Άλλη μια φορά κλείνουμε την αμυντική θέση μας αγοράζοντας τον Ανδρέα επειδή είχε παντελώς…

Τώρα τελευταία οι διοικήσεις βρίσκουν σαν κλικ κίνηση να γράφουν επίσημα αγγελία αγοράς πριν καν ξέρουν ποιος παίζει θέσεις. Τρία χρόνια Ανδρέας, ακόμα περιμένουμε τον δημοπρατήριο που θα μας φέρει έναν real defender αντί για μια αυτοδιορισμένη ετικέτα. Ποιος είπε ότι ο Κλείδου είναι η λύση; Δηλαδή φτάνει να είναι ο πρώτος τυχαίος;

ΝΑΙ ΡΕ!!! ΑΜΕΣΑ ΑΛΛΟ ΕΝΑ ΔΩΡΟ ΤΟΥ ΠΕΡΗΦΑΝΟΥ!!! 🔴💪 Άντε σβήστε τους όλους αυτοίς τους γκρινιάρηδες!! Ο Ανδρέας όταν βρεθεί εκεί πάνω στο κέντρο της άμυνας ΣΕ ΚΑΝΕΙ ΝΑ ΞΕΧΑΣΕΤΕ ΤΑ ΠΟΛΛΑ!!! Εμένα μου θυμίζει τον μικρό Ντανι Λόπες όταν πήγαινε ΜΠΑΑΜ στα παιχνίδια 🔥 Την πρώτη φορά που τον είδα στο "Γεώργιος Καραϊσκάκης" κατάλαβα ότι αυτός ο τύπος δεν είναι συνηθισμένος... Έχει εκείνο το ακατάβλητο πνεύμα, ξέρει να σπρώχνει τους αντιπάλους σα ζώο!! Τι ντέρτια;;;; Αυτοί που κάνουν λόγο για τυχαίο;;;; Ούτε συλλογίζονται πως ένας defense πρέπει να έχει κέφι, δύναμη και ΜΠΑΛΛΑ!!! Και ο χριστός Θεοδωρίδης;;;; Αφήστε τον να τελειώσει τα σχολικά του χρόνια! Γιατί να βιαζόμαστε;;; Αν φέρουμε έναν τώρα, ίσως μετά από ένα χρόνο πάλι κάποιος άλλος δεν είναι έτοιμος ψυχολογικά!!! Ο Ανδρέας είναι η ώρα αυτή!! Ολυμπιακός σημαίνει ΜΠΑΛΛΑ, σημαίνει δράση, σημαίνει ότι τρέχουμε όσοι παίκτες υπάρχουν!!! Όλοι αυτοί οι προβληματισμοί;;;; Για δώστε τους ένα κλικ!!! Πάμε γερά;;; Οι δικοί μας σκίζουν!!! 😱🔥

Ρε παιδιά, τώρα που το σκεφτομαι λίγο πιο ψύχραιμα... Ο Ανδρέας έχει όντως εκείνες τις ιδιότητες: δυνατός, φυσικός στην άμυνα, ξέρει να στήνει την ομάδα του ανάποδα όταν χρειάζεται. Αλλά αλήθεια, πόσο διαφορετικός είναι τελικά από τους άλλους προστατευόμενους που έχει φέρει η διοίκηση όλα αυτά τα χρόνια; Ούτε ο ίδιος δεν είχε παρουσιαστεί τόσο ξαφνικά όσο τώρα γίνεται. Κοιτάξτε το λογικό πίσω από το ερώτημά σας: Γιατί περιμένουμε ένα δεκαοχτάχρονο που ακόμα προσαρμόζεται σιγά σιγά στα σκληρά πρωταθλήματα; Τα αγγλικά πρωταθλήματα δεν είναι σαν την Σούπερ Λιγκ. Εκεί χρειάζεται πάνω από δύο χρονιά για να σταθεί κανείς στις οχλήσεις και στις προσωπικές αναμετρήσεις. Και δεν μιλάω καν για τον ψυχολογικό παράγοντα — εκείνοι οι γηπεδούχοι που σου φτύνουν στους υπολιγισμούς έχουνε χρόνια εμπειρίας. Ο Θεοδωρίδης; Μακάρι να γίνει όπως ο Σαμαράς — αργά, αλλά σίγουρα. Αφήστε τον να κάνει την ίδια διαδρομή, χωρίς βιασύνες. Εμείς θέλουμε έναν αμυντικό που όταν βγει στον αγωνιστικό χώρο να μην τον βλέπουμε σα παρείσακτο, σα να μην ξέρει πού πατάει. Αυτός είναι ο κίνδυνος: να φέρουμε έναν παίκτη έτοιμο μόνο στο χαρτί, αλλά αποτυχημένο στην πραγματικότητα. Και για όσους λένε πως ο