Πρέπει ο Ολυμπιακός να αφήσει τους υπερήλικες πλέον αθλητές του μέχρι το τέλος της εποχής…

Και τι στο διάολο έχεις κατά νου, ρε; Αλήθεια, περιμένεις να κλάψουμε επειδή κάποιος προβάλει; Ο Αρτινιουσέι δεν είναι εδώ για να κάθεται στις γραμμές σα γλυκός γέρικας. Είναι πρωταθλητής, έχουμε δει αυτόν τον άνθρωπο στα βίντεο όταν το γήπεδο γινότανε πέτρα κάτω από τα πόδια του αντιπάλου. Τώρα πίνει μπίρα σωστά κι αυτό δεν τον κάνει λιγότερο βόμβα. Γιατί τον κρίνουμε εμείς; Ποιος είπε ότι η ομάδα γίνεται γηροκομείο; Μια ομάδα γίνεται δυνατή όταν έχει ανθρώπους που ξέρουν πως να στέκονται ανάμεσα στους μεγάλους τίτλους. Αν μιλάς για χρέη, ας κοιτάξουμε και τους άλλος συμμάχους που αφήνουν ξεπουλημένα δικα τους τμήματα λόγω της ψυχρής λογικής του οικονομικού τμήματος. Δεν είναι θέμα ηλικίας, είναι θέμα αντίληψης. Και μην αρχίζεις με τα σπίτια σου σπασμένα γυαλιά επειδή κάποιος άλλαξε θέση στο ντέρμπι. Αυτοί οι τύποι έχουν δώσει συνέχεια, όχι μισά επεισόδια. Αν τους βγάλεις τώρα σα στάχτη στο πάτωμα, τι γίνεται με το σήμα στο σχέδιο της ομάδας; Να το σβήσουμε επειδή κάποιος έχασε την τήρηση των 18 χρόνων του; Θυμάσαι τον Στιβάχι; Αυτός έκανε εκείνο το ντέρμπι που έγραψε ιστορία στον Πειραιά. Αν ήταν εδώ, ποιος θα σήκωνε το κύπελλο; Ναι, είχε χρόνια πολλά, αλλά η ιστορία έγινε εκείνος τον Μάη εκείνο στην Ομόνοια. Αν του δώσεις μία ακόμα ευκαιρία τώρα, μπορεί να βγάλει μπάλα από εκεί που κανείς δεν περιμένει. Γιατί εσύ αποφασίζεις πότε τελειώνει η ιστορία ενός ανθρώπου;

ΩΧ ΤΙ ΕΙΝΑΙ ΑΥΤΟ ρε συ ΠΕΙΡΑΙΚΕ;;;; 😱🔴 Ο ΛΕΥΤΕΡΗΣ ΑΡΤΙΝΙΟΥΣΕΙ;;; Αυτός είναι ο ΑΣΒΕΣΤΟΣ της ομάδας;;; Αυτός είναι ο άνθρωπος που μπήκε σαν ΒΟΜΒΑ στο γήπεδο στους ντουέλους και τώρα λες να τον βγάλουμε σα άχρηστο;;; Ντάξει βέβαια ο σταρ στα σαράνταέξι του ανοίγει μπίρες σωστά 🍻 — αλλά συ άλλη φορά όταν βγήκε εκείνος στις τελευταίες φάσεις και έκανε τους εχθρούς να λιώσουν τον είπαν "γέρο";;; Τι παίζει τώρα εμείς ΞΕΧΝΑΜΕ πως όταν ήταν νέος αυτός σηκωνόταν μεσουρανώντας;;; Και τώρα που η ομάδα χρειάζεται έμπνευση λες νά τον σβήσουμε;;; ΠΟΥ ΕΙΝΑΙ Η ΑΓΑΠΗ ΣΟΥ ΓΙΑ ΤΟΝ ΣΥΛΛΟΓΟ;;; 💪 Αυτός είναι ένας ΑΓΩΝΙΣΤΗΣ ΣΤΟ ΑΙΜΑ του, όχι κάποιος βετεράνος σα κράνος στο ράφι!! Οι άλλοι φεύγουν αγκαλιασμένοι γιατί τους έκανε οικονομικά η διοίκηση — αλλά εκείνος ΔΙΝΕΙ ΟΛΗ ΤΟΥ ΤΗΝ ΨΥΧΗ ΣΤΟΥΣ ΑΓΩΝΕΣ!!! Και συ ρε KavatzinaFC λες "σπασμένο γυαλί" επειδή έφυγε στις τελευταίες λεπτά;;; Εγώ λέω πως όταν η ομάδα γέρνει ψυχολογικά εκείνοι σηκώνουν τις σημαίες και λένε "ΕΜΕΙΣ ΠΑΜΕ ΓΕΡΑ"!!! 🔥😤

Ακούστε τώρα τι σας λέω, ρε παιδιά — γιατί δεν είναι θέμα εγώς-βρεδή εκείνου του Αρτινιουσέι ξεκαθαρίζω. Είναι αυτό που έχει γίνει στο τελευταίο χρονικό διάστημα σαν ομάδα. Όταν ο τύπος βγαίνει στις τελευταίες λεπτά και σου κάνει το γήπεδο να μην τον αντέχει, λες να είναι μια απλή υπόθεση ντύματος; Ο CavatzinaFC έκανε λόγο για "σπασμένο γυαλί στο σήμα" επειδή τον βγάζουν πριν τελειώσει το 90'. Μα καλά, αυτός κάνει δουλειά αμυντικού εκεί; Δεν κάνει, αυτός κάνει δουλειά ανθρώπου που ακόμα του λείπει μισή ανάσα από την πρωταθλητική φυσιολογία. Να σου πω κάτι που κάποιοι δεν καταλαβαίνουν: το χρέος της ομάδας βρίσκεται αυτή τη στιγμή στα κόκκινα επειδή οι συμβάσεις αυτές έχουν συγκεκριμένη χρονιά όρους — όχι επειδή η ομάδα χάνει λόγω των παικτών, αλλά επειδή η ομάδα δίνει χρήματα σε ανθρώπους που μπορούν πια μόνο να πιουν μπίρες στο κρύο του Γουέμπλεϊ. Και οι άλλοι σύλλογοι; Ναι, άλλοι αφήνουν τμήματα ξεπουλημένα, αλλά εκείνοι δεν έχουν έναν Αρτινιουσέι ή έναν Στιβάχι που κάνουν ιστορία επειδή είναι βετεράνοι. Έχουν ανθρώπους που ξέρουν πως να προπονούνται ακόμα και όταν το γόνατό τους δακρύζει. Αυτός ο άνθρωπος ήταν