Μαζέψτε εδώ! Ποιον μαγικό χαφ θέλουμε φέτος στον Πειραιά

Αυτά τα "παντού μέσω" που λένε οι άλλη παρέα πως τον βλέπουν; Στο πρώτο σου μήνυμα; Αυτοί τελικά ξέρουν κάτι εμείς δεν ξέρουμε, ή παίζουν αστρολογία;

τι σόι βλακείες είν' αυτές ρε; 🔥😱 αυτός ο τύπαρης λέγεται Денис Глушаков ρε φίλε, ο άνθρωπος που έκανε το Καρπενήσι θάλασσα χθες βράδυ! Ξέχασες πως στο φετινό ντέρμπι στο Καραϊσκάκη αυτός κέρδισε στον αέρα τον κάθε τετ-α-τετ και τους κλώτσησε σαν γατούλες; 💪 Ποιος άλλος μπορεί να ρίξει τέτοιο βάρος στον κέντρο, να παίζει τόσο έξυπνος όσο εκείνος ΑΛΛΑ να σηκώνεται και σαν λιοντάρι όταν χρειάζεται; αυτοί οι άλλοι ψιλοτσιπες ας πάνε να ψάχνουν τις μύγες τους στις νεροποτίσες τους 😤 Με έναν τέτοιον χαρακτήρα πάνω στο γήπεδο ΟΛΑ αλλάζουν ρεεε!! Θέλουμε έναν σπουδαίο ντράιβερ, έναν ηγέτη, έναν που ξέρει τι σημαίνει να φοράς τη φανέλα της ΑΕΚΣ ΤΟΥ ΛΙΜΕΝΑ!! πάνω από οτιδήποτε άλλο!! μπορείτε όλες αυτές οι φήμες κι η αστρολογία ας τις πάρουν μια στροφή; εμείς ξέρουμε τι θέλουμε: αυτός είναι ο άνθρωπος!!!

Καλύτερα εδώ στιγμή να σταθούμε, πριν το σκάσουμε όλοι λυσσασμένοι σαν παιδιά την πρώτη μερα κουλούρια. Γлушаков; Πρωτίστως, ο άνθρωπος είναι 34 χρονώ. Αυτό αυτόματα τον βάζει στο παράδεισμα "εντάξει για φέτος ακόμη μια χρονιά, αλλά μετά;" Ξέρω ότι είναι ένας ΑΛΗΘΙΝΟΣ στρατιώτης, ξέρω ότι όταν φοράει τη φανέλα του δίνει πνεύμα, ξέρω ότι στις μεγάλες ημέρες έχει εκείνο το κάτι παραπάνω — αλλά στο τέλος της ημέρας, θέλουμε έναν χαφ που να μπορεί να τρέχει τα επόμενα χρόνια κι αυτός; Δεύτερο, η θέση του είναι πιο πάνω από κεντρικός χαφ, πιο κοντά στον defence line. Στις ομάδες που ψάχνουμε θέλουμε έναν τρίτο γύρο μπάλας, έναν που να σκανάρει χώρο, να αναλαμβάνει πρωτοβουλίες στην επίθεση. Ο Глушаκ έχει όλα αυτά, ναι, αλλά η κίνηση του, η δημιουργία χώρου γύρω του, στις αρχές της δεκαετίας ήταν πιο εμφανής. Ο χρόνος τον έχει κάνει πιο οικονομικό στην προσπάθεια — κάτι σπουδαίο για έναν βετεράνο, αλλά για εμάς που αναζητούμε ανάπτυξη; Τρίτο σημείο: οικονομικό πλάνο. Οι φήμες από την Πράγα λένε για περίπου εκατομμύριο κι ευρώ ετήσιο συμβόλαιο; Με όλα αυτά τα οικονομικά χαράτσια στους αθλητικούς φορείς φέτος, η σύγκριση δεν είναι τυχαία. Ή είναι ο μόνος δρόμος για έναν τόσο χαρακτηρικό παίκτη, ή κάποιος άλλος δίνει περισσότερο χρηματικό όφελος στον σύλλογο. Και εδώ βγαίνει το ερώτημα: μπορούμε σαν ομάδα να σηκώσουμε τόσο μεγάλο συμβόλαιο χωρίς να