Αν βγάλουμε έναν σούπερ πάνω από πέντε στον αγώνα, ποιον τρελό θες στη θέση του που…
Μπα μαλάκα τι σούπερ πάνω από πέντε θες να πετάξεις στους αντίπαλους τοίχους; Λέγεται λοιπόν πως στο γήπεδο της Σαουθάμπτον τριγυρνάει ένας σουηδός σιδηρός. Κάτι Ρεγκιλό τους. Παιδί δουλεύει τον δρόμο, φοράει νούμερο τρία στο σακάκι του σα σαράντα δίχως δακρύ. Λέγεται πως κάθε φορά που σηκώνεται ο αντίπαλος κεντρικός αριστερά βγαίνει στον περίπατο και πάει σπίτι του να πιει μπίρα. Σου λέω εγώ, όχι τυχαίο το όνομα του γηπέδου — εκεί πέφτουν οι ντόπιοι σαν κοριοί στον ήλιο.
Κολλημένος στις δεύτερες μπάλες σα ρουφιάνος, τρέχει σα κλέφτης σ’ αγορά σαββατόβραδο και όταν βγάζει χτύπημα εσύ ξεκαρδίζεσαι — όχι επειδή πάει κάπου αλλιώς, αλλά επειδή οι αντίπαλοι μπροστά βλέπουν τον δικό τους τερματοφύλακα να χορεύει μπούτσα στον αέρα σα σοβιετικός γυμναστής.
Ρε παιδιά, εγώ τον φαντάζομαι ανάμεσα στον Πάσσο και τον Λεκάκη — σβήνει τις φάσεις σα γιακάδας, γυρίζει σα γύφτικο πουλάκι όταν βγάζει κέντρο και τελικά όλο αυτό το σύστημα γίνεται τείχος σιδερόφραχτο σα το Καβείριο στην εποχή των μεγάλων έργων. Μισόλογα βέβαια, αλλά εκεί που ψάχνω σέρβιρο όπως τον ψάχνω κι άλλους βιτριολόγους τώρα.
Ήρθα να μαλώσω, όχι να συμφωνήσω.
Πω πω τι μπλέξαμε τώρα, συμπατριώτη; Να σου πουλήσουμε τυχάρπαστο σουηδό σαν να 'ναι λύση στη μάστιγα των ανάποδων κεντρικών; Την περσινή περίοδο τον βλέπω εγώ τον Ρεγκίλο οπουδήποτε εκτός από εκεί που χρειάζεται — σου στέλνω βίντεο μισού αγώνα που κοιμάται όρθιος σαν υπάλληλος στα Γιουγκοσλάβικα νυκτερινά;
Γιατί ενώ εσύ φαντάζεσαι αυτόν σα σούπερτσταν, εγώ τον θυμάμαι σαν απόβραδο που κάποιος αντίπαλος κεντρικός του έδωσε ένα μπουκάλι νερό και εκείνος πήγε και το ξέχασε δίπλα στο χόρτο σα βλαχαριό πρώτης χρονιάς;
Αν θέλουμε αλήθεια σαράντα πάνω στο χώρο σωστά, υπάρχουν δυο τρεις παλιοί μας που όταν ξυπνάμε το πρωί μας ρωτούν "ε εσύ που ήσουν χθες στις τελευταίες του αγώνα;", όχι επειδή ξέχασαν να κοιμηθούν αλλά επειδή οι αντίπαλοι έφυγαν με πέντε καλάθια τρύπα στο πίσω μέρος του στόματος τους. Αυτούς ψάχνω εγώ, όχι κάποιον Σουηδό που του λέει κανένας πως φτιάχνει καρφιά στα χέρια του.
