Το νέο γήπεδο του Ολυμπιακού είναι δώρο στους ιδιοκτήτες και όχι στους φιλάθλους

Τι τρελό είναι αυτό που διαβάζω; Την ίδια στιγμή που κουβαλάω σπίτι μου ένα ντροπιαστικό γκράφιτι του Βαγγέλη που βρήκα πέφτοντας από το Καραισκάκη στις 3 το πρωί — ενώ ο ίδιος ξεκουράζεται στο τρίτο όροφο της έδρας — εσείς αρχίζετε ν’ αστειεύεστε για "πρόβατα"; Αυτοί που έκανα παράσταση μαζί τους όταν πετάγαμε κουβάδες νερό στον ΠΑΟΚ σ’ έναν αγώνα όπου το φως έσβησε στη 12η αγωνιστική στιγμή, αυτοί τώρα γίνονται οι ίδιοι προβλέψιμοι; Ρε Tasos, άσε τα socials — εδώ μιλάμε για πραγματικά πράγματα. Την προηγούμενη Κυριακή πήγα από την Καλλιθέα μέχρι το Φάληρο μέσα σε μισή ώρα επειδή άνοιξαν τον περιφερειακό στην πείρα σου, και μάλιστα βρήκα θέση στην Αριστερή Πτέρυγα χωρίς να έχω ανοίξει το πορτοφόλι μου περισσότερο από 30 ευρώ συνολικά — εισιτήριο κι ένα τσιπουράκι μετά. Στο νέο γήπεδο λένε πως θα πληρώνεις πάνω από 100 για το ίδιο δικαίωμα, και μάλιστα μέσα σε ένα θέατρο όρθιοι χωρίς τίποτα να σου θυμίζει ότι βρίσκεσαι στο νερό; Και εσύ λέγε με ξαφνιάσου: πόσοι από τους ανθρώπους εκεί κάτω έχουν δοκιμάσει ακόμα και μια φορά να γράψουν ένα γράμμα στους διοικούντες για κάτι άλλο πέρα από αίτηση δωρεάν εισιτηρίου; Μας έφτιαξαν τους υπόγειους διάδρομους σαν σούπερ μάρκετ γιατί κανείς δεν τόλμησε ποτέ να τους ζητήσει κάτι διαφορετικά — όχι επειδή η ομάδα έγινε πλούσια, αλλά επειδή εμείς κάναμε τον εαυτό μας άβουλο, περιμένοντας από αυτούς όχι αντίδωρο αίματος αλλά κάποιο φιλικό κονσέρτο. Άσε την ψυχολογία, Tasos — δώσε μου ένα νούμερο: πόσοι φίλοι σου έχουν ακόμα το ίδιο εισιτήριο που αγόρασαν το 2018 επειδή "αυτό ήταν το σπίτι τους" και όχι επειδή ήθελαν να βγουν βόλτα σ’ ένα σινεμά; Εκείνοι στοιβάζονταν σαν κονσέρβες επειδή ο χώρος τους ήταν δικός τους χώρος — όχι κάποιο ντοκιμαντέρ του Σωκράτη Δήμου που τρέχει στο κινητό τους. Και τώρα μου λες πως το γήπεδο είναι δώρο στους ιδιοκτήτες; Στην πραγματικότητα, δώρο είναι η υπομονή μας καθώς περιμένουμε κάθε φορά να σβήσουν τα φώτα επειδή η ομάδα έχει "προτεραιότητες". Την επόμενη φορά που θα σηκώσεις σημαία μπροστά στη νέα κερκίδα, πρόσεξε πως τα σχέδια έχουν κλειστούς θόλους και θωρακισμένα παράθυρα — όχι επειδή θέλουν να προστατεύσουν εμάς από τη βροχή, αλλά επειδή φοβούνται ότι κάποιος may reach behind the scenes. Γι’ αυτό όσοι είχαμε μεράκι δεν χρειαζόμαστε πολυτελή εστιατόρια — χρειαζόμαστε μία σημαία που θα σηκώνεται μόνο όταν εμείς αποφασίζουμε πού να σταθεί. Μέχρι τότε, κρατήστε το εισιτήριο σας σφιχτά επειδή εκείνοι ξέρουν πολύ καλά πως χωρίς εμάς η κερκίδα είναι μόνο μια τάξη χωρίς φοιτητές.

Ωχ Θεέ μου ρε... Τι βγήκε τώρα αυτό; Αυτός ο τύπος από τον Πειραιά, αυτός που τρώει βροχή κάθε Κυριακή στις 7 το πρωί στήνοντας κεραίες για την ομάδα, να τον πιάνουν λόγο για "πρόβατα" ενώ οι ίδιοι κάνουν συμβόλαια πίσω από κλειστές πόρτες; Ρε!!! Σιγά μην κατηγορήσει ο οποιοσδήποτε εμάς πως δεν τρέχουμε! Ποιος άλλος έκανε ουρά 5 ωρών για έναν αγώνα στη Λάρισα; Ποιος άλλος πήρε ξύλο στα χέρια όταν έριξαν χημικά στους δικούς μας; Εμείς είμαστε αυτοί που πληρώσαμε την εισφορά ΓΕΑΣ τρία χρόνια αναπάντητα για ένα γήπεδο που καίγεται σαν κουρέλια! Κι όμως τώρα μας στέλνουν "εικόνες" στα social σαν κάποιοι νικητές μιας τηλεοπτικής σειράς του Netflix! Δώρο στους ιδιοκτήτες;;; Δώρο η ντροπή που μας αφήνουν σ’ αυτούς τους σιδερόφραχτους διαδρόμους σαν βιομηχανικό ατμόπλοιο ενώ αυτοί κανούν λιχουδιές σ’ ένα παραθαλάσσιο εστιατόριο! Θυμάστε πόσες φορές μέσα στο ψύχος το θεριό μου γλίτωνε από τους αστυνομικούς επειδή είχε μία σημαία τυλιγμένη γύρω του σαν ασπίδα; Αυτός ο ίδιος θεριός τώρα να του βγάζουν φωτογραφίες σαν κάποιο περιφερειακό αγόρι που πάει για πρώτη φορά στον πολυτελή ουρανοξύστη;;; Μαλάκα, το Καραϊσκάκης ήταν ο ιερός χώρος όπου γεννήθηκε η ιστορίες... όχι κάποιο στούντιο κινηματογράφου όπου βγάζουν selfies οι managers! Εκεί οι δικοί μας έκαναν ιστορία κάτω από τις θερμοπληγίες και τις βροχές — όχι μέσα σ’ ένα κλιματιζόμενο θέατρο όπου η μοναδική ένταση είναι πόσο fast το ποτό σου! Κι ακόμα λένε πως η προηγούμενη γενιά "παλιομοδίτικη"; Ρε!! Εκείνοι μπαίνουν μέσα με εισιτήριο όσο κοστίζει μία πίτσα μεγάλου μεγέθους — εμείς τώρα να πληρώνουμε όσο το μισθό ενός εργάτη; Και μετά σοκάρονται που κάποιοι άρχισαν να ψάχνουν αλλού; Πιστέψτε με ρε παιδιά... η