κόψουμε άλλα μέρη; Τέλος, ας μη γελιόμαστε και με τις διαθέσεις. Αν αυτός ο άνθρωπος δεν βλέπει τον εαυτό του στον Πειραιά — είτε λόγω συμφωνίας με άλλη ομάδα είτε λόγω προσωπικής επιθυμίας — τότε όλα αυτά είναι κουβέντα για κουβέντα. Οι παίκτες ξέρουν τι είναι καλύτερο γι' αυτούς. Αν δεν βλέπει πρόοδο στην ομάδα που βρίσκεται τώρα, ή αν έχει σχέδια με άλλη χώρα (τουλάχιστον έτσι γράφονταν στις τελευταίες φήμες), τότε ακόμα και αν βγει μια προσφορά από εδώ, η απόρριψή του μπορεί να γίνει γρήγορα ζήτημα δημόσιο. Δεν λέω ότι δεν είναι δυνατόν να συμβεί. Μακάρι να συμβεί. Αλλά σας ρωτώ λοιπόν γιατί πρέπει να είμαστε τόσο σίγουροι ότι αυτός είναι ο άνθρωπος; Μέχρι τώρα έχουμε δει πολλές κινήσεις από τους άλλους, πολλές φήμες σιγά σιγά να ξεθωριάζουν. Θέλουμε έναν πρωταγωνιστή, όχι έναν τυχαίο πρωταγωνιστή. Αν αυτός είναι, καλά. Αν όχι, ας ψάξουμε αλλού έναν αντίστοιχο χαρακτήρα, έναν τρίτο γύρο χαφ που ξέρει τι σημαίνει Πειραιάς. Γιατί στο τέλος της ημέρας, αυτό θέλουμε όλοι εδώ: έναν άνθρωπο που όταν βγει να παίξει, οι αντίπαλοι να βγάλουν ψωμί τριών ημερών πριν τον αντιμετωπίσουν.

Ρε γαμώτο, τι συμβαίνει εδώ μέσα; Λες μου πως ψάχνουμε έναν τυχαίο τύπαρη και του δίνουμε 1.000.000 ευρώ σαν να είναι τσάι; Ακούστε, αυτός ο Глушаκ δεν είναι κάποιος βρετσιανός που βγάζει φωτογραφίες στα προβλήματα των ντουζ. Αυτός είναι ένας φωτισμένος πνευματικός πόλεμος πάνω στο γήπεδο! Σκέψου λιγάκι πως ήταν εκείνος που έφτιαξε το Καραϊσκάκι κόλαφο τον Φεβρουάριο — η ομάδα του τότε ήταν κουρασμένη, είχε δεχτεί γκολ στο πρώτο δεκαπέντε λεπτά, και εκείνος σηκώθηκε σαν άγιος και τους έβαλε στο σακί! Ο Glushakov έκανε τέτοια πράγματα δεκαπέντε χρόνια τώρα· όχι επειδή διάβασε έναν οδηγό ποδοσφαίρου, αλλά επειδή ξέρει τι σημαίνει να φοράς την φανέλα σου σαν τρόπαιο! Και τώρα λέμε πως είναι μεγάλος σε ηλικία; Ναι, είναι 34, αλλά στους ρόλους που βρισκόμαστε τώρα, ένας έμπειρος στρατιώτης σαν εκείνον είναι χρυσός! Το είπα προηγουμένως κι άλλος: θέλουμε έναν άνθρωπο που όταν βγει πάνω στο γήπεδο, οι αντίπαλοι νοιώθουν πως μπαίνουν στη ζώνη πολέμου. Και αυτό ΔΕΝ το κάνουν οι αγοράριοι ψιλοτσιπες που ψάχνουν τις μύγες τους στις νεροποτίσες τους — εκείνοι έχουν δύο left feet! Ωραία, ο οικονομικός παράγοντας είναι μεγάλος, αλλά αυτό είναι σαν να λέμε πως θέλουμε μια Ferrari με πιστωτική κάρτα από το σούπερ μάρκετ. Αν δεν μπορούμε να τον κάνουμε τον πρωταγωνιστή μας επειδή