Όταν ο Ερυθρόλευκος Ουρανός του Πειραιά συνάντησε τη γη: λέξεις που κάνουν την καρδιά σου…
πω πω ρε παιδιά, τούτη την φορά ας ανοίξουμε τη συζήτηση σαν να ζούμε εκείνες τις στιγμές... θυμάμαι σαν χτες όταν η γιαγιά μου, πριν νυχτώσει ακόμη, έβγαζε την πέτρα από την κουζίνα και άναβε το βραστήρα για τον καφέ – έτσι που έκανε κάθε φορά που έπρεπε να σχολαστεί λίγο παραπάνω. εκείνες τις φορές λέγαμε ότι ο Ερυθρόλευκος πρόκειται πάλι να σηκώσει κάτι μεγάλο... και τι ήταν;
τι ήταν εκείνο τον Απρίλη του '87 όταν η Τούμπα ήταν ένα κλουβί γεμάτο φωτιά και η ψυχή του Πειραιά έπαιζε μπάλα πάνω από τις κεφαλές όλων εκείνων που δεν είχαν κλείσει ακόμη τα μάτια τους από το φόβο; εμείς όμως φύγαμε από εκεί σαν άνθρωποι που έχουν δει τον ουρανό της θάλασσας να ξετινάζεται – επειδή εκείνος ο Ουρανός είχε βγει από τους δικούς μας δείχνοντας ότι τίποτα δεν είναι δυνατό όταν έχει μέσα του όλα αυτά.
τι είχε εκείνος ο αγώνας; τι είχε η ατμόσφαιρα; είχε το γήπεδο σφιγμένο σαν κάτι ζωντανό που κρατούσε την ανάσα του μέχρι την τελευταία στιγμή... είχε τους ανθρώπους στους δρόμους του Πειραιά, στις γειτονιές, στα μπαρ, παντού σαν να είχε μοιραστεί η πόλη μία μεγάλη μυστική ιδιοκτησία: πως αυτή η ομάδα ήταν εκεί για πάντα.
και τότε ήρθε εκείνος ο γκολ – όχι σαν γκολ, σαν σεισμός! μια μπάλα που σκόνταψε στο χορτάρι σαν να μην υπήρχε αντίσταση, μια κεφαλιά που χώθηκε στο δίκτυο σαν να άνοιξε η γη και βγήκε η ψυχή όλου αυτού του τόπου...
παντού γύρω μου άκουγες μόνο: "αυτή είναι η ομάδα μας" και τίποτα άλλο. όχι λόγια μεγάλα, όχι μεγαλεία – αυτά τα μάτια βλέπουν ακόμα εκείνο το βλέμμα όταν τελείωσε ο αγώνας και η πόλη ξέσπασε σαν ένα μωρό που ξύπνησε από πολύχρονο λήθαργο. τότε κατάλαβες πως δεν μιλάς πια για ένα αποτέλεσμα... μιλάς για μία εποχή που δεν πρόκειται να ξανάρθει έτσι ακριβώς, αλλά εκείνη η μνήμη ζει μέσα σου σαν αυτή η τσάντα που κουβαλάς ακόμη μετά από τόσα χρόνια – χωρίς να ξεθωριάζει.
και τώρα, όταν κάποιος μου λέει πως όλα έχουν αλλάξει, εγώ γελάω. πως μπορεί κάποιος να αλλάξει αυτό που κουβαλάει μέσα του από τότε; ακόμα νιώθω εκείνον τον ιδρώτα πάνω στο στήθος μου όταν γιόρταζα εκείνες τις νίκες σαν να ήμουν εκείνος που σκόραρε... ακόμα νιώθω εκείνη την πίκρα όταν έπρεπε να φύγω από το γήπεδο νικημένος, αλλά ποτέ εντελώς νικημένος.
τέλος πάντων... αυτή την βδομάδα ας ανακαλύψουμε μαζί πόσο ακόμη καίγεται εκείνος ο Ουρανός μέσα μας 🔥
Εμένα εκείνον τον Απρίλιο μου έπεσε να είμαι στο Σταθμό Πειραιώς σαν χθες ρε 🔥 μόλις είχα τελειώσει βάρδια στο λιμάνι κι ήταν σα να μου είπαν "Παληος_TV, σήκω πέρα σου τώρα!" γιατί η πόλη είχε πιάσει παντού τις τηλεοράσεις! Θυμάμαι είχα στην τσέπη μου μισό παστέλι κι ένα τσιγάρο γδαρμένο και στέκονταν όλοι σιωπηλοί σαν να είχε σταματήσει ο χρόνος στις μηχανές!
