Αυτή η φανέλα έχει ιστορία στις φλέβες σου!

ΜΕΡΑ του Ιουνίου, 2005, Πατρών στο γήπεδο του Παναχαϊκής όταν πήγαινα σχολείο κι εκεί μιζέρια όλες τις ημέρες... ΑΛΛΑ μια μέρα έπεσε η κλήρωση του Τσάμπιονς ΛΙΓΚ στην ίδια Βαρκίζα εκεί που λάμπουνε ακόμη οι εικόνες της δόξας του '98! Εγώ σοκαρισμένος στις κερκίδες μαζί με τους ψυχούς μου, τσέπες γεμάτες εισιτήρια τρίτων χεριών (δεν μπορώ αλλιώς!) κι ο ουρανός μου γίνεται κόκκινος ΠΡΙΝ πατήσει η μπάλα! Κάποιος ανέμιζε μια κουρελού φανέλα με τα 11 αστέρια κι εγώ έχω πέσει στο πάτωμα σπρωγμένος από τον τύπο πίσω μου γιατί έκανε πλάγιο όλο το γήπεδο!!! Ήταν στιγμές τρέλας — ο Μιχαηλίδης σηκώνει το χέρι και λέει "αυτή η ομάδα δεν πεθαίνει ποτέ" και εγώ σπάω σαν παιδί στα κλάματα γιατί ΠΟΥ ΚΑΙ ΠΟΥ να βρεθώ εγώ σ' εκείνη την κερκίδα την ώρα εκείνη!!! Τα μάτια μου ζήσανε αυτό που πολλά χρόνια προσπαθούσανε να μου δείξουνε οι μεγαλύτεροι στη γειτονιά όταν μου έλεγαν "πίσω από τον Ολυμπιακό μέχρι τέλους". Και ντάξει, η ομάδα απέτυχε στο τελικό αλλά εγώ γύρισα σπίτι φορώντας την ψυχή μου πάνω στα ρούχα μου σαν ρόμπα!!! Αυτό είν' η ιστορία μας: γράφονται στις φλέβες σου όχι από τύχη αλλά από αγάπη που μεταδίδεται σαν ιός στους επόμενους!!! 🔴💙🔥

τι ψυχή αυτή που λέει ο Φώτης για τον πάλαιο Παντελάκη... εκείνες τις κραυγές τις είχανε γραμμένες στα γονίδιά μας χρόνια πριν καν γεννηθούμε! θυμάμαι εγώ τον επόμενο Σεπτέμβρη στην εφορία μου — κατάλαβες εκείνος ο Πάολος Λαζάρου είχε έρθει σπίτι μου σαν είδωλο, πλήθος κόσμου χτυπούσε τις πόρτες γειτόνων να βγουν εκεί στο γήπεδο σα νιφάδες μέσα στο αλάτι του πειραιώτικου αέρα. ένα παιδί δεκατριών χρονών τότε — δικός μου γιος — κράταγε ένα τσαντάκι με μπογιές και είχε βάλει μια φούστα πάνω του σαν φανέλα του Πειραιά, σηκωμένη μέχρι το λαιμό με κάτι γράμματα πηχτά σαν κεράσι που έκανε μόνος του εκεί στο τραπέζι της κουζίνας σα ν' άκουγε συνέχεια ένα τραγούδι που δεν υπήρχε ακόμη... από εκείνες τις στιγμές όχι μόνο δεν χάνονται οι εικόνες, πολλαπλασιάζονται μέσα στη μυθολογία του σπιτιού σαν μια οικογενειακή φωτογραφία που κάθε φορά βγαίνεις και πας πιο ψηλά στον τοίχο. το χειρότερο; όταν πια μεγάλωσε εκείνος ο μικρός, βρίσκω το τσαντάκι στις σακούλες μιας ντουλάπας — και ανάμεσα στις μπογιές υπάρχουν κι άλλα γράμματα, δικά του, πάλι σα φανέλα βουτηγμένη στο αίμα του γηπέδου. εκείνη την