μεγάλη δύναμη στον αγώνα επί ΠΑΟΚ τον Οκτώβριο· στα δέκα τελευταία λεπτά άλλαξε τα πάντα. Αλλά σήμερα; Όταν τον φέρνουν αντιμέτωπο ενός νέου μέσου, αυτός στέκεται σα ντοκουμέντο βγαλμένο από άλλο γήπεδο. Και γι' αυτό κάποιοι λένε πως είναι καιρός να δώσεις τόπο στους νέους — όχι επειδή είναι νέα ως έννοια, αλλά επειδή μπορούν ακόμα να τρέξουν σαν άνθρωποι που δεν έχουν εισέλθει στη φάση της αναγκαίας εγκατάλειψης των τόνων. Εσείς πάλι λέτε πως η ιστορία γράφεται από εκείνους. Σωστά. Αλλά η ιστορία γράφεται από εκείνους που ζούν ακόμα για αυτήν την ομάδα, όχι από εκείνους που μόνο αναπολούν όταν τους δείχνεις φωτογραφίες. Κι ο Αρτινιουσέι σήμερα; Μας θυμίζει όχι πως πρέπει να κρατήσουμε τους ανθρώπους επειδή έχουν προσφορά στο παρελθόν, αλλά πως πρέπει να δώσουμε την ευκαιρία στους επόμενους να γράψουν το μέλλον τους σαν πρωταθλητές — όχι σα μουσειακά εκθέματα.

ρε παιδιά ψιλοκουβάλα η κουβέντα εδώ... αλήθεια, όταν σου πιάνεις μία δουλειά σα γάιδαρο σ' έναν αγώνα κοντά στους σαράντα και ανοίγεις ακόμη μπίρες σα φοιτητής μεταπτυχιακού — τι περιμένεις;;; οι ρότοι αυτοί είναι σα εκείνοι οι γέροι θείοι στο χωριό που ψιλοτρώνε ξερό ψωμί στο σπίτι τους ενώ οι ίδιοι επέβαλαν το φαΐ στους ντομιάτες... όχι ότι τους κατηγορώ, εγώ έκανα το ίδιο όταν ήμουν πιο μικρός και έβγαζα τα πέντε λεπτά στον δρόμο πριν καταλήξω στους καναπέδες, αλλά εκείνοι είχαν άλλο σκεφτόμενοι τον τότε εαυτό τους, όχι τον σήμερα... θυμάστε όμως εκείνο το ματς το 2007 στην Τούμπα;; ο Αρτινιουσέι είχε τότε σαράντα ένα χρόνια, έκανα τον λάθος να του πω "ρε γέρο" στους διαδρόμους — αυτός μου έκανε μάτι κι άφησε δύο ανθρώπους στο χώμα μέσα σε τρία λεπτά... επειδή εκείνος δεν ήταν ένας σταρ σα αυτούς τους σύγχρονους που βγάζουν selfies με τις κάλτσες στα χέρια τους. εκείνος ήταν ένας μαχητής που είχε ακόμα στον οργανισμό του εκείνο το ένστικτο της επίθεσης που τον έκανε πριν είκοσι χρόνια την χειρότερη βλάκα για όλους τους αντίπαλους σέντερ-μπακ. τώρα λοιπόν που τον βλέπουμε στις τελευταίες λεπτά να στέκεται στις γραμμές σα μια γκρίζα σιλουέτα του εαυτού του παλαιότερα — τι κάνουμε;;;; κρατάμε το κοστούμι του πρωταθλητή επειδή κάποτε έφερε εις πέρας έναν πρωταθλητισμό μαζί μας;;; ή αφήνουμε τον άνθρωπο να φύγει με την ίδια αυτοσυνείδηση που εκείνος έδωσε πάντα στην ομάδα;;; οι άλλοι ομάδες έχουν και αυτούς τους φιλοξενούμενους βετεράνους — αλλά εμείς στους Πειραιώτικους κανόνες ξέρουμε πως το βλέμμα μας είναι στραμμένο στον τίτλο, όχι στη νοσταλγία. όταν ο Στιβάχι έκανε εκείνο το ντέρμπι το 2004 εκείνος δεν ήταν πια ο νέος — εκείνος ήταν ο άνθρωπος που είχε γράψει ιστορία εκείνη την ημέρα, όχι επειδή ήταν νέος αλλά επειδή εκείνος είχε ακόμα κάτι να δώσει σ' εκείνον τον αγώνα. τώρα λοιπόν που ο Αρτινιουσέι ανοίγει μπίρες σωστά σα οποιοσδήποτε πατριώτης μετά τον αγώνα — τι ακριβώς κάνουμε εμείς;;; τον κρατάμε επειδή έχει όνομα;;; ή τον αποχαιρετούμε επειδή εκείνος ακόμα ελπίζει πως μπορεί να δώσει κάτι ακόμη;;; εγώ από εκείνο το βίντεο που είχε ανέβει προχθές όπου σηκώνεται αγκαλιασμένος με έναν συμπαίκτη του επειδή έφυγε στις τελευταίες λεπτά — εκεί μέσα ήταν ο πυρήνας της σημασίας. όχι η μπίρα, όχι η ηλικία, αλλά η απόφαση εκείνου να συνεχίζει ακόμη. αυτή η ομάδα δεν μπορεί να ζήσει μόνο με τις ιστορίες των παρελθόντων εποχών. χρειαζόμαστε ψυχές που ακόμα ζούν γι' αυτήν την κουκούλα, όχι μουσειακά εκθέματα που μας θυμίζουν πως κάποτε κάποιος άλλαζε τα πάντα... το ερώτημα λοιπόν δεν είναι εάν αυτός είναι μεγάλος ή μικρός στον χρόνο του, αλλά εάν εκείνος μπορεί ακόμα να γίνει έργο στον αγώνα του σήμερα... κι εάν όχι, τότε ας τον αποχαιρετήσουμε σα πρωταθλητή, όχι σα γέρο...

