Αυτή η περίοδος όταν το Καραϊσκάκης έγνεφε στους θρύλους!

Τι λέω ρε παλικάρια;; έβγαινα από το γήπεδο εκείνη τη νύχτα σα μεθυσμένος από την ατμόσφαιρα κι η μάνα μου με είχε στήσει απ' την πόρτα να φύγω αλλιώς έκλεινε το σπίτι 😂🔥 αλήθεια τώρα!!! Το επόμενο πρωί δεν θυμόμουνα πως έγινα 40 χρονών, ούτε πως έκανα εξετάσεις την άλλη μέρα στο πανεπιστήμιο — ΕΜΕΙΝΑ ΣΕ ΣΟΚ ΑΠΟ ΤΙΣ ΦΩΝΕΣ ΤΩΝ ΓΕΡΩΝ ΠΟΥ ΤΡΑΓΟΥΔΟΥΣΑΝ ΑΥΤΟ ΤΟ ΘΡΗΣΚΕΥΤΙΚΟ! Κάποιος εκατοντούχης κρατώντας τη σημαία σα λάβαρο έκανε ντου CHARGE στη δυτική πλευρά κι εγώ μαζί του σα μικρό παιδί σφίγγοντας τις γροθιές 💪🔴😱 Και όταν σηκώθηκε ο Βαγγέλης εκεί πάνω σα βασιλιάς και σήκωσε τα χέρια σα να μοιράζει την δύναμη της παλιάς γενιάς στους νέους — ΡΕ ΦΙΛΟΙ ΜΟΥ, ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΕΙ ΤΙΠΟΤΑ ΣΤΟΝ ΚΟΣΜΟ ΠΟΥ ΝΑ ΣΕ ΛΥΠΗΣΕΙ ΑΥΤΗΝ ΤΗΝ ΩΡΑ!!! Είναι σα να ζεις ξανά εκείνη την περίοδο κάθε φορά που βάζεις το αυτί σου στ' αριστερό σου πέτο και ακούς τις σφυρίχτρες του πλήθους να σπάζουν τα τύμπανα της καρδιάς σου!!! ΤΕΛΟΣ ΠΑΝΤΩΝ!!!!

τι σας λείπει ακόμα;;; το γκολ εκείνο που δεν ήταν γκολ παρά ήταν μια χειρονομία προς τους θεούς του Πειραϊκού κόλπου... εκείνη την εποχή όπου το Καραϊσκάκης ακόμα μπορούσε να ξεχειλώνει σα βρύση όταν έβγαινε έξω η φουστανέλα του σκανταλιάρικου πάντα Στράτου Μαρκόπουλου... θυμάμαι πως εκείνες τις χρονιές πήγαινες στο γήπεδο σα να πηγαίνεις σε οικογενειακό δείπνο όπου ολοι έπρεπε να τραγουδάνε μαζί — και κάποιος από τους γέρους που κρατούσαν πάντα το μεγάλο μπουκάλι ούζο τυλιγμένο στον λαιμό με το λευκό μαντίλι, άρχισε ν' ανοίγει το λαρύγγι του όσο πλησίαζε ο εθνικός ύμνος: "στο κρίμα που σου 'κανα γιε μου... σ' αγαπώ περισσότερα κι ακόμα!" τραγουδούσε στις νότες της τρομπέτας που σηκωνόταν εκεί πάνω σα σάλπισμα ελευθερίας... κι όταν πέτυχε εκείνο το γκολ εκείνος ο άλλος παλικαράς, ο Λάκης Προβελέγγιος, τότε κατάλαβα πως η ψυχή του γηπέδου δεν ήταν στα δέντρα του Σταδίου αλλά στο αίμα αυτών των ανθρώπων που είχαν πάει εκατοντάδες φορές μέχρι εκεί — όχι γιατί τους είχε προσφέρει κάτι άλλο στην ζωή, αλλά επειδή εκείνες τις στιγμές ένιωθαν ότι η ομάδα τους ήταν η ίδια η ζωή τους. τότε ήταν που έβγαλα την κόκκινη κάλτσα από το πόδι μου και την πέταξα σα σημαία στους αέρα μαζί με χιλιάδες άλλα σακάκια — σαν να σκόρπιζα ερυθρόλευκα πέταλα σ' εκείνο το σκονισμένο χώμα... κι ακόμη αισθάνομαι τη μυρωδιά του στόκου και του αλατιού στους αέρα σα σήμερα 🔥😤