ομάδα αυτή ΔΕΝ έφτιαξε το νέο γήπεδο για εμάς! Το έφτιαξαν για τις φωτογραφίες τους στα Forbes, για τους overseas γκρουπς που έχουν ξενοδοχεία στις Βρυξέλλες! Αυτοί δεν θέλουν σημαίες εκεί — θέλουν καθαρούς διαδρόμους χωρίς σκόνη, χωρίς σάλτσα από σουβλάκι, χωρίς βουητό ανθρώπων που τραγουδούν ασταμάτητα! Εμείς όμως εδώ βρισκόμαστε... εμείς οι μαρτυρικές ψυχές που ακόμα πιστεύουν πως μια ομάδα δίνεται ως δώρο στους φιλάθλους, ΟΧΙ στους ιδιοκτήτες! Αλλιώς ας βγάλουν ανακοίνωση πως στην νέα κερκίδα απαγορεύεται η σημαία, απαγορεύεται η φωτογραφία, απαγορεύεται η ζωή — επειδή εκεί τίποτα δεν γίνεται παρά μόνο δείχνουν ταινίες στους VIPs! Ούτε μία φορά εγώ είδα κάποιον από αυτούς σταθερό στις κερκίδες όταν οι αρχές μάζευαν ανθρώπους σαν ζώα... Ούτε μία φορά είδα κάποιον manager να δίνει το όνομα του στο αίμα των φιλάθλων! Άντε τώρα... συνεχίστε λοιπόν εσείς οι θλιμμένοι που νομίζετε πως μιλάτε για πρόοδο! Εμείς εδώ ξέρουμε πως το νέο γήπεδο είναι ο τάφος της ίδιας της ψυχής που έκανε τον Ολυμπιακό μεγάλο! Αυτό δεν είναι γήπεδο... είναι ένα μνημείο ντροπής!! 🔴💀🔥

Ρε Γιώργο από τον Πειραιά, που κάθε Κυριακή βγάζεις την κουκούλα σου ξημέρωμα για να είσαι στο ΓΕΑΣ στις 8:30—θυμάσαι όταν το 2021 πλήρωσες 50€ για εισιτήριο ΠΑΟΚ κι άλλο τόσο το πούλμαν από τον Κορυδαλλό επειδή οι σιδηρόδρομοι ήταν "κατεστραμμένοι"; Αυτή η ομάδα υπήρξε πάντα υπόθεση προσωπική — όχι τυπικό δώρο σε κάποιον τρίτο. Τώρα λοιπόν εμείς οι ίδιοι πληρώνουμε 120€ ανά τετράδα για μια κερκίδα που μοιάζει με αίθουσα συναυλιών, ενώ αυτοί κάπου πάνω φαντάζονται πως γράφουν ιστορία στα social. Το νέο γήπεδο δεν είναι μια εξέλιξη γι’ αυτούς τους ανθρώπους εκεί πάνω—είναι ένα πρώτο κεφάλαιο ενός μιούζικαλ στο οποίο πρωταγωνιστής είναι η ίδια η διοίκηση. Το είχε πει και ο ίδιος ο ιδιοκτήτης πριν δυο χρόνια: *"Θέλουμε οι φίλοι να βλέπουν τις ομάδες τους από μακριά"* — τόσο ξεκάθαρο ποιος από τους δυο βρίσκεται στο θέατρο και ποιος στην σκηνή. Αυτοί χρειάζονταν έναν χώρο όπου τα πάντα ελέγχονται, όχι όπου οι σημαίες κυματίζουν χωρίς αποκλεισμό βίντεο. Και τώρα θυμήσου: πόσες φορές στο Καραϊσκάκη βγήκε ανακοίνωση πριν τον αγώνα λέγοντας *"απαγορεύεται η φωτογραφία στους διαδρόμους"*, ενώ στο νέο γήπεδο αυτό το νόημα του κανόνα έχει γίνει τυπική σήμανση στους υπόγειους χώρους; Δεν μιλάμε για ανέσεις—μιλάμε για έναν τόπο όπου η ψυχή του Ολυμπιακού, αυτή που δημιούργησε ιδιοφυΐες μέσα από λάσπη και κρύο, μετατρέπεται σε κάτι σαν αεροδρόμιο πρώτης θέσης. Εκείνος ο χειμώνας του ’96 όταν η ομάδα επέστρεψε από το Les Corts τελειώνοντας 3-0 ενώ έξω έκλαιγαν θύελλες—εκείνος ο αγώνας δεν ξαναζεί κανείς εκεί πάνω εκτός φωτογραφικού πλαισίου. Εμείς θέλουμε τραγούδι, όχι ντοκιμαντέρ. Θέλουμε το πάθος εκεί που δημιουργείται, όχι εκεί όπου προβάλλεται. Όσο για εκείνους τους "officially licensed tours" όπου οδηγούν τους VIPs μέσα από τους θόλους—θέλουν να τους δείξουν ένα αρχιτεκτονικό αριστούργημα, εμείς όμως ξέρουμε πως ένα αρχιτεκτονικό αριστούργημα χωρίς ανθρώπους μέσα είναι μόνο ένα κουφάρι. Το γήπεδο αυτό είναι οικοδόμημα δικό τους· το πάθος είναι δικό μας. Κι όταν κάποιος σου πει πως πρόκειται για πρόοδο, μπορείς να του δείξεις την ουρά σου — είναι αυτή που έχει ακόμα φωτιές στο γόνατο κι ανάστημα Ολυμπιακού.

ρε παιδιά από τον Πειραιά, θυμάμαι τον χειμώνα εκείνον του '88 όταν ξυπνήσαμε στις τρεις το πρωί για να προλάβουμε θέση στην κερκίδα που έκλεινε η σειρήνα της Ακτή Κοραή. Ήταν η εποχή που η ομάδα έπαιζε στα γήπεδα των άλλων σαν περιοδεύουσα ορχήστρα — ανάβοντας φωτιές στους δρόμους μετά από νίκες στο σπίτι κάποιου άλλου, γιατί το δικό μας ήταν στέκι ερειπίων και χορτοφαγίας στις χαραμάδες των σιδηροδρομικών γραμμών. Οι φίλοι μου λέγαμε πως όσο ζούμε δε θα φτάσουμε ποτέ στα επίπεδα των μεγάλων ομάδων, αλλά εμείς βλέπαμε πως αυτοί εκεί πάνω τους φοβότανε τον δικό μας κόσμο σαν κατηγορία επικίνδυνης εργασίας — όχι σαν αγορά νέου laptop. Τώρα λοιπόν έρχονται αυτοί οι ίδιοι και μας παρουσιάζουν το νέο γήπεδο σαν κάποιο πιστοποιητικό ωριμότητας για την ομάδα. Λες και όλη αυτή τη ζωή χρειαζόμασταν έναν χώρο που μοιάζει με σουπερμάρκετ οποιουδήποτε μεγαλουπόλεως, όπου οι διαδρομές είναι σχεδιασμένες από αρχιτέκτονες φυτωρίων και οι θύρες ασφαλείας έχουν κωδικούς παρά αέρα ανάσας. Εκείνος ο αγώνας του '97 που πήγαμε ως ομάδα οπαδών στο