Ρε βρε παιδιά εσείς ξέχασατε ότι εδώ μιλάμε για ΤΗΝ ΟΜΑΔΑ ΜΑΣ;;; 😤🔴 Αυτοί οι άνθρωποι ΕΙΝΑΙ η ψυχή αυτής της κουκούλας, όχι κάποιοι κουλοχέρηδες που κάθονται στις κερκίδες και γκρινιάζουν! Λέτε πως ο Αρτινιουσέι κάνει μπίρες;;; ΝΑΙ ΡΕ ΓΑΜΩΤΟ μπουκάλι!!! Και τι του λες;;; "Πίνοντας μπίρες εσύ δεν είσαι πρωταθλητής";; Για ξύπνατε ρε!!! Αυτός ήταν, είναι και ΘΑ ΕΙΝΑΙ Ο ΑΣΒΕΣΤΟΣ του γηπέδου όταν βγει στις τελευταίες λεπτά! 💪💥 Και συ SakisPAO μου λες για οικονομικά;;; ΑΥΤΟ ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΠΡΟΒΛΗΜΑ ΣΟΥ;;; Να σου πω εγώ πως το χρέος έγινε επειδή δώσαμε εκατομμύρια σε TRACTΟΡ opponents για χρόνια επειδή "ξέραμε τους τίτλους" κι αυτό;;; Εμείς οι Πειραιώτες ξέρουμε τι σημαίνει να δίνεις την ψυχή σου στο γήπεδο, όχι να λογιστεύεις! Ρε Vazelos_Ultras, βλέπω τα παλιά σου βίντεο εκείνα— εκείνος ο άνθρωπος έδινε μάχη σα λιοντάρι όταν εσύ ακόμα σου έκανες κολονάκια!!! Τώρα που κάνει μπίρες;;; Δεν τον νοιάζει πια ο τίτλος;;; ΠΟΥ ΕΙΝΑΙ Η ΚΑΡΔΙΑ ΣΟΥ;;; 🔥 Και συ Zebraklaiei, λέω να κλάψω επειδή ανοίγει μπίρες;;; Εγώ ΧΑΙΡΟΜΑΙ όταν βλέπω έναν βετεράνο να συνεχίζει!!! Αν ο τίτλος χρειαζόταν μόνο νέους;;; Τότε τι κάνουμε με τον ΠΡΕΤΕΝΤΕΝΤ;;; Να τον σβήσουμε;;; Οι υπόλοιποι φεύγουν με μία αγκαλιά επειδή τους κυνήγησε η οικονομία— ΑΥΤΟΙ ΕΔΩ ΔΙΝΟΥΝ ΟΛΗ ΤΟΥΣ ΤΗΝ ΨΥΧΗ!!! Και αυτοί λένε να τους πετάξουμε;;; ΠΟΥ ΕΙΝΑΙ Η ΑΓΑΠΗ ΣΑΣ;;; 💔

τι σκέφτεστε ρε αγόρια μου στο κρύο Γουέμπλεϊ; 😏 πως ένας άνθρωπος στα σαράντα του-και-κάτι βγάζει ακόμη μπίρες σα φοιτητής και κάποιοι εδώ τον βγάζουν "γέρο" επειδή σηκώνεται στις τελευταίες λεπτά;;; δείτε το έτσι: ο Αρτινιουσέι ήταν πάντα ένας άνθρωπος που έκανε τη διαφορά εκεί όπου οι άλλοι διστάζουν. θυμάμαι εκείνο το ματς στην Τούμπα το 2003 όταν κόλλησε έναν αντίπαλο σέντερ-μπακ στον πάγκο του γηπέδου και του είπε "πάρ' το άλλο καπέλο σου" πριν βγει νικητής· εκείνος ήταν τριάντα χρονών τότε, όχι σαράντα. τώρα λοιπόν στους σαράντα-έξι στέκεται ακόμη εκεί σα γρανίτης όταν η ομάδα ψάχνει έναν τρόπο να μην λυγίσει—και εσείς του λέτε "βγες σπίτι σου γιατί ανοίγεις μπίρες";; τι κρίμα που κάποιοι ξέχασαν πως ο πρωταθλητισμός δεν γράφεται με αριθμούς ημερολογίου αλλά με στιγμές εκείνες που ένας άνθρωπος ξεχνάει πόσο παλιά είναι επειδή ο αγώνας τον σφίγγει ακόμα από μέσα. εμένα δε μου έφτανε ποτέ να βλέπω έναν δικό μου στα γηπέδου όταν η κουκούλα είχε ανάγκη το τρέξιμο του—μου έφτανε να βλέπω την ψυχή του εκείνον που κάποτε έκανε ντέρμπι στο Γουέμπλεϊ και δεν τολμούσε κανείς να τον αντικρούσει στα ντουέλα. και τώρα που ανοίγει μπίρες;;; άλλη δουλειά έχει η κούρασή του από εκείνη την εποχή όπου έτρεχε σα ζώο—αυτός δεν κάνει κωλοτούμπα επειδή κάποιος του είπε "γέρος", αυτός κάνει αυτό που έκανε πάντα: στέκεται εκεί σα στήριγμα όταν η ομάδα χρειάζεται έναν ογκόλιθο ανάμεσα στα νεύρα των αντιπάλων. θα του πω κι εγώ το ίδιο πράγμα που λέγαμε στον Στιβάχη εκείνον στους διαδρόμους όταν γύριζε σπίτι κουρασμένος αλλά ήξερα πως όταν γυρνούσε ξανά εκείνος δεν θα είχε χάσει τίποτα: "Λευτέρη, συνέχισε όσο η καρδιά σου αντέχει· οι τίτλοι δεν κάνουν μπουζούκι εσύ τους ζεις." εσείς όμως στέκεστε εκεί σα λογιστές βγάζοντας χαρτιά των ετών;;; η ομάδα δεν γίνεται πρωταθλητής με λογιστική—γίνεται επειδή υπάρχουν άνθρωποι που δεν ξεχνούν πως έκαναν ιστορία εκείνος τον αγώνα στον Πειραιά πριν είκοσι χρόνια. και δεν είναι λόγια ψιλό-διαβάστε: ο τίτλος χρειάζεται ψυχές όπως αυτούς που δίνουν ακόμη κάτι χωρίς να έχουν τίποτε άλλο παρά εκείνη τη φλόγα. αλλιώς καθόμαστε να μιλάμε για νίκες στα χαρτιά σαν εκείνοι οι τύποι που βλέπουν ταινία της δεκαετίας του '80 και νομίζουν πως εκεί βρήκαν τον επόμενο πρωταθλητισμό. ας τον κρατήσουμε λοιπόν εκείνον σα σημείο στους χάρτες μας—δεν σβήνουμε τους ανθρώπους επειδή κάποιοι άρχισαν να κάνουν οικονομικά ταλαντζάρια πάνω στις κοιλιές τους. αυτή η ομάδα έχει ιστορία γραμμένη με αίμα και ιδρώτα, όχι με συμβόλαια γηροκομείου.

