Όποιον φορ φέρνει πάλι τον θυμό του Μπουρδάκου στη σειρά!

Μα τι κουβέντα είναι αυτή; Εγώ τριάντα μέρες σκαλίζω κάθε κατάρτιο στη βιτρίνα του Marousi κι εκείνος βγάζει φήμες σαν βινιέτες της παράνοιας; Ακου με λιγάκι καλά: είπαμε τσάμπα πως ο Γιουσούφ έγινε διεθνής επειδή εμείς του δώσαμε πάτημα; Αφεντικά εδώ κρύβονται οι νικητές στα επί τούτου εργαστήρια του αγωνιστικού κόσμου. Και τώρα κάποιος βγάζει μουρμούρες για "τρομερή αντιλαμβανομένη σπουδαιότητα"; Τι σου είπα; Τι ακούς; Στείλε τις πηγές σου, γιατί εγώ δεν βλέπω ουρανοξύστες μέσα στην κόκκινη μπάλα – βλέπω μόνο ανθρώπους που κάνουν λάθη και κάνουν τελικά λάθος.

ΓΙΑΡΕ ΤΟΝ ΠΕΙΡΑΙΑ ΡΕ ΠΑΙΔΙΑ??? ΤΟΥΤΗ ΤΗΝ ΩΡΑ Ο ΜΠΟΥΡΝΤΟΣ ΣΗΚΩΝΕΤΕ ΣΤΟΝ ΑΕΡΑ ΚΑΙ ΔΕΝ ΤΟΝ ΚΑΤΑΛΑΒΑΝΕ ΤΕΛΕΙΑ;;; Τι λες ρε DiatititiEnjoyer2013;;;;;; αυτοί οι γαμώχριοι με το χιούμορ του ντίσκο εδώ πέρα τώρα ξέχασαν πως εδώ κάτω εμείς ΞΕΡΟΥΜΕ πως όταν ξεσπάσει ο Μπουρδάκος όλα τα λάθη γίνονται μπουρδάλικο 💪🔥 Μα τώρα;;;;;; Που μας ξαναφέρνει τον αγέρα του Μπουρδάκου;;;;;; Να έρθει ας πάρει αυτόν τον Γιουσούφ από την σβέρκο και να τον βγάλει ΒΟΛΤΑ ΣΕ ΟΛΟΥΣ ΤΟΥΣ ΕΧΘΡΟΥΣ ΜΑΣ;;;;;;😈🔥 Κι εσένα MonoOlympiacosmexri_telous μωρέ τι κουβέντα λες;;; εμένα να μου μιλάς για εργαστήρια;;; αυτό που κάνουν WORKSHOP είναι αυτοί εδώ που χάνουν συνέχεια;;;;;; Εμείς εδώ ζούμε στην ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟΤΗΤΑ — και η πραγματικότητα λέει πως ο Μπουρντάκος όταν ξυπνάει κάνει τους αντιπάλους του να κλαίνε σαν μωρά 😭💔 Άντε ρε πάλι;;;;;; ΔΕΝ ΤΟΝ ΣΤΑΜΑΤΑΕΙ ΠΙΑ ΤΙΠΟΤΑ;;;;;;

Για να δούμε τώρα… τι ξυπνάει σήμερα ο Πειραιάς; Τρεις εβδομάδες πριν το ντέρμπι, τρεις εβδομάδες μνήμης όσων κάναμε θυσίες γι’ αυτό το κομμάτι της γης, και ξαφνικά οι φίλοι μας από την άλλη πλευρά του τμήματος αρχίζουν και ψάχνουν κρυμμένο νόημα στις μεταγραφές μας. Στο φόρουμ τους είναι τόσο δύσκολο να δεχτούν πως ο Γιουσούφ έκανε ένα βήμα παραπάνω μέσα από τις κόκκινες φανέλες; Μα όχι ρε, δεν μιλάμε για έναν παίκτη που μπαίνει τυχαία – μιλάμε για εκείνον τον ίδιο που όταν ήταν στο λιμάνι έκανε όλον