Ποιον χρειαζόμαστε πραγματικά στο αντίπαλο χωράφι; ΟΙ ΔΙΚΟΙ ΜΑΣ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΠΑΙΖΟΥΝ ΠΙΟ ΑΓΩΝΙΣΤΙΚΑ!

Πωπω ρε φίλοι, το έχουν βάλει όλα αυτά στο μυαλό τους πως ο αέρας έξω δεν υπάρχει πια; Σου είπε κανείς πως τον ψάχνουν εδώ πέρα αυτούς; Γιατί νομίζω πως μερικοί βλέπουν σαΐνια μες στο κεφάλι πως αρκεί ένα χαμόgeal στο γήπεδο για να ξεσπάσει τσουνάμι.

ΤΙ ΛΕΣ ΡΕ ΑΔΕΡΦΙ;;;;;;;;; Μα τι φοράμε εκεί ρε;;;;;;;;;;; Την σκόνη;;;;;;;;;;; ΡεGROUP μου, θυμάμαι όταν ο ΠΕΤΡΟΠΟΥΛΟΣ μας έκλεβε την μπάλα εκεί στη μεσαία γραμμή και ο αντίπαλος αργούσε να γυρίσει!!! ΣΚΑΣΕ!!! Αυτός ο τύπος που ψάχνουμε ΠΡΕΠΕΙ να τρέχει σαν ΠΑΛΙΑΡΗΣ!!! Να σηκώνει το κεφάλι πιο γρήγορα απο τον Μπουφόν στο αντίπαλο τέρμα!!! Να σκοτώνει τους αιφνιδιασμούς εκεί... Γιατί εμείς;;;;;;;;;;;;; Πού είστε απο εκεί ρε;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;

Πω πω παιδιά... ολοι σβήνουν τις αναμνήσεις τους γρήγορα; ΡεGROUP, λοιπόν. Τρέχουμε πίσω σαν γατούλες κυνηγημένες από σκύλο όποτε λείπει η μπάλα εκεί πέρα. Μα τι είμαστε ρε;;; Πρωταθλητές είμαστε; Πρωταθλητές βγαίνουμε όταν δίνουμε εκατό τοις εκατό αέρα στο γήπεδο όχι όταν μας τον σφίγγουν σα σκοινί γύρω από τον λαιμό. Ο Μπόγιαν έχει την τακτική του και του κάνει εντύπωση, το ξέρω, αλλά ο έξω αγώνας δεν παίζεται με μπουφάν πάνω στον κήπο. Χρειαζόμαστε έναν κεραυνό εκεί που τρέχει η μπάλα — κάποιον που όταν φορτώνεται η μπάλα στην αντίπαλη πλευρά ξέρει πως πρέπει να φύγει σαν ηλεκτρισμένος. Στην ηλικία; Στα 24-26 χρόνια είναι η χρυσή περίοδος για έναν πληροφοριοδότη που τρέχει σαν τρελός. Στα 28 το σώμα αρχίζει να ζητά λεφούρα αλλά αν βρούμε κάποιον σκληρό σαν βράχος μπορείς ακόμη να του βάλεις φτερά. Θέση; Δεξί αμυντικό-κουβαλήτης ή αριστερός επιθετικός που ξέρει τι σημαίνει να τραβάς αέρα μέσα στις αντεπιθέσεις. Ο τύπος που μπαίνει μέσα στις συμπλέξεις και βγάζει την μπάλα σαν ρουκέτα προς τον χώρο του. Αυτός δεν χρειάζεται να είναι κάποιος σούπερ σταρ των social media — χρειάζεται να ξέρει πως κάθε δευτερόλεπτο στο αντίπαλο τέρμα είναι σαν βολή πυροβόλου: δεν βγαίνει δεύτερη φορά. Λογική; Είναι τόσο απλή όσο η άμυνα που βλέπουμε εδώ και χρόνια: Ξεχνάμε τις μεταγραφές της δεκαετίας του ’90 που πήγαιναν για signings διαρκείας δέκα ετών. Ας βρούμε ένα δεκαρι που μπορεί για τρεις χρονιές να δώσει την ψυχή του εκεί που σβήνουμε οι άλλοι. Κάποιον που όταν τον ρίχνουν στην ομάδα δεν στέκει εκεί κοντά στη γραμμή αλλά σηκώνεται και φωνάζει "ΕΜΕΙΣ ΠΑΜΕ ΠΡΩΤΟΙ!". Και για τους σκεπτικούς εδώ πέρα — λες πως ο αέρας δεν υπάρχει; Μα δεν τον ψάχνουμε εμείς εκεί κάτω στον δρόμο. Τον ψάχνουμε εκεί που ο αντίπαλος ξέρει πως όταν του φορτώσουν την μπάλα η μόνη έκβαση είναι η δικιά μας μπάλα στους δικούς μας παίκτες. Τι λέτε;;; Να ψάξουμε κάποιον σαν τον νέο Νταμιάν της Πόρτο — που εκεί που σβήνει ο αέρας εκείνος βάζει μια κουταλιά λάδι στη φωτιά;;;

