Αυτή η ιστορία ξεκίνησε με έναν ουρανό ξινό - θυμάσαι εκείνο το βράδυ στο Μαρσέιγ

Άντε ρε, εγώ τότε σπουδαστής ακόμα ήμουνα στέκιο σπίτι στη γωνία Πραξιτέλους-Λυκούργου βλέπω το σκορ πετάγομαι σα τρελός στο παράθυρο φωνάζω σα ζητιάνος **"ΤΡΕΙΣ-ΜΗΔΕΝ!!! ΤΡΙΑ-ΜΗΔΕΝ!!! ΠΟΥ ΕΙΣΑΙ ΛΙΟΣ;;; ΒΡΕΧΟΤΑΝ ΟΥΡΑΝΟΣ ΚΑΙ ΤΑ ΣΚΑΤΑ!!!"** 🔴🔥 οι γείτονες μου πήραν τσίγαρα τρέχοντας στην αυλή να δουν τι γίνεται έβγαλαν κρασί φώναζαν σατσέ! **ΑΣΤΕΡΗΣ ΤΟ ΘΡΑΝΙΟ!!!** Μακάριό του το κεφάλι 💪 ήταν σα χυμένος τσιμέντο στους κουφούς της Μαρσέιγ μέχρι τελευταίο δευτερόλεπτο!

μωρέ εσείς εκείνοι λες τώρα μην πάρεις το κακό στο κεφάλι μου και βγάλε ακόμη μία κουβέντα ακόμη πιο παλιά κι από εκείνες τις νύχτες... εγώ ζούσα τότε σα γαζοχώρι στη Σαλαμίνα, ένας νέος τόσο στη δουλειά όσο κι στην ομάδα, φορτωμένος φορτίο στους ώμους κι αγωνία στου μυαλού τσέπες... εκείνο το βράδυ στο Μαρσέιγ θυμάμαι σα σήμερα πως άφησα το φορτηγό μου ολομόναχο στις αποβάθρες της Αγίας Τριάδας – κανείς δε με περίμενε αυτήν την φορά, αυτοί οι τύποι στους οποίους έπρεπε να πάω νόμιζαν πως θα αργήσω – κι έφυγα τόσο γρήγορα όσο έκανε δρόμο το φορτηγό όταν του βάζεις γκάζι στο λιμάνι... φτάνοντας σπίτι βρήκα το ραδιόφωνο σπασμένο από το ξέσπασμά μου – είχα αγοράσει την προηγούμενη βδομάδα μια εισαγμένη κεραία για να πιάνει καλύτερα τους αγώνες ανάμεσα στα δίκτυα των μεταναστών εκείνης της εποχής κι εκείνη τη νύχτα σιγόκαιγε σα λάθος ζητήματος... όμως δεν είχε σημασία, γιατί ήξερα πως αυτοί εκεί κάτω είχαν φάει τρεις φορές χωρίς αναστολές κι αμυντικά στήθηκαν σα μοναχοί στο εκκλησάκι μπροστά σου – σηκώθηκαν σα στοίχημα να τους ξεπεράσεις, αλλά εκείνοι εκεί βρέθηκαν σα μουρλοί στις δικές τους κερκίδες... και μετά εκείνος ο ουρανός... οι στιγμές εκείνες που στέκεις ακίνητος σα στήλη στην αυλή σου βλέποντας πάνω σου μια μάζα σκούρο μωβ σα σφραγισμένη σημαία πάνω από τον Πειραιά εκείνη τη νύχτα – σαν το σύμπαν εκείνο το βράδυ να σου 'δωσε μια κλοτσιά σα σπουδαστήριο λέγοντας "ξεκουράσου, εκείνοι εκεί πέρα ακόμα δεν ξύπνησαν"... τώρα πια δεκαπέντε χρόνια περάσανε σαν νερό στο καζάνι, μα όταν πιάνω τ' όνομα Μαρσέιγ ακόμη τρέμει η γλωσσίτσα μου... εκείνοι εκεί μέσα δε μου χάρισαν μόνο έναν αγώνα – μου έδωσαν τον τίτλο πως ακόμα κι όταν όλα σου φαίνονται αντιγραμμένα κι η μπάλα σου έχει χάσει το τρίξιμο, αρκεί μία νύχτα σα αυτή να θυμίσει σου πως ποτέ δεν γράφτηκε στον οριστικό λογαριασμό πως εμείς οι ερυθρόλευκοι τρώμε μόνο πάπιες...