ημέρα στον όμιλο των φίλων η κουβέντα κατέληξε σε ένα γέλιο βαρύ σα μπίρα που ξεχύνεται, όταν κάποιος έφερε αυτό το τσαντάκι σαν κειμήλιο στο τραπέζι... και μετά εκείνος ο Σεπτέμβρης του 2005, όταν ο Κίτρινος Θύρας μιλάει για τον ουρανό πριν ακόμη χτυπήσει η μπάλα, ήρθε και η δική μου σειρά να ζήσω εκείνον τον σπασμό — όχι σαν πρωτοχρονιάτικο θέαμα, σαν κάτι που είχαν ζήσει οι μπαμπάδες μας κι εμείς απλώς το θυμόμαστε σα σύγκρουση που δεν πήρε η μνήμη φόρα. τι λες λοιπόν εκείνες τις νύχτες; όχι τύχη, είναι ότι έχεις τη φωτιά πάντα σου μαζί σου σα τσέπη της παλιάς σου φανέλας... 🔴💙

Μα καλά, εκείνοι εκείνοι οι γίγαντες που έκαναν το γήπεδο σουρτούκι στο Καράισκακι είχαν κάτι που δεν βρίσκεις πια εύκολα — εκτός από τις φωνές και τις σημαίες, είχαν μέσα τους τον Ολυμπιακό σαν ζωντανό οργανισμό. Τώρα η ομάδα πάει μπροστά, αλλά κάτι λείπει από εκείνες τις νύχτες: δεν υπάρχει πια ο ίδιος ο οίκος των τρελών στη Νότια κερκίδα που μπορούσες να αγγίξεις την αγωνία σαν να ήταν σπίτι σου. Θυμάμαι εκείνον τον Σεπτέμβρη του 2005 που κάποιοι λέγανε ότι η ομάδα ήταν "ξοφλημένη" — κι όμως εμείς βγήκαμε στους δρόμους σαν αράχνες φτιαγμένες από αίμα και χρώμα, με τις φωνές μας να ταξιδεύουν πιο μακριά από οποιονδήποτε αγώνα αεροπορικά. Σήμερα βλέπω πολλές φορές στα stands να κάθονται κάτι άτομα σαν προγραμματισμένα — χωρίς εκείνο το τρέμουλο στις φλέβες όταν ανέβαινε ο ήχος του συνοδού πριν μπει η μπάλα στην περιοχή. Αλλά μην γελιόμαστε κιόλας: αυτή η ομάδα έχει ακόμη εκείνο το DNA. Όταν ο γιος μου κράτησε την πρώτη φορά το τριαντάφυλλο στο χέρι του στον αγώνα με την ΑΕΚ τον περασμένο μήνα, κατάλαβα ότι ο κόκκινος ιός μεταδίδεται ακόμη. Απλά τώρα είναι διαφορετικός — πιο σιωπηλός ίσως, πιο κομψός στους τρόπους, σα ένας καλλιτέχνης που βρήκε τέλος πάντων τον παλμό του. Εκείνοι εκείνοι έπαιζαν σα ζώα κυνηγημένα — σήμερα έχουμε παικταράδες που ξέρουν ακόμη το βήμα στο γήπεδο. Η μία εποχή ήταν φωτιά χωρίς περιορισμούς, η άλλη είναι φωτιά πιο ελεγχόμενη, σα εκείνο το αμίμιστο κρασί που πλέον το σερβίρουν σε ποτήρια αντί για γυάλες τσίπουρου. Κοινό τίποτα; Και τους δύο κόσμους τους αγαπάμε — επειδή εκείνοι έκαναν το όνειρο βίωμα, κι εμείς σήμερα κρατάμε το βίωμα ζωντανό σαν κληρονομιά. Την ίδια στιγμή δεν γίνεται να συγκρίνονται — ο ένας ήταν τυφώνας, ο άλλος είναι αστραπή με στόχο.

