Όταν η ιστορία γράφτηκε με χρυσά γράμματα: Αυτά είναι τα στιγμιότυπα που κάνουν την…
θυμάμαι το πρώτο μου πανηγύρι σ' αυτό το γήπεδο σαν να ήτανε χτες. 4η κατηγορία εκείνο το ματς, Φεβρουάριος του '97, Ολυμπιακός - Παναθηναϊκός 4-1, τσέπος είχα μαζί μου εκείνη την κάπα των δεκαοχτώ χρόνων μου λες και πήγαινα κρυφά ν' αγοράσω ένα ψωμί, κολλημένος στα πόδια μου ο μπαμπάς μου λες κι ήθελε ν' αποδείξει στον κόσμο πως δε φταίει ο ίδιος που γεννήθηκα γκολκίπερ. εκείνες τις τρεις ημέρες στο σπίτι μόνο ολυμπιακά τραγούδια χτυπούσαν, η μάνα μου είχε βγάλει μέχρι κι το αλουμινόχαρτο από τα πιάτα για να γυαλίζουνε καθώς ετοιμαζότανε ο γαλαξίας, κι εγώ νόμιζα πως η ζωή μου είχε πια χρώμα μόνο κόκκινο και λευκό.
η μπάλα χτύπησε το τελικό σφυρίχτρα εκείνην την Κυριακή κι εγώ κουβάλαγα πάνω μου μισόν κόσμο μαζί μου από την πλατεία Κοτζιά μέχρι το Πέραμα, σαν νάρθηκες τους μεγάλους δρόμους· άνθρωποι σηκωμένοι πάνω στα αυτοκίνητα χτυπούσαν σαχτάκια σα ν' άκουγαν τον Όμηρο στην Πλάκα· εκείνος ο ουρανός είχε όλη την πόλη φωτισμένη σαν ντίζελ ζεστό ξέφρενο τραγούδι ανάμεσα στις φλόγες των πυροτεχνημάτων. τρία χρόνια μέσα στην κόλαση εκείνης της σεζόν, τρεις σφίξιμο της καρδιάς σαν το ηλεκτροφόρο σύρμα που πιάνει κανείς άνευ πείρας, κι εκείνη η νίκη σαν ψυχοθεραπεία βγαλμένη απευθείας από την αγκαλιά της γιαγιάς σου όταν σου λέει πως όλα περνάνε.
δεν ξέρω πως πήγαν αργότερα εκείνοι οι άνθρωποι που γέμισαν κάθε δρόμο, εκείνοι που τραγούδησαν σ' όλη τη νύχτα σαν νάτανε μια συμφωνία Βλάχου ηχούσε σ' όλη την πόλη σα νάτανε ένας εθνικός ύμνος μεταλλαγμένος μόνο γι' αυτούς τους δικούς μας σκοπούς. κάτι μεγάλη ιστορία γράφεται κάθε φορά που ένα γκολ φεύγει από τις μπότες ενός αγαπημένου σου παιδιού στο τελευταίο λεπτά κι αυτοί οι άνθρωποι εδώ μιλούν σήμερα γιατί θυμούνται εκείνον τον ζεστό Φεβρουάριο που οι δρόμοι έγιναν δικοί τους εκείνες τις νύχτες.
τώρα κοιτάζω εκείνον τον φάκελο με τις φωτογραφίες κιτρινισμένες κι αναρωτιέμαι πόσες ακόμη γενιές ακόμα θ' αγγίζουν αυτές τις στιγμές σα μια στέγη πάνω από τις δύσκολες μέρες. κάτι δεν πεθαίνει όσο υπάρχει η ιστορία μ' αυτά τα χρυσά γράμματα, εκείνο το πανηγύρι λοιπόν ήταν ένα από τα σπουδαιότερα κεφάλαιά της.
Όσα ματς έχω δει εγώ θα καταλάβεις.
Μα τι αγγαρεία περιγράφεις εσύ ρε γαμώτο!!! Εγώ εκείνο το βράδυ κάθονταν σπίτι μου στο Κορωπί γιατί εκείνες τις μέρες είχα κλειστεί στους γονείς μου (κακός σογιός η ΑΕΚ εκείνο το καλοκαίρι). Βλέπω όλο αυτόν τον όχλο στο γήπεδο μέσα στην τηλεόραση, ο ένας δίπλα στον άλλον σαν σαρδέλες σε κουτί, οι φωνές τους σα θυμωμένα ελάφια... κλικ! κλικ! κλικ!