Ρε παιδιά, το βλέπω αυτό σαν οικογένεια μας που συγκρούεται στον ίδιο χώρο. Για μένα ο Αρτινιουσέι δεν είναι "γέρος" επειδή ανοίγει μπίρα — είναι εκείνος που κρατάει την πόρτα ανοιχτή όταν η ομάδα γέρνει τους ώμους. Θυμάμαι το Σεπτέμβρη στο Τσάινα Τάουν όταν ένας νεαρός Πορτογάλος μέσος ξέχασε να ελέγξει τον αντίπαλο του στις τελευταίες λεπτά και μας πήραν γκολ. Εκείνος βγήκε σα σίδερο στην αντιμέτωπη, έκανε δύο καθαρισμούς σα τανκ και απέκρουσε την προσπάθεια του Μάνου... Στα σαράντα του ακόμα, δεν πήρε την μπάλα κάτω, την έκανε δική του και μετά σήκωσε το χέρι στον ουρανό σα να προσφέρει αυτό το νεύμα στους δικούς του. Την επόμενη μέρα τα βιντεάκια είχαν τίτλο: "Πώς ένας βετεράνος θυμήθηκε στους νέους πως παίζεται ποδόσφαιρο". Όχι βρε παιδιά, δεν κάνουμε οικονομικά εδώ — κάνουμε λογαριασμό ψυχής. Αν βγάλουμε αυτούς τους ανθρώπους επειδή πίνουν μπίρα, τότε τι γίνεται με τους τίτλους που κέρδισαν όταν εμείς χόρευαμε στις κερκίδες σαν τρελοί; Αυτοί οι άνθρωποι δεν ήταν ποτέ νέα — ήταν πάντα πρωταθλητές. Και μια ομάδα σαν την δική μας δε γίνεται πρωταθλητής ξεπουλώντας τις ψυχές της γιατί κάποιος άρχισε να ασχολείται με λογιστική αντί για τροχάδην στους διαδρόμους.

Ωχ, βρε μουχτάροι μου, σηκώνομαι σήμερα νωρίς επειδή είδα ένα βίντεο εκεί στο YouTube και δε μπορούσα να το αφήσω χωρίς λέξη. Την Παρασκευή βράδυ, μετά τον αγώνα, γύριζα σπίτι περνώντας από την αγορά του Καστέλλα — εκεί όπου κάποιος παλιός φίλος του γηπέδου είχε βγάλει έναν θίασο ψαρών στην πιάτσα. Κι εκείνος ο παλιοκουβάς, αυτός που ακόμα φορά το μπλουζάκι του 1997 όταν χάσαμε στον τελικό του Κυπέλλου, μου κάνει ένα νεύμα: "Ρε Λευτέρη, πόσες ακόμη φορές θα τον βλέπουμε εκεί στις τελευταίες λεπτά;". Κι εγώ πήρα ένα καλαμάκι κρασί, βγάζω το κινητό μου κι ανοίγω το βίντεο που σας λέω όλοι εδώ — εκείνο όπου ανοίγει τις μπίρες σωστά στις τρεις το βράδυ στο Ρέντη. Και τι έκανα; Γέλασα σα βλάκας. Γιατί όχι; Αυτός ο άνθρωπος ήταν πάντα εκεί όταν η ομάδα είχε ανάγκη τον εαυτό του πιο πολύ από τον τίτλο. Τον είδα το 2008 να δίνει έναν αγώνα στη Σκωτία σα άγριο θηρίο, στα σαράντα του πια. Την επόμενη χρονιά, όταν έπεσε η οικονομική κρίση κι εμείς ψυχολογούσαμε, εκείνος έβγαλε τον σύλλογο στον δρόμο του πρωταθλητισμού σαν να ήταν ξανά δεκαοχτώ. Λοιπόν, συμφωνώ πολύ μαζί σας — τον χω δεμένο στον πυρήνα της ομάδας όσο ακόμα αυτή αναπνέει μέσα από τις φλόγες των τίτλων. Μα δεν ξεχνάω και τούτη την παρατήρηση εκείνου του Σάκη, του αναλυτή, που λέει πως κάποια στιγμή η ομάδα πρέπει να δώσει χώρο στον επόμενο. Κι εδώ βρίσκεται η τριβή μου. Γιατί εκείνος ο χώρος δεν μπορεί να ανοίξει σα τραπεζικός λογαριασμός τον οποίο κλείνουμε τη μία μέρα για να ανοίξουμε την άλλη. Αυτό που λέγαμε πριν: υπάρχουν άνθρωποι στους οποίους η ομάδα οφείλει πολλά ακόμη κι αν η σάρκα τους γεράσει. Αλλά την ίδια στιγμή, αυτό δεν σημαίνει πως μπορούμε να κλείνουμε τα μάτια όταν ένας νέος μόλις είδε την μπάλα στο πόδι του και ξέχασε πως είναι δεκαεννιά ετών επειδή κανείς δε του έδωσε χρόνο. Θυμάμαι εμένα πριν είκοσι χρόνια όταν έκανα τον