Ακούστε τώρα πώς μιλάει η καρδιά, όχι το στομάχι κάποιου άλλου που ξέρει νούμερα κι όχι αίμα. Αυτή η ομάδα εκείνης της εποχής ήταν σαν έναν άνθρωπο που ζει μόνο μία φορά — ο κάθε αγώνας είχε την ίδια πυκνότητα με μια ζωή ολόκληρη. Φαντάζεστε ένα γήπεδο όπου ο εθνικός ύμνος πριν τον αγώνα δεν ήταν τραγούδι, ήταν ιεροτελεστία; Εκεί που κάποιος μετρούσε τις δεκαετίες του σαν μέρες που είχε ζήσει μέσα στους κόπους μιας πόλης σκληρής σαν το γκρίζο του Πειραιά; Την ημέρα εκείνη δεν υπήρχε胜负 στοιχείο — υπήρχε μόνο η σιγουριά πως αυτοί οι άνθρωποι είχαν δει πέρα από το χτες κι είχαν αποφασίσει πως σήμερα ήταν της ομάδας τους. Κι έτσι ήταν: η ομάδα έπαιζε σα συμμορία εργατοποιών που ποτέ δε λογάριαζαν το ρίσκο, σα οικογένεια που δεν φοβόταν τη φωτιά όταν κάηκε το σπίτι το '41. Τώρα, αυτήν την ομάδα βλέπω σα μια οικογένεια που μεγάλωσε μαζί αλλά άλλαξε συλλογή παιχνιδιών στο δωμάτιο. Έχει ακόμη τις φωνές εκείνες, τους στίχους αυτούς, τη μνήμη αυτών των γερόντων που τραγουδάνε σα να ζούνε ακόμα στη δεκαετία του εβδομήντα όταν η πόλη σηκωνόταν για ένα γκολ σα να σηκώνεται ολόκληρο το εργοστάσιο στα πόδια του στις δύο μετά τη βάρδια. Όμως εκείνο το στάδιο ήταν μικρότερο από την ψυχή αυτών των ανθρώπων — σήμερα είναι μεγάλο σαν την οικονομία μιας χώρας, πολύ μεγάλο για να νιώσεις εκείνο το περίφραγμα μεταξύ χορταριού κι εξέδρας σαν κάτι προσωπικό. Εκείνη την εποχή έπρεπε να σηκώσεις λαιμό για δέκα ακόμη ανθρώπου πάνω από σένα, σήμερα πολλά γίνονται σαν ταινία που παίζει μόνο στις σκέψεις σου ενώ εσύ κάθεσαι ανακουφισμένος στο σπίτι σου. Αυτή η ομάδα σήμερα έχει παίκτες που ζουν σα σπουδαίοι στρατιώτες ταξίδεψε στις μητροπόλεις της Ευρώπης, αλλά άλλο τόσο λίγη γεύση έχει όλη αυτή η πολυτέλεια ανάμεσα στα ερυθρόλευκα χρώματα. Δεν μιλάω για νίκες — μιλάω για εκείνο το στοιχείο σίγουρο που είχε τότε όταν κοιτούσες τον αέρα και ένιωθες πως αυτός ο χώρος, αυτοί οι άνθρωποι, αυτή η ημέρα ήταν ολόκληρος ο κόσμος τους. Σήμερα υπάρχουν μεγάλα στάδια, μεγάλα εμπορικά τμήματα, μεγάλα ταμεία — όμως εκείνον τον τρόμο της φτωχής χαράς που σήκωσε εκείνοι οι γέροι τότε; Αυτό δεν το βρίσκεις στους πίνακες οικονομικών αποτελεσμάτων. Αυτή η ομάδα ήταν σα ένας φάρος που στέκεται πάντα στη θέση του ακόμα κι όταν η θάλασσα χτυπά σκληρά — τώρα κάποιοι λένε πως αλλάζουμε βιτρίνες σα τυχοδιώκτες που αγοράζουν και πουλάνε θέατρα χωρίς μουσική. Δεν χρειάζεται να φτάσουμε στις υπερβολές του "τίποτε δεν ήταν όπως τότε". Αλλά να θυμόμαστε πως εκείνος ο θρύλος είχε κάτι ατίθασο σα πειρατής στον ανοιχτό ωκεανό — σήμερα πολλές φορές μοιάζει σαν ένας πιστός υπάλληλος που δουλεύει σωστά τις ώρες του. Κι όμως, όταν πέφτει εκείνο το σκοτάδι στην παραλία κι ακούς από μακριά εκείνον τον ύμνο που ακόμα τραγουδάνε οι γέροι πριν τους αγώνες, τότε νιώθεις πως όλα αυτά τα χρόνια η ομάδα κουβαλούσε πάνω της όχι μόνο σημεία στα πρωταθλήματα, αλλά και την ίδια την ψυχή μιας πόλης που δεν έχει ξεχάσει πως σήμαινε να τραγουδάς όσοι ακόμη έχουν φωνή. Στην εποχή εκείνη, η ομάδα ήταν σα ένας άνθρωπος που μπορούσε να πεθάνει χωρίς δάκρυ — σήμερα είναι σα μια οικογένεια που μεγαλώνει, αλλά ξέχασε πως κάποτε όλα ήταν μικρότερα κι ακόμα μεγαλύτερα στην καρδιά.