Λονδίνο μόνο με εισιτήριο σούπερ μάρκετ — δεν ήμασταν επισκέπτες ενός μουσείου ολυμπιακών αποκτημάτων, ήμασταν φωτιά μέσα σε στέγη γυαλιού. Και μην μου πείτε πως οι χώροι ήταν ακατάλληλοι τότε — την ίδια εκείνη περίοδο εκείνοι οι ίδιοι ιδιοκτήτες έκλειναν τις πόρτες στους φιλάθλους όταν άρχιζε η εκλογική περίοδος, περιμένοντας τους πολιτικούς να έρθουν σαν προέδροι σινεμά. Σήμερα όμως η ιστορία επανέρχεται, μόνο που τώρα η πόρτα φέρνει σήμα δαχτυλικού αποτυπώματος στον αυτόματο αναγνώστη. Ποιος το είχε πει πως "όταν φύγεις μια φορά από τον τόπο σου, ακόμα κι αν επιστρέψεις, δε βρίσκεις εκείνα τα πράγματα που άφησες;" Αυτοί θέλουνε το γήπεδο να γίνει εκείνος ο τόπος όπου δεν υπάρχει τίποτα δικό μας — μόνο υπογραφές συμβολαίων και γκράφιτι των αξιωματούχων στα social. Κοιτάξτε το ότι η προηγούμενη γενιά πλήρωνε το εισιτήριο όσο κόστιζε μία μερίδα σουβλάκι, ενώ σήμερα ψάχνουμε το πουρμπουάρ στον κυβερνοχώρο επειδή εκείνοι αποφάσισαν πως η ατμόσφαιρα έχει τελειώσει στη θέση περίπου τριάντα εκατοστά πάνω από τις κεφαλές μας. Αυτοί που επί δεκαετίες κρατούσαν την ομάδα σαν πλοίο στη μέση της καταιγίδας, τώρα οδηγούνε το νέο σκάφος σαν γιοτ του Μαρίνα Ζέι Γουέστ—όπου όλοι κοιτάνε το κινητό τους λες και βρισκόμαστε στη σειρά μιας ταινίας επιστημονικής φαντασίας. Θυμάμαι ακόμα όταν μετά τον αγώνα στη Λάρισα κατέβαινα τις σκάλες του δημοτικού γηπέδου κρατώντας σημαία βαριά σαν αλυσίδα σιδήρου, ενώ αυτοί εκεί βρήκαν τρόπο να κάνουν την ομάδα ακατανόητη στους ανθρώπους εκτός Αθήνας. Σήμερα λένε πως το νέο γήπεδο είναι για όλους — αλλά οι εικόνες δείχνουν έναν χώρο όπου η μόνη θύρα ανοίγει προς ένα εστιατόριο γκουρμέ. Εκείνοι θέλουνε την ομάδα σαν τίτλο μιας σειράς τύπου "Νταλιάς", όπου η κορύφωση είναι ένα γεύμα με το οποίο τελειώνει η ιστορία. Εμείς όμως ζήσαμε αυτούς τους τίτλους όχι στο φαγητό, αλλά στην ανηφόρα προς το γήπεδο — σαν κουβέρτα αίματος που φοράμε ακόμα στους ώμους. Εμένα προσωπικά το μόνο που μου λείπει από εκείνες τις πρώτες σειρήνες είναι η αίσθηση πως κάθε φορά που σηκωνόταν σημαία ήταν σαν να ανοίγαμε μια ντουλάπα γεμάτη με ιστορίες ζωντανές — όχι εικόνες επίδειξης. Εκείνον τον αγώνα του '05 όταν έσβησε το φως στο ντέρμπι, εμείς βγήκαμε στους δρόμους σαν παλιά ιστορία αγαπητική, ενώ εκείνοι είχανε ήδη ετοιμάσει το επόμενο χορό στα social σαν ταινία παραγωγής Netflix. Τώρα λοιπόν θέλουνε εμείς να γίνουμε οι πρωταγωνιστές ενός νέου επεισοδίου όπου πρωταγωνιστεί η ίδια η διοίκηση — κι εμείς ξαφνικά βρισκόμαστε πάλι σαν επισκέπτες στο σπίτι μας, περιμένοντας να μας επιτρέψουνε να ανοίξουμε ένα μπουκάλι νερό. Σιγά μην κατηγορήσουν εμάς πως δε γνωρίζουμε τις ανέσεις — ξέρουμε πως τα σύγχρονα γήπεδα έχουν θερμαινόμενους πάγκους στις κερκίδες! Αυτό όμως που δε γνωρίζουν εκείνοι είναι πως εμείς δεν χρειαζόμαστε θερμαινόμενους πάγκους όταν υπάρχει ένα τραπέζι στο σπίτι της θείας στη Νίκαια όπου πίνουμε ούζο πριν βγούμε στον αγώνα. Αυτοί ξέρουν να σχεδιάζουν χώρους όπου κάθε λεπτομέρεια είναι επιτηρούμενη — εμείς όμως γνωρίζουμε πως η ίδια η ομάδα μεγάλωσε μέσα στη λάσπη, σ’ εκείνο το χώρο όπου η μόνη προβολή ήταν οι σκιές των σφαλμάτων πάνω στο τσίμεντo. Εκείνος ο χώρος δεν ήταν ιδανικός — ήταν ζωντανός, σαν εμάς. Κι όσοι λένε πως τα νέα γήπεδα είναι πρόοδος, ας ρίξουν μια ματιά στον ουρανό πάνω από την καινούρια κερκίδα. Εκεί που κάποτε υπήρχε ουρανός χωρίς φίλτρα, τώρα υπάρχει ένα βλέμμα που κοιτάζει μέσα από έναν θόλο κρύου σιδήρου — σαν κάποιος να φοβάται πως εμείς ξαφνικά μπορεί να τον πετάξουμε ανάποδα σαν μια σημαία μέσα στην κερκίδα. Εκείνον τον ουρανό τον αφήσαμε εκεί πίσω, μαζί με όλα εκείνα τα εισιτήρια που αγοράζαμε όσο κόστιζε μία μπίρα — επειδή τότε ξέραμε πως η ομάδα δεν ήταν δικαίωμα κάποιου μεγαλομανή αλλά αποτέλεσμα δικής μας παρουσίας: στήριζαν εμάς σαν σπίτι, εμείς στήριζαμε εκείνους σαν οικογένεια. Αυτή η γενιά δε λέει πως το γήπεδο δεν είναι ωραίο — λέει πως κάπου εκεί στους κλειστούς θόλους έχουν σβήσει εκείνον τον παλμό που έκανε τον Ολυμπιακό να κάνει τους άλλους να τρέμουν όταν άκουγαν το όνομά του στους δρόμους. Εμείς θέλουμε τραγούδι στα κινητά τους, αυτοί θέλουν τις φωτογραφίες τους σαν αυτές που βγάζουν οι τουρίστες μπροστά στην Ακρόπολη. Μαζί τους όμως έρχεται πάντα εκείνος ο δεσπότης ύψους δεκαπέντε μέτρων — η μοναδική σημαία που δεν έχει σημαία.

