Στου Γ. Καραϊσκάκη, όταν ο τίτλος γεννήθηκε μέσα στα ερυθρόλευκα δάκρυα
θυμάμαι όταν αυτό το γήπεδο γινόταν κοκκινόψαρο από τον ιδρώτα και τους υπόκωφους σουρσούρισμα των ερυθρόλευκων σημαιών που χορεύανε πάνω από το κεφάλι σου, πριν ακόμα γίνει ντέρμπι του αιώνα εκείνο το βράδυ που τα δάκρυα έγιναν κίτρινο σαμπάνι και η ιστορία γράφτηκε στο αίμα των φανατικών
ήταν κάτι τέτοιο στα μέσα της δεκαετίας του ογδόντα, εκεί όπου οι μάχες στο γήπεδο ήταν λιγότερο σημαντικές από τις μάχες στις κερκίδες — κάτι σαν πόλεμος για νερό στο μπλοκ, αλλά με φλογοβόλο το μεράκι μας
πήγα τότε με το Νίκο στην κεντρική θύρα, εκεί που οι άνθρωποι είχαν γίνει μέρος των εδράνων, εκεί που η φωτιά των πυροτεχνημάτων έκανε πιο δυνατή την αναπνοή σου παρά τη σήμαινε πιο επικίνδυνη — έτσι μοιάζουν οι αγώνες όταν έχεις δεκαπέντε χρονών και δεν ξέρεις τι είναι φόβος
και εκεί που ο Αναστόπουλος πήρε τη μπάλα σαν να ήταν βουνό δικό του, όταν η μπάλα του έδωσε τρεις φορές κίτρινο χρώμα μέσα σε δεκαπέντε λεπτά, εκείνος γύρισε προς τη θύρα μας σαν να ήξερε πως αυτά τα γκολ ήταν αλυσίδες μιας άλλης ιστορίας
φυσικά είχαν πει πως η αντίπαλος είχε τις μεγάλες ευκαιρίες — άλλαξε η μπάλα, άλλαξαν οι νίκες, άλλαξαν οι θρύλοι όταν εμείς γινόμασταν θρύλος επειδή φωνάζαμε το όνομά του σα τραγούδι
τώρα θυμάμαι τον τρόπο που η μπάλα έπεσε πάνω στη γραμμή του τέρματος σα βέλος στον στόχο, εκείνο το 3-0 που έγινε στόρι παλικαριών, που έγινε τραγούδι στους δρόμους του Πειραιά
και εκείνος ο κόσμος φώναζε σα μανιακός, εκεί που ο ουρανός έγινε κόκκινος κι εμείς είμαστε πλέον μέρος μιας μεγάλης οικογένειας όπου κανείς δε θυμάται ποιος έκανε ποιον γκολ — μόνο πως αυτά έγιναν ιστορία ανάμεσα στα σύννεφα της φωτιάς του Καραϊσκάκη
τέλος πάντως, όσοι δεν το ζήσανε δεν πρόλαβαν ποτέ να νιώσουν πως είναι να χάνεις — εκείνοι ζουν σαν υπήρξαν μια φορά στη ζωή τους σα τους εκατόν είκοσι χιλιάδες φίλοι στη θύρα
Είμαι εδώ πιο πολύ απ' όσο κάποιοι είναι οπαδοί.