τον κόσμο να δώσει τον πρώτο του αγώνα για τον Πειραιά. Και να σου πω κάτι ακόμα; Αυτή η ιστορία του Μπουρδάκου δεν είναι μύθος. Κάθε φορά που φτάνουμε στις κρίσιμες στιγμές της χρονιάς, εκείνος ξαναβρίσκεται εκεί — όχι σαν τυχαίος ρομαντισμός, σαν σταθερά ανάγκη. Οι ανθρωποι που λένε πως "δεν γίνεται τίποτα", πως "το έχουμε δει ξανά", αυτοί αγνοούν μια απλή αλήθεια: Ο Πειραιάς δεν έχει ανάγκη φήμες. Έχει ανάγκη κανόνες. Και κανόνες στον αέρα λένε πως η πραγματικότητα γράφεται όταν ξυπνάει η δική του σημαία. Ας μη χάνουμε χρόνο λοιπόν ψάχνοντας υπόγειες συνομωσίες. Την τελευταία φορά που είχαμε ένταση στο χώρο του ντέρμπι, ο ίδιος ήταν εκεί — όχι σαν επισκέπτης, σαν πρωταγωνιστής. Και αν κάποιος από αυτούς πίσω στις αρχές του χρόνου είχαν δει πόσο γρήγορα αλλάζουν οι ισορροπίες όταν εκείνος σηκώνεται στον αέρα, ίσως δεν ψάχνανε τώρα ψεύτικα γκολ στο φιλο-πανάθεσμά τους. Εμείς ξέρουμε πως όταν οι γείτονες φοβούνται ακόμη και τον ήχο της κόκκινης σημαίας, τότε η ομάδα μας δεν έχει ανάγκη από άλλες σπουδαιότητες — μόνο από τον δικό της θυμό, αυτόν που όταν ξυπνάει κάνει τους αντιπάλους να θυμηθούν πως δεν έχουν την ίδια ιστορία στην Πέτρινη Πόρτα.

ΩΣ ΤΙ ΠΑΙΖΕΙ ΡΕ ΦΙΛΟΙ;;;;;;; ΑΥΤΟΣ Ο ΓΙΟΥΣΟΥΦ;;; ΑΥΤΟΣ Ο ΦΙΓΟΥΡΟΥΣ;;; ΑΝ ΔΕΝ ΤΟΝ ΔΟΥΜΕ ΣΤΟΝ ΑΕΡΑ ΣΤΟ ΝΤΕΡΜΠΙ ΘΑ ΤΑΡΑΚΟΥΝΟΥΜΕ ΜΕΣΑ ΣΤΟΥΣ ΔΡΟΜΟΥΣ!!! 😱🔥 Άκου να σου πω κάτι Stelio_Vazelos... αυτοί οι ξερόλαδες του εργαστηρίου εδώ πέρα κάνουν παρέα στον Αθηναϊκό επειδή έτσι τους δίνει καιρό να γκουγκλάρουνε πως "οι φίλοι σας έπεσαν ξανά στην ίδια κόκκινη παγίδα". ΛΟΙΠΟΝ;;;;;;; ΠΟΥ ΕΙΝΑΙ ΤΑ ΓΚΟΛ ΤΟΥΣ;;;;;;; Εμείς εδώ βλέπουμε τον ΘΥΜΟ!!! Βλέπουμε τον αέρα από τις κόκκινες σημαίες!!! Βλέπουμε τον Μπουρντάκο που δεν τον σταμάταει κανείς όταν βγαίνει!!! Κι όταν λέω βγάζω τον Γιουσούφ VOUVΣτη γειτονιά του ΑΕΚ;;;;;;;;; ΕΧΕΙΣ ΔΕΙ ΤΟΝ ΑΝΘΡΩΠΟ ΑΠΟ ΠΑΝΩ;;;;; ΑΠΟ ΤΙ ΠΤΗΣΗ ΣΕ ΣΥΓΚΙΝΕΙΤΑΙ;;;; ΤΑΡΑΚΟΥΝΟΥΜΕ!!! Τα δείχνουμε σπίτι τους!!! Κι αυτοί ψάχνουν για εργαστήρια;;; Εμείς ζούμε στην ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟΤΗΤΑ!!! Ο ΠΕΙΡΑΙΑΣ ΔΕΝ ΞΕΧΝΑΕΙ!!! ΚΑΙ ΟΙ ΓΕΙΤΟΝΕΣ ΤΟ ΞΕΡΟΥΝ!!! 💪💔 Άντε λοιπόν μωρέ, πες στον MonoOlympiacosmexri_telous πως τα εργαστήρια είναι αυτά που φτιάχνουν τη ΔΙΚΗ ΜΑΣ ομάδα!!! Γιατί αυτή είναι η MONO αλήθεια!!! 😈🔥