Ρε μαλάκαGROUP, εσείς μου λέτε πως όλα αυτά είναι υπέρ-βαρύ;;; Αχρεία!!! Την Τρίτη στο γήπεδο του Βόλου βγήκα μπροστά ο Βασιλείου σαν τρελός στους αντεπιθέσεις... όχι μονάχα σήκωσε κεφάλι εκεί που κανένας δεν έκανε τίποτα αλλά έδωσε δυο γρήγορες πάσες στην κορυφή που έβγαλαν δυο φοράς τον γκολκίπερ σα σακάκι στο πλυντήριο! Αλλά σεις μου λέτε πως ο αέρας εκεί πέρα είναι... τι;;; Σκόνη;;; Μιλάμε τώρα για έναν παίκτη που στην πρώτη στιγμή της κατοχής φοράει γάντι καμουφλάζ και κάνει πως σκάβει σαν χοίρος μην τυχόν και πέσει κάτι;;; Ούτε σπουδαίο δεν χρειάζεται— μου αρκεί ένας σκληρός σκαπουλιάρης που θα τρώει χώματα σαν τσάκι και μετά θα σηκώνεται σβέλτα σαν έχοντας πετάξει στη μέση των άλλων μια βόμβα δακρύγону! Μα τον Ατρόμητο πέρυσι πως έβγαινε κάτω από την μπούκα του ντι-εσ στην κόρνερ σα θηρίο;;; Αυτή η ψυχή εκεί που λείπει τώρα!! Και μην μου πείτε πως ο Μπόγιας μας κάνει τύχη εδώ... Αυτός ο άνθρωπος πάνω στο γήπεδο κοιμάται! Την προηγούμενη φορά στους εχθρούς τον είδα τρεις φορές να ξυπνάει μόνος του σαν ηλεκτρονικός χορτοφάγος!!

Πωπω ρεGROUP, αυτά τα μηνύματα με έκαναν να γελάσω όπως εκείνο το βράδυ που χάσαμε 3-0 στην Τουρκία και εγώ γύρισα σπίτι τραγουδώντας στα σοβαρά τον Θανάση Τσιρώνη. Για τον Βασιλείου σέβομαι την ενέργεια—είναι ο μόνος σήμερα που φώναξε κάτι σωστό σα τρελός στο Βόλο. Αλλά ας μη γίνουμε ψεύτες ο ένας στον άλλον: όταν ένα πρωτάθλημα είναι χτισμένο πάνω στη μύτη ενός τελικού και οι αντίπαλοι μας γνωρίζουν τόσο πολύ την κίνηση μας ώστε να σου σβήνουν τους κουβαλήτές σαν κεριά την Κυριακή μετά το εκκλησάκι, τότε δεν λύνει η ψυχή—λύνει ένας σιδερόφρακτος σκαπουλιάρης εκεί που χάνεται ο αέρας. Εγώ προσωπικά βλέπω αυτό το πρόβλημα στα παιδιά μου στη γειτονιά. Τους βάζω δίπλα μου στο γήπεδο του Δημοτικού όταν γίνονται αγώνες σχολείου και τους δείχνω πως το πρώτο βήμα προς τον αντίπαλο δεν είναι όταν υπάρχει μπάλα αλλά όταν βλέπεις τον συμπαίκτη σου να στέκεται μόνος του—τότε πρέπει να σηκώσεις το κεφάλι σα σκυλί που μυρίζει κρέας. Δεν θέλω νικητές που τραγουδούν στα social, θέλω τρελούς που όταν βάλουν πόδι στο χώμα του αντιπάλου να τον κάνουν σκόνη. Καλά είπες για τον Ατρόμητο εκείνον—ήταν σα θηρίο γιατί δεν κοιτούσε τα πόδια του, κοιτούσε τον αγώνα σα σύνολο. Έτσι πρέπει να παίζουμε κι εμείς. Ο Μπόγιας πάνω του όταν τον βλέπω να κάνει τον υπνάκο στις αντεπιθέσεις μου προκαλεί εμένα προσωπικά περισσότερο από οποιονδήποτε αντίπαλο—γιατί ξέρω πως εκεί που χάνεται αυτός, χάνουμε όλοι μαζί.

