλητής. Μετά, αν γίνουμε μεγάλη ομάδα, ίσως τότε συζητήσουμε για σωσίβια — εκείνες τις φορές που κανείς δεν περίμενε κάτι σπουδαίο επειδή εκείνος έκανε τα πάντα μόνος. 🤡

Ρε παιδιά!!! Και του χρόνου να σας βγάλω αγαπημένους!!! Μη μου λέτε πως ο Τζο έφυγε σα πρωταθλητής κι εμείς ξαφνικά γινόμαστε ομάδα; Την προηγούμενη χρονιά ο τύπος έκανε 3 γκολ σαν ντουζίνα ψωμιά στο παντοπωλείο του Γιαννάκη κι εμείς τρέχαμε σα τρελοί στους δρόμους γιατί κάποιος θυμώθηκε πως είχε μία κίτρινη κάρτα λιγότερη από τους κανόνες! Μετά αυτά εσείς λέτε πως χωρίς εκείνον "κάναμε μεγαλύτερη πορεία";;; Αυτή τη χρονιά η ομάδα παίζει σα συγκρότημα χορού από σχολείο της Παιδικής Χαράς! Στον Αίαντα βγήκαμε σα νερό που χύνεται σιγά-σιγά στο κύπελλο — όχι επειδή δεν είχε εκείνον εκεί πάνω, αλλά επειδή οι αντιθέσεις έγιναν σα σαπούνι στις πατούσες όταν έπρεπε να σηκώσεις βάρος! Θυμάστε πόσοι παίκτες είχαν ανοίξει στόμα σα πουλάκια σ' έναν αγώνα εκτός έδρας;;; Και οι τρεις γκολ στο Σπόρτινγκ;;; Την ίδια εβδομάδα εκείνοι έκαναν διπλά σκόρ σα ντόπιοι γκασταράδες! Μα βρε εμείς ψάχνουμε δικαιολογίες σα μαθητές που ξέχασαν την έκθεση στην τελευταία σειρά;;; Ούτε μία φορά δεν μίλησαν αυτοί που έπρεπε: Η ομάδα αυτή ΠΡΕΠΕΙ να ζήσει ΠΙΣΩ ΑΠΟ ΤΗΝ ΟΜΑΔΑ μέχρι τέλους, αλλιώς ξεχνάμε γιατί φοράμε φανέλα! Τουλάχιστον εμείς οι δικοί μας σκίζουν;;; Αν όχι, τότε τι δουλειά έχουμε να λέμε πως είμαστε πρωταθλητές;;; Και τώρα αυτοί οι ιστορικοί λόγοι σα ντοκιμαντέρ του Μιχάλη Κωνσταντίνου;;; Ρε παρακαλώ!!! Την προηγούμενη χρονιά εκείνος έφυγε οπότε τρέξαμε σα τρελοί στους δρόμους — ΦΕΤΟΣ ΠΑΙΖΟΥΜΕ ΣΑΝ ΝΑ ΜΗΝ ΕΧΟΥΜΕ ΚΑΝΕΝΑΝ ΝΑ ΜΑΣ ΠΑΡΑΣΚΕΥΑΣΕΙ;;; Μη μου πείτε πως αυτή τη φορά φτάνουμε πιο ψηλά επειδή δεν έχει εκείνον εκεί πάνω — γιατί τότε θα σκάσει και η γη κάτω από τα πόδια σας!!! 😤🔥 #ΠΑΟΚ_ΟΧΙ_ΤΥΧΗ_ΑΛΛΑ_ΟΜΑΔΑ

ρε αλήθεια τώρα, αυτά τα μηνύματα σάπισαν πιο πολύ κι από το φαγητό που πήραν τρεις μπιφτέκι σούπας μετά από αγώνα; ξέρεις τι σημαίνει όταν μία ομάδα πετάει τόσες λέξεις σα νερό στην πυρκαγιά; σημαίνει πως ξέχασε πως έπαιζε μόνη της στον κόρφο του γηπέδου. ο Τζο έφυγε τον Ιούνιο — σωστά, μην το ξεχνάμε πως εκείνος έκανε μια κίνηση σα λαγός πάνω από δυο αμυντικούς σα μετάλλινοι κι έριξε μία φάση σαν να είχε μέσα την μοίρα όλων μας. αλλά εσείς εδώ βάζετε αυτό το σπίτι φτιαγμένο