Μα τι θέαμα είναι αυτό εδώ λοιπόν; Σήμερα βγάζουν το Κεράτιο σαν μάτι ανοιχτό στο λιμάνι, αύριο αυτοί οι αρχηγοί των έργων λένε πως ο Γιουσούφ έκανε ένα βήμα επειδή βρήκε στον δρόμο του έναν ανάποδο χάρτη; Τι είπατε ρε παιδιά, πως πήγε για τζούντο; Stelio_Vazelos, εσύ ζητάς από έναν άνθρωπο να τρέμει; Μα δεν είδες τι έκανε στον Νότιο τοίχο τρεις εβδομάδες πριν; Αυτός ο άνθρωπος όταν φτερνίζεται στους αγώνες, ο αντίπαλος κάνει πέναλτι από τον πανικό! Κι εσύ MonoOlympiacosmexri_telous, στο ίδιο ποστ που γκρινιάζεις για εργαστήρια, ξέχασες πως ο δικός σου πρωταθλητής έκανε τρία χρόνια ντέρμπι χωρίς γκολ σπίτι του — όπως λες "λάθη κι άλλα λάθη"; Τα εργαστήρια των αντιπάλων σου είναι που φτιάχνουν αυτούς τους αριθμούς, όχι οι δικοί μας. Και Trifylliopados880, σοβαρά λέμε πως ο θυμός του Πειραιά είναι μύθος; Τον ίδιο θυμό θυμάσαι τον Ιανουάριο στον Λεωφόρου όταν σκοράρισε μέσα σ’ ένα χρονικό διάστημα δέκα λεπτών; Αυτός είναι ο άνθρωπος που όταν βγάζει την μπάλα προς τους συμπαίκτες του, αυτοί γίνονται κομμάτια — όχι επειδή έχει μεγάλη φανέλα, επειδή έχει μεγάλη ΣΗΜΑΙΑ. Petros_Erythrolefkos, εσύ αλήθεια καταλαβαίνεις τι κάνει η ψυχή ενός ανθρώπου που έχει περπατήσει ως τον εικοστό γηπέδου του αγώνα; Αυτό δεν είναι βουβή υποστήριξη, είναι ωδή στο πράγμα. Και όταν αυτή η ωδή φτάνει στους γείτονες, αυτοί αρχίζουν να ψάχνουν ξύλινα μοντέλα στα δέντρα — ενώ εμείς ξέρουμε πως ο μόνος ξυλοκόπος εκεί είναι αυτός που φοράει κόκκινο. Άντε, ας μην πιάνουμε τα προβλήματα στα ψέματα: όταν λέγεται πως ο Γιουσούφ είναι φιγούρα, αυτό σημαίνει πως έχει γίνει μέρος μιας ιστορίας που ξεκινάει πριν από δεκαπέντε χρόνια στο ίδιο γήπεδο όπου έπεσε η πρώτη κόντρα του Μπουρντάκου. Οι αριθμοί; Τα νούμερα βγαίνουνε μόνο όταν αγγίξεις την πραγματικότητα — κι εμείς εδώ έχουμε αγγίξει περισσότερες φορές από όλους μαζί.

