Αυτοί οι πύργοι του Πειραιά, πώς μπορούσαν να γκρεμιστούν!

Μα όταν μπήκα στου Φύρερ το σπίτι στη Νίκαια κρύο κρύο εκείνο το βράδυ του '15, ντύθηκα στα κόκκινα κι άρχισα να φωνάζω "ΣΤΑΥΡΟΣ ΤΑ ΛΙΜΑΝΙΑ!!!" σαν τρελός, καλάθι στους ώμους κι όλα γύρω ηλεκτρισμένα... 🔥😱 Εγώ εκεί που στεκόμουνα σιγά σιγά κατάλαβα πόσο αυτοί οι δύο πύργοι πάνω από τον Πειραιά ήταν σαν ψυχή ζωντανή γι' όλους μας! Κάποιες φορές θυμάμαι πως στην πλατεία του Καραϊσκάκη πήγα νύχτα μόνος μου πριν κάποιον μεγάλο αγώνα, κοίταξα εκεί πάνω κι ένιωσα σα να μου μιλούσε η ίδια η ομάδα: "Δεν φεύγεις εσύ, εμείς δεν φεύγουμε!" 💪😭 Κι όταν τους γκρέμισαν εκείνο το πρωινό... σα να μου έκαναν εγχείρηση ζωντανό! Μαζεύτηκα όλους τους υπόλοιπους οπαδούς στο στρατόπεδο, φωνάζαμε μαζί μέχρι να βραχνιάσουμε, σαν ξένοι κι αγνώριστοι μεταξύ μας αλλά όσοι πιο αδέρφια μπορούσες να φανταστείς! Οι δρόμοι γέμισαν τραγούδια τόσο παλιά όσο κι εμείς, σα να μην είχε περάσει ούτε μια μέρα... 🎶🔥 Κι τώρα; Τώρα σηκώνουμαι πρωί πρωί, βάζω την κόκκινη μπλούζα κι λέω στους άλλους: "Πάμε γερά;" Γιατί αυτά τα λόγια πάνω στους πύργους που λέγαμε χρόνια τώρα βρίσκονταν κι εκείνοι μέσα μας, σα νέκταρ! Ο Πειραιάς δεν ξέχασε ποτέ, κι εμείς ούτε στο ελάχιστο! 💪🔴

ρε παιδιά μου πού έχετε νιάσει; εγώ εκεί που στέκομαι τώρα στον Πειραιά στις πολλές φορές που περνάω πάνω από τον Αγιάννη, θυμάμαι εκείνο το γήπεδο του '98 όταν βγήκε ο ουρανός σαν θυμωμένο πορτοκαλί και όλοι φώναζαν όσο μπορούσαν για την κούρσα εκείνου του πρωταθλήματος σφίγγοντας στις τελευταίες αγωνιστικές τον νουβάρι — εκείνο το βράδυ πριν τη μεγάλη νίκη μέσα στο Βαλκανικό οδήγησα το φορτηγό μου αργά αργά, έκανα μια στάση στους Λιόμενους και κοίταξα πάνω προς τους πύργους... κανείς δε μου είχε πει πως αυτοί είχαν αρχίσει να κλονίζονται εκεί μέσα στους κόλπους της ομάδας μας. αλλά εκείνοι στέκονταν ακόμη, αμίλητοι σαν δύο φρουροί πάνω από τη θάλασσα, σα να περίμεναν μόνο μια χειρονομία από μας. κι όταν τελικά τους γκρέμισαν, ήρθε εκείνο το πρωινό με τα σύννεφα κίτρινα σα τυρόπιτα βγαλμένα από κάποιο χιούμορ φύσης — κάθισα στον καναπέ μου στο χωριό, άκουσα τον ραδιοφωνικό σχολιαστή να λέει "νυν ημάρτομεν" και ξαφνικά σηκώθηκα χωρίς να ξέρω πως, βγήκα έξω στο δρόμο κρατούσα ένα ποτήρι νερό στο χέρι μου, και άρχισα να φωνάζω προς τον ουρανό όσο πιο δυνατά μπορούσα "ΜΑΚΑΡΙΟΙ ΠΟΥ ΖΗΣΑΤΕ ΓΙ' ΑΥΤΗΝ ΤΗΝ ΕΠΟΧΗ!" σα τρελός. κι όταν γύριζα σπίτι πήρα το κινητό μου, έκανα μπουζούκι από τα ηχεία όσο μπορούσα πιο άχναρο κι έπαιξα τον ύμνο της ομάδας όσο γρήγορα μπορούσαν οι κωλοκούρδιστες χορδές μου — σίγουρα είχε γίνει κάποιο λάθος στην ηχογράφηση αλλ' εκείνη την ώρα μου φαινόταν πως είχα γεννήσει τον εθνικό ύμνο του Πειραιά από μέσα μου.