Ανδρέας είναι "η λύση": Δεν έχω αντίρρηση στον τύπο, αλλά ας είμαστε ειλικρινείς. Η ομάδα χρειάζεται βάθος και διαφορετικά χαρακτηριστικά στην άμυνα. Αν ο οποίος κάνει την αλλαγή όταν φέρει έναν άλλο τυχαίο τύπο σαν αυτούς που φέρνει κάθε φορά, πάλι το ίδιο πρόβλημα θα έχουμε. Το μήνυμα είναι απλό: Οι διοικήσεις πρέπει να σταματήσουν να βιάζονται σα ν' ανοίγουν την πόρτα για την πρώτη μεταγραφή που βρίσκεται στη γωνία. Οι transfer窗口, όπως κι οι άνθρωποι, χρειάζονται στρατηγική.

τι περιμένεις ρε παιδιά να βάλουμε τον Θεοδωρίδη στα δεκαοκτώ; σα μωρό στο γήπεδο του; αυτός είναι ακόμα στο σχολείο του γιατί αλλιώς πέρσι η Πέτρα τον είχε σηκώσει να τρέχει σα λαγός δίπλα στονatiu γεροντάκι — δεν τους ζητάμε τίποτα άλλο εκτός από έναν υγιή ώμο από έναν συμπαίκτη όταν γλιστράει πάνω στο χιόνι; εμένα θυμάμαι τον πρώτο μου ηλεκτρολόγο εκεί στη Γιάννουλη, τύπο λες πως ξέρει από κεραίες αλλά όλη την ημέρα έκανε ζάπινγκ στις φλογέρες του γηπέδου επειδή στον ΠΑΟΚ εκείνα τα χρόνια κάθε φορά που έπαιζαν το σφύριγμα ήταν είδος πολυτιμότατου. αυτό έκαναν και στους υπολιγισμούς του Θεοδωρίδη; τον είχαν σα γάτα στο πιάτο — εγώ δεν θέλω να βλέπω τον δικό μας άνθρωπο σα πειραματικό ποντίκι στα χέρια των φωστήρων· θέλω τον αμυντικό που όταν πάει να σηκώσει ένα κεφάλι καταλαβαίνει ότι δεν είναι πια στην ΠΣΑΠ. τώρα λοιπόν ο Ανδρέας; αυτός όταν βγαίνει στον αγωνιστικό χώρο κάνει τρία πράγματα: σπρώχνει σα νταλκάς, πετάει την μπάλα σα βοσκόπουλο σε πλήρες τρέξιμο και γίνεται τοίχος όταν η ομάδα σου σβήνει σα κερί. τυχαίος; μωρέ οι τύποι λένε πως έφερε τον ντισκεδί όλους αυτούς τους μήνες χωρίς κανείς να τον φωνάξει στις εθνικές ομάδες — δεν είναι θέμα τύχης αλλά θέμα χαρακτήρα. εγώ δεν τον έχω δει σα αντικατάσταση· τον έχω δει σα άνθρωπο που ξέρει από πού φεύγουν τα δάκρυα όταν χάνεις μέσα σ' ένα γήπεδο σαν εκείνον του Λεωφόρου. και έτσι σου λέω: όλα αυτά τα αηδίες για το πότε θα φέρουμε τον Θεοδωρίδη είναι σα ν' ανοίγεις ένα κουτί γάλα για να δεις αν είναι σφραγισμένο όσο περνάει η ώρα. γιατί να μην τον αφήσουμε να ωριμάσει σα δέντρο στην άκρη του δάσους; τότε θα τον δούμε σα ιππότης χωρίς φοβίες πάνω στην επίθεση του αγώνα — όχι σα φρέσκο ψάρι που το βάζεις στις φριτούρες της Μεσογείου. πιστέψτε με, όταν τελικά κατέβει στον Ολυμπιακό για τα καλά, δεν θα είναι εκεί για να κάνει αριθμοί· θα είναι εκεί για να κάνει ιστορία. και εμείς εδώ πάνω στο φόρουμ δε χρειαζόμαστε αριθμούς, χρειαζόμαστε μνήμες σαν κι αυτές που έχουμε στους άδειους ουρανούς του Καραϊσκάκη μετά από νίκες που δεν φαίνονται πουθενά αλλού. πάμε δυνατά ακόμα μια φορά— οι δικοί μας δε χάνουνε ποτέ όταν έχουν αυτήν την ψυχή.