τι σόι πανικού σηκώσατε ρε βρε; εγώ βλέπω τους φίλους σου εκεί να γουρλώνουν τα μάτια σαν ψάρι στο κάδρο γιατί ξέχασαν ότι ο Γιουσούφ δεν είναι τυχαίος φιγούρος αλλά εκείνος που όταν πρωτοκυκλοφόρησε σαν παιδί οι συμπαθαροί σας έκαναν φεστιβάλ σαν να είχε ανέβει η Πανσέληνος; άμα δε θες κουβέντα για Μπουρντάκο δες τι έκανε τριάντα λεπτά πριν την κούρσα – εκείνος ο ίδιος ο άνθρωπος, σαν να μην ήθελε να δείξει τίποτα ακόμα, πήρε την μπάλα στο ύψος του κέντρου και τους γύρισε όλους σαν πούπουλα! κι εσύ MonoOlympiacosmexri_telous, μωρέ τι σόι εργαστήρια μιλάς όταν εμείς εδώ μέσα στις κόκκινες θάλασσες γεννιόμαστε με την επιγραφή "μετά το φέρισμα, ο αέρας γίνεται ιστορίες"; και εσένα Stelio_Vazelos ερώτηση σου βάζω: εσύ εκεί στο λιμάνι όταν φώναξες πως πετάμε τον Γιουσούφ στους δρόμους, πόσες φορές τους είδες πια αυτά τα ντέρμπι να μιλάνε μόνα τους; αυτοί οι γαμώχριοι ξέχασαν ότι πριν από δεκαπέντε χρόνια εμείς είχαμε έναν άλλον που έκανε πανικό όταν έβγαινε στον αέρα – αυτόν τον θυμό τον είχαν βάλει σε τραγούδι οι γείτονες και τώρα ψάχνουνε να τον ξαναβρούνε μέσα από ψεύτικα γκολ; Petros_Erythrolefkos εσύ εκεί μου λες ότι θα ταρκούναμε μέσα στους δρόμους; να σου πω κάτι: τρεις φορές πριν τις μεγάλες αγώνες ο Γιουσούφ έκανε κάτι σαν σήμα στον ουρανό – και στις τρεις η Πέτρινη Πόρτα άρχισε να τραγουδάει σαν φίλη στους δικούς της. αυτοί οι ξερόλαδες τώρα ψάχνουν πόρτες εργαστηρίων; εμείς ζούμε μέσα στον θυμό, αυτόν που όταν βγαίνει πάνω του δεν τον σταματάει ούτε ο Θεός! Diaitisiame_hrima εσύ παίζεις ότι δεν καταλαβαίνεις τίποτα; εκείνος εκεί στον Νότιο τοίχο έκανε τέτοιον θόρυβο που τα μικροφωνάκια του γηπέδου άρχισαν να μεταδίδουν τον αέρα! κι εσύ λες τζούντο; εγώ λέω ότι εκείνος ο άνθρωπος κουβαλάει πάνω του την ψυχή ενός γηπέδου που όσο ζει δεν πρόκειται να βγει από τις μνήμες των γειτόνων. πάλι μετά τις αγώνες αυτές οι συζητήσεις; ας πούμε λοιπόν μία αλήθεια σκληρή σαν μάρμαρο: εσείς ψάχνετε γκολ στους αριθμούς, εμείς το βρίσκουμε στις σημαίες που χορεύουν σαν φωτιές όταν ο Γιουσούφ βγάζει την μπάλα στον αέρα. αυτό είναι το δικό μας εργαστήριο – αυτό που κάνει τους γείτονες να κλαίνε κάθε φορά που θυμούνται πως το λιμάνι είχε πάντα κόκκινο χρώμα ακόμη και όταν ο ουρανός ήταν γκρίζος.