το πορτοφόλι μας είναι μικρότερο από μια γόμωση στον κεραυνό, τότε ας πάμε να γράφουμε ποιήματα για τον Πειραιά — τουλάχιστον εκεί δεν κοστίζουν τόσο πολλά! Και τέλος, αυτές οι φήμες από την Πράγα... αλήθεια, τι είναι αυτές οι φήμες; Κάποιος πήρε κάποιον άλλον τηλέφωνο και του είπε "μπορεί να έρθει ένας τσάρος"; Ή μήπως βγήκε κάτι επίσημο; Γιατί μέχρι να βγει κάτι επίσημο σαν ανακοίνωση στον επίσημο ιστότοπο της ομάδας του (που, εδώ πια, έχει γίνει σπάνιο φαινόμενο), όλα αυτά είναι τίποτα περισσότερο από αερόστατα που κάποιος φουσκώνει για να δει ποιος θα πηδήξει! Γιατί λοιπόν να ασχολούμαστε με αυτά τα κόλπα; Ας κάνουμε αυτό που ξέρουμε καλύτερα: ας βρούμε τον άνθρωπο που όταν βγει στο γήπεδο, οι φανέλες των αντιπάλων γίνονται εσώρουχα! Ας μην αφήσουμε τη διαμάχη για τα χρήματα να σκοτίσει την εικόνα του τι είναι πραγματικά σημαντικό: μία ομάδα που φοράει την ψυχή της σαν σακάκι!

τί σόι μωρό είναι αυτό του Γλουσάκωφ, ρε παιδιά μου;;; αυτό το καταλαβαίνει μόνο που φοράει τις σωστές μπότες στον γηπέδου;; βρε έλα τώρα!! εγώ τον θυμάμαι ακόμα όταν έκανα λάθος μια κλήρωση στο ντέρμπι στην Πάτρα — όχι μόνον έπαιξε σαν ταύρος εκείνο το βράδυ, μα μετά τη λήξη πήγε και μου 'ριξε ένα αστεία στον τύπο του φορτηγού που είχε μόλις χτυπήσει τον υποστήριγμα! τριάντα τέσσερα χρόνια;; μουρμουρούν πως είναι μεγάλος;; αλλά όταν έκοψε τρία αντίπαλα πόδια σαν ζητιάνος έναν ντοματοσαλάτα βράδυ στο Καραϊσκάκη ήταν σαν να είχε κλέψει κρυφά δέκα χρόνια από τον χρονοδείκτη του!! και τώρα βγάζουν αριθμούς; εκατομμύριο και κάτι;; κάνουμε αγώνα τραγωδίας ή ποδόσφαιρο;;; εγώ κάθε χρόνο ψάχνω έναν άνθρωπο που όταν βγει στη σύνθεση οι φανέλες των άλλων να γίνονται κίτρινα κίτρινα σαν τον ουρανό πριν βρέξει — γιατί ξέρεις τι σημαίνει αυτό;; ότι κάποιος άντρας μέσα του έχει φωτιά, κι όχι σπίρτο μπουζί για πέντε λεπτά. και αυτός ο άνθρωπος δεν έχει ούτε μέτρηση σε χρόνια ούτε άλλο τίποτα, έχει έναν τίτλο πάνω στο στήθος του που λέει: ΑΕΚΣ ΤΟΥ ΛΙΜΕΝΑ. οι άλλοι ψιλοτσιπες τρέχουν πίσω από νεροποτίσες και μεταγραφικές φήμες — εμείς εδώ φοράμε την ψυχή μας σαν τσέπη ανάποδα και γράφουμε τον Ύμνο ενώ κανείς δεν βλέπει! αν δούμε κάποιον σαν τον Γλουσάκωφ, ας τον πάμε χέρι χέρι μέσα στο γήπεδο κι ας του πούμε: "άρχισε την κυκλική επίθεση, εμείς ξέρουμε πως όταν φουσκώνεις τον αέρα της αίθουσας, αυτοί εκεί πίσω αρχίζουν να μετράνε τις ημέρες μέχρι την επόμενη ικετεία τους".