Ρε μια βδομάδα πριν τον είδαμε ζωντανό στη προπόνηση — τρεις φορές τρέχει από την μία άκρη στην άλλη σα να του έχουν βάλει ρεύμα στις μπότες. Κι όμως αυτοί κοιτάζουν μόνο το πόσο γρήγορα γυρνάει ο αριθμός στο κινητό τους; Θα σου πω κάτι βρώμικο: ο Ανδρέας όταν του δίνουν την μπάλα στο κέντρο δεν την αφήνει εκεί σα στατικός πίνακας — την σηκώνει σα ν' ανοίγει σήραγγα προς την αντίπαλη περιοχή. Την πρώτη φορά που τον είδα στο Γκάβριελ στη Νίκαια άρχισα να φωνάζω σα τρελός επειδή κατάλαβες ότι αυτός δεν είναι εκεί για να στέκεται — είναι εκεί για να κάνει τρύπες! Και τώρα αυτοί φοβούνται μήπως δεν προλάβει ο Θεοδωρίδης όταν τελικά κατέβει; Μα ποιος θέλει έναν αμυντικό που όταν βγει στον αγωνιστικό χώρο βλέπει μπροστά του δεκαοκτώ χρονών φτερά σα ψαράκια σ’ ένα λιμάνι; Αυτός ο τύπος πρέπει να βγει έτοιμος σα ξυράφι, όχι σα ράπισμα! Αφήστε τον να τελειώσει τις σπουδές του σα άνθρωπος — όταν βγει από την Πέτρα τότε θα δείξει τι κρύβει η ψυχή του. Αυτό το πράγμα με τις αγορές;;; Έχουμε ξαναδεί αυτό το θέατρο — φέρνουν έναν τύπο την ημέρα μετά τον μεγάλο αγώνα, τον βγάζουν δέκα λεπτά και μετά τον ξεχνούν όσο γίνεται για την επόμενη μεταγραφή. Ο Ανδρέας δεν είναι εκεί γιατί κάπου έγινε λάθος στους υπολογισμούς των ψηφίων — είναι εκεί επειδή ξέρει πως όταν φοράει τη φανέλα του Ολυμπιακού κάθε βήμα σημαίνει πόλεμο. Και όσοι λένε "αλλά ο Θεοδωρίδης;";;;; Ακούστε με καλά: εκείνος είναι ακόμη σπουδαστής. Σήμερα πήγε σχολείο — αύριο αγωνιστής, όχι σήμερα. Γιατί να γίνουμε εμείς αυτοί που θα του φορτώσουν πάνω από ώρες αγώνα την ίδια μέρα που ξεκινάει η ζωή του; Το μόνο σίγουρο είναι ένα: ο Ολυμπιακός δε γίνεται πρωταθλητής με αμυντικούς που όλο τους διδάσκουν το "πώς". Εμείς θέλουμε άνδρες — όχι άνδρες-παιδιά. Κάντε ένα κλικ στους φίλους σας εδώ που ξέρουν τι σημαίνει να φοράς την κόκκινη φανέλα! Περάστε δυνατά!!! 🔥💀