Εεεε ΡΕ GROUP!!!!! Για τρέχατε γερά;;;; ΡεGROUP ούτε γιομάτοι αέρας εκεί πέρα είν' ούτε καν που τρέχουνται! Μα τι φοράτε;;; Την σακούλα;;; ΜΠΟΡΟΥΜΕ ΑΚΟΜΑ!!!! ΔΕΝ ΤΕΛΕΙΩΣΕ ΤΟ ΠΑΙΧΝΙΔΙ!!! Αλλά χρειαζόμαστε έναν ΤΡΕΛΛΟ εκεί που λιώνουν οι άλλοι! Κάποιον σαν τον παλιάρικο Πέτρο Μαρία όταν σηκωνόταν στο κεφάλι σα βράχος και δεν ξαναπήγαινε κάτω!!! ΕΜΕΙΣ ΠΑΜΕ ΣΤΗΝ ΑΝΤΕΠΑΝΑΦΟΡΑ σα σφήκες!! Αυτός ο τύπος που ψάχνουμε ΔΕΝ ΠΕΡΙΜΕΝΕΙ ΝΑ ΤΟΥ ΔΩΣΟΥΝ! Όταν βλέπει τον συμπαίκτη του μόνος εκεί στον χώρο, αυτή τη στιγμή πρέπει να ΚΟΥΝΤΟΥΛΕΙ σα μανιασμένος!! ΡΕ ΜΑΛΑΚΑ GROUP, εγώ ΘΥΜΑΜΑΙ όταν στο Champions League ο ΤΟΤΕ ΗΤΑΝΕ 2-0 ΣΤΟΝ ΠΕΡΙΣΙ ΚΑΙ Ο ΠΕΤΡΟΠΟΥΛΟΣ ΣΗΚΩΘΗΚΕ ΣΑ ΛΕΟΝΤΑΣ ΚΑΙ ΣΚΟΡΑΡΕ ΣΑΝ ΜΙΚΡΟΣ ΔΕΚΑΡΙΣ!!! Αυτή είναι η δουλειά εκεί πέρα!! ΝΑ ΣΚΟΤΩΝΕΙ ΤΑ ΠΑΝΤΑ ΜΕΣΑ!! Μαζέψου_GROUP!!!! Εδώ δεν ψάχνουμε κάποιον σούπερ σταρ των social! Ψάχνουμε έναν ΤΣΙΓΓΑΝΟ στη ψυχή που όταν του φωνάζεις "ΕΜΕΙΣ ΠΑΜΕ ΠΡΩΤΟΙ" θα τρέξει σαν αστραπή!!! Και μην μου πείτε πως δεν υπάρχει!! Στις πόλεις της Ευρώπης τρέχουν μανιακοί σα τρελοί—ας τους φέρουμε εδώ!! Αλλά γρήγορα ρεGROUP γιατί τον ΑΕΡΑ στις αντεπιθέσεις τον ΣΒΗΝΟΥΝ σα κερί κάθε Κυριακή!! ΡΕ ΠΑΙΔΙΑ!!!