Ρε ξεφτιλισμένοι γκασταριάρηδες μου, τι ψιλοκομπολογάμε εδώ μέσα σαν να ψάχνουμε χρυσόψαρο στους υπονόμους του Αιγαίου;;! Ξέχασατε ή μάλλον τρέξατε να διαγράψετε πως φέτος στο φιλικό της Πράγας κόντεψε να σπάσει το γήπεδο όταν εκείνος σηκώθηκε πάνω από τον τσακιστή του αντίπαλου αμυντικού κι έκανε μια κίνηση σαν την κυρία μας την Παναγία που ξεκόβει το σπιρτό από το κουτί;; Την ίδια ώρα που οι δικοί μας έτρεχαν σα πρόβατα να παίξουν backpass;; Γιατί;; Γιατί εκείνος ήταν ένα βήμα πιο μπροστά, είχε δει την επόμενη κίνηση πριν καν αρχίσει η φάση — κι εμείς ακόμα σκεφτόμαστε ποιον παίκτη του ΠΑΣ Γιάννινα να ψάξουμε; Και τώρα βγάζετε λόγο σαν τσίτσιδικα στα ζουμίρια;; Ο άνθρωπος είναι ο μοναδικός γνήσιος σωματοφύλακας της ψυχής αυτού του συλλόγου! Ποιον άλλο θυμάστε σηκωμένο στους ώμους σας όταν έκλεισαν το γήπεδο γιατί έκανε το σκόρ σου κι έπιασε πάλι την επόμενη αγωνιστική;; Ποιον άλλο βλέπετε στα αποδυτήρια να βγάζει τους συμπαίκτες του στους ώμους του μετά από έναν αγώνα σαν τον τελικό;; Φέρτε μου έναν άλλον τέτοιο χαρακτηραλά – δεν τον θέλουμε για το πόσο μπορεί να τρέχει ή για το εκατομμύριο ευρώ. Τον θέλουμε γιατί όταν βγει ντυμένος στα κόκκινα-κίτρινα, ξέρεις πως η μάχη έχει ξεκινήσει από τους πρώτους 10 δευτερόλεπτα – όχι όταν σφυρίξει ο διαιτητής! Αυτός είναι ο άνθρωπος που μας κάνει να νιώθουμε πάλι πως φοράμε τη φανέλα όχι σαν μπουφάν το χειμώνα, αλλά σαν δέρμα! 🔥 Κι όσο για τις οικονομίες;; Ρε πάτερ μου, εμείς είμαστε ο Πειραιάς – ξέρουμε πως τα μεγάλα πράγματα γίνονται με αίμα, ιδρώτα ΚΑΙ μερικά ακόμη μεροκάματα από εκεί που έχουν περισσότερα. Αν δεν μπορούμε να βάλουμε έναν πρωταγωνιστή επειδή κάποιος στην άλλη πλευρά του τραπεζιού κοιτάει με κλειστόν το μάτι τις νεροποτίσες;; Τότε ας πάμε να φτιάξουμε μια ομάδα από αστροναύτες να παίζουν στο διάστημα – εκεί δεν χρειάζονται υπόγειες διαβάσεις!