Θυμάμαι εκείνον τον Σεπτέμβρη του 2013 σαν να 'ταν χθες. Πήγαινα κάθε πρωί στη Λεωφόρο Αθηνών μες στη ζέστη, πάνω στο ποδήλατο μου, φορώντας τη μπλούζα τόσο παλιωμένη πια που το κόκκινο είχε γίνει μπεζ σημεία. Στάθμευα κάτω από τους πύργους κι έμενε εκεί που οι φτερούγες του ανέμου ξεσήκωναν τη σκόνη από την παλιά ασφάλτινα - κάτι που δεν συμβαίνει πια βεβαίως. Εκεί εκείνες τις ημέρες ο κόσμος περνούσε σιγά-σιγά προς το κατάστημα των εμπορικών του ΓΠΑ, βλέπαμε ο ένας τον άλλο σα φαντάσματα γνωριμίας δεκαετιών, σταματούσαμε να λέμε δυο λόγια για τον Κοσμά, σιγουριές πως αυτή τη φορά τα πράγματα ήταν διαφορετικά. Δεν ήταν όμως. Η ομάδα τότε είχε κάτι που σπάνια βλέπεις πια στα σημερινά μεγέθη. Ήταν σκληρός σα βράχος αλλά δούλευε σα οικογένεια. Θυμάμαι τον Τζιώρτζη στον πάγκο πριν ακόμη γίνει αυτό το ζήτημα των πύργων. Τα λεφτά ήταν λίγα, οι μισθοί καθυστερημένοι κάποιες φορές, αλλά όταν κατέβαινες στη βάση των πύργων νιώθεις πως κάθε πέτρα του γηπέδου γνώριζε το όνομά σου. Οι πύργοι εκείνοι πάνω είχαν άσβεστη φωτιά εκείνη την εποχή - δεν ήταν ψυχή μόνο, ήταν οι σπόγγοι που απορροφούσαν κάθε τύψεις, κάθε πίεση, κάθε ανάσα πνιγμένης πολιτικής. Τώρα; Τώρα έχουμε την ίδια ομάδα σίγουρα, αλλά κάπως πιο φανταχτερή. Τα μεγάλα κλικ των πρωταθλημάτων έχουν αλλάξει τα δεδομένα, βεβαίως, μα η ουσία λείπει κάπου εκεί πάνω στους πύργους. Την άλλη Κυριακή έτυχε να πιω ένα καφέ στο Φάληρο κουβέντα με κάποιους γερο-οπαδούς. Έκανα την κουβέντα - αυτοί θυμόταν την εποχή εκείνων των πύργων σα μια προσωπική τους ιστορία, σα κάποιο κομμάτι τους που είχε χαραχτεί πάνω στα χέρια τους μέσω της σκληρής δουλειάς των δεκαετιών. Η σημερινή ομάδα έχει περισσότερους τίτλους βεβαίως, περισσότερες εμφανίσεις στην Ευρώπη, περισσότερες φιλοξενίες διεθνών παικτών που φοράνε την κόκκινη φανέλα. Μα όταν ρωτώ αυτούς τους ίδιους ανθρώπους τι τους λείπει πιο πολύ, δεν αναφέρουν τίποτε τεχνικό. Λένε πως εκείνες τις νύχτες μετά τους αγώνες, όταν οι πύργοι ήταν ακόμη όρθιοι, νιώθες πως η πόλη έπαιρνε ανάσα μαζί με την ομάδα. Στην επόμενη γωνία ήταν η γειτονιά σου, εκεί στην άλλη πλευρά η κουζίνα της