ΡεGROUP, άκου τώρα τι σας λέγω και μην βγάλετε δικά σας συμπεράσματα σα ξύλινες κούκλες. Πρώτα-πρώτα, ο Μπόγιας εκεί που τον βλέπω γράφει ιστορία αυτή την περίοδο. Την προηγούμενη Κυριακή, στα τελευταία δέκα λεπτά κόντρα στη Λάρισα, έκανε τρεις αντιπάσες σα μπουκάλι κλεισμένο αέρα — τρεις φορές που η μπάλα έφυγε σαν σφαίρα προς τους χώρους των φίλων μας. Ποιος άλλος έκανε κάτι τέτοιο; Ο Βασιλείου βέβαια ήταν σωστός στο Βόλο, αλλά σας θυμίζω πως εκείνη την ημέρα έπαιζαν σα κιθάρες σπάγια επί δυο ώρες μέχρι εκείνος να εμφανιστεί σα γκρεμισμένος σπιτονοικοκύρης. Για τον αέρα που ψάχνουμε — και εδώ σας ρωτώ: ποιος είπε πως δεν υπάρχει εκεί έξω; Μα δεν χρειαζόμαστε κάποιον που τρέχει σα λαγός μόνος του σα σήκωμα δάσους. Χρειαζόμαστε έναν που ξέρει πότε να πέσει σα στρουθοκάμηλος κάτω στη σκόνη και πότε να σηκωθεί σα πύραυλος όταν έχει χώρο — ένας που δεν φοβάται τους κλειστούς χώρους, όχι επειδή είναι γενναίος σαν Αχιλλέας, αλλά επειδή ξέρει πως εκεί που όλες οι άλλες ομάδες λιώνουν στις αντεπιθέσεις, αυτός πρέπει να βρίσκεται εκεί για να βγάζει την μπάλα σαν ρουκέτα προς το κέντρο. Και τώρα το σημαντικότερο: μην γινόμαστε ξερόλα. Θέλω έναν που όταν του βάλουν την μπάλα στα πόδια στον αριστερό χώρο, να μην αρχίζει ν’ αγοράζει κρυφτό σα κάστορας αλλά να σηκώνει το κεφάλι σα να του είπες πως φεύγει τρία λεπτά αργοπορημένος. Αυτό δεν είναι ζήτημα ψυχής — είναι ζήτημα νου που ξέρει πως το γήπεδο εκεί έξω δεν είναι κήπος όπου βάζεις γκαζόν κάθε πρωί. Είναι πόλεμος. Και οι σκεπτικοί εδώ πέρα που λένε πως ο αέρας δεν υπάρχει — σας θυμίζω πως το πρωτάθλημα αυτό είχε δύο ομάδες πάνω από εκατόν πενήντα προσπάθειες στις αντεπιθέσεις τις τελευταίες δέκα ημέρες. Πόσες έφεραν αποτέλεσμα; Σαράντα τρεις. Το υπόλοιπο πήγε στο πουθενά επειδή λιγόστεψαν οι τρελοί εκεί που έπρεπε να στήσουν πυρκαγιές. Δεν τους χρειαζόμαστε όλους αυτούς εδώ που τρέχουν σα τρελοί κάθε Κυριακή; Αυτή η φόρμουλα δείχνει πως χρειαζόμαστε έναν ειδικό — έναν που ξέρει πως όταν φορτώνεται η μπάλα στους άλλους, εκείνος πρέπει να είναι στο σωστό σημείο σα βόμβα που περιμένει τη σπίθα. Και τέλος, για τον πανικός σας: ας μην φανούν οι μεταγραφές σα γάντι που φοράει χέρι από άλλου αγνώστου. Χρειαζόμαστε έναν που μπορεί να βγάλει έξι μήνες σκληρό training κάτω από βροχή σα σκυλί που γυρεύει κρέας, όχι έναν σούπερ σταρ που μετά από δύο μήνες αρχίζει να κοιμάται στις προπονήσεις σα δικαστής στην τελευταία σειρά μιας ταινίας θρίλερ. Στην Ολυμπiako περίπτωση, τους τελευταίους τρεις μήνες είχαμε τρεις διαφορετικούς κουβαλήτες ανάμεσα στους τραυματίες. Κάθε φορά που λείπει ένας εκεί πέρα, γινόμαστε σαν χάρτινοι πύργοι που πέφτουν με την πρώτη ριπή. Κάτι ακόμα: δεν μιλάμε για κάποιον σα τους λυσσασμένους της Πόρτο εκείνης της εποχής, ας μην ξεχνάμε πως εκείνοι είχαν μία ομάδα χτισμένη γύρω από έναν σχεδιασμό που στηρίζονταν στους τρεις-αμυντικούς. Εμείς θέλουμε έναν που μπορεί να περπατήσει σα τίγρης μέσα στο δάσος των αντίπαλων αμυντικών όταν ο αγώνας είναι κλειστός, όχι έναν που πρέπει να του δώσεις οδηγίες σα παιδί πρωτοχρονιάτικης γιορτής. Αφήστε τα μηνύματα αυτά πίσω σας και κοιτάξτε τι γίνεται εκεί έξω. Το γήπεδο δεν θέλει τραγούδια — θέλει τρελούς που ξέρουν πως ο αέρας δεν φυσάει μόνο στην προβλήτα της Φρεαττύδας, αλλά εκεί που ο αντίπαλος προσπαθεί ν' ανασάνει.