Ξαφνικά — ΧΑΟΣ!! Ταπεινός άνθρωπος εγώ, σηκώνω τα χέρια μου σα να τους πιάσω τον ήλιο, φώναζα σα τρελός "ΕΙΜΑΣΤΕ ΠΡΩΤΑΘΛΗΤΕΣ ΡΕΕΕΕΕΕΕΕΕ" και σπάζω μια πλάκα Σουβλάκι σιγά σιγά πάνω στο τραπέζι μου — ΤΡΕΛΑΙΝΟΜΑΙ!!
Κι εκεί βγάζω ξαφνικά την μπουκάλα του ούζου από το ψυγείο (αυτή τη φορά νόμιζα πως εγώ έκανα την ομάδα πρωτάθλημα!!!), ανοίγω το παράθυρο κι άρχισα να πίνω σα καλόγερος στις Απόκριες... Μαζεύτηκαν όλα τα γειτονόπουλα πάνω στο δρόμο σα σπουργίτια στις μανάβες, χτυπούσαν ντουντάκια από κουτάκια Μπύρας ΕΛΛΑΣ και τραγουδούσαν σα βουνίσιοι κιθαρωδοί:
"ΠΡΩΤΑΘΛΗΤΕΣ ΩΡΑΙΟΙ, ΠΡΩΤΑΘΛΗΤΕΣ ΩΡΑΙΟΙ,
ΣΤΟΝ ΠΑΝΑΘΗΝΑΪΚΟ ΉρΘΕ Η ΩΡΑ ΝΑ ΦΑΣ!"
Και μετά πετάχτηκε ο γέρος μου ο Σταύρος από πάνω και άρχισε να χορεύει τσάμικο σα λυσσασμένος... Την επόμενη μέρα τον βρήκαν στους κήπους του ΛΟΚΕΙΟΥ φορώντας μόνο μία σημαία Ολυμπιακού και τραγουδώντας τον ύμνο σα γάιδαρος!!! 🔴🔥
ΑΥΤΟ ΛΕΩ ΓΩ ΩΣΕΛ!!! Εμείς πίσω από την ομάδα μέχρι τέλους; ΠΑΜΕ ΓΕΡΑ!!
τι ωραία νύχτα που ήτανε εκείνη η 28η Μαΐου του '99 στο γεμάτο μέχρι πριμαδόνα Γήπεδο της和平大街 — θυμάμαι σαν σήμερα πως κάποιος γέρος Αθηναίος είχε ανέβει σ' έναν πυλώνα δίπλα στην είσοδο και σήκωσε μια σημαία τόσο παλιά που το κόκκινο είχε ξεθωριάσει σα την αστεία ιστορία ενός γέρου... κι εκείνος άρχισε να την κουνάει αργά σα θυμωμένος γλάρος πάνω από το πλήθος χωρίς να λέει λέξη, σα να υπενθύμιζε στο σύμπαν πως εμείς ακόμα ζούμε εδώ, ακόμα θυμόμαστε.
τότε σκόραρε ο Γιώργος Αθανασόπουλος εκείνο το γκολ στο τελευταίο λεπτό, εκείνο το γκολ που γύρισε το ματς σα νερό που χύνει κανείς ανάποδα — και μέσα στο σκοτάδι του σταδίου μια γυναίκα μέτρησε όλους τους συγχωριανούς της σαν μαργαριτάρια ένα ένα, όσοι ήταν μαζί εκεί σ' εκείνη την γωνιά δίπλα στην κερκίδα: τρεις αδερφές με τις πράσινες φούστες, δύο θείοι φορούσανει τζιν σα δεκαοχτώ χρόνων, ένας γιος της είχε φτιάξει έναν αυτοσχέδιο μεγαφωνακι από πλαστικό μπουκάλι... κι όταν έβγαινε εκείνο το τελευταίο σφύριγμα, όλοι τους έγιναν ένα στόμα, μια μπάλα, ένα τραγούδι μόνο:
"εσείς τρώτε ψωμί άλλοι τρώνε λεφτά,
εμείς τραγουδούμε όλοι μιαν ψυχή..."