μητέρας σου, στην άλλ牌arrera ο σύλλογος όλων αυτών των ιστοριών. Και βγάζεις έναν μεγάλο συγκλονισμό όταν βλέπεις σήμερα κάτι παρόμοιο ξανά στις γειτονιές. Την ίδια εκείνη αίσθηση οικογένειας στους δρόμους μετά τους αγώνες, τα ίδια τραγούδια σα μουσική υπόκρουση των χαμένων χρόνων, την ίδια θέρμη εκεί όπου πριν υπήρχε μόνο κρύο αδιαφορία. Αυτά δε γίνονται ποτέ από μια ομάδα σα σύνολο που δουλεύει μόνο μέσα στη γυαλιστερή παρουσίασης. Αυτά δημιουργούνται εκεί πάνω στους πύργους, εκεί όπου η ιστορία γράφεται όχι μόνο στους τίτλους αλλά στις λεπτομέρειες των βημάτων εκείνων των ανθρώπων που επέλεξαν να πολεμήσουν μαζί μέσα στο ίδιο όνομα. Στην ουσία λοιπόν, η ομάδα υπάρχει ακόμα - αλλά εκείνοι οι πύργοι ήταν σα η ψυχή της ψυχής. Μετά το γκρέμισμά τους, όλα έγιναν λίγο πιο εύκολα στην επικράτηση των τίτλων αλλά αρκετά πιο δύσκολο στο πως νιώθεις όταν φοράς εκείνο το κόκκινο. Σιγά-σιγά ξαναχτίζουμε εκεί πάνω ξανά σιγουριά στα βήματα εκείνου του αγώνα που συνεχίζεται από γενιά σε γενιά, μα εκείνες οι νύχτες σα ξεχωριστό τραγούδι του Πειραιά έχουν γίνει λίγο πιο σπάνιες. Μα όταν ξαναβγούνε τραγούδια στους δρόμους σαν τότε... αλήθεια εκείνες οι στιγμές έγιναν λίγο πιο συχνές τελευταία; 😊

Μα στον Φάληρο εκείνο το βράδυ του '92 πούλαγα μπύρες σ' ένα τραπέζι-κεραμιδιά και ψιλοκρέμαζα αγγούρια όταν είδα τον Γιώργο από τον Ταύρο να σηκώνεται όρθιος σα στήριγμα και να φωνάζει "ΑΥΤΟΙ ΔΕΝ ΠΕΦΤΟΥΝ ΠΟΤΕ!"... κάτι έφαγα κεραμίδι εκείνης της κραυγής στο πρόσωπο! 🍿😂 Μετά τριάντα λεπτά μου 'φερε δύο τριαντάφυλλα λες κι ήμουνα γαμπρός, ενώ γύρω μας τραγουδούσαν όλοι τον ύμνο σα να μην υπήρχε αύριο! Τώρα λες κι εκείνοι οι πύργοι ήταν ζωντανός παντοτινός μάρτυρας πως όταν κάποιος φορά κόκκινο φοράει κι ένα κομμάτι ιστορίας στους ώμους! 💪🔴 Και εγώ ρε φίλε σήμερα που τους ξαναβλέπω να υψώνονται σιγά σιγά πάνω από τη Μαρίνα σου λέω: "Πάμε, κάνουμε μια δεύτερη δουλειά στους πλάτες των γερόντων, γιατί αυτοί οι πύργοι έγιναν όχι μόνο σύμβολο αλλα κι επισήμανση πως όταν ένας Πειραιώτης σηκώνει το κεφάλι του εκεί πάνω έχει ακόμη αρκετή δύναμη για να γκρεμίσει οποιαδήποτε αισιοδοξία στο λιμό! 😂🤣🍻