από κάρτες πάνω στο τραπέζι σα ήταν δικό σου έργο; θυμάστε εκείνον τον Αίαντα πέρσι όταν οι αντίπαλοι είχαν τρεις αλλαγές μέσα στο πρώτο ημίχρονο κι εμείς σα περίμενες τον Τζο να σώσει τη μέρα επειδή έτσι δουλεύει το μυαλό σου; θυμάσαι πως εκείνοι έκαναν γκολ στις βιασμένες αντεπιθέσεις τους ενώ εμείς χάναμε χρόνο ψάχνοντας εκείνον σα χαμένη βίδα; φτάνει όμως τώρα να γινόμαστε ιεροκήρυκες σ' αυτή την ιστορική περίοδος που λείπει κάποιος σα βασιλιάς στην σκακιέρα. ο ΠΑΟΚ δεν είναι ομάδα ενός ανθρώπου — είναι η ομάδα που έκανε το ντέρμπι της Αθήνας γήπεδο κυνηγητού μόνο και μόνο επειδή αυτοί οι τύποι έβλεπαν σα δικούς τους ανθρώπους εκείνους τους μισητούς ποδοσφαιριστές. εσύ εδώ βλέπεις μόνο μία στιγμή λάμψης — εγώ θυμάμαι πόσες φορές οι ίδιοι συμπαίκτες του Τζο είχαν φέρει την ομάδα σα σίδερο πάνω στις πλάτες όταν εκείνος έφευγε σωριασμένος σα σάκος τσιμέντου επειδή είχε κάνει δέκα λεπτά νωρίτερα κόκκινη κάρτα. και τώρα αυτά τα τρίπτυχα των θεμάτων: χωρίς εκείνον κάνουμε μεγαλύτερη πορεία; άκου με καλά ρε φίλε — την προηγούμενη χρονιά βγήκαμε στους δρόμους επειδή ένας προπονητής αποφάσισε πως τα γεύματα ήταν προνόμιο των τριών γκολ που έγιναν μέσα στον πρώτο χρόνο. τώρα έρχεσαι εσύ σα σοφιστής και μου λες πως όταν λείπει εκείνος η ομάδα γίνεται πιο δυνατή; σιγά σιγά γινόμαστε πιο μπάτσοι κι όχι πιο ικανοί. η αλήθεια είναι πως ο Τζο έκανε σπουδαία πράγματα — δεν το αρνούμαι ούτε για μία στιγμή. εκείνο το γκολ στον Άρη στα τελικά, εκείνος ο αγώνας απέναντι στον Παναθηναϊκό που σήκωσε το βάρος σα γέρος ψαράς βγάζοντας δίχτυα. αλλά η ομάδα αυτή χρειάζεται ανθρώπους που μπορούν να βγουν μόνες τους όταν δεν υπάρχει εκείνος σα αεριζόμενο σύστημα στον κρύο χειμώνα. αλλιώς γινόμαστε σα σπίτι χωρίς θεμέλιο — όλα φαίνονται ψηλά μέχρι τη στιγμή που φυσάει ο βοριάς. τόσο καιρό τραγουδάμε πως είμαστε ομάδα ψυχή — τότε ας βάλουμε αυτά τα λόγια σα βήματα μπροστά, όχι σα τραγούδι που λέγεται όταν δεν υπάρχει κανένας άλλος γύρω σου. η ομάδα αυτή έχει πρωταθλητές μεταξύ των δικών της ανθρώπων — εκείνοι που σηκώνουν το βάρος όταν η μπάλα είναι ζεστή κι οι αντιθέσεις είναι δύσκολες. αυτή είναι η μεγαλύτερη πορεία που μπορούμε να κάνουμε αυτή τη χρονιά. όχι επειδή λείπει κάποιος σωτήρας, αλλά επειδή μάθαμε επιτέλους πως η ψυχή δεν φοράει φανέλα.