και μέσα σ' εκείνο το χάος η μαμά μου έδωσε δέκα δραχμές στον μπακάλη απέναντι για μία μπουκιά τυρόπιτα, τον σήκωσε πάνω στη πλάτη του ένας πρώην στρατιωτικός μαζί μ' άλλους τρεις γιατί δεν ήθελε να χάσει ούτε μία νότα από εκείνο το τραγούδι... κι όσοι μαζεύονταν κάτω από τις κερκίδες μετά το τέλος άρχισαν να φωνάζουν σα μωρά που ανακτούν την φωνή τους:
"απόψε δεν σβήνει τίποτα, τίποτα..."
Θυμάμαι όταν το γρασίδι ήταν πιο πράσινο ⚽
Μα γιατί όχι ρε; Αυτές οι ομάδες δεν είναι καν στην ίδια χρονική γραμμή ούτε στο ίδιο σύμπαν κάποιες φορές. Εκείνη η ομάδα του '97 είχε κάτι που σήμερα ψάχνουμε με σπιθαμιά στις κερκίδες: πίκρα από χρόνια απουσίας, μια πόλη μισοσβησμένη που χρειαζόταν αυτή την ανοιχτή πληγή να κλείσει όσο γίνεται λιγότερο οδυνηρά. Οι παίκτες εκείνοι ήταν λιγότεροι από εκατόν πενήντα συνολικά στους δρόμους όταν σφύριξε το τέλος, ντύθηκαν όλες τις εποχές εκείνες τις τρεις ημέρες – από τον γηραιότερο διοικητικό μέχρι τον μικρό γκόλκιπο που σέρβιρε νερό στους συμπαίκτες του μετά τις προπονήσεις σα φύλακας στο κατώφλι της δικής του γειτονιάς.
Σήμερα έχουμε έναν πυρήνα παικτών που έχουν μεγαλώσει μέσα στα τρία χρώματα σαν σπέρματα μιας οικογένειας που δεν τους χώρεσε ποτέ κανείς. Πολλοί έχουν γεννηθεί μετά εκείνο το πανηγύρι κι όμως κρατάνε την σημαία πιο ψηλά από ό,τι εκείνοι οι βετεράνοι πριν από δεκαοχτώ χρόνια. Δεν υπάρχει πλέον αυτή η γεύση του καινούργιου σα πληγή που ανοίγει, όμως υπάρχει κάτι άλλο: αυτή η συνέχεια που σου δείχνει πως εμείς δεν πάμε πουθενά. Αυτοί οι νέοι ξέρουν πως δεν αρκεί ένα χρυσό μετάλλιο για να δικαιωθούν ολοκληρωτικά· ξέρουν πως πρέπει να ξανακουράσουν αυτή την πόλη τρεις φορές πιο δυνατά.
Η διαφορά είναι σα πρωινό φως μέσα στο σπίτι όταν ξυπνάς αγνοώντας τι σου έχει αλλάξει η νύχτα. Εκείνοι είχαν μόνο την ανάγκη σαν κινητήριο δύναμη. Εμείς έχουμε την ανάμνηση σαν δεύτερο αίμα στις φλέβες μας. Μπορεί η ποιότητα των ομάδων να έχει αλλάξει μορφή κι ύφος, όμως το αποτέλεσμα παραμένει ίδιο: αυτό το σφίξιμο στην καρδιά όταν ακούς το όνομά σου σαν ομάδα στους φίλους σου μέσα στη νύχτα. Εκείνοι έκαναν ιστορία καθώς ζούσαν την πόλη εκείνη την εποχή. Εμείς κάνουμε ιστορία καθώς βλέπουμε τους δικούς μας να γράφουν ξανά τους δρόμους κόκκινο και λευκό. Δεν χρειαζόμαστε συμβόλαιο αντιγραφής· αρκεί μία νίκη στο τελευταίο λεπτό για να γίνουμε και πάλι όλοι μαζί σα στρατός μιας ξεχασμένης φυλής. 🔴⚪
τρεις μέρες πριν εκείνο το βράδυ του Φεβρουαρίου του '97 η μάνα μου μου είχε φτιάξει μια κόκκινη κασέλα σα αυτή που κουβαλούσαν οι γέρες στα χωριά εκείνης της εποχής κι είχε βάλει μέσα όλα όσα θυμόμουνα απ' την εποχή των γκολπέρ: φωτογραφίες κιτρινισμένες, ένα κουτί από σπίρτα από το γήπεδο Καραϊσκάκης εκείνης της δεκαετίας που είχε φωτογραφήσει ο θείος μου όταν πήγε εκεί στις αρχές των 80s με τζιν σα τσέπη αυτού που ψάχνει δουλειά, κι έναν μικρό σιδερένιο αγγελό που κρατούσε μια σημαία Ολυμπιακού σφραγισμένο πάνω σε πλαστικό σα κέρδος από κάποια ασήμαντη γιορτή της γειτονιάς.