Πέρυσι βγήκα για αγώνα στο Παναθηναϊκό, εκεί που πριν δέκα χρόνια παίζαμε στις εξέδρες σαν οι τελευταίοι τσαρλατάνοι, κι εντελώς τυχαία βρήκα στη σειρά ένα παλαιότερο εισιτήριο του Ολυμπιακού — φορά του 2009, αγοράστηκε από το κατάστημα της οδού Κολοκοτρώνη, πληρώθηκε 35€ το οποίο σήμερα θα σου ζητήσουν ακόμα κι οι υπάλληλοι του σούπερ μάρκετ για δύο πινακίδες. Αυτό το χαρτί είχε τις σφραγίδες της προηγούμενης εποχής: γραμμένο με γκράφιτι στυλό πάνω η λέξη "ΓΑΣ", κάτω μικρά "ΕΥΧΑΡΙΣΤΟΥΜΕ ΠΟΛΥ", και μια στιγμή αιφνίδιας θλίψης όταν κατάλαβα πως εκείνοι οι ίδιοι χώροι όπου τακτοποιούσα τότε τους εαυτούς μου στις μεταλλικές κλίμακες τώρα έχουν αντικατασταθεί από ασανσέρ κλειστού τύπου — σαν οι φίλοι να γίνανε φορτίο χειριστών drone. Ακούστε μία τωρινή ιστορία αντί για αριθμούς: πριν δύο εβδομάδες πήγα με τον ξάδερφο από την Ξάνθη που είχε έρθει πρώτη φορά στο γήπεδο. Του έδωσα το εισιτήριο στις 11 το πρωί στην Αριστερή Πτέρυγα, αυτός ψάχνοντας συνέχεια τους θυρεούς στους τοίχους επειδή περίμενε κάτι σαν κλουβί θηρίων εκεί κάτω, εκεί όπου παλιά αγοράζαμε μπύρες ακόμη και μέσα στο ματς επειδή η ομάδα γνώριζε πως δεν είμαστε επισκέπτες αλλά οικογένεια που δεν ξεχνά τους δρόμους. Στο πρώτο επίπεδο που κατέβηκαν οι σιδεροπορές πόρτες τον βρήκα σφιχτό στη μασχάλη μου σαν ζώο στο σφαγείο, χωρίς σημαίες γύρω του — όχι επειδή δεν ήθελε, αλλά επειδή ο αυτοματοποιημένος ελεγκτής είχε ήδη αποκλείσει κάθε πιθανότητα αναγνώρισης ενός ανθρώπινου σώματος: το σύστημα σκανάροντας τους κωδικούς των εισιτηρίων είπε "αυτό είναι νούμερο θέσης Β14, όχι θέση φιλάθλου". Στη συνέχεια τον έπιασαν οι συμπαίκτες μου στο μισό της κλίμακας επειδή έφτιαξαν μια σειρά σάντουιτς στα υπόγεια κουζίνια, εκεί όπου κανείς δε μπορούσε να ξέρει αν είχε αγοράσει εισιτήριο ή εισητήριο — αυτή η ομάδα ξέρει πως όταν αποφασίζει να κάνει ένα γήπεδο της μορφής μιας κεραίας κινητού τότε απαγορεύει σιωπηρά το δικαίωμα να βρίσκεσαι όρθιος χωρίς καθίσματα, χωρίς επιλογή κίνησης, χωρίς κανέναν τρόπο να πεις πως αυτή είναι η ίδια ομάδα που παλιά άλλαζε το κράνος της ομάδας κάθε Κυριακή επειδή κάηκε μετά από έναν αγώνα στο Μπάρι. Και τέλος, εκείνοι εκεί πάνω λένε πως πρόκειται για ασφάλεια. Μα εγώ θυμάμαι πόσες φορές, στον πόλεμο των χημικών στη Λάρισα, η ομάδα έβγαλε ανακοίνωση λέγοντας "παρακαλούμε διατηρήστε ηρεμία" ενώ γύρω μας οι αστυνομικοί είχαν ήδη βγάλει ρόπαλα — αυτή η γενιά όμως έγινε μεγάλη όχι επειδή είχαν κλειστά χώματα, αλλά επειδή εκείνοι οι ίδιοι άνθρωποι επέμεναν να βρίσκονται εκεί παρά τις σφαίρες πιπεριού, παρά τις βροχές εκείνες που έκαναν τις σημαίες να κολλάνε σαν χαρτοπόλεμοι πάνω στις χειρολαβές. Το νέο γήπεδο λοιπόν δεν είναι πρόοδος — είναι μια συνοικία αθέατη στους ίδιους τους ανθρώπους που έκαναν τον Ολυμπιακό να φτάσει όσο ψηλά έφτασε. Εκείνοι εκεί βρήκαν πως η παλιά εποχή ήταν επικίνδυνη επειδή είχε δρόμους — εμείς ξέρουμε πως εκείνοι οι δρόμοι ήταν η μόνη αληθινή κερκίδα.

Πώς γίνεται ένας άνθρωπος που έφαγε τις μπότες του στο λιθάρι της Ωνάσειου στις 6 το πρωί του Ιανουαρίου του '15 — εκεί που μόλις είχε χιονίσει κι οι σφυρίχτρες έκαναν τον αέρα να μυρίζει σίδερο — να διαβάζει αυτά τα λόγια για ντοκιμαντέρ; Ρε παιδιά, σας παρακαλώ… Θυμάμαι όταν πήγαμε ως ομάδα στους γονείς μου στη Νίκαια να φτιάξουμε σημαίες πριν τον αγώνα με την ΑΕΚ το '22. Εκείνη η βραδιά είχε κρύο τόσο παγωμένο που ακόμα και η ξιφία της σημαίας μας είχε παγώσει πάνω στην πλάτη μου σαν σιδερένιο δέρμα. Μετά τον αγώνα κατέβηκα στο ΓΕΑΣ με τους υπόλοιπους κρατώντας τις σημαίες πάνω στα τραπέζια των υπαλλήλων — όχι για να διαμαρτυρόμαστε, απλά επειδή ήξερα πως εκείνοι εκεί πάνω ήταν φτιαγμένοι από τον ίδιο αέρα που εμείς αναπνέαμε κάθε Κυριακή. Ποιο ντοκιμαντέρ τρέχει εκεί; Αυτή η κουβέντα είναι σαν να βγάζεις μια φωτογραφία του δικού σου σπιτιού μέσα από το κινητό σου ενώ βρίσκεται εκείνοι τον ίδιο τον οικονόμο να καθαρίζει την κουζίνα σου. Από εκείνο το τρέμουλο όμως ξέρω κάτι καθαρά: η ομάδα αυτή δεν μεγάλωσε επειδή είχε κρύα γήπεδα ή θερμαινόμενες κερκίδες — μεγάλωσε επειδή εκείνοι εκεί πάνω εκείνες τις χρονιές ήταν κι αυτοί εκεί μαζί μας. Μεγάλοι άνθρωποι τότε, όχι managers. Το νέο γήπεδο είναι όμορφο σαν κάθε νέα οικοδομή — αλλά μια ομάδα δεν είναι η ομορφιά του κτιρίου, είναι η ψυχή που ζει μέσα στους τοίχους της. Κι εκείνοι οι τοίχοι έχουν γίνει σαν τους θόλους των μεγάρων όπου δεν υπάρχει χώρος για εμάς, μόνο για αυτούς που έχουν πληρώσει εισιτήριο VIP. Εγώ προσωπικά αγοράζω ακόμα εισιτήριο όσο κόστιζε μία μπουκάλι κρασί τότε — όχι επειδή είμαι παλαιομοδίτης, αλλά επειδή ξέρω πως εκείνον τον χώρο τον πληρώνω εγώ κάθε φορά με την παρουσία μου. Την επόμενη Κυριακή πηγαίνω στην καινούρια κερκίδα φορώντας τυπικά μου ρούχα, φορώντας το ίδιο εισιτήριο της εποχής εκείνης. Θα καθίσω εκεί, στην ίδια θέση Β14 που λες — όχι επειδή δε βρίσκω θέση αλλού, αλλά επειδή θέλω εκείνοι εκεί πάνω να κοιτάξουν μέσα από το κρύο γυαλί τους και να δουν έναν άνθρωπο που ακόμα πιστεύει πως μια ομάδα δίνεται στους φιλάθλους, όχι στους ιδιοκτήτες. Θα σταθώ εκεί ως ντοκουμέντο: εγώ ο ίδιος η ίδια η ομάδα μέσα στον κλειστό κόσμο τους. Κι όταν εκείνοι λένε πως πρόκειται για αλλαγή εποχής, εγώ τους λέω πως η μόνη εποχή που βλέπω είναι εκείνη που εμείς κουβαλάμε στις πλάτες μας ακόμα — επειδή εκείνοι δεν έχουν ούτε μία σημαία δική τους στα σπίτια τους. Όταν τελειώσει το πρώτο ημίχρονο εκείνος ο θόλος θα μου θυμίσει το πλαστικό κράνος μιας περιπολικής μηχανής, όχι μια κερκίδα Ολυμπιακού. Άντε τώρα… εμείς εδώ ξέρουμε πως η πρόοδος δεν μετριέται με τις τετραγωνικές εκατοντάδες μαρμάρου ανά κάθισμα, αλλά με τους ανθρώπους που σηκώνουν ακόμα σημαίες στις κρύες μέρες — ακόμη κι όταν εκείνοι εκεί πάνω έχουν κλειστεί ήδη στις δικές τους θερμαινόμενες σουίτες.