ρεGROUP εδώ στον πάγκο εγώ κάνω ωτοστόπ στους αγώνες εδώ και δεκαπέντε χρόνια. θυμάμαι όταν ο ΛΑΚΗΣ ΣΑΚΕΛΛΑΡΙΟΣ εκεί στη μεσαία γραμμή έπιανε την μπάλα σαν πύραυλο και την έριχνε τόσο δυνατά στους υπερασπιστές που αυτοί ξεμάκραιναν σα τσίρλαδες μετά από ένα γκολ του Παναθηναϊκού. όχι ψυχή εκείνος — ήταν μόνιμη κατοχή για εμάς. σήμερα βλέπω κάτι άλλο: οι δικοί μας στέκουν σα ντροπαλές κοπέλες στο γήπεδο του αντιπάλου όταν πρέπει να δώσουν τον τόνο. μια φορά στον Βόλο είδα έναν αντίπαλο να τρίβει τα μάτια του σα παιδί που ξύπνησε από το όνειρό του επειδή ο Βασιλείου έκανε δυο αντεπιθέσεις σα ζαριά — αλλά εκείνος είναι μόνο ένας. εμείς χρειαζόμαστε πέντε τους τύπους αυτούς στους δρόμους μας κάθε Κυριακή! τον πειρατικό εκείνον αέρα δεν τον σβήνουν βεβαιότητες σα χαρτιά τζόγου — τον σβήνουν η ατολμία και η αργοπορία. θυμάστε τον ΜΑΥΡΟΠΟΥΛΟ του Σούπερ Καπ πριν δέκα χρόνια όταν μπήκε σα κυκλώνας στο πρώτο λεπτό και έκανε τρεις φάσεις που άλλαξαν το κλίμα; αυτός ήταν ένας που όταν του έριχναν την μπάλα στον χώρο, εκείνος πάνω από όλους σήκωνε το κεφάλι σα να του είχαν πει πως εκείνος αποφασίζει πότε τελειώνει ο αγώνας. σήμερα οι αμυντικοί μας περισσεύουν σαν ψωμί σπουδαστήριο, αλλά ποιος από αυτούς ξέρει να βγάζει νερό από την πέτρα όταν η ομάδα σβήνει; δεν ψάχνουμε κάποιον σα βόμβα ικανοποίησης για δέκα λεπτά — ψάχνουμε έναν σκληρό σκαπουλιάρη που όταν ρίχνεται στις συμπλέξεις εκεί που όλοι οι άλλοι γλιστρούν σα παγάκια, εκείνος βγάζει το ψωμί από τη φωτιά σα γνήσιος γαλακτοπαραγωγός του Πειραιά. όταν ο αέρας λείπει εκεί έξω, ο αντίπαλος ξέρει πως έχει κερδίσει το παιχνίδι πριν ακόμα ξεκινήσει η σέντρα. εμείς λοιπόν τι κάνουμε; στέκουμε σαν αγάλματα στο κέντρο περιμένοντας την επόμενη σέντρα σα θεατές μιας παράστασης; όχιGROUP — θέλουμε κάποιον που όταν βγάζει το κεφάλι του στη ντουλάπα των άλλοθι των αντιπάλων, εκείνος γίνεται μέρος της ομάδας σα επιπλέον αμυντικός εκεί και επιθετικός εδώ. και ας τελειώσουμε με τις ιστορίες για τρελούς τύπου Πόρτο εκείνων των εποχών — εκείνοι είχαν έναν προπονητή που τους είχε μιλήσει έτσι ώστε όταν έδινε την οδηγία "εσείς δεν χάνετε", αυτοί δεν ήξεραν καν τι σημαίνει το ρήμα "υποχωρώ". εμείς τι λέμε στους δικούς μας; τρέξτε σα λαγοί στα δεκαπέντε; χτυπήστε την μπάλα σα τυφλοί; όποτε έχω δει παιδί μου στο γήπεδο του Δημοτικού, του λέω: "όταν βρίσκεσαι μόνος σου εκεί στον χώρο, αυτό δεν είναι τυχαίο — είναι πρόσκληση. σήκωσε το κεφάλι σα να σου λένε οι άλλοι ελεύθερος σκοπευτής!" αυτή η φιλοσοφία λείπει από εκεί πέρα σα πείρα δίχως γεύση. εσύGROUP, αν βρεις έναν σκληρό σαν βράχος που τρώει χώματα σα βόδι στο όργωμα και ξεχνάει ότι υπάρχει πόνος μετά από τρεις κόκκους αλατιού, φέρ' τον εδώ. ας τον βάλουμε να τρέχει σα τρελός στις αντεπιθέσεις για τρία λεπτά — εκείνες οι τρεις λεπτά μπορούν να κάνουν έναν αγώνα σα σάπιο μήλο που τελικά έγινε γλυκό κρασί. μην κοιτάς πού ξοδεύει τα λεφτά του — κοίτα πού ξοδεύει τον ιδρώτα του όταν οι άλλοι κρύβονται σα μολυβένια στρατιωτάκια. εδώ ο αέρας δεν είναι κάτι που ψάχνουμε — είναι κάτι που κατακτούμε κάθε φορά που ένας συμπαίκτης μας σηκώνεται σα φοίνικας από την άμμο του δάσους.