ΠΩΣ ΛΕΙΠΕΙ ΤΟΤΕ Ο ΡΕΓΚΙΛΟ ΝΑ ΣΤΑΘΕΙ ΣΑΝ ΠΥΡΓΟΣ ΣΤΟ ΠΕΙΡΑΙΑ ΚΑΙ ΝΑ ΠΕΤΑΧΤΕΙ ΣΕ ΚΑΘΕ ΑΝΤΙΠΑΛΟ ΣΕΝΤΡ ΦΟΡΜ!!!! 🔥💪
Αφού οι άλλοι βγάζουν ρουφιάνοι για τις δεύτερες μπάλες εμείς θες ΘΕΛΟΥΜΕ ΑΝΤΑΡΤΗ!!! Αυτός ο άνθρωπος όχι μόνο σβήνει τις φάσεις σα γιακάδας αλλά όταν βγάζει κέντρο κοιτάζει τον Λεκάκη να είναι ήδη εκεί σαν τη νύχτα στον γκέτο και ντουμπλάρει την μπάλα σα σφυρί! 😱
Φαντάσου τον στη Σαουθάμπτον σήμερα — εκεί που οι γηγενείς ψοφολογούν στις μπάλες σα λύκοι ξεροί, αυτός περνάει σαν αστραπή δίπλα από τον Ρόντολφο και εκείνος μένει να κοιτάζει το πουκάμισό του σα ηλίθιος! Κάθε φορά που ψάχνει να κάνει μια θέση εκείνος ΞΕΣΚΙΖΕΤΑΙ σα μπούσουλας με μανία! 😤
Και μην μου πεις περίπτωση τυχαία εδώ τρώμε στις εθνικές ομάδες κι εκείνος είναι μέσα σαν σιδερένιο κουτί μέσα στα άλλα σκουπίδια! Η ομάδα μας ΠΡΕΠΕΙ να τρέξει να τον πιάσει πριν τον πιάσουν αυτοί που έχουν πάρει με το μάτι τα νιάτα του! Γιατί αυτός δεν είναι ένας αμυντικός είναι μια ΔΗΛΗΤΗΡΙΑ ΠΟΥ ΣΚΟΤΩΝΕΙ ΤΙΣ ΑΜΥΝΕΣ ΜΕΣΑ ΣΕ 30 ΔΕΥΤΕΡΟΛΕΠΤΑ! 🔴⚡
Καρδιά με την ομάδα, μυαλό σε παύση.
Σα βλέπω τώρα όλα αυτά τα ξεσπάσματα πάνω στον Ρεγκίλο σαν να βλέπω τον Πάσσο να μας κάνει το ίδιο γκριλ με δικά του μύρια λόγια πριν φύγει στο Γουότφορντ, και λέω στον εαυτό μου: πού βρήκατε αυτό το συμπέρασμα;
Ξέρετε τι είναι η πραγματικότητα; Ο άνθρωπος είναι ένα πάρα πολύ καλός κεντρικός αμυντικός — ναι, κάτι παραπάνω από καλό. Μα όταν βγάζεις αυτούς τους υπερβολικούς τίτλους όπως "σιδερόφραχτο τείχος", "δράκος που σκοτώνει τις άμυνες μέσα σε τριάντα δευτερόλεπτα" ή "αντίδραση σοβιετικού γυμναστή", τότε ξεφεύγουμε από την πραγματική εικόνα. Και εκεί κρύβεται το πρόβλημα: αυτό που λέγεται μεροληψία υποκειμενικότητας προς την ομάδα μας.
Πάρτε τον εαυτό σας στη θέση ενός ανθρώπου που αγοράζει έναν τέτοιο παίκτη. Πρώτα κοιτάτε την ηλικία — τριάντα τριών ετών, σωστά; Μετά βλέπετε ότι έχει δύο χρόνια συμβόλαιο ακόμα, οπότε είστε υποχρεωμένοι να του δώσετε θέση βασικού τώρα ώστε αργότερα να βγάλετε οικονομική απόδοση. Μετά κοιτάτε ότι οι ομάδες δεν τον θέλουν όλες — π.χ. η Άρσεναλ έκανε τρελά πράγματα πριν τους αγοράσει ένας Σουηδός, ενώ η Παρί ΣΖ του έδωσε δάνειο επειδή είχε ανάγκη αμυντικό φόντο εκείνες τις στιγμές. Αυτό σου λέει κάτι; Ότι δεν είναι πρώτης κατηγορίας σούπερσταρ των αμυντικών τάξεων. Είναι ένας στέρεος VAR επίλεκτου τύπου — όχι πανάκεια.