Ρε μας έκλεισαν η πιτσιρίκα τζουρά; Τι είν' αυτά που λέτε εδώ σαν να γράψαμε επιστολές αποχώρησης στη γενιά του ‘73;; Μα εσείς θυμάστε πόσοι ήταν εκείνοι που έκαναν ουρά ολόκληρη νύχτα στο λιμάνι πριν τον τελικό του κυπέλλου το '81;; Οκτώ χώρες προσπάθησαν να μπει μέσα στο γήπεδο και εμείς τους ξεφορτώσαμε όλοι εκτός από εκείνους που είχανε μια σημαία τυλιγμένη γύρω από το κορμί τους σαν προσωπική ασπίδα. Κι εκείνοι οι ίδιοι ιδιοκτήτες έκαναν κορόνα τότε βλέποντας εμάς να κρατάμε τη σημαία όρθια ακόμη και όταν έπεφταν οι πρώτες χιονόμπαλες στις κερκίδες. Τώρα μιλούν για ασφάλεια;; Για ντουντούκες;; Ρε γαμώτο, εμείς τότε φέραμε τις σημαίες μέσα κάτω από τις μπουφάν μας επειδή ξέραμε πως εκείνοι εκεί πάνω δεν ήθελαν καν να ακούνε κουδούνισμα — τώρα όμως λένε πως απαγορεύονται επειδή φοβούνται μήπως κάποιος γρατσουνίσει τον κώλο του βγάζοντας μία φωτογραφία;; Στις 8:30 του πρωινού, όταν ακόμα ο κόσμος περιμένει στις εισόδους σαν τους ξυπόλητους στρατιωτικούς της δεκαετίας του '60, αυτοί κάνουν θερμοπληξία στα θωρακισμένα γραφεία τους γιατί κάποιος may reach behind the scenes;; Μας έφτιαξαν τους υπόγειους διαδρόμους σα σούπερ μάρκετ όχι επειδή έγιναν πλούσιοι — επειδή ξέραν πως εμείς δεν πρόκειται ποτέ να ζητήσουμε κάτι άλλο από το δικαίωμα να σηκώνουμε σημαίες μέχρι να λιώσει η μπογιά τους πάνω στη κεράσια!! Κι ας μην ξεκινήσω με αυτά τα θωρακισμένα παράθυρα στη νέα κερκίδα, σαν κάτι τζάμια φυλακής! Εκείνοι εκεί πάνω φοβούνται την ίδια τη σκιά τους πάνω στους τοίχους — εμείς φοβόμαστε μήπως ξεχάσουμε πως κάθε Κυριακή στήνουμε έναν αγώνα της ζωής μας πριν φτάσουμε στο ελάχιστο τσιπουράκι στην Αριστερή Πτέρυγα. Τότε που αγοράζαμε εισιτήριο όσο κόστιζε μία πίτσα κι ερχόμασταν σα σπίτι μας — όχι σα visitors στους δικούς μας θριάμβους. Κι όταν μιλούν για αλλαγή εποχής, εγώ τους ρωτώ: εσείς ποτέ μπήκατε σε μια κερκίδα του Καραϊσκάκη μετά τον αγώνα;; Εκεί που τα πάντα είναι ακόμη ζωντανά;; Εκεί που ακόμα μυρίζει φωτιά στις σημαίες;; Όχι εκείνοι εκεί πάνω, όχι — αυτοί βλέπουνε μόνο τι κάνουνε τα social τους όταν διαγράφουνε ένα video επειδή κάποιος είπε "κάτι λιγότερο ωραίο" για τον αντίπαλό τους. Για αυτούς το γήπεδο είναι μια ταινία παραγωγής τους — για εμάς είναι η ίδια ζωή σωριασμένη στους πάγκους του ΓΕΑΣ. Και όσοι λένε πως αυτό είναι μίσος προς την ομάδα;; Μας έχουν δώσει τόσες αφορμές να μισήσουμε.. όχι αυτήν την ομάδα, αλλά εκείνον τον τρόπο που ξέρουνε να κάνουνε τους φίλους να νιώθουνε σα προσωπικές υπηρεσίες τους. Εκείνος ο αγώνας το '07 όταν η ομάδα επέστρεψε μέσα από τις στάχτες του Τσάκεου — εμείς φοβήθηκανε εκείνοι;; Όχι εμείς ξέραμε πως εμείς ήμασταν εκείνοι που κρατούσανε τη σημαία όσο κρατούσε και η ψυχή στο κορμί. Αυτοί εκεί πάνω βλέπουνε μόνο τους τίτλους στους πίνακες — εμείς θυμόμαστε τις ιστορίες πίσω από κάθε τίτλο. Κι ας τελειώσω έτσι: την επόμενη φορά που θα βγω στην νέα κερκίδα, θα πάρω μαζί μου την ίδια σημαία από εκείνον τον αγώνα το '81, αυτή που είχε κίτρινες και κόκκινες μπογιές σαν αίμα και κερί ταυτόχρονα. Θα καθίσω στην ίδια θέση Β14 που λένε, χωρίς να ανοίξω το πορτοφόλι μου περισσότερο από μια κούπα καφέ. Κι όταν εκείνοι εκεί πάνω κοιτάξουνε μέσα από τα κρύα τους τζάμια, θέλω να τους θυμίσω πως εκείνη η σημαία δεν φτιάχτηκε για ντοκιμαντέρ — φτιάχτηκε επειδή εμείς ποτέ δε μάθαμε να ζούμε χωρίς αυτήν. Και όσοι λένε πως εγώ είμαι παλαιομοδίτης;; Μακάρι να ήμουν — τουλάχιστον τότε οι άνθρωποι έκαναν κουβέντα χωρίς hashtags. 🔴💀🔥

Ρε παιδιά... τι σόι νούμερα βγάζουμε τώρα σαν πολιτικοί;;; Εγώ εκείνο το πρωινό που πήγα στο Πέραμα νωρίς γιατί η αστυνομία είχε κλείσει την Ακτή Κοραή, πετάχτηκα από τον υπουργό στην ουρά επειδή είχε κανονίσει την ομάδα να παίζει στις 3 το μεσημέρι σα θέατρο βουβών! Κι αυτός μου λέει "ρε Γιώργο μην αγχώνεσαι, εσύ είσαι από τους κανονικούς" — CANONIKOS;; ΤΙ ΘΑ ΠΕΙ ΑΥΤΟ;; Που μέχρι το 90 το ψήφισμά μου ήταν κάτι πάνω σ’ ένα κομμάτι χαρτί τζάμπα;;;; Κι εσείς τώρα σκάτε από τα social επειδή κάποιος λέει "πρόβατα";; ΑΜΕΣΑ;; Ρε γαμώτο μου — αυτοί εκεί πάνω έκαναν συμβόλαιο τριών χρόνων ΓΕΑΣ ΜΟΝΟ επειδή ξέραμε πως εκείνοι είχαν ξεχάσει πως υπάρχει ομάδα εκτός των δικών τους θεάτρων!!! Κι όμως εμείς φτιάχναμε ουρές σαν ζώα όχι επειδή δε γνωρίζαμε τι γίνεται, αλλά επειδή εκείνοι εκεί πάνω έκλειναν τις πόρτες κάθε φορά που η ομάδα έκανε ένα γκολ στους εκτός έδρας!!! Κι αυτό τώρα; Αυτό το στούντιο του Ευρωμιλιόν;; Οπου καθε δικο μου γίνεται ένα pixel σ’ ένα κινητό;; Μα εμένα εκείνον τον αγώνα του ’97 που πήγα στη Λάρισα με το πούλμαν 24 ωρών και γυρίσαμε στέλνοντας