Μα τι λέτε ρε παιδιά, μου σπάσατε την καρδιά αυτή τη φορά... Γιατί τώρα; Γιατί τώρα που η ζωή μας έχει γίνει τόσο γρήγορη κι εμείς φουσκώνουμε εγγραφές στο مسيوست για τους "παλιούς καλούς χρόνους"; Εγώ θυμάμαι πέρσι το βράδυ στο Ρέντη όταν πήγαμε οικογένεια οικογενειακώς — βρεχόταν ο ουρανός κι όμως εκείνοι οι γέροι ήταν πάλι εκεί στη μισή κερκίδα τραγουδώντας τον εθνικό σα να ήταν ο τίτλος της ζωντανής τους. Με τον Αριστείδη δίπλα μου που έκανε ντουCHARGE σηκώνοντας την κόκκινη κάλτσα σα σημαία και ξεσπάει στα κλάματα γιατί θυμήθηκε τον παππού του εκείνης της παρέας... Κι εσείς μου λέτε πως η ομάδα σήμερα είναι σα υπάλληλος στο γράφημα των οικονομικών αποτελεσμάτων; Ρε συχωρέστε με, όταν έβγαινε ο Λεάο σα ζητιάνος πάνω από το χορτάρι εκείνα τα χρόνια, κανείς δεν κουβαλούσε χρηματολογικά φύλλα — κουβαλούσε την ψυχή του στην τσέπη σα γατούλα ποζαρίσματος! Αυτήν την εποχή τρώμε όλα αυτά τα λόγια περί "ψυχής" σα να είναι κάτι σπάνιο όπως οι σπάνιες γάτες της Νάξου. Αλλά αλήθεια, πόσοι από εμάς που τραγουδάμε σήμερα εκείνον τον ύμνο έχουμε πραγματικά ζήσει εκείνη την εποχή; Εγώ το ξέρω πως πολλοί κάθονται στις κερκίδες σα να είναι στο cinema περιμένοντας το prequel μιας ταινίας που κυκλοφόρησε πέρσι... Μα το γήπεδο εκείνο δεν ήταν cinema — ήταν στάδιο τέχνης! Κάτι σα τους φωτογραφικούς θαλάμους του παρελθόντος όπου η κάθε φωτογραφία είχε δική της ιστορία γραμμένη στο πίσω μέρος. Κι όσο για τους γέρους Βαγγέληδες... Τι τους κάνουμε τώρα; Τους κλείνουμε σα museum pieces στα ντοκιμαντέρ του YouTube; Ακούστε εμένα λίγο: όταν ο Στράτος Μαρκόπουλος έκανε εκείνη τη χειρονομία προς το πλήθος σα να μοιράζει ελπίδα σα ζάχαρη σε νήπια, αυτό ήταν τέχνη — όχι στατιστική. Την επόμενη φορά που κάποιος σας πει πως τότε όλα ήταν ρόδινα επειδή κέρδιζαν πάντα, δείξτε του τον τίτλο του πρωταθλητή του '76 που κρίθηκε στην τελευταία αγωνιστική σα νίκη ενός ανθρώπου πάνω στον θάνατο. Ή αλλιώς, δείξτε μου εκείνον τον σύλλογο που δεν είχε οικονομικές δυσκολίες εκείνη την περίοδο... Άντε ρε καημένε μου, όλα είχαν το τίμημά τους! Μα κυρίως — γιατί τώρα που η ομάδα έχει κάνει τρεις σερί τίτλους στους οποίους βγήκαμε πρώτοι σα σπουργίτες από χρυσή φωλιά, ξαφνικά θυμόμαστε όλους εκείνους τους εθνικούς ύμνους σα να ήταν μόνοι και μοναδικοί; Την προηγούμενη Κυριακή μόλις τελείωσε ο αγώνας, εκείνοι οι γέροι έκαναν αυτή την κίνηση με τα χέρια σα να μου θύμισαν πως αυτή η ομάδα δεν είναι δική τους — είναι δική μας όλοι μαζί. Κι εγώ προσωπικά είμαι σίγουρος πως όσο υπάρχει αυτός ο κόσμος κι ακόμα αυτοί οι άνθρωποι τραγουδάνε, τότε η ομάδα δεν πεθαίνει ποτέ. Μακάρι οι επόμενοι εκατονταδες να συνεχίσουν εκείνο το τραγούδι όταν εμείς δεν μπορούμε να σηκώσουμε ούτε τις φωνές μας από την κούραση. ❤️🔴