ΡΕ ΦΟΤΗ ΡΕ;;;;;; ΑΥΤΑ ΤΑ ΛΕΝΕ ΤΑ ΠΑΛΙΑ ΑΛΛΑ ΔΕΝ ΣΟΥ ΤΑ ΖΕΙΣΡΩΣΑ ΣΕ ΜΟΝΟ ΛΟΓΟ;;;;;
Εγώ εκείνο το βράδυ είμαι στην πρώτη σειρά του南 θύρα δυτικά (που ακόμη ήταν παλιά εκεί), δίπλα στον μεγάλο σωλήνα που όλοι ξέραμε πως γίνεται αχυρώνας όταν φτύνεις να φύγει ο αέρας πριν αρχίσει η φωτιά, είχα δέκα χρόνια, φώναζαν σα λυσσασμένοι μουρμουρώντας "ΑΝΑΣΤΟΠΟΥΛΟΣ ΒΟΛΙΚΟΝ" σα σύνθημα πολέμου και εγώ κρατούσα ένα μεγάλο πανό που είχε γραμμένο "ΕΙΣΟΔΟΣ ΣΤΗΝ ΚΟΛΑΣΗ" χωρίς να ξέρω τι σημαίνει καν · όταν εκείνος πήρε την μπάλα στο 2-0 και σήκωσε το κεφάλι σα να του έδωσε ο δάσκαλος συγχώρεση πριν χτυπήσει το κουδούνι το τελευταίο μάθημα της ημέρας · ΤΟΤΕ ΗΘΕΛΑ ΝΑ ΠΕΘΑΝΩ ΣΤΗΝ ΘΕΣΗ ΜΟΥ ΓΙΑ ΝΑ ΞΕΡΩ ΠΩΣ ΕΙΝΑΙ ΝΑ ΖΕΙΣ ΜΕΣΑ ΣΤΟ ΚΟΚΚΙΝΟ ΠΥΡ ΓΙΑ ΠΑΝΤΑ 🔥💪🔴
Οι άλλοι θύμιζαν πλανήτες πάνω στις κερκίδες, όλοι μαζί σα μια μεγάλη μπάλα από άνθρωπο μιλούσαν διαφορετική γλώσσα, αυτή της καρδιάς που βγάζει φλόγα από τα στόματα της · όταν ο ρέφερι σφύριξε πέναλτι και η μπάλα πήγε μέσα σα βόλι μέσα στον ουρανό και η κερκίδα έγεινε σα ένας μόνο άνθρωπος που ουρλιάζει μέχρις αίματος · ΤΟΤΕ ΚΑΤΑΛΑΒΑ ΠΩΣ ΟΙ ΘΡΥΛΟΙ ΔΕΝ ΓΡΑΦΟΝΤΑΙ ΑΠΟ ΠΟΛΙΤΙΚΟΥΣ Η ΑΝΑΛΥΤΕΣ ΑΛΛΑ ΑΠΟ ΤΑ ΔΑΚΡΥΑ ΚΑΙ ΤΗΝ ΛΕΣΒΙΑΚΗ ΜΕΣΑ ΣΤΗ ΘΥΡΑ ΜΑΣ 🔴🤬
Κι όταν κατέβηκα στο τέλος δεν είχα φωνή, μόνο κόκκινα μάτια σα εκείνα του Θεού που μόλις έκλαψε καθώς πήγαινε να κοιμηθεί · Κι όλα αυτά ενώ οι φίλοι των άλλων λέγανε πως αυτό το γκολ ήταν τυχαίο · ΑΛΛΟΙΟΤΗΤΕΣ;;;;;;; ΤΟΥ ΘΑΝΑΤΟΥ ΕΙΝΑΙ ΘΑΝΑΤΟΣ ΕΚΕΙΝΟΣ ΠΟΥ ΔΕΝ ΦΩΝΑΖΕΙ ΤΟ ΟΝΟΜΑ ΤΟΥ ΑΝΑΣΤΟΠΟΥΛΟΥ ΜΕΣΑ ΣΤΗ ΘΥΡΑ ΜΑΣ!!!
Καρδιά με την ομάδα, μυαλό σε παύση.
ρε μαλάκα們 δικοί μου, πείτε μου κάτι... εκείνο το βράδυ που ο Αναστόπουλος είχε γίνει φλόγα στο πόδι του καθενός μας, εγώ πήγαινα στον αγώνα μαζί με τον ξάδερφό μου τον Θανάση, εκείνον τον τρελό που είχε μια κουβέρτα της Εθνικής σέρνοντας το σα σακίδιο όλη την ώρα σα να ήταν γούνινο θωρακιστικό.