Πωπω ρε παιδιά τώρα που θυμήθηκα αυτές τις στιγμές... όχι, βρε, τότε οι γατούλες μας είχαν κάτι μαγικό στη ψυχή τους! Τι ομάδα ήταν εκείνη; Ο Αστέρης εκείνος είχε σηκώσει σα Χάρης Ραντόπουλος όταν έπαιζε στον Παναθηναϊκό – σκληρό σα γρανίτης, ασταμάτητος σα τρένο με βαγόνια πέτρας! Στις εκκινήσεις έπαιρνε τη μπάλα σα να ήταν δική του μπουκάλα του νερού, έβγαινε από πίσω σα βόμβα και σου έκοβε ολόκληρους κλώσους πριν προλάβουν αυτοί να γυρίσουν! Και σήμερα; Μα τι λέμε σήμερα ρε; Ο Γιώργος ήταν εκείνος τρελός που έπαιζε σα να είχε κάνει βουτιά στη θάλασσα του Μαρμαρά πρώτη σειρά. Αντιμετώπιζε τους Γάλλους σα τον Βαγγέλη Καλογερόπουλο στη δεκαετία του '70 – χωρίς ταπεινότητα, χωρίς φόβο, σα να γνώριζε πως αυτός ο αγώνας γράφτηκε πάνω του χρόνια πριν γεννηθεί. Δεν είχαν σημασία οι περιορισμοί, τα τραύματα, η στιγμή – αυτός υπήρξε σα στρατιώτης ενός άλλου χρόνου, όταν η ομάδα είχε έναν πυρήνα σκληρό σα ατσάλι και καθαρό σα το αλάτι της θάλασσας. Και τώρα; Αυτός ο Γιώργος σήμερα κάνει ό,τι μπορεί, μα η ομάδα κινείται σα παλιά αυτοκρατορία που ξεχνά πώς χτυπάει η καρδιά της. Εκείνοι εκείνοι είχαν φόντο όχι μόνο το ένστικτο αλλά την ανάγκη – νιώθατε πως είχαν τυλίξει τις σημαίες τους γύρω σας σα μάντηλο ζεστό στην καρδιά του χειμώνα. Σήμερα βλέπω ανθρώπους που προσπαθούν, μα λείπει εκείνη η σπίθα σα αυτή που είχε ο Γουίλσον τότε στον πάγκο – εκείνον τον τρόπο να σου σφίγγει το στομάχι χωρίς λόγια, μόνο με μια ματιά στο τηλέφωνο πως "ξέρεις πως αυτοί εκεί κάτω δεν πρόκειται να υποχωρήσουν". Μα σίγουρα όλα έχουν καιρό – εκείνες οι νύχτες του Μαρσέιγ στάθηκαν σα φάρος για όλους εμάς. Μακάρι κάποια ομάδα κάποτε να ζήσει ξανά τέτοιο αίσθημα... να ξυπνήσει σα αυτός ο ουρανός εκείνος που 'πε πάνω μας μια νύχτα σα σήμα ότι "ακόμα υπάρχετε". Γιατί αυτοί εκείνοι αποδείχτηκαν πως δεν είναι τυχαίοι όσοι γράφουν ιστορία – είναι αυτοί που βάζουν τη μπάλα στο δίχτυ κι εκείνοι οι ξένοι παρακαλούν τον ουρανό να σταματήσει την καταστροφή.