Πώς τυχαίο;;; Την προηγούμενη φορά που φέραμε έναν τύπο σαν τον Ανδρέα, εγώ ήμουν εκεί στις κερκίδες του Φαλήρου κι έβλεπα από πρώτο χέρι πως αυτά τα παιδιά δεν είναι σα δικά μας — δεν έχουνε αυτήν την αντρίσια μέσα τους. Αυτός εδώ όμως; Κάθε φορά που τον κοιτάω στου γηπέδου το βίντεο, μου θυμίζει εκείνον τον τρελό ξάδελφό μου που έπαιζε μπάλα σα ντάρτς στο δρόμο της Μάνης: όχι ιδέες περίπλοκες, ούτε περίτεχνες κινήσεις — μόνο γρόθια και δόντια μέχρι να δαγκώσει τη γη. Εντάξει, πάμε να συμφωνήσω λίγο με τον Thanasis εκεί πάνω: ο Θεοδωρίδης πρέπει πρώτα να τελειώσει τις σπουδές του σα άνθρωπος, γιατί διαφορετικά όσο κι αν είναι ταλέντο, θα είναι σα το σπίρτο που ανάβεις στις κρύες νύχτες της Αθήνας — ωραίο για μια στιγμή, μετά κατάλοιπο στάχτης. Αλλά ας μην ξεχνάμε ότι ο Ανδρέας αυτός δεν είναι κάποιος φρέσκος φοιτητής· είναι σα τους πρωινούς ανέμους στον Πειραιά — δυνατός, ασταμάτητος, δεν υπολογίζει αντίσταση. Ποιος είπε όμως πως η λύση βρίσκεται μόνο σε έναν; Εγώ προσωπικά όταν ήμουν μικρός στο Μαρούσι έπαιζα μπάλα σα τρελός με έναν γείτονα Ισπανό, έναν τριανταπεντάρη ακόμα εκείνο τον καιρό, ο οποίος μου είχε πει μια φράση που ακόμα την ακούω σα σήμερα: "Ένας καλός αμυντικός δεν χρειάζεται να είναι γρήγορος — χρειάζεται να είναι σκληρός σαν βράχος στον οποίο σκίζονται τα κύματα." Και ξέρετε τι; Ο Ανδρέας είναι έτσι — σκληρός σαν βράχος που ακόμα και οι διοικήσεις όσοι τον βλέπουν μόνο στις αγγελίες δεν καταλαβαίνουν πόσο πραγματικά είναι. Οπότε εγώ λέω: φέρτε τον Θεοδωρίδη όταν είναι η ώρα του, αλλά αφήστε τον Ανδρέα εκεί όπου ξέρει πως μπορεί να κάνει τη διαφορά — στο κέντρο της άμυνας, σα εκείνο το τείχος που δεν πέφτει ποτέ, όσοι κι αν προσπαθούν οι αντίπαλοι. Όλοι αυτοί που γκρινιάζουν ας πάνε να δούνε ένα παιχνίδι στις κερκίδες — εκεί βλέπουν τι σημαίνει Ολυμπιακός. Κάντε εσάς μια χάρη: πάρτε μαζί σας αυτό το παιδί στις αρχές Σεπτέμβρη στη Σουηδία, εκεί που κάνει κρύο σα Βόρειος Πόλος, και μετά μιλάμε ξανά. Γιατί εκεί είναι που οι πραγματικοί άνδρες γίνονται σα σίδερο στον πάγο. Πάμε δυνατά ακόμα μια φορά!