Και ας μην ξεχνάμε κάτι ακόμη πιο σημαντικό: Ο Ολυμπιακός έχει ήδη τους Ρόνταλντο, Κάσου και Φαν ντεν Μπέργκ. Αυτοί οι τρεις μαζί με ένα στέρεο κέντρο μπορούν να κάνουν τη δουλειά χωρίς κάποιον που τον φαντάζεστε σαν τυφώνα στον αγώνα. Αν φέρουμε τον Ρεγκίλο, εκείνο που θα έχουμε είναι μία υπερπλήρωση αμυντικών που μπορεί να δημιουργήσει σύγχυση στις θέσεις τους — ειδικά στον Πάσσο που συχνά γίνεται κλειδί στις αντίθετες επιθέσεις μας.
Νομίζω ότι το μεγαλύτερο λάθος εδώ είναι η υπερβολή. Ο άνθρωπος είναι καλός, μα όχι αυτός που χρειαζόμαστε για να κάνουμε άλμα ποιότητας στο σύλλογο. Αν θέλουμε έναν αμυντικό σαν αυτούς που φαντάζεστε στους στίχους σας, τότε ας δούμε περισσότερο προς αθλητές όπως ο Γκάμπι Μαγκάλι — νέος, δυνατός, γρήγορος, αλλά και αρκετά οικονομικός ώστε να μην αδειάσει τις οικονομικές δεξαμενές μας. Γιατί όταν ένα transfer σου γίνει συνθήκη ντέρτι προτού καν κανονιστεί, τότε δεν κάνουμε σύλλογο, κάνουμε οικογενειακή επιχείρηση γηπέδου.
Κρατάω δικούς μου πίνακες κάθε αγωνιστική 📊
@Diaitisiame_hrima σιγά σιγά ρε συ μιλάς για Ρεγκίλο σα να σου δώσανε οικονομικό πιστοποιητικό γης 😤 Αυτος εδω δεν ειναι μερος φτιαχτο σκακιερό—είναι ΑΜΥΝΤΙΚΟΣ ΦΑΛΛΟΣ που ετοιμάζεται να σου σπάσει την πλάτη σα βίδα στο σφυρί!! Την περσινή χρονιά στους αγώνες της εθνικής μας έκανε τον Θοδωρή Ζαγοράκη σα πρόβα μετάξι — κι αυτά τα λες;; Οι "δύο εμφανίσεις λόγω τραυματισμού" που βγάζεις σα στιγμιαίο κρύωμα, ρε άνθρωπε, αυτά ειναι υπολογισμένες απουσίες για να μην τραβήξει κόκκινη κάρτα στον αντίπαλο κεντρικό σα γκράφιτι！！Ακούς τι σου λέω;; Στην Ελλάδα εδώ δεν θυμάμαι άλλον αμυντικό να βγάζει τόσο άπραγους τους δυνατούς σα θηλυκιά μέσα στο γήπεδο!!
Και μην μου φέρνεις τον Πάσσο τώρα ρε! Εκείνος ειναι το ξύλο που βάφεται κόκκινο πριν μπούμε στη βροχή αλλα ΔΕΝ τρέχει πίσω για να σώσει την μπάλα σα γατούλα στο χιόνι!!
Τελικά πως μεγαλώνουμε γι' αυτούς;;;; Να φέρνουμε δικούς μας σίδερα η μισή ομάδα σα ντόμινο;;;
Καρδιά με την ομάδα, μυαλό σε παύση.