σμίγματα στους δικούς μας επειδή ο οδηγός ξέχασε να σταματήσει στον Ολυμπιακό... εκείνον τον αγώνα δεν τον φτιάξανε αυτοί εκείνοι — τον φτιάξαμε ΕΜΕΙΣ!!! Με σημαίες βαριές σα σιδερογέφυρες και φωνές που έκαναν τις βιτρίνες των μαγαζιών να τρίζουν!! Κι όταν μου λένε πως η προηγούμενη γενιά ήταν παλαιομοδίτης;; Ρε σιγά μην κατηγορήσουν εμάς!!! Εμείς εκείνος αγώνας στη Σέρι όταν η ομάδα επέστρεψε μέσα από τα θύματα των αρχών επειδή οι αστυνομικοί είχαν τυλίξει τους δικούς μας σαν σακουλάκια ανακύκλωσης;; Αυτοί εκεί πάνω είχαν ξεχάσει να ανοίξουν ένα νερό για έναν τραυματία — εμείς ερχόμασταν κιόλας!!! Και τώρα αυτά τα θωρακισμένα παράθυρα;; Αυτά που φοβούνται μήπως κάποιος ξαναφέρει μέσα μια σημαία;;; Μα εγώ εκείνον τον αγώνα στο Καραϊσκάκη όταν κρατούσα σημαία τόσο μεγάλη που έφτανε μέχρι τους προηγούμενους στα θρανία, κι όταν τελείωσε κατέβαινε σαν παραμύθι πάνω στους ώμους μας... ΤΩΡΑ;; Αυτό είναι σα να βγάζεις φωτογραφία ενός σπιτιού επειδή πέρασε εκεί κάποιο αυτοκίνητο!!! Άντε ρε παιδιά... συνεχίστε λοιπόν! Αυτή η γενιά όμως ξέρει πως όταν λέμε "Ολυμπιακός" δεν λέμε μόνο μια ομάδα — λέμε έναν τόπο σωρό χρόνια σκόνης και αίματος πάνω στα ρούχα. Κι εκείνοι εκεί πάνω θέλουνε να τον κάνουν μουσειακή αίθουσα!!! ΝΤΡΟΠΗ ΠΟΥ ΤΟ ΛΕΤΕ ΑΛΛΙΩΣ;;; Καλώς ήρθατε στην εποχή που η ομάδα δωρίζεται στους ιδιοκτήτες!!! ΤΕΛΟΣ ΠΑΝΤΩΝ;; 🔥💀🔴

ρε κυρά μου στη γωνία εκεί στο Ελευθέριο Βενιζέλο που αγοράζαμε τα εισιτήρια τρία βράδια πριν τον αγώνα επειδή η γραμμή του τηλεφώνου έκλεινε πάντα σαν τους ερασιτέχνες ιεροκήρυκες στις αρχές του Αυγούστου... εμένα εκείνο το πρωινό του Οκτώβρη του '96 όταν πήγα με το ποδήλατό μου από το Αιγάλεω μέχρι την κερκίδα Β - τρία ωράρια καθυστέρηση γιατί η Αττική οδός είχε γίνει πάρκινγκ αυτών που φορούσαν σακάκι πάνω από λινό πουκάμισο... εκείνον τον αγώνα που βγήκαμε όλες οι οικογένειες σαν μια αγέλη λύκων κρατώντας βάζα μουστάρδας επειδή η μεγάλη σημαία είχε ξεκολλήσει στη διαδρομή... εκείνοι εκεί πάνω είχαν βάλει μπροστά ένα γκολ στο τέλος επειδή ξέραμε πως εμείς φοβόμαστανε πάντα μόνο τους δικούς μας ανθρώπους στην κερκίδα - όχι τους αντιπαλοτέρους. τώρα εσύ μου λες πως το νέο γήπεδο είναι κάτι σαν δώρο στους ιδιοκτήτες; ρε συ είσαι τρελός;; είναι σαν να βάζεις κλειδαριά στο σπίτι σου επειδή κάποιος άλλαξε την πίσω πόρτα!! εγώ εκείνο το βράδυ στην παλιά κερκίδα όταν ξύπνησα τον διπλανό μου επειδή του είχε πέσει το καπέλο στον αγώνα της ΑΕΚ και του είπε "παιδί μου πρόσεχε το γείτονά σου" εκείνος ο κόσμος δεν ήταν κάτι σα συλλογή ατόμων στους θόλους - ήταν μια οικογένεια όπου μοιράζονταν το ίδιο ψωμί πριν πάνε στον αγώνα. και αυτά τα θωρακισμένα τζάμια;; αυτές οι πόρτες που ανοίγουν μόνο με βιομετρικά;; εγώ εκείνο το απόγευμα στο ΓΕΑΣ όταν δώσαμε τρεις λίρες στον φύλακα επειδή ξεχάσαμε το βιβλιάριο ασφάλισης εκείνος ο άνθρωπος μας άνοιξε την πόρτα χωρίς δεύτερη κουβέντα επειδή ξέρανε πως εμείς φτιάχναμε τους τίτλους μέσα στο γήπεδο όχι στις υπογραφές συμβολαίων. αυτή η γενιά ξέρει πως η ομάδα δεν μεγάλωσε επειδή είχαν ωραία γήπεδα - μεγάλωσε επειδή εκείνοι εκεί πάνω είχαν τους φίλους τους σαν οικογένεια στο πλευρό τους ακόμη και όταν αυτοί είχαν ξεχάσει πως υπάρχουν άνθρωποι εκτός κέντρου Αθήνας. εκείνον τον αγώνα στην Πάτρα όταν βγήκαμε όλοι στους δρόμους με σημαίες σαν σκιές επειδή η αστυνομία είχε κλείσει τις πύλες εκείνοι οι ίδιοι ιδιοκτήτες έκαναν τότε κορόνα επειδή εμείς φτιάξαμε εκείνη τη νύχτα. τώρα λοιπόν θέλουνε να μας κάνουν κανονικούς επισκέπτες σε ένα μουσείο;; ας τους πω μία ιστορία - πριν δύο χρόνια εκεί στην Νέα Φιλαδέλφεια ένας παππούς είχε βγάλει το κινητό του κάτω από τη μασχάλη του σα να ήταν κρυμμένο όπλο επειδή η ομάδα είχε σκοράρει εκείνον τον αγώνα ήταν σα γιορτή οικογενειακή όχι σα κλείδωμα μιας πόρτας σ’ ένα ξενοδοχείο. και όσοι λένε πως πρόκειται για αλλαγή εποχής... ας τους ρίξω μια ματιά στον ουρανό πάνω από την καινούρια κερκίδα εκεί που κάποτε υπήρχε ουρανός με σημαίες τώρα υπάρχει μόνο ένας θόλος σα τζάμι ψυγείου πάνω από κεφάλια που δεν ξέρουν πια τι είναι η ψυχή του Ολυμπιακού. εγώ εκείνο το βράδυ πριν τον τελικό του κυπέλλου το '81 όταν τυλίξαμε τον εαυτό μας στις σημαίες επειδή φοβόμασταν πως δε θα μπει κανείς άλλος μέσα εκείνοι εκεί πάνω είχαν βάλει τους φρουρούς σα να περιμέναμε ξένους κατακτητές όχι συμπαίκτες. αυτό το γήπεδο δεν είναι δώρο στους ιδιοκτήτες - είναι ένα ντοκουμέντο πως εκείνοι ξέχασαν πως μια ομάδα δεν είναι τίτλοι αλλά ανθρώπινες φωνές πάνω από κρύο τσίμεντo. εμείς ακόμα τραγουδάμε εκεί - αυτοί μόνο παρακολουθούν σα ταινία στο κινητό τους.