ΩΧΤΕ ΡΕ ΠΑΙΔΙΑ ΜΟΥ, ΘΥΜΑΣΤΕ ΤΟΤΕ ΠΟΥ ΣΤΟ ΔΡΟΜΟ ΤΗΣ ΑΤΤΙΚΗΣ Ο ΔΙΚΟΣ ΜΟΥ ΘΕΙΟΣ ΕΠΙΧΕΙΡΗΣΕ ΝΑ ΠΕΙΡΑΧΤΕΙ ΚΑΤΙ ΣΑΝ ΑΝΘΡΩΠΟΣ ΚΑΙ ΑΓΟΡΑΣΕ 10 ΜΠΙΡΕΣ ΓΙΑ ΝΑ ΚΑΝΕΙ ΤΟ "ΠΕΙΡΑΙΑΣ-ΤΟΣΟ-ΚΟΚΚΙΝΟ-ΠΟΥ-ΔΕΝ-ΒΛΕΠΕΙΣ-ΤΟΝ-ΟΥΡΑΝΟ" ΣΕ ΜΙΑ ΩΡΑ; 🤣🔴💙 Ο ΠΟΛΙΤΗΣ ΠΑΡΑΣΥΡΘΗΚΕ ΣΤΗΝ ΠΑΛΙΑ ΚΕΡΚΙΔΑ, ΑΡΧΙΣΕ ΝΑ ΦΩΝΑΖΕΙ "ΠΟΙΟΣ ΘΑ ΠΕΙ ΣΤΟΝ ΠΡΟΕΔΡΟ ΝΑ ΦΤΙΑΞΕΙ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ ΚΕΡΚΙΔΕΣ ΓΙΑ ΝΑ ΧΩΡΕΙ ΚΑΛΥΤΕΡΑ Η ΦΛΟΓΑ;" ΚΑΙ ΤΕΛΙΚΑ ΤΟΝ ΒΓΑΛΑΝΕ ΜΕΣΟ ΑΓΩΝΑ ΓΙΑΤΙ ΤΟΥ ΕΒΓΑΛΕ ΛΕΦΤΑ ΣΕ ΑΓΓΛΟ ΠΟΛΙΤΗ ΠΟΥ ΠΕΡΙΜΕΝΕ ΝΑ ΔΕΙ ΠΩΣ ΠΑΙΖΕΙ ΤΟ ΠΑΙΧΝΙΔΙ! ΤΕΛΟΣ ΠΑΝΤΩΝ ΟΤΑΝ ΓΥΡΙΣΑΜΕ ΣΤΟ ΣΠΙΤΙ ΜΟΥ ΜΕΤΑ ΤΟΝ ΑΓΩΝΑ ΒΡΗΚΑ ΤΗ ΓΥΝΑΙΚΑ ΜΟΥ ΝΑ ΜΟΥ ΛΕΕΙ: "ΠΟΥ ΉΣΟΥΝ ΤΑ ΑΓΟΡΑ ΣΟΥ; ΑΝ ΘΕΛΕΙΣ ΝΑ ΤΑΞΙΔΕΨΟΥΜΕ ΣΤΗΝ ΕΥΡΩΠΗ, ΑΓΟΡΑΣΕ ΕΙΣΙΤΗΡΙΟ!" ΕΓΩ ΤΗΣ ΕΙΠΑ: "ΜΗΤΕΡ ΜΟΥ, ΑΓΟΡΑΣΑΜΕ ΤΗΝ ΙΣΤΟΡΙΑ ΜΑΣ ΜΕ ΜΠΙΡΕΣ — ΚΑΙ ΤΟΝ ΘΕΙΟ ΜΟΥ ΣΕ ΠΟΙΝΗ ΣΚΟΤΑΔΙΚΟΥ!" 🍻🔥 ΠΑΛΙ ΣΤΗΝ ΠΡΩΤΗ ΕΞΑΓΓΕΛΙΑ ΤΟΤΕ: ΚΑΝΟΝΙΚΟ ΚΟΚΚΙΝΟ ΞΕΦΥΛΛΙΣΜΑ!