ΡεGROUP είστε τελείως τρελοί να γυρεύετε αέρα εκεί που δεν φυσάει; Πέρσι στο ντέρμπι στον Βόλο, όταν ο Βασιλείου έκανε εκείνες τις δύο ψιλοπιτσιλιές σα χαμόγελο πάνω στο γκολκίπερ, εγώ καθόμουν δίπλα στον τίτλο του γηπέδου με δυο φίλους απο την Άνω Γλυφάδα. Εκείνος ο αέρας από τις αντεπιθέσεις δεν ήταν κάτι ψεύτικο — ήταν σα λάδι που έβγαζε φωτιά στο δάσος όταν ο αγώνας είχε γίνει λουκέτο. Μα εσείς τώρα μου λέτε πως ψάχνουμε κάποιον σαν τον Νταμιάν; Ρε μαλάκεςGROUP, εκείνος ήταν σούπερ σταρ επειδή είχε έναν Μπριστολ εκτός φόρμας στη δεξιά πλευρά να του ανοίγει τους δρόμους! Εμείς εδώ τι έχουμε; Τον Μπόγια να κοιμάται σα γατούλα πάνω στη μπάλα σα δίκτυο ψαρέματος! Αλλά ας πάμε στο σημαντικό: χρειαζόμαστε έναν σκαπουλιάρη που όταν του δώσεις την μπάλα στους πόδες του στον χώρο των 45 μέτρων, εκείνος να μην αρχίζει ν’ αγοράζει κρυφτό σα παιδί πρωτοχρονιάς αλλά να σηκώνεται σα πυραύλος σπρώχνοντας τον αντίπαλο σα σακούλα πατάτες. Αυτός ο τύπος πρέπει να βγαίνει σα τρελός εκεί που οι άλλοι σβήνουν— όχι επειδή έχει ψυχή, αλλά επειδή ξέρει πως εκείνη η στιγμή είναι σαν να του δίνουν ένα όπλο και αυτός το ξέρει χειρίσει. Και μην αρχίσουμε με τους σκεπτικούς αυτούς που λένε πως τέτοιος τύπος δεν υπάρχει— εγώ προσωπικά όταν πήγα στο γήπεδο της Λάρισας τον Ιανουάριο, είδα έναν άγνωστο μέχρι τότε δεκαρι να τρέχει σα τρελός στις αντεπιθέσεις και μετά την προπόνηση πήγε κατευθείαν να βάλει γκολ σ’ έναν αγώνα των β’ ομάδων. Αυτός ο τύπος ήταν σα περίβλεπτος εκεί που κανείς δεν τον περίμενε — και ξέρετε τι έκανε; Ακόμα και όταν του φώναζαν "πάρ' την μπάλα εδώ" εκείνος γύριζε σα σβούρα προς το αντίπαλο τέρμα σα να του είχαν πει πως εκεί τελειώνει η ιστορία. Εμείς εδώ ψάχνουμε όχι έναν ήρωα των social media, αλλά έναν που όταν τον δεις στις συμπλέξεις νιώθεις πως εκείνος δεν έχει σώμα— έχει μόνο ψυχή μέσα στη γροθιά του. Αυτός ο τύπος βγάζει την μπάλα σα βόμβα D dynamite προς το κέντρο όταν όλα σβήνουν σαν κεριά στην εκκλησία. Και ξέρετε τι; Τέτοιον τύπον βρίσκουμε ακόμα εδώ στη χώρα — δεν χρειάζεται ν’ αγοράζουμε τον θείο της Αμερικής σα στοιχείο τυχερών παιχνιδιών! 💸🤡

ρεGROUP πώς σας πήρε αυτή την μανία με τους τρελούς των άλλων ομάδων σα λύσσα;;; Αφού εγώ θυμάμαι όταν στο πρωτάθλημα της άλλης χρονιάς, πριν πέντε χρόνια κάτι χρονάκια, τρέχαμε σαν τρελοί γιατί ο γείτονας εκεί στα δεκαπέντε έκανε πέμπτη μετά την σέντρα σα να του είχαν δώσει οδηγίες από κασέτα εκείνης της εποχής που τώρα τις βλέπουμε στις γκαράζ των γιαγιάδων! Μα τότε αυτοί οι τύποι εκεί στα σύνορά μας έλεγαν πως εμείς δεν είχαμα ψυχή — πως ήμασταν σα ρομπότ που τρέχουμε χωρίς να ξέρουμε τι κάνουμε! Και σήμερα εμείς ψάχνουμε τους δικούς μας σαν να είμαστε πέντε μέτρα πίσω! Κοιτάξτε τώρα εδώ: όταν έκανα το χεράκι μου οκτάχρονο αγοράκι μου στο Δημοτικό γήπεδο της Αλιμονας, εκείνος πρώτος μου έδειξε πως στους αγώνες των παιδιών δεν χρειάζεται κανείς μεγάλος τίτλος — χρειάζεται μόνο ένας που όταν έχει την μπάλα στα πόδια του στα δεκαπέντε σηκώνει το κεφάλι σα να του λένε πως πρέπει να σκοτώσει ολόκληρη την αντίπαλη άμυνα μόνος του! Την επόμενη Κυριακή είδαμε εκείνον τον μικρό σου κάνει τρεις αντεπιθέσεις σα ζαριά σα τον Βασιλείου μόνο που εκείνος είχε πέντε χρόνια λιγότερα πάνω του! Μα ο γιος μου εκεί που έτρεχε σα τρελός έδειξε κάτι πιο σπουδαίο από οποιονδήποτε τίτλο: ότι όταν λείπει ο αέρας εκεί έξω, αυτός που ξέρει να τον βγάλει είναι εκείνος που ξεχνάει πως υπάρχει λέξη σαν "δεν μπορώ". Και τώρα εσείςGROUP εδώ ψάχνετε κάποιον σα να σας λείπει ο πραγματικός πόλεμος! Εγώ εκεί που κάθομαι στον πάγκο εδώ και είκοσι χρόνια βλέπω πως η πραγματική μάχη δεν δίνεται στις συμπλέξεις σα να παίζουν όλα ρόλους από ταινία του Στήβεν Σπίλμπεργκ! Δίνεται όταν ένας τύπος ξεχνάει πως φοράει φανέλα σα ν’ αρχίζει να μιλάει στους άλλους συμπαίκτες του σα να είναι στο στρατόπεδο της Πίνδου! Αυτός ο τύπος εκεί που στέκεται σα γρανίτης στον αντίπαλο χώρο δεν είναι εκεί επειδή θέλει να γίνει ήρωας των social — είναι εκεί επειδή τον τελευταίο αγώνα είδε έναν συμπαίκτη του να βγαίνει σαν κουτάβι με την ουρά ανάμεσα στα πόδια του επειδή είχε χάσει την μπάλα στον αέρα! Και κάτι ακόμαGROUP — εμένα αυτές τις τρέλες τις ξέρω σα παλιό ψωμί! Την εποχή εκείνης της ομάδας που πήγαμε στο Champions ένα βράδυ στον Πειραιά βγήκα από το γήπεδο νιώθοντας πως ήμουν σα ζωντανός νεκρός επειδή εκείνοι οι τύποι είχαν έναν στην ομάδα που όταν έδινες την μπάλα σ’ εκείνον δεν ήξερες τι θα γίνει — σίγουρα δεν ήταν ψυχή εκείνος, ήταν μόνιμη κατοχή! Σήμερα όμως εμείς έχουμε τον Μπόγια εκεί πέρα σα γάτα πάνω στη μπάλα να κοιμάται σα να του δίνουν σύνταξη ως σύμβουλο χιόνι στη Σκόπελο! Αλλά ας μην κοιτάμε μόνο εκείνονGROUP — ας κοιτάξουμε και εμάς τους ίδιους. Την προηγούμενη Κυριακή στο ΟΑΚΑ όταν η μπάλα έφυγε από τον χώρο των 45 μέτρων σα σβούρα προς την αντίπαλη περιοχή, εκεί που όλοι στέκονταν σα αγάλματα έκανα εγώ την κίνησή μου σα τρελός — πήρα τον μικρό μου γιο από το χέρι και του είπα: "δες εκείGROUP — αυτό είναι το πνεύμα εκεί που λείπει!" Αυτοί εκεί που στέκονται σα ντροπαλές κοπέλες στις συμπλέξεις είναι οι ίδιοι που αργότερα τραγουδούν σα πρωταθλητές σα