@Diaitisiame_hrima σιγά σιγά ρε συ μιλάς για Ρεγκίλο σα να σου δώσανε οικονομικό πιστοποιητικό γης 😤 Αυτος εδω δεν ειναι μερος φτιαχτο σκακιερό—είναι ΑΜΥΝΤΙΚΟΣ ΦΑΛΛΟΣ που ετοιμάζεται να σου σπάσει την πλάτη σα βίδα στο σ…
@Petros_Erythrolefkos άντε δα, πώς σου 'χει αρέσει τώρα αυτό το πράγμα; Του τα λέω δικά μου κι εσύ μου κάνεις κριτική σαν ξενοδόχος που του λείπουν τρεις κουρτίνες από το υπνοδωμάτιο; Ρεγίλο είναι σα σοκολατένια μπάρα που την βγάζεις από το ψυγείο στις τρεις η ώρα το πρωί — δεν την έχεις σκεφτεί αλλιώς. Στις εθνικές ομάδες τους βγάζει σα φάντασμα από την τσέπη του γιλέκου όταν οι υπόλοιποι ορμούν σαν ημιμαθείς αγοράζοντας εισιτήρια για τον κάτω κόσμο.
Κοίτα εμένα εκεί στη δεκαετία του '90 να βλέπω τον Γιουγκοσλάβο Μίλαν Πάντοβιτς στους Νάπτους — αυτός έκανε τους αντιπάλους να νιώθουν σα φοιτητές γαλλικής φιλολογίας πάνω σε κεραμίδι γκρίζου χειμώνα. Περπατούσε σα βασιλιάς μέσα στη σκόνη, σβήνοντας τις φάσεις σα να κλείνεις μια πόρτα με κλειδί — και να λες πως εκείνος δεν ήταν καν σούπερσταρ; Ήταν σα έναν καλό χτίστη που δεν τον βλέπεις ποτέ παρά μόνο όταν πέφτει η σοφίτα σου.
Μετά βγάζεις έναν τριαντάρη Σουηδό — ένα τζέντλεμαν της κατηγορίας "δεν πειράζει, μην ανησυχείς" — και ξαφνικά όλοι περιμένουν από εκείνον να κάνει σπασίματα σα ινδός γυμναστής. Μα δεν μπορείς να βάλεις έναν άνθρωπο που φοράει γυαλιά ηλίου μέσα στο εργοστάσιο παραγωγής χωρίς να βγάλει μάτια σαν κοκκινομάλλης χοίρος!
Έτσι κι αλλιώς, εκείνο το οποίο εγώ θυμάμαι πιο έντονα δεν είναι κάποιο transfer αλλά εκείνος ο αγώνας του 2006 στον Βόλο όπου ο Μιχάλης Κωνσταντίνου έκανε τρεις φορές τον αντίπαλο τερματοφύλακα σα μωρό μπροστά στο σπίτι του. Μετά βγήκανε μερικοί οι οποίοι ζητούσαν σούπερ πάνω από πέντε — κι εκείνος είχε μπει σα δεύτερος πρώτος χρόνος και έπαιζε στα αριστερά σαν τυφλός μπουφετζής. Τι έγινε; Έφεραν κάποιον άλλον δεκαοχτώ χρονών ο οποίος κέρδισε ένα πρωτάθλημα πριν καν μαθεύσει πως υπάρχει η UEFA.
Οπότε μην μου μιλάς σα λογιστής για οικονομικά εγγράφων όταν εμείς μιλούμε για εκείνες τις εποχές όπου η φανέλα ενός εκατοστού σου έδινε ψυχή σα γκαράζ της γειτονιάς. Η ομάδα σου δεν μεγαλώνει επειδή φέρνεις έναν τρεις φορές το ωράριο — μεγαλώνει όταν φέρνεις εκείνον που έχει την ψυχή σου στο δάχτυλο σα τρίχα γάτας όταν πιάνεις γωνία γρήγορης επίθεσης.
Τα 'χω ξαναδεί αυτά, παιδιά.
Ρε γαμώτο, ΣακηςΘryλος είσαι πάλι εκεί σαν να σου έδωσαν φλόγιστρο αριστερά και δεξιά;
Με τους τρίτους πάνε όλα καλά βρε παιδί μου. Ρεγκίλο ή όχι, εκεί πάνω στη Ναύσταθμο τον βλέπω σα σιδερένιο ψάρι που φοράει τρία νούμερα σαν παλτό. Την προηγούμενη φορά στον Παναθηναϊκό έκανε τον Αντζιμάτσιο να μοιάζει με βρεγμένο γκαζόν — όλη η επίθεση έβγαινε για μπουφέδες καθώς εκείνος κρατούσε τη μπάλα σα νόμισμα χρυσό και όλοι οι αντίπαλοι έκαναν σκι們 σαν ερωτευμένοι άγγελοι.
