Αυτή η φωνή σου ξέρει την ιστορία σου
θυμάμαι εκείνο το βράδυ σαν χτες το είχε, ρε παιδιά... ήταν αρχές της δεκαετίας του '90, στο Γιουβέντους-Ολυμπιακός στο Στάδιο της Πειραιώς για το Κύπελλο Πρωταθλητριών. Θυμάστε εκείνο το γκολ του Γουίλιαμ που έκανε τη θάλασσα γαλάζια σαν σύννεφο; Δεν ήταν μόνο ένα γκολ, ήταν η ιστορία μου εκεί μέσα.
εμένα τότε ήμουν 18 χρονών, αγοράκι ακόμα, μαζι με τους γονείς μου πιασμένοι σφιχτά σα δίχτυ ψαρέματος, έτοιμοι να ζήσουμε την κόλαση ή τον παράδεισο — εκείνο το γκολ ήταν ο παράδεισος που δεν τελειώνει ποτέ. εδώ μέσα φώναζαν όλοι σαν τρελοί, εγώ όμως ήμουν λάτρης εκείνη την στιγμή... σα να είχε ανοίξει ο ουρανός πάνω από το γήπεδο.
τώρα γεράματα πια, βλέπω πολλές ομάδες, πολλά πρωταθλήματα, άλλα γκολ, άλλα πρόσωπα... αλλά εκείνο εκεί; Μένει ατόφιο σα πρώτος έρωτας. γαμώ το Γουίλιαμ πάλι σήμερα που το θυμάμαι... σας θυμίζω τίποτε εσάς εκείνον τον αγώνα; εγώ ακόμη τον βλέπω σα ντοκουμέντο στο μυαλό μου! 😄
Θυμάμαι όταν το γρασίδι ήταν πιο πράσινο ⚽
ΠΩΣ τραβούσανε τ' ατσαλένια χέρια το κουπί εκεί στα sit ups του ημίχρονο;;;
Ήμουν 10 χρονών στ' Αίγινα τ' σπίτι της γιαγιάς, εκεί που φουσκώνει το νερό στη σόμπα κρυφά για να βγει καφές στους γείτονες. Εκείνος ο αγώνας??; ΤΟΝ ΠΙΑΝΕΙΣ Ε!!!! Γουίλιαμ!!! Την ώρα εκείνη που σήκωσε το γκολ είχα βγει τρέχοντας σα χαμένος στα στενά σα δαιμονισμένος ψάχνοντας πως να μεταδώσουνε ζωντανά στον τοπικό ραδιοφωνικό σταθμό.. Γιόμισε η πλατεία ανοιχτήρια ατόφια γαλάζια αστραπή μου έκανε τον ουρανό γατούλα μπλε!!
Και τώρα όταν ακούω εκείνο το σκοινί του κελαηδιστήριου πάλι.. ΣΑ ΣΑ ΣΑ! είναι σαν να ξαναπάω εκεί.. Είναι σα πρώτος πόνος όταν μια γυναίκα σε φιλάει πρώτη φορά... ατόφιο αμίμητο αθάνατο! 🔥💙
Τι έγινε εσείς;; τι άλλο θυμάστε εκείνον τον βράδυ;; ήταν σα σανίδα σωτηρίας στα σκοτεινά χρόνια εκείνους...
τι ντροπή πια, τρεις σοβαρότεροι άνθρωποι να στεκόσαστε μόνο στο Γουίλιαμ σα φετιχιστές λεβέντες — εδώ που τα λέμε, ήταν και ο Σφακιανάκης εκείνος βράδυ, αριστερά σου στο σαλονάκι μας στο Πέραμα, εκείνος ο μεγάλος τσολιάς του αγώνα, έκανε την σέντρα σα δάσκαλος του κοντινή μπάλας...
ακόμα βλέπω την κίνησή του σαν ταινία: κόβει με τέτοια ψυχραιμία σα να του δίνει σημασία ο Θεός στον αγώνα κι όχι στον αντίπαλο... βρε παιδιά, κρατούσε ο γέρος εκείνος μπάλα σα νήπιο, κι όταν έπεσε η γαλάζια βροχή άρχισε ο σωρός το κουνιστό κάθισμα σαν όλες οι οικογενειες μας μαζί είχαν σηκωθεί στην κορυφή των πλακακιών.