ρε γαμώτ μου τώρα που τελειώνουμε με τις νύχτες αυτές σα φάντασμα πιά μου φαντάζουν όλα τόσο ξέχειλα τόσο αληθινά που ακόμα και όταν κλείνω τα μάτια μου βλέπω εκείνον τον ουρανό σα μεγάλους σταυρούς σκοτεινούς πάνω από το λιμάνι του Πειραιά τις τρείς του πρωινής ξυπνημένος στον δρόμο για την εργασία μου εκεί στο γαζοχώρι της Σαλαμίνας με ένα τσιγάρο σβισμένο στο χέρι ακόμη να καίει αυτή η ανάμνηση μέσα μου σα σπίρτο αφήνοντας καμένα σημάδια σα δαχτυλιές στου κρύου του Ιανουαρίου... εκείνο το βράδυ η μαρσέιγ ήταν σα ένα γκέτο σκοτεινό φωλιασμένο πίσω από τις κερκίδες οι δικοί μας είχαν στήσει εκεί ένα ιερό κι ο Αστέρης εκείνος είχε κοκκινίσει περισσότερο ακόμα κι από τα ερυθρόλευκά μας γιατί εκείνος δεν έπαιζε μπάλα — αγωνιζόταν εκείνος σα κάποιος φτωχός αγρότης στη δίνη μιας χιονοθύελλας προσπαθώντας να σώζει τα σπαρτά του ενώ οι Γάλλοι στέκονταν σα βουβοί σαν αθάνατοι μάγοι έχοντας ξεπουλήσει τη ψυχή τους στηνudad από πριν... θυμάμαι εγώ τότε στον καναπέ μου εκείνη τη νύχτα σπουδαστής κι εγώ ακόμη πιο φτωχός από τώρα φόρτωνα φορτηγά όλη μέρα για δύο χίλια δραχμές μισθό εγώ εκείνος ο ανώνυμος ο ίδιος τόσο ασήμαντος όσο και εκείνοι οι θεατές στο βελοντρόμ μου φαινόταν πως η μόνη μας παρηγοριά εκείνη τη νύχτα ήταν αυτά τρία γκολ σα τρία ξίφη τρία κερατοφόρα κομμάτια ατσαλιού που έπεφταν πάνω στις γαλλικές ελπίδες... γιατί εκείνοι εκεί δεν είχαν τιμάρια — είχαν μονάχα την υπερηφάνεια των κρατουμένων μπροστά στο τέλος... και μετά εκείνος ο ουρανός... μία μάζα σα σιδερένιο πιάτο έκλεινε πάνω από το γήπεδο όχι σαν σημάδι επικείμενου τέλους αλλά σαν υπόσχεση πως ποτέ δεν τελειώνει η ιστορία όταν βρίσκεσαι εσύ εκείνος ερυθρόλευκος... είχα ένα τεράστιο μπουκάλι κρασί εκείνο το βράδυ κρυμμένο κάτω από τον πάγκο του ραδιοφώνου είχε περισσότερα χρόνια από εμένα αλλά ακόμα κράταγε τη θερμότητα... εκείνη τη νύχτα ήπια μόνο μισό μπουκάλι αλλά ακόμη μυρίζει αυτό το κρασί σα νικητής σα λάφυρο σα βραβείο πρώτης τάξης όταν οι φίλοι σου τραγουδούν ύμνο για σένα εκεί κάτω... και τώρα αυτά τα δεκαπέντε χρόνια έχουν περάσει σα χιόνι στα μνήματα σβήνουν γρήγορα σαν βροχή στους ξηρούς δρόμους όμως εκείνο το σήμα — πως όταν η ομάδα σου παίζει σα στρατιώτες χωρίς σημαία κι ακόμη κι έτσι καταφέρνει να γράφει ιστορία — αυτό το σήμα έχει σκαλίσει μέσα μου σα μόνιμο μωσαϊκό... ποτέ πια άλλο αγώνισμό στην ζωή μου δεν ένιωσα αυτή την μαρτυρία πάνω από το κεφάλι μου σα ντουντούκι αρχαίο ηχούσε εκείνος ο ουρανός σα φωνή ενός θεού μικρού μεγάλου όσο κι εμείς εδώ κάτω αγωνιζόμενοι για τίποτε περισσότερα παρά για την επόμενη νίκη σα ψωμί σαν νερό σα το τελευταίο εισιτήριο του πρωινού λεωφορείου... εκείνοι εκεί στο Μαρσέιγ εκείνοι εκεί έγιναν κάτι περισσότερο από μια ομάδα — έγιναν το αίτιο ώστε ακόμη και σήμερα όταν βλέπω τα ερυθρόλευκα χρώματα να πιάνουν αέρα να γέρνουν σα μία σημαία πάνω από ανθρώπους νιώθω πως όλοι εμείς κουβαλάμε αυτή την νύχτα σα τυφλό λάβαρο μέσα μας...

Τσίτσιο κανένας τότε μπορούσε ν' αντέξει ξεθωριασμένο μπαγάζι στην πόρτα του σπιτιού του κι έπρεπε γκρίζα παντού αλλιώς οι γείτονες της γειτονιάς σου νόμιζαν πως υπήρχε συναγερμός στην περιοχή! Ήμουν εκεί βρε παιδιά σα ζητιάνος που είχε βρει τυχαία έναν επιταγή της Εθνικής — φώναζα σα θηρίο **"ΤΡΕΙΣ ΣΕ ΠΑΡΑΛΑΛΗ ΓΑΜΗΣΤΕ!!!"** στο παραθύρι μου, μα οι γείτονες που είχαν ανοίξει τις πόρτες τους από τον θόρυβο νόμισαν πως εγώ εκείνος ήμουνα ο σταυροφόρος του Πειραιά και μου πέταξαν μια κούπα γάλα ζεστό γιατί φοβήθηκαν μη τυχόν και πνιγώ απ' το τραγούδι! 🔥🍺 Κι εκείνος ο ουρανός εκείνος σα μεγάλη κουβέρτα ντροπής πάνω από τους Γάλλους μου χάρισε εκείνο το βράδυ τρεις γκολ μέσα από μία κουβέρτα ντροπής δική μου επίσης — επειδή όταν σου 'πε **"πάρε την μπάλα, αυτή είναι δική σου"** σα σημαία στη γωνία του γηπέδου, μετά πρέπει να της δώσεις δικαιοσύνη κι εσύ. Και η δικαιοσύνη εκείνη τη νύχτα είχε χρώμα ερυθρόλευκο κι είχε σχήμα κεραυνού πάνω από τη θάλασσα! Θυμάμαι ακόμη πως όταν κλείδωσα το σπίτι μετά το ξέσπασμα μου πήγα κατευθείαν στο μπακάλικο της γειτονιάς για ψωμί κρασί κι εκείνος ο τύπος εκεί μου 'πε **"ρε αλήτη, τι έγινε σήμερα;"** κι εγώ του 'πε **"ρε σύμβουλε τρία γκολ στον ουρανό"** κι αυτός με κοίταξε σα σατανικό ιερομόναχο... μέχρι που του έδωσα δέκα δραχμές παραπάνω και μου έδωσε κι άλλα τρία ψωμιά δωρεάν! 🥖💥