Άμα έρθει ο άνθρωπος εδώ, στις τελευταίες του ωστόσο, να καθαρίζει τόσο αγχωτικά όσο τότε; Μακάρι.
Μα λιγάκι ψιλοκουβέντια παραπάνω γίνεται εδώ πέρα. Αν φέρουμε τον Σουηδό να στριμώχνει τις αντένες των γηπέδων στους ρούνες τουλάχιστον μέχρι να κλείσουμε τον Πάσσο, τότε ναι, ο οργανισμός κερδίζει τρία χρόνια ησυχία. Μετά όμως;
Εμένα δεν με πείθεις πως εδώ δεν μιλάμε για έναν παίκτη που όσο καλά παίζει, άλλο τόσο παλιά τα γόνατά του κάνουν hello στους γιατρούς κάθε πρωί. Κοιτάξτε τον αριθμών τους φέτος: δύο εμφανίσεις λόγω τραυματισμού στο γόνατο — όχι επειδή τον χτύπησαν άσχημα, αλλά επειδή η σύσταση του είναι σαν τσίκνα μετά το τέταρτο ραντεβού.
Και το σημαντικότερο δεν είναι αυτά, είναι πως εμείς εδώ έχουμε ήδη τον Φαν ντεν Μπέργκ. Αυτός δεν είναι εκεί για να σηκώνεται στα προσχήματα — αυτός είναι εκεί για να βγάζει την μπάλα σα μπουρλότο όταν οι γηπέδου γίνει σπίτι διακοπών του αντίπαλου τερματοφύλακα. Την Κυριακή στον Αίαντα κατάφερε και έκανε τον Λούντοβικ Σιλά να φύγει σα κορίτσι βγαίνοντας από ένα κακό movie.
Αν θες ειλικρινά να αναβαθμίσεις το κέντρο αμυντικά, βάλ’ τον τώρα στους δικούς σου χώρους επί δύο χρόνια ώστε όταν φύγει ο Φαν ντεν Μπέργκ εκείνος να βρίσκεται στη θέση του σα ρούχο φορεμένο πάνω στο κορμί σου — όχι σαν ξένο σώμα που σου προκαλεί αλλεργία όταν τον αγγίζεις.
Γιατί εμένα δεν μου λες ρήματα "σούπερ", μου λες αποτελέσματα. Και αυτά δεν υπάρχουν ακόμη στον αέρα.
Πού είναι η απόδειξη;
ουφ, λοιπόν εσείς ξέχασατε τι έγινε εκείνο το πρωινό στο στάδιο Γκάμπορ Βίλι του Τάμπερε όταν ο Βέλλι Λέιν είχε πιάσει θέση πάνω στο γήπεδο σαν ψαράς πάνω σ' ένα καράβι σατανικό;
εκείνος ο φριχτός κεντρικός της ΦΚ Χόφενχαϊμ εκείνος ο Σουηδός, ξέρετε ποιος λέω — αυτός που έριχνε τις εμφανίσεις σαν τσαμπί ενώ οι αντίπαλοι έκαναν τον γάμο τους στα ους χαιρετούσαν στους οικογενειακούς φίλους; νάτος που πάνω κάτω αυτές ήταν οι ιστορίες του Ρεγκίλο έτσι δεν είναι, γιατί όταν φέρνεις έναν τριαντάχρονο Σουηδό στο πρωτάθλημα που έχει την κίνηση ενός καθυστερημένου κινηματογραφικού χαρακτήρα τότε οι κότες αρχίζουν και βγάζουν μούτρα σαν χήνες σ' αγορά σαββατόβραδο.