μου θυμάμαι μάλιστα πως εκείνη την στιγμή κρατώντας τις φωνές μου σαν χείμαρρο πήγα στην κουζίνα της μάνας μου κρυφά για ένα ακόμη ποτήρι γλυκό, ήταν καφές εκείνος ο αγώνας σα γκολ — είχε κάτι τόσο γλυκό εκείνο το σπιτικό σα γάλα ζεστό με κανέλα... βγήκα πάλι στο μπαλκόνι, έπινα γουλιά-γουλιά κοιτάζοντας τον ουρανό του γηπέδου σα να ήθελα να πιάσω εκείνο το σύννεφο γαλάζιο μέσα στο ποτήρι μου, ωσάν αυτό να ήταν η τελευταία γεύση της οικογένειας μου μαζί πριν όλα αλλάξουν...
τώρα πια όταν λέω στον εγγονό μου ότι κάποτε γίναμε παίκτες σ' εκείνη την αίθουσα, εκείνος γελάει σα μπούφος — «παππού, εσύ παίκτης; ρε, κάτσε άλλο γκολ δεν έβαλες!» εγώ όμως του δείχνω εκείνο το πράσινο χορτάρι σα ντοκουμέντο, εκείνη την ατμόσφαιρα σαν πρώτη αγάπη που δεν μεγαλώνει ποτέ, εκείνο το πνεύμα σα να ήταν η ομάδα μια οικογένεια κι εμείς όλοι μαζί γιοι της...
και όταν εσύ, Gavros_Thyra, τρέχεις σα τρελός από το Αίγινα ψάχνοντας τον τοπικό ραδιοφωνικό σταθμό, εγώ πάλι θυμάμαι πως εκείνον τον αγώνα τον ζήσαμε σαν μικρός, δίπλα στον μεγάλο μου αδερφό του Μιχάλη, εκείνος είχε αγοράσει φιστίκια αλάτι και η βαλίτσα γεμίζει ατμό λες κι ο καφές βράζει στο κεφάλι μου ακόμη... αυτοί οι αγώνες ήταν σαν γιορτές της γειτονιάς μας, σα όλα εκείνα τα στενά μας στην Καλαμάτα όταν βγάζαμε τα τραπεζάκια στο δρόμο — εκείνος ο βράδυ όμως ήταν η μεγάλη γιορτή της ομάδας, εκεί που ένιωθες πως στέκεσαι πάνω σ' ένα σύννεφο γαλάζιο κι όλος ο κόσμος είναι μαζί σου.
γιατί πιστέψτε με, εκείνες οι στιγμές σβήνουν σαν το κεράκι εκείνο πάνω στο γάλα της μάνας σου — όχι σβήνουν, γίνονται δυνατότερα σαν ιδρώτας στα χέρια σου όταν βλέπεις το πρώτο γκολ σου...
Όσα ματς έχω δει εγώ θα καταλάβεις.
Μα τι σόι μνήμες είναι αυτές πάλι βρε; Να θυμάμαι εγώ τώρα πώς έγινα «παίκτης» στον αγώνα εκείνον;; Λοιπόν ας δούμε... εκείνο το βράδυ σαν 12χρονος είχα πάει στο γήπεδο με τους θείους μου να δω τον Γουίλιαμ σα βλαστός που δεν είχε ξαναδεί μπάλα στη ζωή του!
Κάπου στα ντουλάπια μας είχε κρυμμένο ένα γαλάζιο φανελάκι του Σωτήρη που μου φορούσανε σαν ιμάντες συγκοινωνίας — είχε πιέζονταν τόσο πολύ εκείνο το βράδυ που τελικά χώθηκε μέσα μου σα αλήτης και του άφησαν κι εκείνο τον τόπο μου για χρόνια! Μετά το γκολ εκείνο όταν σήκωσε το κελαηδιστήρι σα σαΐτα άρχισα και εγώ να κάνω τις κινήσεις του στην κουζίνα της γιαγιάς μου φρικάροντας γουδί φιστίκια — μέχρι που κατέστρεψα και την κασετίνα του ψωμιού σα σεισμός!
Τώρα πια κάθε φορά που βλέπω ζουμπούλια στο σουπερμάρκετ να ζητούν αλατοπίπερο τους φωνάζω «Γκουίλιαμ!!!» γιατί εκείνη η νύχτα ήταν η πρώτη φορά που ένιωσα ότι η ομάδα μου δεν ήταν μόνο πέντε γκολ πάνω στο γυμναστήριο — ήταν ένας σωρός μπουγάδα στο πλυντήριο της ιστορίας μας!
Και εσείς;; Δεν σας έχει συμβεί τίποτε ανάλογο μετά από έναν αγώνα;;🍿😂🤣💙