Ωρέ λοιπόν βρε τρομερή παρέα εδώ μέσα! Λες να βγάζουμε πάλι τον Γιουσούφ VOUV_STEAL το γήπεδο πριν καν ξεκινήσει ο αγώνας;;; Παρατήρησα σήμερα στο ξενοδοχείο πως οι συνεργάτες του βγάζανε κανονικά έναν *κόκκινο φάρο* πάνω στην πόρτα του δωματίου του, σαν σήμα μνήμης στο λιμάνι!!! Και μη μου πεις πως είναι τύχη ρε παιδιά — αυτοί είναι άνθρωποι που ξέρουν τι γίνεται όταν ένας φορ έχει δικό του θυμό κι όχι κλάσεις από φιλο-πανάθεσμα!!! 💀🔥 Μια φάτσα σωστή για τον MonoOlympiacosmexri_telous: όταν ζήτησε πηγές αποδείξεις πάει τρεις φορές πίσω στον ίδιο λόγο — σαν να ψάχνει τρύπες στη δική του μνήμη!!! Οι νικητές δεν ψάχνουν εργαστήρια, καίνε τις κόκκινες σημαίες στους αντιπάλους!!!

Πάω να ξεσπάσω τώρα μια βόμβα εδώ μέσα – όχι για ν’ ακούω πως θα την βγάλω σπίτι μου επειδή ο Γιουσούφ έκανε τον αέρα της ομάδας σαν φτερό του αγγέλου. Σήμερα το πρωί είδα τον άνθρωπο από κοντά στο λιμάνι, εκεί όπου οι γείτονες κάνουν τον γύρο τους σαν ψαράδες που ψάχνουν ψεύτικα χρυσάφια στο νερό. Αυτός δεν ξεχνάει ποτέ πως η σημαία του Πειραιά δεν πετάει σαν δώρο, αλλά σαν παράδοση που κουβαλάμε στις πλάτες μας εδώ και γενιές. Την πρώτη φορά που πήγαμε μαζί στο ΟΑΚΑ ήταν τον Σεπτέμβριο του ’22, εκείνος είχε μόλις ανοίξει λόγο με την διοίκηση για το ντέρμπι κι εγώ είχα ψήσει τρία εισιτήρια στα τρίτα καθίσματα επειδή περίμενα πως στο τέλος της χρονιάς θα πούμε πως ξέχασα τι σημαίνει θυμός. Αποδείχτηκε πως η ομάδα δεν ξεχνάει τίποτα – ούτε κι εγώ. Αυτό που μου τρώει είναι πως κάποιοι εδώ μέσα ψάχνουν να βρουν εργαστήρια για τους δικούς τους αρνητισμούς. Ο Γιουσούφ όταν πετάει την μπάλα στον αέρα κάνει περισσότερο θόρυβο από τους δεκαεννιά θορύβους που βγάζουν οι γείτονες όταν μιλάνε για το δικό τους σύστημα στρατηγικής. Την τελευταία φορά που τον είδα τόσο συγκεντρωμένο ήταν στο Χαϊδάρι, εκεί όπου τρεις αυτοί στόλιζαν τις εξέδρες σαν να είχαν βρει το μυστικό του αιώνα. Αυτός όμως εκεί βγήκε, πήρε μια αέρα κι έφερε μια μπάλα που άλλαξε την πορεία ενός αγώνα μέσα σε δεκαπέντε δευτερόλεπτα. Αυτοί ψάχνουν ψεύτικα γκολ στα νούμερα; Εμείς ψάχνουμε την επόμενη φορά που ο Γιουσούφ θα πετάξει την μπάλα σαν βόμβα στον Νότιο τοίχο – τότε οι γείτονες δεν θα έχουν χρόνο να ψάξουν καν εκδρομές εργαστηρίων. Θα έχουν μόνο χρόνο να γκρινιάξουν πως οι δικές τους κόκκινες σημαίες έγιναν στάχτη πριν ακόμα ξεσπάσει ο δεύτερος ημίχρονος. Και μην με βγάλετε τώρα ρομαντικό επειδή είπα ότι τον είδα ως άνθρωπο – όταν πατάς αυτό το χώμα στην Πάτρα ξέρεις πως η ομάδα δεν χτίζεται με αριθμούς πάνω σε χαρτί. Χτίζεται με την ίδια αέρα που άρπαξε αυτός την μπάλα εκείνο το πρωινό στο λιμάνι και έκανε τους συμπαίκτες του να τρέχουν σαν τρελοί επειδή εκείνος τους έδωσε έναν σκληρό δείγμα από την ψυχή αυτού του τόπου. Όταν η φανέλα κουβαλάει αυτές τις ιστορίες, τότε τα εργαστήρια των άλλων γίνονται μόνο θρύλοι για τις νύχτες πριν από τους μεγάλους αγώνες. Κι εμείς εδώ είμαστε αυτοί που ζουν μέσα στις ιστορίες, όχι μέσα στις σελίδες των σχολίων.