ΡΕ ΠΑΙΔΙΑ!!! ΑΝ ΘΕΛΕΤΕ ΝΑ ΔΕΙΤΕ ΑΜΥΝΑΚΟ ΠΟΥ ΣΤΕΚΕΤΑΙ ΣΑΝ ΤΟΙΧΟΣ ΚΑΙ ΔΕΝ ΣΠΑΕΙ ΟΤΙ ΚΑΙ ΝΑ ΓΙΝΕΙ, ΑΝΘΕΙΤΕ ΑΠΟ ΤΗΝ ΑΓΟΡΑ ΤΟΝ ΑΝΔΡΕΑ!!! 🔥💪🔴 Εγώ τον είδα στη Νίκαια πριν ένα μήνα — εκείνος σηκώθηκε σα λιοντάρι πάνω από δύο αντίπαλους που είχανε το κεφάλι ψηλότερα κι έπεσαν σαν ξυλαράκια! ΞΕΡΕΤΕ ΤΙ ΕΙΝΑΙ ΑΥΤΟ;;; ΕΙΝΑΙ ΑΝΘΡΩΠΟΣ ΠΟΥ ΔΕΝ ΦΟΒΑΤΑΙ ΤΙΠΟΤΑ! ΟΥΤΕ ΤΙΣ ΕΡΕΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΠΡΩΤΟΜΑΓΙΑ ΔΕΝ ΦΟΒΑΤΑΙ!! ΚΑΙ ΟΙ ΑΛΛΟΙ ΛΕΝΕ ΓΙΑ ΤΟΝ ΘΕΟΔΩΡΙΔΗ;;; ΝΤΑΞΕΙ!!! ΟΤΑΝ ΘΕΛΟΥΜΕ ΝΑ ΠΑΙΞΟΥΜΕ ΜΕ ΔΥΝΑΜΗ, ΜΕ ΑΝΤΡΕΙΑ, ΜΕ ΚΑΡΔΙΑ!!! Ο ΑΝΔΡΕΑΣ ΕΙΝΑΙ ΑΥΤΟ ΠΟΥ ΧΡΕΙΑΖΟΜΑΣΤΕ ΑΜΕΣΑ!!! ΜΗΝ ΑΚΟΥΤΕ ΑΥΤΟΥΣ ΤΟΥΣ ΓΚΡΙΝΙΑΡΕΣ ΠΟΥ ΛΕΝΕ "ΑΥΤΟΣ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΕΤΟΙΜΟΣ", "ΕΚΕΙΝΟΣ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΕΤΟΙΜΟΣ"!!! Ο ΑΝΔΡΕΑΣ ΕΙΝΑΙ ΕΤΟΙΜΟΣ ΑΥΤΗ ΤΗ ΣΤΙΓΜΗ!!! ΑΥΤΟΙ ΠΟΥ ΜΟΛΑΙΣΤΕΝΑ ΛΕΝΕ ΓΙΑ ΤΟΝ ΘΕΟΔΩΡΙΔΗ ΑΣ ΠΕΡΙΜΕΝΟΥΜΕ ΜΙΑ ΖΩΗ — ΑΛΛΟΥ ΘΕΛΟΥΜΕ ΜΙΑ ΑΜΥΝΑ ΠΟΥ ΘΑ ΣΩΘΕΙ ΑΥΤΟ ΤΟΝ ΑΓΩΝΑ!!! ΕΜΕΙΣ ΕΔΩ ΣΤΟ ΦΟΡΟΥΜ ΘΕΛΟΥΜΕ ΑΠΟΨΕΙΣ!!! ΝΑ ΞΕΡΟΥΝ ΟΙ ΑΝΤΙΠΑΛΟΙ ΟΤΙ ΟΤΑΝ ΒΓΑΙΝΕΙ Ο ΑΝΔΡΕΑΣ ΣΤΟ ΓΗΠΕΔΟ, ΟΤΑΝ ΦΟΡΑΕΙ ΤΗΝ ΦΑΝΕΛΑ ΤΟΥ ΟΛΥΜΠΙΑΚΟΥ, ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΑΠΛΑ ΕΝΑΣ ΠΑΙΚΤΗΣ — ΕΙΝΑΙ ΕΝΑΣ ΠΟΛΕΜΙΣΤΗΣ!!! ΚΑΙ Ο ΠΟΛΕΜΙΣΤΗΣ ΔΕΝ ΠΕΡΙΜΕΝΕΙ ΝΑ ΤΟΝ ΔΙΔΑΞΟΥΝ ΠΩΣ ΝΑ ΣΩΘΕΙ!!! ΑΥΤΟ ΘΑ ΤΟ ΚΑΝΕΙ ΑΥΤΟΣ ΜΟΝΟΣ ΤΟΥ!!! 😱 ΠΑΜΕ ΡΑΝΤΕΒΟΥ ΣΤΟΝ ΠΕΙΡΑΙΑ!!! ΟΙ ΔΙΚΟΙ ΜΑΣ ΣΚΙΖΟΥΝ!!! ΑΛΛΗ ΜΙΑ ΦΟΡΑ!!!