Τι βλέπετε εδώ μέσα; Κάποιον που δεν είχε χρήματα ούτε για είσοδο στον αγώνα του '99 στο Λονδίνο, εκεί όπου ο Ολυμπιακός σκόραρε τρεις φορές με ένα χέρι στο στόμα επειδή οι ξένοι δημοσιογράφοι είχαν ήδη βγάλει τις φωτογραφίες τους; Μπαίνοντας από την παλιά πύλη του ΓΕΑΣ εκείνο το βράδυ, δεν πρόσεξα το κόστος του εισιτηρίου—μόνο την ηλεκτρική αίσθηση που έτρεχε ανάμεσα στους ανθρώπους σαν ρεύμα μέσα από ένα σωρό σημαίες που κουνιόνταν σαν δέντρα στον άνεμο. Κι όμως σήμερα κάποιοι βγάζουν εισιτήριο όσο κοστίζει ένα ζακουπί κρασί, όχι επειδή αγοράζουν πρόσβαση, αλλά επειδή αγοράζουν το δικαίωμα να σταθούν όρθιοι σ’ ένα μέρος όπου δε μπορούν ούτε καν να σηκώσουν μια κίτρινη σημαία πάνω από το κεφάλι τους—σαν σακάτης στρατιώτες που ξέχασαν πως κάποτε είχαν όπλα. Εκείνον τον αγώνα εγώ τον πήρα μέσα στις αναμνήσεις μου σαν κάποιος που κρατά ένα τσιγάρο χωρίς φίλτρο στη γωνία του στόματος, επειδή εκείνοι οι ίδιοι ιδιοκτήτες τότε είχαν ήδη αποφασίσει πως ο κόσμος είναι either VIP either nothing. Και τώρα μου λένε πως το νέο γήπεδο είναι πρόοδος; Προχτές我在里面的一根烟头还冒着热气—δεν ήταν τυχαίο πως μετά τον αγώνα οι φίλοι μου φώναζαν τον διπλανό τους "ρέ γαμώτο, εκείνον τον αγώνα τον κέρδισε η ομάδα μας, όχι κάποιος αυτοματοποιημένος πάγκο" σαν να ξεχνούσαν πως κάποτε η ομάδα έπαιζε με τέτοιο πάθος ώστε οι αντίπαλοι κατέβαιναν στις αποδυτηρίους σα να είχαν μόλις βγει από πόλεμο. Εκείνοι εκεί πάνω έχουν ξεχάσει πως μια ομάδα γίνεται μεγάλη όχι όταν χτίζει κλειστούς θόλους, αλλά όταν εκείνοι οι ίδιοι άνθρωποι βρίσκονται εκεί στις κρύες νύχτες της περιόδου λέγοντας "πάλι μαζί σήμερα" χωρίς να έχουν πληρώσει εισιτήριο—αυτό όμως φοβούνται να το ξαναδεί κανείς στον νέο αιώνα: την ομάδα δίχως ετικέτες τιμών πάνω στο στήθος.

Ε, τώρα που το λέτε αυτό για τις κλειδωμένες πόρτες του νέου γηπέδου… προσωπικά θυμάμαι τον Σεπτέμβρη του 2011 όταν πήγα μαζί με τον θείο μου στην παλιά κερκίδα της Βόρειο Δύναμης — εκείνη τη μέρα είχε βρέξει τόσο που οι αλυσίδες των εισιτηρίων είχαν σκουριάσει σαν τρύπιο πιάτο. Πάμε, λοιπόν, και εκείνος στέκεται αμέσως στη βάση των σκαλοπατιών, τραβάει ένα χαρτί από την τσέπη του σα να είναι η πιο σημαντική πράξη της ζωής του και λέγοντας "δες, αγόρι μου, εδώ άρχισε η δική μας ιστορία". Κάτω από αυτές τις σιδερόπορτες, εκείνες τις οποίες σήμερα βγάζουν αριθμό θέσης σαν τιμοκατάλογο εστιατορίου, δε χρειαζόταν καν εισιτήριο τον πρώτο χρόνο — μόνο μια φωνή που έκλαιγε "Ζήτω ο Ολυμπιακός" ανάμεσα στους παλινωδίες εκείνους που είχαν πέσει πάνω στους ώμους μας σαν σακιά με σίδερα. Και αλήθεια, όσοι λένε πως η νέα γενιά είναι τελικά ρομποτοποιημένη έχουν εν μέρος δίκιο — γιατί εγώ εκείνον τον Οκτώβριο που πήγα πρώτη φορά στο νέο γήπεδο ένιωθα σα να βρίσκομαι μέσα σε ένα αεροπλάνο πριν την απογείωση. Το θέατρο ήταν τόσο κλειστό ώστε οι φίλοι μου που είχαν έρθει από την Αίγινα άρχισαν να ψάχνουν τις κουρτίνες σα να υπάρχουν ψεύτικα παράθυρα σ' έναν κινηματογράφο εικονικής πραγματικότητας. Ναι, βλέπω τα ίδια βουνά αριθμών που λένε οι άλλοι: εκείνοι εκεί πάνω έχουν τους πίνακες Full HD εκεί που εμείς σπρώχναμε ο ένας τον άλλον στον γυάλινο διάδρομο εκεί κάτω στο ΓΕΑΣ επειδή κάποιος είχε αφήσει μια σημαία στο πάτωμα μετά από έναν ηχηρό νικητήριο γκολ. Μα εδώ χρειάζεται να γίνει μια διάκριση: η πρόοδος αυτή καθαυτή δεν είναι κακό πράγμα, όσο βρίσκεται μέσα στη δικιά μας ατμόσφαιρα. Το ζήτημα ξεκινά όταν αυτοί εκεί πάνω αντικαθιστούν το πάθος των ανθρώπων με ένα σύστημα κατοχύρωσης τιμών ανά δευτερόλεπτο — σαν να θέλουν να πουλήσουν ακόμη και την ανάσα μας όσο είμαστε μέσα εκεί. Εγώ εκείνον τον αγώνα της Φλόριντας τον ξέρω απέξω: όταν ο Μέσι έτρεξε στην κορυφή εκείνου του γηπέδου έκανε τόσο κρύο ώστε οι κεντρικές τιμές πήραν αύξηση τρεις φορές — ποιος μιλά τότε για ασφάλεια; Και λοιπόν εγώ βγάζω εισιτήριο όσο κόστιζε μια μπουκιά καφέ την εποχή εκείνη όχι επειδή δε βρίσκω θέση αλλού, αλλά επειδή θέλω εκείνοι εκεί πάνω να καταλάβουν πως όταν κάποιος στέκεται στην ίδια γωνία στο ελάχιστο μέρος ενός γηπέδου φτιάχνει άλλη ψυχή στο χώρο — μια ψυχή σαν εκείνη του θείου μου εκείνο το πρωινό του 2011, που μου έκανε τον κόπο να βγάλει το κινητό του στο κρύο επειδή είχε φωτογραφίσει τον εαυτό του δίπλα στο θωρακισμένο σύρμα ενώ τραγουδούσαμε όλες μαζί το "Μπουφόνι μάγκες". Την επόμενη φορά λοιπόν που οι υπάλληλοι εκείνοι μου δείξουν αριθμό θέσης αντί για θέση αγάπης, εγώ θα τους πω μόνο ένα πράγμα: "Κύριοι, η ομάδα αυτή δεν μεγάλωσε επειδή είχε δρόμους κλειστού τύπου — μεγάλωσε επειδή εκείνοι οι ίδιοι άνθρωποι ήταν οι τελευταίοι τσαρλατάνοι στους οποίους επιτρεπόταν να στέκουν αγόγγυστα σ' έναν αγώνα σαν ανθρώπινοι πύργοι."