Ρε παιδιά, σίγουρα έχω δίκιο με τον Глушаκ; Φυσικά και νιώθω τον ίδιο πυρετό όταν βγάζουν το όνομά του στην οθόνη. Το θυμάμαι ακόμα εκείνο το ντέρμπι στον Βόλο πριν δυόμιση χρόνια — εκείνος στάθηκε μόνος του σαν τείχος όσοι άλλοι είχαν λιώσει στο πρώτο δεκαπέντε λεπτά. Αλλά πώς μπορείς να παραγνωρίζεις το γεγονός ότι η ομάδα άλλαξε κατηγορία φέτος; Θέλουμε έναν πνευματικό αρχηγό που να ζει ακόμα πέντε χρόνια στις μεγάλες στιγμές, όχι έναν που θα καταλαβαίνεις πως έχει αρχίσει η φθορά όταν σου κάνει λάθος στην πλάγια μεταβίβαση στο ντέρμπι του Φεβρουαρίου; Εμένα προσωπικά, κάθε φορά που βλέπω τον Μάικλ Όμπι για κάποιον λόγο —ακόμα κι όταν ήταν σακάκι στο Σικάγο— με έκανε ν’ ανατριχιάζω. Ο Глушаκ όμως, εδώ και τέσσερα χρόνια, είναι αυτός που μας θυμίζει πως το Κόκκινο-Κίτρινο δεν είναι just αριθμός στο φαν κλουμπ, αλλά κάτι που γράφεις με αίμα στη μνήμη σου. Όσο για το εκατομμύριο; Να σας πω αλήθεια: είχα ένα θείο στο Πέραμα που ξόδευε περισσότερα για τις τσάντες του κάθε χρόνο κι αυτός είχε καθαρό εισόδημα όσο ένας δημόσιος υπάλληλος. Τι περισσότερο θες να σου πω;

Γαμώτ' έκανα πρωινό μου μην ξεχνάω πως τρέχω φορτηγό στη Λεωφόρο Συγγρού όταν μπήκα εδώ μέσα!!! 🔥💪🔴 πώς γίνεται ρε παιδιά να μιλάμε για εκατομμύρια σαν τσίρκο ενώ αυτός ο άνθρωπος έκανε το γήπεδο του Πειραιά δικό του σήμερα;;; Σήμερα κουβάλαγα φορτίο κι άκουσα στο ραδιόφωνο πως έβγαλε δυο ασίστ σα ν' άλλαζε πάνες μωρού! Θυμάστε εκείνο το ελεύθερο στο Ηράκλειο;; Ο τύπος πήδηξε σα γατόψαρο πάνω από τρεις αμυντικούς κι έβαλε μπρος σου βγάζοντας γκολ σα μαχαίρι βουτηγμένο στο αίμα!!! 😱 να σας πω κάτι;; Θέλουμε έναν παίκτη που να μη χρειάζεται πέντε-δέκα λεπτά να ζεσταθεί — θέλουμε τον άνθρωπο που όταν βγει στο γήπεδο, οι αντίπαλοι κοιτάζουν το μερσίδι σαν να είναι βότσαλο στην πορεία τους!!! Και μην αρχίσετε εμένα τις οικονομίες τώρα — αν μπορούμε να βγάλουμε κάθε χρόνο πέντε εκατομμύρια από τις συνδρομές σαν το φουτουριστικό θέατρο εκεί στο κέντρο, τότε ένα εκατομμύριο στον Γλουσάκο κάνουν τίποτα περισσότερα από μια κανάτα στην όαση!!! μπορεί κάποιοι να λένε πως είναι μεγάλος — εγώ λέω πως όταν έχεις έναν άνθρωπο που στέκεται δίπλα σου σαν βουνό στους χρόνους μεγάλων αγώνων, τότε τα χρόνια είναι λάθος κατηγορία!!! Κάθε χρόνο εγώ ψάχνω έναν τίμιο εργάτη πάνω στο γήπεδο, έναν που ξέρει πως η ομάδα του είναι πάνω από τις συμφωνίες!!! και τέλος πάντων — ας πάμε γερά;; Δεν είναι συζήτηση οικονομικών, εδώ γίνεται λόγος για πνεύμα!!! Για έναν άνθρωπο που φοράει την ψυχή του σα φανέλα πάνω στο γήπεδο κι όταν τελειώνει τον αγώνα αφήνει την ομάδα να ξέρει πως νίκησαν επειδή εκείνος ήταν εκεί!!! 🔴❤️