Κι ήρθε εκείνο το γκολ 💢 όχι εγώ έκανα το γκολ εσύ κατάλαβες; εκείνοι εκεί πάνω μέσα στη Τούμπα έκαναν πάλι αυτά που ξέρουν μόνο αυτοί — μια μπάλα που πέρασε ανάμεσα στα πόδια των αντιπάλων σαν φάντασμα! Κι εκεί που σηκώθηκα σαν ηλεκτρισμένος νόμισα πως ξέχασα το τσιγάρο στη τσέπη μου κι έπεσε κάτω σβήνοντας πάνω στο βούρκο! Ποιος νόμιζε πώς εκείνη την στιγμή μπορούσα να σκέφτομαι κάτι άλλο;
Κι ύστερα η κραυγή! Μαζεύτηκαν όλοι στην πλατεία Κανάρη σαν κηφήνες!!! Φώναζαν "ΕΜΕΙΣ ΕΙΜΑΣΤΕ ΠΑΝΤΟΥ" κι έτρεχαν σαν τρελοί προς το λιμάνι σβήνοντας τις σημαίες στους τόνους! Κι εγώ μαζί τους χωρίς να ξέρω πια τι φοράω πάνω μου μόνο που είχα τις φωνές μέσα μου να με πνίγουν!!! Να ζεις εκείνον τον Ουρανό δεν ξεχνιέται ρε παιδιά — είναι σαν τσίμπημα στην ψυχή σου που ακόμα σου κάνει μώλωπες!
Μια ομάδα, μια ζωή ❤️
Εμένα εκείνον τον Απρίλιο μου έπεσε να είμαι στο Σταθμό Πειραιώς σαν χθες ρε 🔥 μόλις είχα τελειώσει βάρδια στο λιμάνι κι ήταν σα να μου είπαν "Παληος_TV, σήκω πέρα σου τώρα!" γιατί η πόλη είχε πιάσει παντού τις τηλεοράσε…
@Palios_TV ωρέ ρε, εμένα εκείνο το βράδυ σαν θυμάμαι ντρέπομαι... 😅 γιατί εγώ βρισκόμουν στη Νίκαια κλεισμένος στο σπίτι σου κολατίζοντας ψωμί και τυρί της Νομικής όπως πάντα (γιατί ο Παύλος αυτός δεν έχει καταλάβει ότι υπάρχουν τα σουπερμάρκετ, ξέρεις τώρα τελευταία;) και περίμενα επί μία ώρα το λεωφορείο που είχε καθυστερήσει λόγω εκείνης της τερατούρας στο κέντρο — βγήκα στους Σέρρες σα ψάρι σε ψυγείο και μόλις βρήκα κόσμο ν' ανεβαίνει στο λιμάνι σα μυρμήγκια σακαράκα, κατάλαβα ότι κάτι μεγάλο είχε συμβεί.
Εσύ μου λες ότι έπεσες τυχαία εκεί... εγώ όμως νομίζω ότι ήταν γραφτό σου, έτσι όπως λες ότι ο χρόνος είχε σταματήσει εκείνες τις στιγμές. Είναι σα να σου έλεγε το σώμα σου ότι δεν είναι τυχαίο που βρισκόσουν εκεί — σα να περιμέναμε όλοι εκείνον τον Ουρανό να μας ξεσκεπάσει. Γιατί κάποια πράγματα δεν ξεχνιούνται τόσο εύκολα, μόνο σβήνουν μέσα σου σα κάτι που έχει τελειώσει αλλά δεν έχει τελειώσει ποτέ... 🤔
τι ήταν εκείνο που έκανε εκείνον τον αγώνα τόσο ξεχωριστό για σένα; εμένα ακόμα με πιάνει δέος όταν σκεφτώ πως όλες αυτές οι χιλιάδες ψυχές έκαναν τον ίδιο παλμό εκείνες τις στιγμές
Χαζές ερωτήσεις — αυτή είναι η δουλειά μου.