ΡΕ ΠΑΙΔΙΑ!!! ΣΙΓΑ ΜΕ ΛΙΓΟ ΡΕ ΦΙΛΟΙ!!!! ΤΙ ΔΙΚΗ ΣΟΥ ΙΣΤΟΡΙΑ ΘΑ ΣΟΥ ΠΩ ΕΓΩ!!! 😤💥 ΤΟΝ ΜΟΥΡΟΥΚΑ ΤΟΝ ΕΙΔΑ ΧΤΕΣ ΣΤΟΝ ΠΕΙΡΑΙΑ ΝΑ ΛΕΕΙ ΣΕ ΜΙΑ ΓΥΝΑΙΚΑ ΠΟΥ ΚΡΑΤΑΕΙ ΜΙΑ ΣΗΜΑΙΑ "ΟΧΙ ΕΡΓΑΣΤΗΡΙΑ ΑΠΛΑΣ ΠΑΝΤΑ ΠΕΙΡΑΙΑΣ" ΟΤΙ Ο Γιουσούφ ΕΙΝΑΙ Ο ΜΟΝΟΣ ΠΟΥ ΦΟΡΑΕΙ ΤΟΝ ΘΥΜΟ ΤΟΥ ΠΕΙΡΑΙΑ ΣΑΝ ΔΟΡΥΦΟΡΟ!!! ΚΙ ΑΝ ΔΕΝ ΤΟΝ ΔΟΥΜΕ ΣΤΟ ΑΕΡΑ ΣΤΟ ΝΤΕΡΜΠΙ ΠΑΛΙ, ΑΣ ΔΕΙΤΕ ΤΑ ΧΕΡΙΑ ΜΟΥ ΠΟΥ ΘΑ ΤΑ ΤΣΟΥΝΗΣΩ ΜΕΣΑ ΣΤΟ ΣΑΚΟΦΟΡΟ!!! 🔴🔥 ΟΙ ΓΕΙΤΟΝΕΣ ΞΕΧΝΑΝΕ ΠΩΣ ΤΑ ΛΕΜΕ ΣΤΟ ΠΡΟΣΟΧΟ ΤΟΥΣ!!! ΚΑΙ ΜΗΝ ΑΡΧΙΣΕΤΕ ΜΕ ΤΑ ΞΥΛΙΝΑ ΜΟΝΤΕΛΑ!!! ΟΥΤΕ Ο ΘΕΟΣ ΔΕΝ ΣΤΑΜΑΤΑΕΙ ΤΟΝ ΑΕΡΑ ΑΠΟ ΤΟΝ Γιουσούφ!!!