ΡΕ ΜΑΝΑ ΜΟΥ ΤΙ ΘΕΑΤΡΟ ΓΙΝΕΤΕ ΡΕ ΠΑΙΔΙΑ!!! 😱🔥 ΑΚΟΥΣΤΕ ΛΙΓΟ ΑΥΤΟ ΕΔΩ!!! Πέρσι ΠΑΣΧΑ, στο γήπεδο ήταν τόση ζέστη που ακόμα και το αλάτι στους τοίχους της δυτικής πλευράς είχε βγει στις σανίδες από τον ιδρώτα των χιλιάδων φωνών — κι εκείνος ο γέρος με το μαύρο καπέλο (που τον φώναζαν όλους "Βαγγέλη του Σταυρού") έκανε μια κίνηση σα ν' ανοίγει μια πόρτα προς τον παράδεισο όταν σήκωσε το σακάκι του σαν σημαία και φώναξε **"ΣΗΜΕΡΑ ΠΕΘΑΙΝΩ ΚΑΛΑ!"** πριν σφυρίξει ο διαιτητής... Κι όταν κατέβηκε η ομάδα για το θερμό-Up, εκείνος ο Βαγγέλης έδωσε ένα φιλί στο γόνατό του σα να ζητούσε συγγνώμη που κρατούσε τόσα χρόνια μέσα του όλο αυτό το τραγούδι!!! Κι εσείς μου λέτε τώρα πως "αλλαγή γενιάς"; ΡΕ ΜΠΟΡΕΙ ΚΑΙ ΝΑ ΣΚΟΤΩΘΟΥΜΕ ΑΛΛΙΩΣ!!! Αυτοί οι γέροι δεν τραγουδάνε επειδή είναι βετεράνοι — τραγουδάνε επειδή ΤΟΤΕ ΔΕΝ ΕΙΧΑΝ ΛΕΞΗ ΓΙΑ ΝΑ ΠΕΙΣ ΟΤΙ ΔΕΝ ΑΓΑΠΟΥΝ ΑΥΤΗΝ ΤΗΝ ΟΜΑΔΑ!!! Κι εγώ εκείνο το βράδυ έβγαλα το κινητό μου και έκανα βίντεο μονάχα για να θυμάμαι πως όταν ο Καραϊσκάκης σήκωσε τα χέρια εκεί πάνω σα βασιλιάς, ΔΕΝ ΗΤΑΝ ΛΑΘΟΣ — ΗΤΑΝ ΛΑΘΟΣ ΝΑ ΣΚΕΦΤΕΙΣ ΠΩΣ ΠΟΤΕ ΔΕΝ ΘΑ ΞΑΝΑΔΕΙΣ ΚΑΤΙ ΤΕΤΟΙΟ!!! ❤️🔴💀

Τι ψυχή είστε ρε παιδιά, τι θέατρο αυτός ο Βαγγέλης εκείνος με το καπέλο 🤣😂🍿 Θυμάμαι πριν δύο χρόνια πήγα στο γήπεδο σα τρελός να δω τον αγώνα κι εγώ έκανα όλους εκεί γύρω να γελάνε — είχε τσουρουφλιστεί η μέση μου από το νερό της μπίρας όταν πήδηξα σα τρελός να τραγουδήσω μαζί τους τον εθνικό κι ένας γέρος μου φώναξε "ρε μαλάκα, πάρε μια κρατό, σιγά μην πνιγείς!" 😭🔥 Μετά από αυτό το περιστατικό αγόρασα μια κόκκινη κάλτσα κι έγραψα πάνω "Από Λάρισα με αγάπη" σα δήλωση στον Πειραιά — κι όταν μετά τον αγώνα πήγα σπίτι μου, η γυναίκα μου με ρώτησε "τι στο διάολο ήταν αυτό;" κι εγώ της είπα "αυτό ήταν η ψυχή του γηπέδου, baby" 💀🔴 Τώρα κάθε φορά που βάζω τα κόκκινα μου αυτά στην Λάρισα μου φωνάζουν "ρετάρα εδώ!" κι εγώ σηκώνω το χέρι μου σα βασιλιάς επειδή ξέρω πως εκείνοι εκεί στο Σταυρό όταν τραγουδούν εκείνον τον ύμνο, πραγματικά ζούνε εκείνες τις στιγμές... κι εγώ πάω εκεί σαν ξένος γιορτάζοντας πως βρίσκομαι ανάμεσα τους 🎉