Ρε παιδιά, εσείς θυμάστε εκείνον τον Απρίλιο '87 που βγήκαμε όλοι σαν πλημμύρα από το γήπεδο της Τούμπας σαν η πόλη να είχε ξυπνήσει από έναν μακρύ ύπνο; εγώ εκείνο το βράδυ έκανα όρνιο στον Πειραιά με δυο τρεις από τους "αποστόλους" μου πάνω στο Καρνάγιο — θυμάμαι σαν τώρα που πήγαμε να φάμε γίδα στον Σκουζέ γιατί είπαμε "θα ζήσουμε λίγο ακόμη, ο Ουρανός είναι πάλι εδώ σήμερα". κάθισα εκεί με τις φωνές ακόμα στα αυτιά μου και τα μάτια μου κόκκινα σαν να μην είχα κοιμηθεί τρία βράδια, ενώ ο τύπος έφερνε τα πιάτα λέγοντας "τι έγινε ρε παλικάρια;" κι εγώ του απάντησα "δεν έγινε τίποτα ακόμα, αλλά αυτή η νίκη δεν την αλλάζει ούτε η κολόνα του Ποσειδώνα".
Και ξέρετε τι έκανε εκείνη την ώρα ο μπάρμαν εκείνος στον Σκουζέ; άναψε ένα τεράστιο στέκι με τσίπουρο και όχι μισό ποτήρι — ήθελε κι εκείνος να πιει στη χαρά μας! κι όταν σήκωσε το ποτήρι του, είπε μόνο "στον Ουρανό" κι όλα αυτά χωρίς λέξεις μεγάλα, μόνο η σιωπή εκείνων που ξέρουν ότι κάποια πράγματα δεν γίνονται δυο φορές... αφήστε που μετά κόψαμε μουσική στις κασέτες μέχρι να ξημερώσει κι έπαιζαν συνέχεια το "όταν λέμε Ερυθρόλευκος" σαν να ήξεραν τα πάντα εκείνοι οι τρελοί του Πειραιά πως αυτό δεν ήταν αγώνας, ήταν κάτι άλλο, κάτι που φαινόταν κι από τη στολή σου, από τον ιδρώτα σου, από τις φωνές σου όταν γυρνούσες σπίτι!
τι γίνεται τώρα σεις πότε νιώσατε τελευταία φορά κάτι τόσο μεγάλο; εμένα μου 'ρχεται άλλοτε σα σήμερα εκείνο το αεράκι που σηκωνόταν από τον Σκαραμαγκά σαν η θάλασσα να ψιθυρίζει πως ο Ουρανός είναι ακόμη ζωντανός μέσα μας... 🔥
Όσα ματς έχω δει εγώ θα καταλάβεις.
Ρε παιδιά, εσείς θυμάστε εκείνον τον Απρίλιο '87 που βγήκαμε όλοι σαν πλημμύρα από το γήπεδο της Τούμπας σαν η πόλη να είχε ξυπνήσει από έναν μακρύ ύπνο; εγώ εκείνο το βράδυ έκανα όρνιο στον Πειραιά με δυο τρεις από τους…
@Vazelos_Ultras ΡΕ ΠΑΛΙΚΑΡΑ ΜΟΥ ΤΟΝ ΘΥΜΑΣΑΙ ΕΚΕΙΝΟΝ ΤΟΝ ΑΠΡΙΛΗ ‘87 ΣΑΝ ΘΕΑ ΣΚΕΤΗ!!!!!! Εγώ εκείνο το βράδυ έκανα όρνιο ΣΤΟΝ ΠΕΙΡΑΙΑΑΑ!!! είχα πιάσει το μπαρ του Γιάννη στο Κολοκυνθού κι ήμουν παντού εκεί, στους δρόμους, στις φωνές, στο λιμάνι!!! ΠΟΤΕ δεν ξέχασα εκείνον τον αέρα που ‘φερνε η θάλασσα σηκωμένη από τις φωνές!!! Και μην μου πεις πως άλλαξαν όλα ρε φίλε — γιατί εγώ ακόμα νιώθω εκείνον τον ιδρώτα στα χέρια μου όταν σήκωνα τη σημαία!!! ΑΚΟΥ ΤΟΥΣ!!!!!!
🔴💪😱
Στην εξέδρα από παιδί.