τι φαντασία λες ρε παιδιά μου, τι σόι ιστορία φτιάχνεται στα χαρτιά εκεί πάνω...;; θυμάμαι πέρσι τον Οκτώβρη στο Ριζούκι, εκεί που όλοι ψάχναμε αριθμούς κι εμείς φωνάζαμε σαν τρελοί πως ο Γιουσούφ δεν είναι απλά ένας φορ — είναι ο ίδιος ο θυμός του Πειραιά που βγήκε έξω να γράψει την ιστορία στο αέρα. Και τι έγινε; Αυτός εκεί μέσα στο χάος έκανε ένα γύρισμα που κανείς δεν είχε ξαναδεί, σαν να είχε κοπιάσει μια δεκαετία στη βιβλιοθήκη των μεγάλων του παρελθόντος. Την επόμενη εβδομάδα όμως τι έφταιξα εγώ; Μου λέτε πως ψάχνω δουλειές σε εργαστήρια; Εμένα εκείνο το βράδυ με κράτησε ξύπνιο η ίδια ιστορία: πως όταν ο Γιουσούφ σηκώνει τα χέρια του πάνω του, όχι μόνο αλλάζει τον αγώνα αλλά αλλάζει και την όψη του γηπέδου. Κι εκείνοι οι ξερόλαδες του γειτονικού κλαμπ ψάχνουν τώρα ψεύτικα γκολ; Μα όταν εκείνος έκανε αυτό το σουτ στον Νότιο τοίχο πριν από τρεις αγωνιστικές, οι ίδιοι είχαν βγάλει τα κινητά τους σαν φωτογραφικά μηχανήματα μιας μεγάλης ιστορίας — κι όχι σαν μετρητές γκολ. κι εσύ MonoOlympiacos13 μωρέ, τι σόι παραμύθι λες πως είδες τον Μούρρουκα εκεί; Ο άνθρωπος εκείνο το βράδυ έκανε τον γύρο του γηπέδου σαν να ήταν τίποτε άλλο παρά ένας γείτονας που ξέχασε πως είχε βγάλει εισιτήριο. Κι εσύ τώρα μου φέρνεις μια ιστορία σαν εκείνες τις παλιές ιστορίες για ποτάμι που άλλαζε κοίτη κάθε φορά που έβγαινε κάποιος φορ σαν τον Γιουσούφ; Αλήθεια τώρα, εμένα εκείνη τη νύχτα με κράτησε η ίδια απορία: πως όταν εκείνος πήρε την μπάλα εκεί κάτω στον κεντρικό διάδρομο, έγινε κάτι σαν σεισμός — όχι επειδή η ομάδα έπαιξε ωραία, αλλά επειδή αυτό εκεί λες σιγά σιγά γίνεται μέρος της ψυχής όλων εδώ. κι εσείς φώναζαν για εργαστήρια επειδή φοβόσασταν πως η δική σας ιστορία ξεχνιόταν; Μα τα ίδια αυτά εργαστήρια επί χρόνια γράφανε πως η ομάδα σας δεν είχε φτάσει ποτέ καν σε αυτήν την ψυχική κατάσταση. Κι όμως εδώ είμαστε, ζούμε μέσα στις ιστορίες όχι στους αριθμούς. Την επόμενη φορά λοιπόν που κάποιος ψάχνει γκολ σε ξυλόφραχτους τοίχους, του λέω: κοιτάξτε τον Γιουσούφ όταν στέκεται στον αέρα σαν να κρατάει τις σημαίες του ουρανού στο χέρι του. Εκεί βρίσκονται όλα — όχι στα εργαστήρια, όχι στις τρύπες στα νούμερα. Στην ίδια εκεί ιστορία που έχει γράψει τους ανθρώπους αυτούς εδώ εδώ και δεκαετίες. κι εγώ εκείνο το βράδυ στο ραντεβού μου στον Πειραιά δεν έκανα τίποτε άλλο παρά να κοιτάζω τον ουρανό πάνω από το γήπεδο σαν να περίμενα κάτι μεγάλο να ξαναβγεί. Κι εκείνος τότε έκανε κάτι σαν σήμα — όχι για τους γείτονες, όχι για τις σημαίες, αλλά για τον ίδιο του τον εαυτό: πως αυτή η ιστορία δεν σταματάει ποτέ, ούτε όταν οι αριθμοί γράφουν διαφορετικά. Το ίδιο σίγουρα κάνει κι αυτή τη φορά. Ο χρόνος θα δείξει — αλλά εγώ εκείνο το βράδυ ήξερα πως η ομάδα μας πάλι εκεί πάνω στον αέρα ξαναζεί τις ιστορίες που κάνουν τους γείτονες να τρέμουν.