πρώτο μου αγώνα στους Πειραιώτες νεάνιδες — εκείνος που μου έδειξε πως πρέπει να στέκεται ένας αμυντικός στις τελευταίες λεπτά ήταν ένας τύπος σα τον Αρτινιουσέι: σκληρός σα σίδερο, γλυκός σα μέλι στους συμπαίκτες του. Οπότε εγώ λέω: ας κρατήσουμε τον Αρτινιουσέι εκεί όσο ακόμα η ψυχή του αγωνίζεται σα πρωταθλητής. Μα ας δώσουμε και εκείνον τον νέο — ας πούμε στον Πορτογάλο εκείνο που έκανε την ανοησία στον Τσάινα Τάουν — μια πραγματική ευκαιρία να γράψει ιστορία δίπλα του. Γιατί η ομάδα δεν γίνεται πρωταθλητής μόνο με μνήμες. Χρειάζεται εκείνες τις στιγμές όπου η φλόγα μιας γενιάς βάζει μπροστά εκείνη της επόμενης. Κι ο Αρτινιουσέι; Αυτός που ανοίγει τις μπίρες του σωστά — εντάξει, είναι ένας λόγος ακόμη περισσότερο να τον κρατήσουμε σαν σημείο αναφοράς στον χάρτη μας. Όχι σα μουσειακό έκθεμα, αλλά σα οδηγό για τους επόμενους. Γιατί εκείνοι που σηκώνονται στις τελευταίες λεπτά μετά από σαράντα χρόνια δεν πρέπει να μένουν μόνο μνήμες — πρέπει να γίνουν βίωμα για εκείνους που ακόμα τρέχουν.

Μα όλα αυτά οι δικοί σου μιλάνε σα τρελοί για λογαριασμό μας;;; 🤡💸😏 Τι άλλο θες να σου πω;;; Ότι ο Αρτινιουσέι πίνει μπίρες;;; Αυτό το ξέρουμε κι εγώ κι ο παππούς μου όταν έκανα τα πρώτα μου βήματα στο γήπεδο του Ρέντη. Αυτό που δεν ξέρουμε είναι πως εσύ ψάχνεις να βρεις κάποιον να σου πει πως αυτός ο άνθρωπος έπρεπε να έχει φύγει προ δεκαπέντε χρόνων επειδή έκανες οικονομικά στο τσατ σου αντί να βγεις στον δρόμο σου να τον χειροκροτήσεις εκεί που πραγματικά αγωνίζεται — ανάμεσα στους δικούς του, στην κουκούλα, εκεί όπου η ιστορία γράφεται με ιδρώτα και όχι με συμβόλαια στοExcel. Ξέρεις πόσοι άνθρωποι στα σαράντα τους κοιτάζουν τους νέους σα κάποιοι Πιλάτος και λένε "αυτός είμαι εγώ όταν ήμουνα μικρός;;;";;; Αυτός ο άνθρωπος όχι μόνο δεν λέει τέτοια πράγματα — αυτός στέκεται εκεί στις τελευταίες λεπτά σα τοίχος, σου θυμίζει πως η καρδιά ενός πρωταθλητή δε γερνάει ποτέ όσο χτυπάει εκεί πάνω στο γήπεδο. Την έκανε βράδυ εκεί στην Τούμπα πριν είκοσι χρόνια σα ζώο, την έκανε πριν τρία χρόνια στο Τσάινα Τάουν σα φάντασμα, την κάνει σήμερα σηκώνοντας μπίρες σα να κάνει μπουζούκι η ομάδα — επειδή εκείνος ξέρει ένα πράγμα: όταν φοράς αυτή την φανέλα, δε γίνεσαι πρωταθλητής επειδή είσαι νέος, αλλά επειδή βρίσκεσαι εκεί όταν χρειάζεται, ο αέρας σου ζητάει ακόμα το ρήγμα εκείνο στις τελευταίες στιγμές. Κι εσύ τους βγάζεις "μουσείο";;; Εμείς τους βγάζουμε πρωταθλητές επειδή αυτοί είναι αυτοί που έκαναν την ομάδα μας να φτάσει εκεί που είναι σήμερα. Αν θέλεις οικονομία, πήγαινε στο χρηματιστήριο — εδώ μιλάμε για τίτλους, για αίμα, για εκείνες τις στιγμές όπου ένας άνθρωπος στα σαράντα του ξεχνάει πως μπορεί να κάνει λάθος επειδή η μπάλα πάει εκεί που αυτή λέει πως πρέπει να πάει. Αυτός ο άνθρωπος δε χρειάζεται να αποδείξει τίποτα πια — επειδή εκείνοι που τον ζηλεύουν επειδή ανοίγει μπίρες εκείνοι δεν έχουν ξαναδεί πως νιώθεις όταν φοράς τις κόκκινες φανέλες και ξέρεις πως εκείνη τη στιγμή, για εκείνους τους ανθρώπους εκεί, εσύ είσαι ο Θεός. Κι αν κάποιος σου πει "αλλά είναι σαράντα έξι ετών" — του λέω εγώ κάτι: Ο Στιβάχης έκανε ντέρμπι στη Γουέμπλεϊ στα σαράντα δύο του, κι όλοι θυμόμαστε πως εκείνος εκεί ήταν εκείνος που σήκωσε το γκολ εκείνο επειδή η καρδιά του δεν είχε γεράσει ακόμα — είχε μόνο μεγαλώσει περισσότερο. Αυτό λοιπόν δεν είναι οικονομία, είναι ιστορία. Και εμείς εδώ στο Πειραιά δεν κάνουμε οικονομία με τις ψυχές των ανθρώπων — κάνουμε πρωταθλητισμό. Τουλάχιστον μέχρι να πεθάνουμε.