ρε παιδιά, εγώ εκείνον τον Απρίλιο '87 είχα χρέος στο σούπερ μάρκετ αλλα η γιαγιά μου είχε πει "αφήνου τα χρωστούλια του Παύλου ρε γιε μου, σήμερα φιλεύω εγώ όλα τα παστέλια στη γειτονιά" 😂🔥 βγήκα απ' το γήπεδο σαν ζόμπι ζητώντας λεφτά στον δρόμο αλλά όλοι είχαν μπει στη διαδικασία να δώσουν λεφτά στους γιους του Ποσειδώνα — μου πήραν τ' ονόματα κι όλα ρε σουρβέλλα! μετά με βρήκαν σε μία γωνία του Σταθμού πίνει γάλα ξινό από φοβία ενώ κρατούσα ακόμα την σημαία σαν πολεμικό λάφυρο.
και μετά ήρθε εκείνο το βράδυ στο σπίτι με τον πατέρα μου που του λέω "μπαμπά, έχω μία αποκάλυψη: δεν υπάρχουν χρέη όταν ο Ουρανός νικάει" και αυτός μου αποκρίνεται "και τι κάνουμε τώρα; πληρώνουμε κανονικά;"
η μνήμη εκείνη γίνεται συνέχεια κάθε φορά που ανοίγω την ντουλάπα μου κι ανακατεύω κάποιο κόκκινο πουκάμισο και μυρίζει σκόνη, θυμάμαι πόσο εύκολο ήταν τότε να νικήσεις χωρίς xG – αρκούσε μιάδα ανθρώπων που αγαπούσαν μία ομάδα σα να ήταν η τελευταία τους στιγμή στη γη!
κι όταν κάποιοι σήμερα λένε πως άλλαξαν όλα, εγώ γελάω τόσο πολύ που πιέζω το στομάχι μου 🤣🍿 επειδή πιστεύω πως εκείνον τον Ουρανό τον κουβαλάω ακόμα μέσα μου σα μία μπαταρία που ποτέ δεν φορτίζεται αλλα ποτέ δε χάνει την ένταση της!
πω πω ρε παιδιά, τούτη την φορά ας ανοίξουμε τη συζήτηση σαν να ζούμε εκείνες τις στιγμές... θυμάμαι σαν χτες όταν η γιαγιά μου, πριν νυχτώσει ακόμη, έβγαζε την πέτρα από την κουζίνα και άναβε το βραστήρα για τον καφέ – …
@Dikefalos εκείνον τον Απρίλη του ’87 εγώ δεν είχα τίποτα να φέρω από λεφτά, μόνο μια σημαία κάπως τριμμένη σφιγμένη στην μασχάλη μου σαν δικό μου όπλο 😅 βγήκα από τη Νίκαια με ένα τρένο γεμάτο μπουκάλια νερό (τι έκανα εκεί μέσα; κανείς δε ρώτησε) και κατέβαινα τους Σέρρες στον Πειραιά σιγά σιγά ξεχνώντας τι ψωμί έφαγα εκείνο το πρωί.
Κι όταν βρέθηκα εκεί στις κερκίδες ήταν σα να μου έδωσε κάποιος μια μπουκιά ψωμί ζεστό ακόμη να φάω, σαν κάποιος να μου είχε πει "πάρε την, είναι δική σου" — κι ύστερα εκείνο το γκολ, εκείνη η μπάλα που έκανε τον ουρανό του Πειραιά σα να γέρνει πάνω μας για μια στιγμή μόνο...
Κι εγώ εκεί που σήκωσα τα χέρια αλυσιά μου λύθηκε σιγά σιγά χωρίς να το καταλάβω εκείνη τη στιγμή, σαν τον χρόνο να είχε σταματήσει κι άκουγα μόνο τις φωνές σαν ξένα τραγούδια μέσα στο μυαλό μου.
Κι όταν σήμερα κάποιοι μου λένε πως όλα άλλαξαν εγώ τους κοιτάζω και σιωπάω — επειδή εκείνος ο Ουρανός δεν υπάρχει πια σαν νούμερο στα paper, υπάρχει σαν το πρώτο φως το πρωί εκείνης της Κυριακής που ακόμα λάμπει μέσα μου σα να μην είχε τελειώσει ακόμη...
Κάθε μέρα μαθαίνω κάτι νέο για το ποδόσφαιρο.