εκείνες τις τρεις μέρες λοιπόν που βρισκόμουν μόνος μου στο σπίτι γιατί ο μπαμπάς είχε πάει να προσευχηθεί στον Άη Γιώργη εκεί που δουλεύει τώρα σα νυχτοφύλακας στον άλλο κόσμο μετά τον πρώτο εγκεφαλικό, κάθε φορά που άκουγα τις σειρήνες των πλοίων στο λιμάνι του Βόλου έκλεινα τα μάτια σα να μην υπήρχε τίποτα άλλο στον κόσμο εκείνες τις στιγμές παρά μόνο εκείνη η φωνή του Παπαχρήστου από το τζάκι μου που τραγουδούσε "κανένας δε στέκεται σ' εμένα" σαν να προσπαθούσε εκείνος το ίδιο εκείνο απόγευμα να ξεχάσει τις αιμορραγίες από τον πόλεμο.
το βράδυ εκείνο όμως βγήκα στους δρόμους σα κάτι παλιό ψωμί που ξαναβρήκε τον φούρνο του. γνώριζα σχεδόν όλους εκεί στους γύρω δρόμους και μου έκαναν νόημα με τα χέρια σα να ήθελαν να μου πουν κάτι μεγάλο χωρίς λόγια — ένας μάλιστα είχε βγάλει μια σημαία από πανί σα αυτά που έπαιζαν τα παιδιά στο σχολείο στις εθνικές εορτές και την είχε δέσει σ' ένα ξύλο σαν δική του προσωπική πυξίδα.
όταν έφτασα στην πλατεία Θεοτόκη βρήκα μια πλάκα ανοιχτή σα τραπέζι που είχαν στήσει μερικοί οικογένειες με γείτονες κρατώντας χοντρά κουτιά από μπίρα ΕΛΛΑΣ γεμάτα γροθιές από τσίπουρο. κάποιος εκεί είχε βάλει ένα μικρό μικρόφωνο στο παράθυρο της κάβας του κυρ Μήτσου κι άρχισαν να βγαίνουν τραγούδια σα νερό που ξεχειλίζει: "πρωτάθλημα στον Ολυμπιακό", "σου λέω πως είμαι πρώτος", ακόμα κι εκείνο το βαρύ του Μαρκόπουλου σα κάτι σκληρός γείτονας που δεν έχει τίποτα άλλο να κάνει παρά ν' ανεβοκατεβαίνει τα σκαλιά σπίτι μου μέχρι να του ανοίξεις.
και τότε έγινε εκείνο το μαγικό: κάποιος πήρε εκείνο το αυτοσχέδιο μεγάφωνο από πλαστικό μπουκάλι σα αυτούς που βλέπουμε στις συγκοινωνίες εκείνης της εποχής κι άρχισε να φωνάζει στους δρόμους σα στρατιώτης που θυμίζει μια μεγάλη νίκη σ' αυτούς που ξέχασαν πώς μοιάζει ν' ακούσουν:
"ρεεεεεε, σήμερα οι δρόμοι γίνονται κόκκινοι, σήμερα γράφουμε ιστορία αλλιώς από τους άλλους!"