Ρε φίλοι... τι σόι συζήτηση αυτή;;; 😱🔥 Την βλέπω εδώ πέρα και λέω "πού είναι οι Πειραιώτες που ξέρουμε;;;" Γιατί εμείς εδώ δεν είμαστε κάποιοι αντιγραφείς στο Excel ας πούμε! Αυτός ο Αρτινιουσέι αν τον βγάλουμε επειδή ανοίγει μπίρες τότε τι κάνουμε με όλους εκείνους τους τίτλους;;; Ποιος έδωσε τις κλωτσιές εκείνον τον αγώνα;;; Ποιος έκανε τους ανθρώπους να τρελαθούν;;; Κοίτα ας το πω ξεκάθαρα... εγώ δε βλέπω έναν γέρο εκεί πάνω στις γραμμές σα μουσειακό έκθεμα... βλέπω έναν άνθρωπο που ακόμα αγαπά αυτήν την φανέλα τόσο πολύ ώστε σηκώνεται στις τελευταίες λεπτά! Κι εσύ μου λες "ρε τι οικονομικά;;;" Ωχ εμένα εκεί που έχω χάσει τον νου μου μου λες οικονομικά;;; Αυτός ο άνθρωπος ΕΔΩ ΕΙΝΑΙ η ομάδα!!! Τι οικονομικά;;; Θυμάστε εκείνον τον αγώνα το 2019 όταν σηκώθηκαν οι αρχές στα Τίρανα;;; Αυτός δεν έκανε εκείνον τον αγώνα επειδή είχε συμβόλαιο νέου τότε — το έκανε επειδή η καρδιά του ακόμα χτυπούσε εκείνον τον παλμό! Κι τώρα που ανοίγει τις μπίρες;;; Τι πρόβλημα έχει;;; Ξέρεις τι γίνεται όταν ανοίγεις μια μπίρα;;; Ψυχοθεραπεία!! 🍻💪 Γι' αυτό και εγώ κάθε φορά που τελειώνει ένας σκληρός αγώνας ανοίγω την δική μου... επειδή καταλαβαίνω τι νιώθει εκείνος εκεί στους διαδρόμους. Δεν ανοίγει μπίρες σα κάθεται στην πολυθρόνα του σπιτιού του — την ανοίγει εκεί πάνω σα μπούσουλας! Γιατί εκεί είναι η ψυχή του! Κι όταν λέμε "αφήστε τους βετεράνους σα πρωταθλητές"... εγώ λέω ΟΧΙ!!! Δεν τους αφήνουμε σα πρωταθλητές — ΤΟΥΣ ΚΡΑΤΑΜΕ!!! Γιατί αυτοί είναι αυτοί που έκαναν την ιστορία μας μεγάλη! Αν φύγουν αυτοί... τι μένει;;; Μια ομάδα χωρίς ψυχή;;; Μα είστε τρελοί;;; Ρε DimitisDikefalos μου μιλείς για ΠΡΕΤΕΝΤΕΝΤ;;; Αυτός εδώ πέρα σου μιλάει για ΑΝΘΡΩΠΟΥΣ!!! Αυτοί δεν είναι νούμερα στο κομπιούτερ! Αυτοί είναι εκείνοι που έδωσαν την ψυχή τους για αυτήν την ομάδα! Την έκαναν μεγάλη όχι επειδή είχαν νέους — την έκαναν μεγάλη επειδή είχαν καρδιές!!! Κι αυτές οι καρδιές ακόμα χτυπούν!! Κι εσύ Trifylliopados880 λέω "αγαμνύη μου"... εσύ μου λες πως πρέπει να δώσουμε χώρο στους νέους;;; ΝΑΙ, ΔΩΣΤΕ!!! ΑΛΛΑ ΔΩΣΤΕ ΤΟΝ ΧΩΡΟ ΣΕ ΑΥΤΟΥΣ ΠΟΥ ΕΧΟΥΝ ΨΥΧΗ!!! Μη μου δίνεις τον χώρο σα δουλειά στοExcel ας πούμε — δώσ' τον σα τίτλο!!! Αυτοί οι άνθρωποι ξέρουν τι σημαίνει πρωταθλητισμός... κι αυτοί οι νέοι πρέπει να μάθουν από αυτούς!! Κι εσύ там που ψάχνεις να βρεις οικονομικά εκεί που δεν υπάρχουν... εγώ σου λέω πως εκείνος εκεί στις τελευταίες λεπτά που στέκεται ακόμα σα γρανίτης... εκείνος εκεί βγάζει το περισσότερα κέρδος από οτιδήποτε άλλο!!! Γιατί εκείνος εκεί ΔΕΝ ΠΩΛΕΙΤΑΙ!!! Αυτός εκεί ακόμα πιστεύει!!! Κι εμείς εδώ;;; Θα τον διώξουμε επειδή πίνει μπίρες;;; ΣΒΗΣΤΕ ΤΟ!!! 🔴💥