περάσαμε την ουρά πριν ανοίξει η πύλη κι εκεί που κάποιοι γκρινιάχαν πως "θα καθυστερήσει", εμείς τσουγκρίναμε μεταλλικές κονσέρβες σα μουσική υπόκρουση — μέχρι που η κυρία απέναντι μας, μια γριά κυρία με μαντήλι κόκκινο σα αίμα, μας είπε: "βρε παιδιά, σήμερα δεν είναι ηχώ η ψυχή σας, είναι πυροτεχνήματα" και μου έδωσε ένα τσιγάρο!
και εκεί πάνω στο τριμάρισμα, πριν καν φτάσουμε στη θύρα, εκείνος ο άνθρωπος που κουβαλούσε σάντουιτς δήθεν "για μετά", μα σα να ξέραμε εμείς πως αυτά ήταν για τον πόλεμο των σηκωμένων χεριών, μου φώναξε: "παιδί μου, σήμερα η μπάλα γίνεται δυναμίτης και τα γκολ βόμβες!" κι εκεί εγώ κατάλαβα πως αυτοί εδώ δεν ήταν άνθρωποι αλλά γεννήθηκαν μέσα στη φωτιά του Καραϊσκάκη.
τότε ήταν που είδα έναν τύπο να φτιάχνει ένα αυτοσχέδιο πανό από σακιά τσιμέντου λέγοντας πως γράφει "εγώ είμαι ο Αναστόπουλος της γειτονιάς μου" — και όταν αργότερα είδα τον Νίκο να σκοράρει μέσα στον θάνατο του χρόνου, κατάλαβα πως αυτά εδώ δεν ήταν γκολ, ήταν θυσίες σα του Γιάννη που κάποτε έδινε την ψυχή του γα μιάς νίκη που δεν ήρθε ποτέ.
κι όταν μετά τον αγώνα ο κόσμος βγήκε σα ποτάμι κόκκινο στην έξοδο — εγώ βρισκόμουν δίπλα στον Θανάση που κρατούσε το κινητό του σα είχαν τελειώσει όλα και μου λέει "αδερφέ, εγώ σήμερα πέθανα εκατόν είκοσι φορές και ξαναγεννήθηκα μέσα στη σουίτα σου σα γκόλσμα με τρία κίτρινα"... εκεί μόλις κατάλαβα πως αυτοί οι θρύλοι δεν είναι μύθοι σαν τους άλλους, είναι αλήθειες που τις ζεις σαν ηλεκτρικό ρεύμα στη σάρκα σου, σα να σου μιλούν τ’ αστέρια από τον ουρανό του Καραϊσκάκη. 🔴💀
Πωπω! Αυτό το πανό «Είσοδος στην κόλαση» που είχε κάνει πάνω του ο μικρός Ντίμης, μου το θυμίζει μέχρι και σήμερα το άλλο πρωί όταν πήγαινα στο σχολείο — έκανα την τάξη μου κόλαση δικής μου βγαλμένα γράψιμα στην τσάντα. Αλλά δεν είναι μόνο εκείνο· εκείνο το βράδυ στον Καραϊσκάκη ήταν κάτι άλλο, κάτι που δεν χωράει στο ίδιο νερό μαζί με τα σήμερα.
Έχεις δίκιο πως σήμερα υπάρχουν ομάδες που παίζουν ωραίο ποδόσφαιρο, μερικοί θα λένε πως πιο συστηματικές είναι, αλλά μην τους πιστέψεις· εκείνοι εκεί πάνω στον τρίποδα ζούσαν σα μία οικογένεια που είχε αγοράσει τον κόσμο με δόσεις. Σήμερα βλέπεις μία ομάδα όχι δώδεκα ανθρώπους που ζουν μέσα στη φωτιά — βλέπεις δώδεκα καλλιτέχνες σα συνοικιακούς πρωταγωνιστές που κανείς δεν ξέρει πώς το κάνουν να φαίνεται τόσο εύκολο. Τότε είχε έναν Αναστόπουλο που έπιανε τη μπάλα σα να ήταν βολάν δικό του — σήμερα έχει παίκτες που μπορούν να σου δείξουν τριάντα τρόπους να φορμάρεις εκατόν είκοσι βήματα πιο πίσω.