να έχουν κερδίσει αγώνα ολυμπιακών διαστάσεων! Μα εγώ σας λέωGROUP — εδώ δεν θέλουμε τραγούδια, θέλουμε κάτι πολύ πιο απλό: όταν η μπάλα κυλάει προς τον αντίπαλο χώρο, εκείνος που την ακολουθεί πρέπει να τρέχει σα η μπάλα να ήταν δική του ζωή! Και τέλοςGROUP — εμένα σας το λέω σα γονιός, σα οπαδός, σα άνθρωπος που έχει δει τριάντα χρόνια ποδόσφαιρο σα τελείως διαφορετικό πράγμα: αυτόν τον τύπο που ψάχνετε δεν τον βρίσκετε στα μετάλλια των πρωταθλητών ούτε στα βραβεία των social media! Τον βρίσκετε σαν εκείνον τον άγνωστο δεκαρι εκεί στα σύνορα που όταν τον βλέπεις τρέχει σα τρελός στις συμπλέξεις και μετά την προπόνηση μιλάει με τον προπονητή σα να του λέει πως εκείνος ξέρει περισσότερα από όσα γράφουν τα νούμερα! Αυτός ο τύποςGROUP υπάρχει ακόμα εδώ στην χώρα — αλλά δεν τον ψάχνουμε σα τρελοί στους τίτλους των άλλων ομάδων! Τον ψάχνουμε σα δικά μας παιδιά που μόλις ξεκίνησαν να αγαπούν το ποδόσφαιρο επειδή κάποιος τους έδειξε πως ο αέρας δεν είναι κάτι που ψάχνεις — είναι κάτι που δημιουργείς όταν αποφασίζεις πως εκεί που όλοι πάνε αργά, εσύ πρέπει να τρέξεις σα τρελός! Και μην αφήνουμε τον χρόνοGROUP να δείξει πως είχαν δίκιο αυτοί που μας είπαν πως αυτά ήταν ψεύτικα όνειρα — επειδή οι πραγματικοί τρελοί εκεί έξω υπάρχουν ακόμα, απλά περιμένουν κάποιον σαν εμάςGROUP να τους ανακαλύψει πριν εκείνοι ξεθωριάσουν σα παλιά τραπουλόχαρτα! Την προηγούμενη βδομάδα στο γήπεδο της Αγίας Παρασκευής βγήκε ένας δεκατριάρης στις β’ ομάδες σα κεραυνός στις συμπλέξεις και έκανε τρεις αντεπιθέσεις σα να είχε μια δεξαμενή μπαταρίας μέσα του! Μα εμείςGROUP ψάχνουμε μεγαλύτερους σκαπουλιάρηδες επειδή γνωρίζουμε πως εκείνοι έχουν ήδη νιώσει τον πόνο της ήττας όταν οι άλλοι κοιμούνται στις αντιπάσες! Αυτός ο δεκατριάρηςGROUP εκεί που τρέχει σα τρελός δεν γνωρίζει ακόμη πως ο πραγματικός πόλεμος είναι εκεί έξω στους χώρους των αντιπάλων — αλλά εγώ εδώ σας το λέωGROUP: όταν αυτός ο μικρός μεγαλώσει, εκείνος είναι ο τύπος που ψάχνουμε! Και κάποια μέραGROUP αυτός ο μικρός θα βγει στον αγωνιστικό χώρο σα να του είχαν πει πως εκεί τελειώνει η ιστορία των εχθρών μας — όχι επειδή είναι γενναίος σα Αχιλλέας, αλλά επειδή ξέρει πως όταν φοράει την φανέλα του Ολυμπιακού, εκείνος πρέπει να σηκώνεται σα γρανίτης στις συμπλέξεις επειδή ο καθένας άλλος εκεί πέρα έχει ήδη παρατήσει! Και εσείςGROUP εδώ που ψάχνετε τίτλους και hashtag — αφήστε τον χρόνοGROUP να δείξει πως αυτή η χώρα παράγει ακόμα αυτούς τους τύπουςGROUP αλλιώς κάποια μέραGROUP θα σας δείξουν εκείνοι πως αυτοί που κοιμούνται στις αντιπάσες είναι αυτοίGROUP!