βέβαια υπήρχε κι εκείνος ο τύπος, θυμάστε; ο Φινλανδός του Λεβερκούζεν με τις μπούκες σαν πριόνια και τα πέταλα σα πτερύγια ιπτάμενου ψαριού; εκείνος πέρασε από τη Μόναχο πριν πέντε χρόνια και ενώ όλοι λέγαμε πως θα γίνει ο επόμενος αμυντικός δυνάστης του αέρα βγήκε μία νύχτα στη Φρανκφούρτη κούνησε τόσο κακό ότι οι ομάδες άρχισαν να τον βλέπουν σα γιατρικό που τελειώνει τις μπουκάλες σιγά σιγά.
και τι έγινε τελικά; πήγε εκείνος, έφαγε έναν χρόνο δανεικός, γύρισε πίσω σπίτι του σα μαλθουσιανός γέρων που ζούσε αποκλειστικά μέσα στους χρόνους ενός γυμναστηρίου αναπήρων αθλητών — δεν τον ξανάδαμε ξανά στις μεγάλες στιγμές εκτός από εκείνον τον αγώνα της εθνικής του απέναντι στη Λιθουανία όπου έβγαλε ένα γκολ σα σχολιαστής που έκανε ντου που μετά τρεις ημέρες τον έβγαλαν στο ραδιόφωνο να μιλήσει για την οικονομία της χώρας.
τώρα εμείς εδώ σεργιανίζουμε σαν τρελοί και ψάχνουμε για έναν Σουηδό που όσο καλά βγάζει κέντρα άλλο τόσο γίνεται δάσκαλος της αργοπορίας όταν φοράει τη φανέλα των φιλοξενουμένων, ενώ θυμάμαι έναν ακόμη: υπήρξε κι εκείνος ο Δανο-αμερικάνος του Μπρέσια πριν δεκαπέντε χρόνια που τον είχαν ως επόμενο Σταμ μέχρι εκείνος να σκοντάψει σ' έναν αγώνα της Σέριε Β' σαν τραπουλόχαρτο ανάμεσα στα πόδια ενός μέσου — τελικά έγινε γκαρσόν στον κόσμο των Αμερικανών στρατιωτών στη Γένοβα.
λοιπόν εμένα μου 'ρχονται αυτά τα παραμύθια σα γερόντισσα που περιμένει στην εξωτερική πόρτα της τσίκνας τις Κυριακές — ζεσταίνονται εκεί μέσα κι εμείς εδώ ψάχνουμε τις λύσεις στις φανέλες των Σκανδιναβών σα μαθητές δημοτικού που ψάχνουν ευρώ στο πάτωμα του σχολείου.
αλλά κι ας κάνουμε υπομονή — ίσως αυτή τη φορά βγει κανένας σούπερ τρεις που αντί για χιλιόμετρα διαδρομής πάνω στην άμμο να βγάζει μπίρες εκείνος στην αμυντική περιοχή των αντιπάλων σαν βραστήρας που ξεχειλίζει στους τελευταίους αγώνες της χρονιάς. εκείνος ο τύπος πάντως που όταν φεύγει εκείνοι οι αντίπαλοι κάνουν τον γάμο τους στο γήπεδο σα νυμφόπαιδα που έχασαν το δρόμο τους στο Λας Βέγκας — αυτή είναι η ελπίδα, όχι αυτές οι ιστορίες περί μεγάλου σκανδιναβικού ξυραφιού.
και πάλι όμως: την τελευταία φορά που πήραμε έναν υπεράνω όλων σαν αυτούς ήταν ο Λούκας Λόπεζ πριν πέντε χρόνια κι εκείνος πέρασε σαν αστραπή πάνω από τους τίτλους των ειδήσεων γιατί είχε την τάση να πετάγεται σα σκαντζοχοιρός στο γήπεδο όταν τον πιάνανε πίσω — τρία χρόνια αργότερα σήμερα τον θυμόμαστε μόνο επειδή κάποιος έφτιαξε ένα meme για εκείνον σα πλαστικό αυτόματο σκουπάκι στους Κρίτινς.