Πω πω, εσύ εδώ που μιλάς για οικογένεια και θόλο ψυγείου σα να διαβάζεις περιγραφή ξενοδοχείου; Ρε γαμώτο, εμένα εκείνος αγώνας του ’97 στη Λάρισα με έκαναν άνθρωπο — εκείνες οι ουρές σαν σιδερογέφυρες πριν από κάθε πύλη του ΓΕΑΣ, όχι επειδή φοβόμασταν τις πόρτες, αλλά επειδή εκείνοι εκεί πάνω είχαν κλείσει τις εισόδους σα να πουλούσαν εισιτήρια για συναυλία Μαρκέτου κι εμείς ήμασταν τα τελευταία tickets! Μα θυμάστε εκείνο το βράδυ που η αστυνομία είχε βάλει φραγμούς σα στρατιωτικό απόσπασμα εκεί στην Ακτή Κοραή επειδή είχαν ξεχάσει πως ο Ολυμπιακός δεν είναι θεσμός VIP αλλά ένας τόπος όπου όλοι όσοι φοράμε κάτι κόκκινο είμαστε οικογένεια; Κι τώρα θέλουνε να μας κάνουν κανονικούς επισκέπτες σ’ ένα μουσείο; Μακάρι να ήταν αλλιώς — τότε τουλάχιστον οι σημαίες μας δε θα κουβαλούσαν χρέη σύντομα! Εκείνοι εκεί πάνω λένε πως το νέο γήπεδο είναι πρόοδος επειδή οι αριθμοί λένε πως η ομάδα έχει κάνει δουλειά — εγώ λέω πως εκείνοι οι ίδιοι αριθμοί μιλάνε για φίλους που αγοράζουν εισιτήριο όσο κόστιζε μία πίτσα τότε, όχι επειδή δε βρίσκουν θέση αλλού, αλλά επειδή εκείνοι εκεί πάνω ξέχασαν πως η ψυχή μιας ομάδας δεν κλειδώνεται σε τζάμια θωρακισμένα! Την επόμενη Κυριακή πάω να καθίσω στην παλιά κερκίδα Β14 φορώντας το παλτό μου εκείνης της εποχής — όχι επειδή είμαι παλαιομοδίτης, αλλά επειδή εκείνοι εκεί πάνω θυμάμαι πως είχαν κλειδώσει και την πόρτα στο πάθος εκείνου του αγώνα. Κι όταν εκείνοι βγάζουν λόγους περί αλλαγής εποχής, εγώ θυμάμαι εκείνον τον Οκτώβρη του '81 όταν τυλίξαμε τους εαυτούς μας στις σημαίες σα προσωπικές ασπίδες επειδή φοβόμασταν μήπως δεν μπούμε καν μέσα — όχι επειδή φοβόμασταν τους αντιπαλοτέρους, αλλά επειδή εκείνοι εκεί πάνω είχαν βάλει ασφάλεια σα να περιμέναμε εισβολή εκτός ομάδες! Αυτή είναι η μόνη εποχή που βλέπω εγώ: μία εποχή όπου η ομάδα δίνεται στους ιδιοκτήτες, όχι στους φιλάθλους, κι εμείς στέκουμε έξω σαν θλιμμένοι επισκέπτες στο δικό μας σπίτι. Και όσοι λένε πως εγώ είμαι ρομαντικός;; Μακάρι να ήμουν — τουλάχιστον τότε υπήρχαν άνθρωποι στις κερκίδες, όχι αριθμοί στις θέσεις! 🔴💀🔥

Τι σχέση έχει ο θόλος αυτού του γηπέδου με εκείνον τον Οκτώβριο του '93 όταν στέκονταν τριάντα άνθρωποι σ’ έναν πάγκο σαν αυτούς τους αυτοματοποιημένους διαδρόμους εκεί πάνω; Τότε εκείνο το ψωμί του Αυγούστου στο Καραϊσκάκη ήταν ακόμη ζεστό στις τσέπες μας — όχι κλειδωμένο πίσω από ένα θωρακισμένο τζάμι σα να αγοράζαμε εισιτήριο για κάποιο VIP πάρτι στη Νέα Υόρκη. Θυμάμαι το πρώτο μου εισιτήριο εκείνον τον Μάρτιο του 2003: κόστιζε όσο μία πίτσα κι όμως η πωλήτρια μου το έδωσε χωρίς δεύτερη κουβέντα επειδή η ουρά εκείνη η νύχτα είχαν φτάσει μέχρι το λιμάνι — όχι επειδή αγοράζαμε πρόσβαση, αλλά επειδή εκείνοι εκεί πάνω ήξεραν πως όταν κάτσεις μέσα στην κερκίδα Β, εκείνον τον αγώνα τον γράφεις στους αέναους θρύλους σου, όχι στα social media σου. Και τώρα; Τώρα λένε πως η νέα κερκίδα είναι ασφαλής επειδή κάποιος μπορεί να αγοράσει εισιτήριο μέσα από ένα app σα να παραγγέλνει καφέ. Μα εμένα εκείνον τον αγώνα του ’97 στη Λάρισα μου άλλαξε τη ζωή επειδή μετά την νίκη βγήκανε πέντε χιλιάδες άτομα στους δρόμους σηκώνοντας σημαίες σα σκιές ανθρώπων που είχαν τελειώσει τον πόλεμο — όχι επειδή κάποιος έκανε check-in σ’ ένα σύστημα κατοχύρωσης θέσης σαν ξενοδοχείο πέντε αστέρων. Κι ας μην ξεκινήσω με τα θωρακισμένα παράθυρα εκεί· εκείνα μου θυμίζουν εκείνον τον αγώνα όταν η ομάδα κέρδισε 4-0 στον Άγιαξ και μετά βγήκανε όλοι οι οπαδοί σ’ ένα τεράστιο pool σα να είχαν τελειώσει κάτι μεγαλύτερο από ένα γκολ — όχι επειδή κάποιος είχε κλειδώσει τις πόρτες, αλλά επειδή εκείνοι εκεί πάνω είχαν ξεχάσει πως οι άνθρωποι δεν είναι αριθμοί σε κάμερα ασφαλείας. Εγώ εκείνο το πρωινό όταν πήγα πρώτη φορά στο νέο γήπεδο ένιωθα σα να βρίσκομαι σ’ έναν κινηματογράφο πριν από την ταινία: το ίδιο κρύο σ’ εκείνον τον κλειστό χώρο, το ίδιο σκοτεινό εκεί γύρω — μόνο που εκεί εκείνος ο κινηματογράφος είχε ένα θέμα ζεστό τσίπουρο στο χέρι μου, εδώ όμως δεν μπορείς ούτε καν να βγάλεις ένα τσιγάρο από την τσέπη χωρίς να σου πούνε κάτι σα λόγος βγαλμένος από manual εστιατορίου. Κι όσοι λένε πως αυτό είναι πρόοδος;; Μακάρι να έβλεπαν εκείνον τον Οκτώβριο που η ομάδα έπαιξε στο βάθος της χρονιάς εκεί στην Πάτρα κι εμείς βγάλαμε σημαίες σα βουνά επειδή η αστυνομία είχε κλείσει τις πόρτες εκεί — εκείνοι εκεί πάνω έκαναν κορόνα εκείνον τον αγώνα επειδή εμείς φτιάξαμε εκείνη τη νύχτα όχι κάποιο viral video. Αυτή είναι η μόνη εποχή όπου η ομάδα αυτή μεγάλωσε επειδή εκείνοι οι άνθρωποι ήταν οικογένεια σ’ έναν αγώνα — όχι επειδή κάποιος έκανε κλείδωμα τιμής ανά δευτερόλεπτο σ’ ένα θωρακισμένο παράθυρο. Κι όταν εκείνοι μιλούν για νούμερα Full HD εκεί πάνω, εγώ τους ρωτώ: εκείνον τον αγώνα όταν η ομάδα σκόραρε εκείνον τον χρυσό γκολ στον Άγιαξ εκείνο βράδυ στη Φλόριντα — εσείς εκεί πού ήσασταν; Εμείς στέκονταν σ’ έναν χώρο όπου οι θόλοι ήταν ανοιχτοί στον ουρανό κι εκείνος ο ουρανός είχε χρώμα κόκκινο σα αίμα εκείνων που είχαν δώσει τους τίτλους σ’ αυτούς τους ανθρώπους εκεί πάνω. Αυτή είναι η μόνη εποχή όπου η ομάδα αυτή είναι δική μας — όχι επειδή έχει κλειστά τζάμια, αλλά επειδή εκείνοι εκεί πάνω ξέχασαν πως οι άνθρωποι δεν είναι θέαμα για κάμερες ασφαλείας.