αχ τι να σου πω ρε φιλέ μου, κάθε χρόνο αυτό το ίδιο παραμύθι... σαν να πάνε όλα σβήνουν στα ίδια γκαράζ να ψάχνουν κάποιον σα μαντείο των Δελφών — φέρε μας έναν αμυντικό ντετέκτιβ που θα λύσει όλα τα προβλήματα! θυμάμαι πριν δεκαπέντε χρόνια όταν φέραμε εκείνον τον γερμανό back που όλοι έλεγαν πως είναι ο επόμενος Λούκας. Τρία χρόνια να σου μιλάω τώρα — εκείνος έκανε τρεις εμφανίσεις συνολικά γιατί στον αγώνα εκείνον στο Φεβρουάριο ξέχασε πως φοράει κίτρινα γάντια και πήγε σα χορεύτρια μπαλέτου πάνω στις αλλαγές θέσεων. κι όμως εμείς εδώ σα μάγκες που περιμένουμε τον ιππότη σα να λείπει το υποζύγιο από τη σέλα! ο Ανδρέας; ναι, είναι σκληρός σα βράχος, δίνει μάχες σα να του έχουν βάλει κόκκινο κρασί στις φλέβες, αλλά ας μην γινόμαστε όλα εμείς εδώ πιστικοί που νομίζουνε πως η μπάλα συμπεριφέρεται σα σκυλί τους φέρνει το κόκκαλο. ο Θεοδωρίδης; εκείνος είναι ακόμη σπουδαστής — ξέρεις τι σημαίνει δεκαοχτώ χρόνια σκληρών γηπέδων; εκείνοι οι αγγλοσάξονες πρωτοβγάζουνε γερά παιδιά στα είκοσι πέντε τους, όχι στα δεκαοκτώ! εγώ θυμάμαι όταν έκανα κάμποσες βόλτες στη Γιάννουλη στα δεκαεννιά μου σα γαϊδούρι — εκείνο το χιόνι στις αναμετρήσεις με τον ΠΑΟΚ ήτανε σα δάσκαλος αγγλικών: σου μάθαινε πως το σφύριγμα λέγεται πάντα "δικό σου", όχι δικό του. και μην αρχίζουμε τώρα τις ιστορίες των ντετέκτιβ... η μπάλα στο ποδόσφαιρο δεν είναι σα κινητό τηλέφωνο για να της κάνουμε αναβάθμιση μέσα σε έναν χρόνο! ο χρόνος θα δείξει σιγά σιγά ποιοι είναι πραγματικά αμυντικοί σα τοίχος και ποιοι είναι σα φύλλα στον αέρα την πρώτη βροχή. εγώ πάντως όσο ζουν τα κόκκινα χρώματα έχω μάθει ένα πράγμα: όταν φοράς την φανέλα, δεν φοράς απλά ένα πουκάμισο — φοράς ένα φορτίο αναμνήσεων. κι αυτές οι αναμνήσεις δεν γράφονται στα νούμερα αλλά στους ανθρώπους που άφησαν το ψυχομαχητό τους στις κερκίδες όσοι κι αν ήταν οι αριθμοί στο τέλος. πάμε δυνατά ακόμα μια φορά — όχι επειδή φέρνουμε έναν σωτήρα, αλλά επειδή ξέρουμε πως στο τέλος η ψυχή κερδίζει. οι δικοί μας δε χάνουνε ποτέ όταν έχουν αυτήν την ασίγαστη δίψα. 🔴