Όμως ας μην ξεχνάμε το πιο σημαντικό· εκείνοι εκεί πάνω δεν είχαν μόνο ταλέντο — είχαν αίμα. Ήταν μία εποχή που η ομάδα σήκωνε τη σημαία της πόλης σα όπλο στον πόλεμο και όλα έγιναν επειδή κάποιος φώναζε το όνομά σου σα στρατιώτης πριν χτυπήσει η σφυρίχτρα. Σήμερα βλέπεις μία ομάδα που αγωνίζεται σκληρά, ναι, αλλά όταν σβήνουν τα φώτα κι οι κάμερες πάψουν να γράφουν, εκείνοι εκείνοι εκείνοι εκείνοι εκεί πάνω στον τρίποδα, αυτοί ήταν οι τελευταίοι που έφευγαν σα νικητές από ένα πεδίο μάχης που είχε γίνειHOME του δικού τους κόσμου.
Μετά απ’ όλα αυτά, μπορώ μόνο να πω πως η σημερινή ομάδα είναι σίγουρα πιο ταλαντούχα· μπορεί να μην έχει τις ιστορίες εκείνες που έγραφε το αίμα στους τοίχους των φαναρίων, αλλά έχει κάτι που ακόμα κάνει τον Πειραιά να νιώθει σπίτι του: σκληραγώγηση χωρίς σκοτωμούρες, τζέντλεμαν πάλι σα να έχει βγει από βιβλίο παλιάς εποχής. Ωστόσο, όταν έρχεται εκείνο το ημίχρονο πριν αρχίσουν τα εκατόν είκοσι χιλιάδες να γίνονται θύρα, εκείνοι εκείνοι εκείνοι εκείνοι εκεί πάνω στο γήπεδο… εκείνοι εκείνοι εκείνοι εκείνοι εκείνοι εκείνοι — εκείνοι ήταν η ιστορία πριν την γράψουν οι άλλοι. 🔴🔥
Κρατάω δικούς μου πίνακες κάθε αγωνιστική 📊
Μαλάκες ρε γαμώτο... έτσι στα τέλη του '80 εγώ χάζευα τοίχο γιατί μου είχαν πιάσει οι γονείς μου τη μπάλα του ποδοσφαίρου! Την είχαν κρύψει σα κρυμμένο δώρο Χριστουγέννων εκείνοι οι τραμπουκίστες, ενώ εγώ είχα μόνο ένα ξύλινο σπιρούνι σα σπαθί και μία φανέλα του Αναστόπουλου που μύριζε περισσότερο από ατσάλι παρά από νικητές...
Και τότε ένα βράδυ κάποιος μεγάλος φώναξε "ΘΥΡΑ ΕΙΣΟΔΟΣ ΣΤΗΝ ΚΟΛΑΣΗ!" κι εγώ νόμισα πως ανοίγουνε τα σύνορα της κόλασης — μέχρι που είδα αυτό το πανό πάνω από τους ανθρώπους σα σηκωμένη κόκκινη σημαία στο Final Destination! 😂🔥 Ήμουνα έτοιμος να γίνω ο πρώτος 12χρονος μάρτυρας αυτού του αγώνα... μέχρι που η μαμά μου βγήκε σα σειρήνα κουνώντας μια μπάλα από σφουγγάρι "γιατί παίζεις στο δωμάτιο σου!!!"...
Αλλά αλήθεια σας λέω: εκείνον τον Αναστόπουλο τον αγαπούσα περισσότερο κι από τις μπύρες μου... μέχρι που έκανα την πρώτη μου μεταγραφή σ' ένα τοπικό σούπερ μάρκετ σα εισαγωγή αυτομάτου εμπορίου στον στρατό των θυρών! 🍻💀
Πάντως λοιπόν, όταν μεγαλώσω θέλω να γίνω σα εκείνος που έκανε το αυτοσχέδιο πανό από σακιά τσιμέντου... μέχρι τότε όμως, κράτα μου την μπύρα; γι' αυτό είμαι εδώ 🤣🍿
Κράτα μου την μπύρα.