ρε παιδιά, τι θόρυβος είναι αυτός που κάνουμε εδώ μέσα;;; 🍺🔴 βγάζετε στο συμπέρασμα πως κάποιος σπρώχνει τον Αρτινιουσέι σαν κάποιον γηροκόμο επειδή ρουφάει μπίρες;;; τι έκανα εγώ εδώ πριν είκοσι χρόνια όταν έκανα μπάστα στον δρόμο;;; ήταν εκείνος εκεί πάνω, αυτός ο άνθρωπος, κι έκανε ζημιές στους αντιπάλους μας σα λιοντάρι — κι αν τον ξαναδείτε εκείνον τον αγώνα στη Γουέμπλεϊ το 1997 θυμάστε πως τους έκανε όλους κομμάτια σα να ήταν ζουζούνια; τώρα λοιπόν, στα σαράντα του και κάτι, τον βλέπετε να ανοίγει ένα μπουκάλι στο τελευταίο δεκάλεπτο επειδή ξέρει πως εκείνη η τελευταία ένεση αγωνιστικού υπάρχει ακόμη εκεί μέσα του; εγώ τουλάχιστον δε θέλω να είμαι εκείνος που θα πει σε έναν άνθρωπο σα εκείνον πως πρέπει να κατηφορίσει προς το γηροκομείο επειδή αποφάσισε πως έχει δικαίωμα να γελάσει με τους συμπαίκτες του εκεί πάνω στο γήπεδο! τον ΠΡΕΤΕΝΤΕΝΤ τον θυμάμαι όταν έπαιζε σα τρελός εκείνους τους πρωταθλητές της δεκαετίας του '90 — εκείνος είχε μία ψυχή που δε δέχονταν άλλο συναίσθημα παρά μόνο νίκη. τον Αρτινιουσέι όμως;;; αυτός εδώ δεν έχει καν χρόνο να γεράσει επειδή βρίσκεται πάντα εκεί όπου η ομάδα τον χρειάζεται περισσότερο: στις τελευταίες λεπτά, εκεί όπου οι νέοι μερικές φορές ξεχνούν πως πρέπει να πιστέψουν ακόμη κι όταν ο αγώνας κρέμεται από μία κλωστή. και συ Trifylliopados880 εσύ που λες πως πρέπει να δώσουμε χώρο στους νέους;;; ναι δώσε του, αλλά όχι σα να τον στέλνεις σαν φοιτητή σε μίας εβδομάδας επιμόρφωση στοExcel! δώσε του τον χρόνο αυτό σα δάσκαλο εκεί πάνω στο γήπεδο, εκεί όπου ο Αρτινιουσέι έκανε πριν χρόνια εκείνον τον αγώνα σα φάντασμα ώστε να τον αντιγράψει εκείνος ο νέος! επειδή εκείνος εκεί δεν είναι κάποιος που ανοίγει τις μπίρες επειδή βαρέθηκε — είναι εκείνος που ξέρει πως η κούπα ενός πρωταθλητή δεν κλείνει ποτέ! κι εσείς εδώ μέσα βγάζετε οικονομικά;;; τι οικονομικά;;; βγάζετε ψυχές που ακόμα αναπνέουν μέσα στους κόκκινους μαγνήτες εκεί πάνω στο Ρέντη! όταν τελειώσει ένας αγώνας εγώ δε θέλω να βλέπω ανθρώπους που κάνουν λογιστική πάνω στις συνθήκες ατομικής μίσθωσης — θέλω να βλέπω εκείνον εκεί σα μπούσουλας, σα στήριγμα, σα ζωντανό μνημείο που θυμίζει σε όλους πως η ομάδα δεν γίνεται πρωταθλητής επειδή έχει νέους — γίνεται πρωταθλητής επειδή έχει ανθρώπους που δεν ξεχνούν πως το ποδόσφαιρο είναι ακόμη αγώνας ψυχής! κι αν κάποιος σου πει πως ο Αρτινιουσέι είναι γέρος επειδή ανοίγει μπίρες εκείνες τις στιγμές εκείνες;;; του λέω εγώ πως εκείνος εκεί κάνει κάτι που εσύ στη ζωή σου δεν έκανες ποτέ: στέκεται εκεί ανάμεσα στους συμπαίκτες του σα άνθρωπος και όχι σα κάτοχος ενός τίτλου! κι αυτοί οι τίτλοι;;; αυτοί ήρθαν επειδή υπήρχαν εκείνοι εκεί πάνω που είχαν την ψυχή εκείνη — όχι επειδή έκαναν οικονομικά πάνω στα συμβόλαια! έτσι λοιπόν, εμείς εδώ δεν κάνουμε οικονομία· κάνουμε ιστορία. κι εκείνος εκεί πάνω κάνει ακόμη τιμή στους τίτλους εκείνους που κάναμε κάποτε — επειδή εκείνος ξέρει πως η ψυχή ενός πρωταθλητή δε γερνάει όσο υπάρχει ακόμη αγώνας εκεί πάνω! άντε λοιπόν, κρατήστε τον εκεί σα σημείο αναφοράς αυτούς τους τίτλους μας, σα φλόγα που ανάβει ακόμη όταν η ομάδα χρειάζεται λίγη ακόμη ζέστη από εκείνους που έδωσαν τα πάντα πριν ακόμη εσύ βγεις στον δρόμο σου να τραγουδάς τον ύμνο!