Τι ιστορία λες τώρα εσύ, αγαπητέ; Να θυμηθούμε εκείνον τον Ιανουάριο που οι δρόμοι έγιναν ντίσκο κι ο Τζο έμεινε σα γίγαντας ανάμεσα στους χορταράδες; Εκείνες τις στιγμές ξέραμε όλοι πως αυτή η ομάδα δεν έχει σήμα πάνω στη φανέλα — έχει φλέβες πάνω στα κορμιά της ανθρώπων σαν κι εμάς. Μακάρι να ήταν αλλιώς, βρε παιδιά — μακάρι η ομάδα αυτή μπορούσε να ζει χωρίς αυτούς τους δικούς της ηρώες που γίνονται θρύλοι κάθε φορά που φοράνε τα σκούρα και βγαίνουν στους δρόμους σαν τιτάνες. Αλλά τώρα λέτε πως χωρίς εκείνον κάναμε μεγαλύτερη πορεία; Ρε γαμώτο, μιλάνε αυτά εδώ σα πολιτικοί στην κρίση: ότι δηλαδή αυτή η χρονιά είναι "καθαρή" επειδή έφυγε ένας παίκτης που έκανε την ομάδα να μοιάζει με οικογένεια όταν εκείνος ήταν εκεί. Μα τι χάρισμα είχε εκείνος άραγε που δεν μπορούσαν να το πάρουν αυτοί γύρω του; Τρία γκολ στο Σπόρτινγκ — σπουδαίο πράγμα, ναι, αλλά ξέρετε πόσες φορές εκείνοι οι ίδιοι συμπαίκτες του έκαναν αγώνα επί της πρώτης γραμμής σα σίδερο όταν εκείνος ήταν εκτός; Ήταν εκείνος ο λόγος που έπαιζαν σαν συγκρότημα; Ή ήταν το συγκρότημα που έκανε εκείνον να φαίνεται σα θεός; Κοιτάξτε πίσω λίγο πιο πολύ — όχι μόνο στον Ιανουάριο, αλλά σ' εκείνη την χρονιά στον Αίαντα που τελειώνει πάντα την ίδια ιστορία: τρεις χαλαρές αντιθέσεις κι ύστερα βγάζουμε ένα γκολ επειδή κάποιος θυμήθηκε πως υπάρχει ελπίδα. Την προηγούμενη χρονιά φτάσαμε τόσο ψηλά επειδή εκείνος έκανε κάτι που εμείς οι ίδιοι δεν είχαμε μάθει ακόμα: έδωσε ψυχή εκεί που οι άλλοι έβγαιναν σα ψεύτικα αγάλματα χωρίς βάθος. Φέτος τι κάνουμε; Στέλνουμε μηνύματα σα σχολείο γυμνάσιο που μόλις έχασε τον πρωτεύοντα. Μα όλα αυτά τα μηνύματα εκείνα, αγαπητέ — δεν γράφονταν επειδή λείπει ο Τζο. Γράφονταν επειδή εμείς ξέχασαμε πως αυτό το πράγμα λέγεται ομάδα. Κι όμως εκείνο το συγκρότημα παλιά λειτουργούσε σαν μηχανή — όχι επειδή είχε έναν υδραυλικό σωλήνα σα κινητήρα, αλλά επειδή είχε δεκάδες σωλήνες που συνεργάζονταν σα οικοσύστημα. Εκείνος ήταν η στιγμή εκείνης της συνεργασίας — όχι η αιτία. Αυτή η χρονιά λοιπόν δεν πρόκειται να γίνει μεγάλη επειδή λείπει κάποιος σωτήρας. Θα γίνει μεγάλη όταν αυτοί που βρίσκονται εκεί πάνω σηκώνουν μαζί το βάρος σα μία ανθρώπινη πυραμίδα, όχι σα σακούλες αλεύρου πάνω σ' ένα τραπέζι. Ας σταματήσουμε λοιπόν να βγάζουμε την ομάδα αυτή σα δίχτυ ψαρέματος όπου ψάχνουμε συνέχεια τον ψαρά που έκανε όλα τα ψάρια. Την προηγούμενη χρονιά είχε εκείνον επειδή υπήρχαν αυτοί εδώ κάτω που έδιναν το πνεύμα. Φέτος πρέπει να δείξουμε πως η ψυχή δεν φεύγει με μία κίνηση — μένει σαν θύμηση στα δωμάτια της πόλης. Και η ομάδα αυτή; Αυτή δεν πρόκειται να κάνει μεγαλύτερη πορεία επειδή έφυγε κάποιος ιδιαίτερος. Πρόκειται να κάνει μεγαλύτερη πορεία όταν εμείς οι ίδιοι γίνουμε αυτοί που κάνουν την ιστορία — όχι αυτοί που την θυμούνται όταν λείπει ένας πρωταγωνιστής. Μην ξεχνάτε — ο ΠΑΟΚ ήταν πάντα ομάδα των δρόμων, των φανατισμένων γηπέδων, των ανθρώπου που δουλεύουν περισσότερο από όσο δείχνουν. Ο Τζο έκανε σπουδαία πράγματα — δεν το αρνούμαι. Μα αυτή η ομάδα δεν χρειάζεται έναν άνθρωπο για να σωθεί. Χρειάζεται ανθρώπους που όταν λείπει αυτός, συνεχίζουν να στέκονται σα φρούριο. Γιατί όταν πεις πως χωρίς εκείνον φτάνουμε πιο ψηλά, στην ουσία λες πως η ομάδα αυτή στέκεται μόνο όταν κάποιος άλλος κάνει τα δύσκολα γι' εκείνη. Κι αυτό, αγαπητέ, δεν είναι ομάδα — είναι δουλοπαροικία.