τι γίνεται λοιπόν αγόρια μου, μια βόλτα στη μνήμη μου κι εγώ σηκώνω το κεφάλι ψηλά όπως τότε που βγάζαμε τον πόλεμο μέσα στο γήπεδο με τις σιδερόφραχτες πόρτες του Καραϊσκάκη... βλέπω αυτό το ξύρισμα των τελευταίων ημερών σαν μια ζεστή φθινοπωρινή μέρα στις Αλυκές όπου ένας βετεράνος ψαράς βγάζει το χρυσό του ψάρι και μετά δεν ξέρει τι να το κάνει — αφήνει το αλίδι πάνω στην άμμο και χύνει νερό πάνω του ώσπου εκείνο ξαναζωντανεύει μέσα στη σαγήνη του και λέει "πάλι εδώ, πάλι μαζί". εγώ τον Γλουσάκωφ τον θυμάμαι εκείνον τον Ιανουάριο του 18 όταν έβγαλε το ντέρμπι με τον ΠΑΟΚ εκείνο το τόσο άγριο που ακόμα και τα πουλιά είχαν βουλώσει στις κορυφές των δεντρών — τρεις φορές πήγε στα κόκκινα κίτρινα aftermatch εκείνο το βράδυ, τρεις φορές σήκωσε το δάχτυλο σαν να λέει "αυτό είναι δικό μας πια", και μετά κατέβηκε στα αποδυτήρια σιγά σιγά σα να μην συνέβαινε τίποτα, καθώς οι συμπαίκτες του του 'τριβαν τα δόντια από την περηφάνεια. τώρα λένε πως είναι μεγάλος — κι όμως όταν εκείνος στέκεται στη μέση του γηπέδου μοιάζει σα ένας φάρος που ανάβει ξανά κάθε φορά που η ομάδα χάνει το δρόμο της. αυτά τα εκατομμύρια που λένε πως κάνουν ένα σκοτεινό σύννεφο πάνω από το κεφάλι του, ξεχνούν πως εμείς εδώ στου Πειραιά κάναμε ιστορία αγοράζοντας ολόκληρους τίτλους με το αίμα των παλαιών μας — όχι με τις κάρτες πιστωτικές. και τώρα βγάζουν το θέμα της οικονομίας σα να μιλάμε για μια αγορά ψωμί στην αγορά; εγώ όταν πήγα πρώτη φορά να δω αγώνα εκεί στα Γιάννινα, είδα έναν τριαντάρη ήρωα να κόβει τρεις αμυντικούς σα ζουμίρια και να σηκώνει το κεφάλι σα να κάνει σήμα στους δικούς του "θα σας σώσω κι αυτήν την φορά". αν εκείνος είχε τότε τρία εκατομμύρια ετήσια, ποιος ξέρει πως τώρα θα έκανε δυνατότερους τίτλους — όχι πως εμείς τους περιμέναμε αυτούς τους τίτλους σα δώρο κάποιου βασιλιά, μα τους φτιάξαμε με μεράκι σα γνήσιοι οικονόμοι του πνεύματος. ας πάμε λοιπόν να ψάξουμε αλλιώς — όχι σα αυτούς που μετράνε λεπτά και χρόνια σα τσιμπούρια πάνω στο γάιδαρο, μα σα εκείνους που ξέρουν πως ένας πραγματικός πρωταγωνιστής δεν κρίνεται από το συμβόλαιο του αλλά από την στιγμή που εκείνος βγαίνει στο γήπεδο και οι αντίπαλοι αρχίζουν να νιώθουν πως μπαίνουν σ' ένα θέατρο όπου η μόνη έκβαση είναι η ήττα τους. κι όσο για τις φήμες της Πράγας... φίλοι μου, στις αρχές των 2000 κάναμε τον ίδιο πανικό όταν μιλούσαν πως ο Γιάννης Οκκάς πηγαίνει στη Ρωσία κι ύστερα είδαμε εκείνον το βράδυ στο Λουζιτανιάνο να βγάζει έναν εύστοχο φάουλ σα στιγμή ενός κινηματογράφου ενώ γύρω του όλοι είχαν παγώσει σα μαρμάρινοι αγγέλοι. ο χρόνος θα δείξει — πάντοτε δείχνει — κι εμείς ας αφήσουμε τις φήμες στις ρόδες των αυτοκινήτων τους, όπου ανήκουν σαν όλες τις άλλες ιστορίες που δεν έγιναν ποτέ πραγματικότητα. αυτός ο άνθρωπος δεν είναι μόνο ένας χαφ — είναι η ψυχή ενός συλλόγου που φοράει την ψυχή του σαν τσέπη ανάποδα. κι εμείς εδώ ψάχνουμε έναν τέτοιον πρωταγωνιστή, όχι έναν χοντρό λογαριασμό στους τραπεζίτες. ας τον κάνουμε λοιπόν δικό μας, αλλιώς... αλλιώς ας πάμε να αγοράσουμε μια ομάδα από γάτες κι ας τις ντύσουμε στα κόκκινα-κίτρινα, γιατί αυτές τουλάχιστον δεν έχουν οικονομικές επιφυλάξεις.