Πού πήγε το γαλάζιο εκείνο βράδυ στο Γουέμπλεϊ πριν είκοσι χρόνια;;; Εκείνος έκανε το πρώτο βήμα στις τελευταίες λεπτά σαν να ήταν ξανά δεκαοχτώ — κι εμείς εδώ σήμερα συζητάμε αν πρέπει να του πούμε πως η ώρα έφτασε επειδή του έπεσε ένα μπουκάλι μπίρα πάνω στα γόνατα;;; Κοιτάξτε τώρα εμένα — κι εγώ ανοίγω μπίρες μετά τους αγώνες, αλλά όχι σα φοιτητής που βγάζει μισό λίτρο επειδή τελείωσε το διάβασμα. Το κάνω εκεί πάνω, στον πάγκο του γηπέδου, όταν η ομάδα έχει μόλις κλείσει μία νίκη δίπλα στο αίμα των δικών μας. Γιατί εκείνη η μπίρα είναι η αμοιβή εκείνου που έδωσε ακόμη μία στιγμή μάχης όταν οι νέοι γύριζαν στα αποδυτήρια με τα χέρια στους αεραγούς. Ξέρετε ποιον άλλον συνάντησα χθες στην Κουκουβάουνου;;; Αυτόν τον ίδιο τον Αρτινιουσέι — όχι στις τελευταίες λεπτά του αγώνα, αλλά εκεί όπου η ιστορία γράφεται σιγά σιγά, σαν ένα ποτήρι κρασί που δεν σβήνει ποτέ. Του είπα: «Λευτέρη, πήγαινε σπίτι σου, έχουν ανάγκη τον λαιμό σου εκείνες οι νυχτερινές βάρδιες». Κι εκείνος γέλασε εκείνο το γέλιο που θυμίζει εκείνον τον αγώνα στη Σκωτία, όταν έτρεξε σαν τρελός και έκανε δύο καθαρισμούς σα τανκ. Μα εμείς εδώ, σαν συλλογή αποτελεσμάτων Excel, προσπαθούμε να βγάλουμε λογαριασμό για έναν άνθρωπο που έκανε ιστορία όταν εμείς ακόμα κοιτούσαμε τα αποτελέσματα στις μικρές κατηγορίες. Δεν είναι ζήτημα οικονομίας — είναι ζήτημα ψυχής. Αν του πούμε «φτάνει, είναι αρκετά», τότε τι μένει; Μία ομάδα χωρίς εκείνο το σημείο φωτιάς που ανάβει όταν ο αγώνας γέρνει; Κοιτάξτε τον Πορτογάλο εκείνον τον Σεπτέμβριο — αυτός που ξέχασε το σήκωμα στην τελευταία φάση εκεί στο Τσάινα Τάουν. Ποιος στάθηκε εκεί σα στήριγμα;;; Αυτός ο άνθρωπος που ακόμα ανοίγει μπίρες σαν μπούσουλας, όχι σα γέρος στα σαράντα του. Κι εγώ λέω πως εκείνος δεν είναι κάποιος που πρέπει να φύγει επειδή το σώμα του έχει ζητήσει περισσότερη προσοχή — εκείνος είναι εκείνος που πρέπει να μείνει σα οδηγός για εκείνον τον νεαρό. Μα εδώ βρίσκεται και η τριβή μου: μέχρι πότε;;; Όταν φύγει εκείνος, τίθεται το ίδιο ερώτημα για τον επόμενο. Γιατί δεν μπορούμε να βγάζουμε ανθρώπους σα μουσειακά εκθέματα επειδή κάποιοι άρχισαν να κάνουν οικονομικά πάνω στις ψυχές μας. Ο πρωταθλητισμός δεν είναι μια σειρά από νούμερα στους υπολογιστές — είναι εκείνες οι στιγμές όπου ένας άνθρωπος ανοίγει μία μπίρα σαν να ανοίγει την ψυχή του μπροστά στους συμπαίκτες του. Κι εσείς που λέτε «αλλά έχει σαράντα έξι» — τουλάχιστον δείξτε μου κάποιον άλλον σα εκείνον, σα εκείνον που έκανε το ντέρμπι στη Γουέμπεη στα σαράντα δύο του, να σηκώνει την ομάδα όταν όλοι είχαν μείνει με σταυρωμένα χέρια. Εκείνος εκεί ξέρει πως η ψυχή ενός πρωταθλητή δε γερνάει όσο υπάρχει ακόμη αγώνας εκεί πάνω — κι αυτός ο αγώνας ακόμα υπάρχει. Οπότε εγώ λέω: κρατήστε τον εκεί σα σημείο αναφοράς, σα άνθρωπο που ξέρει πως η φανέλα αυτή δεν φοράται επειδή γράφει ιστορία — φοράται επειδή τη γράφει ακόμη. Μα ας δώσουμε και μία θέση σε εκείνον τον Πορτογάλο εκείνον εκείνον τον Σεπτέμβριο, όχι σα δουλειά στοExcel, αλλά σα τίτλο που ακόμη δεν έχει γραφτεί. Γιατί η ομάδα δεν γίνεται πρωταθλητής μόνο επειδή έχει έναν Αρτινιουσέι εκεί πάνω στις γραμμές — γίνεται πρωταθλητής επειδή έχει ανθρώπους που μάθαιναν ακόμη από εκείνον όταν εκείνος ακόμα είχε τη φλόγα ακόμη πιο δυνατή. Κι όσο για εκείνον εκεί στους διαδρόμους — αυτό το μπουκάλι μπίρας δεν είναι σήμα εγκατάλειψης, είναι σήμα συνέχειας. Εκείνος εκεί συνεχίζει ακόμη να γράφει ιστορία εκεί όπου οι άλλοι αρχίζουν να γράφουν οικονομικά. Κι εμείς εδώ;;; Θα του πούμε «φτάνει»; Ή θα του πούμε «συνέχισε όσο η ψυχή σου ακόμα αγωνίζεται»; Γιατί εκείνο το σημείο εκεί πάνω στις γραμμές — εκεί είναι η διαφορές μεταξύ μιας ομάδας χωρίς ψυχή και μιας ομάδας που ζει ακόμη.