κι εκείνη η γυναίκα που είχε τριαντάφυλλα στους ώμους της σηκώθηκε σαν μεγαλόσχημο πουλί πάνω σε μια καρέκλα και άρχισε να τραγουδάει εκείνο το γαϊτανάκι σα να ήτανε μια γιορτή του Δεκαπενταύγουστου στις Μυκήνες εκεί όπου έζησε ο Αγαμέμνονας — αυτή η μαυρίλα τη βάφτηκε κόκκινη εκείνη τη νύχτα όσο εμείς κρατούσαμε σφιχτά τις σημαίες σαν να κρατούσαμε ολόκληρο τον κόσμο από την πτώση.
τώρα κοιτάζω αυτήν εδώ την οθόνη κι αναρωτιέμαι πόσοι ακόμα άνθρωποι εκείνων εκείνων ωρών θυμούνται πως όταν έφυγα από εκείνο το πανηγύρι είχε μείνει πάνω στη σημαία μου ένα κομμάτι λάσπη σα στολίδι σαν αυτούς τους παλαιότερους ανθρώπους που φέρνουν στις τσέπες τους κάτι αναμνήσεις από εκείνες τις στιγμές που κανείς άλλος δε μπορεί ν' αγοράσει ούτε ν' αντιγράψει.
αυτά δεν πεθαίνουν όσο ζουν ακόμα εκείνοι που τα έζησαν σαν πρώτο παιδί τους. κι αν ακόμη κάποιος ψάχνει εκείνο το γεγονός σήμερα σαν κάτι περισσότερο από μια νίκη πρωτάθλημα — ας ξέρει πως εκείνες τις τρεις μέρες η ζωή μας είχε γίνει και πάλι ολοκληρωμένη όσο ποτέ άλλοτε κι ακόμη κουβαλάμε μαζί μας όλα εκείνα τα πράγματα σα σύμβολα μιας οικογένειας που δε χωράει πια ούτε στις φωτογραφίες ούτε στα τραγούδια. 🔴🔥
Θυμάμαι όταν το γρασίδι ήταν πιο πράσινο ⚽
Μετά από τόσες μπουκιές ούζου σα σήμερα οι γείτονες πιστεύουν πως ο Ολυμπιακός έχει κάνει ομάδα συλλογής δραχμών κι εμείς εδώ ξυπόλητοι στο γήπεδο! 🔴💀 Για το ματς του 2015 όμως — θυμάμαι σα χτες όταν σηκώθηκαν όλοι όσοι είχαν τσέπη χωρίς λεφτά (εγώ μεταξύ αυτών) και τρέξαμε σα αστυνομικοί σε πτήση προς το Καραϊσκάκης για να δούμε εκείνες τις φωτιές σα βίντεο κλιπ βγαλμένο από ταινίες του Uwe Boll!
Κάποιος εκεί πέρα εχθές έκανε τον καλλιτέχνη και ζωγράφισε το γκολ του Πέτροβιτς πάνω στο πάτωμά του σα αυτοκόλλητο για παιδικό δωμάτιο... ενώ εγώ ακόμα ψάχνω εκείνον τον φάκελο με τις εισιτήρια της ΠΡΟ-ΕΘΝΙΚΗΣ γιατί εκείνο το Σάββατο έκανα μεγάλη οικονομία — πήγα χωρίς εισιτήριο, κάθισα στα σκαλιά ανάμεσα στους συμπαθούντες της ΑΕΚ και τραγούδησα τον ύμνο πιο δυνατά από όλους! 🎤💥
Κι ενώ τώρα όλοι λένε πως εκείνο το πανηγύρι ήταν η μεγαλύτερη οικογενειακή συγκέντρωση μετά τον γάμο της θείας μου που πήγε στραβά, εγώ συνεχίζω να περιμένω εκείνο το γκολ σα αυτά τα SMS που στέλνεις συνέχεια κι η γυναίκα σου τα αγνοεί μέχρι να σκάσει η κόλαση! 😂🍿
Πάντως, όσοι το ζήσατε σηκώστε το χέρι ψηλά — εγώ είμαι αυτός που έχασε το κινητό εκείνο το βράδυ επειδή τρέχανε τόσο γρήγορα τα πόδια του όσο και η καρδιά της ομάδας! 🏃♂️💨
Κράτα μου την μπύρα.