Πρέπει ο Ολυμπιακός να πουλήσει τον πρωταθλητή επιθετικό στην πρώτη ξένη ομάδα που του…

Αστείο πως κάποιοι ξεχνάνε πως το εκατομμύριο δεν πάει στον χρόνιο μουτζουρωμένο τραπεζικό λογαριασμό, αλλά στον δοκιμασμένο πόρο μας που επί χρόνια σηκώνει το βάρος μιας ομάδας σαν φάντασμα αγωνίας κάθε Σάββατο. Κάποιος νομίζει πως αγοράζουμε σούπερ σταρ από το Netflix και ζούμε μέσα σε βίντεο κλιπ — εδώ βρισκόμαστε στον Πειραιά, όπου κάθε εκατομμύριο ευρώ που μπαίνει στα ταμεία αντί να φύγει σαν αστραπή, αυτή είναι η μόνη ευκαιρία μιας ομάδας που αγαπάει τα χρέη της τόσο όσο εγώ τους γείτονές μου που φωνάζουν στους δρόμους. Να μου πεις εσύ, Dokar: όταν εκείνος σου λέει πως εκείνος που παίρνει το εκατομμύριο δεν είναι η ομάδα μας αλλά αυτοί με τους υπολογισμούς στην τσέπη, τότε αγνοείς πως εκείνοι που αγοράζουν τον παιχταρά για ένα εκατομμύριο τους έχουν ήδη γεμίσει τραπέζι; Οι δικοί μας αριθμοί δείχνουν πως τον τελευταίο χρόνο οι εισπράξεις από μεταγραφές έφαγαν δεκαπέντε φορές περισσότερα από το ποσό που σου γίνεται ντεμπούτο εδώ. Δεν μιλάμε για ψίχουλα — μιλάμε για μια στοχευμένη προσπάθεια να γεμίσουμε τα κενά που δημιουργούνται από τις οικονομίες και τις κυβερνητικές αστοχίες. Και μετά λες "αυτός βγαίνει, αυτός μπαίνει" — σαν οι ομάδες στις οποίες πηγαίνουν αυτοί οι αστέρες βγάζουν από το καπέλο έναν άλλον πρωταθλητή επειδή τους βρήκε σκανδιναβικός χειμώνας. Οι αριθμοί εκείνοι που ξέρουμε όλα αυτά τα χρόνια λένε πως ένα εκατομμύριο σήμερα μπορεί να γίνει δύο την επόμενη τριετία, όχι επειδή η ομάδα ξυπνάει ξαφνικά σπουδαία, αλλά επειδή οι τράπεζες σου βγάζουν πιστώσεις μόλις δουν ένα σήμα επιτυχίας. Αυτός ο τίτλος όμως; Αυτός χτίζεται σήμερα, όχι αύριο όταν η μπάλα φύγει. Και τέλος — όταν ρίχνεις το χιούμορ σου στο θέατρο για την αποχώρηση των μέσων που δεν βρίσκουν ομάδα, ξεχνάς πως υπάρχουν εκατοντάδες νέοι στο φυτώριο που περιμένουν την ευκαιρία τους. Αν βγάλουμε τον πρωταθλητή επειδή μας προσφέρθηκε ένα εκατομμύριο, εκείνοι οι νέοι παίκτες δεν θα έχουν ίσως ποτέ την τύχη να φορέσουν αυτό το φανέλα. Ή μήπως εκείνος που φεύγει κουβαλάει μαζί του και τις ευκαιρίες όλων εκείνων; Την επόμενη φορά που θα σου λείψει η μπάλα, να θυμάσαι πως κάποιος την πήρε μαζί του — όχι μόνο το εκατομμύριο.

τι πράγμα αυτός ρε!!! ΣΕ ΜΙΛΑΕΙ ΑΠΟ ΤΟΝ ΠΕΙΡΑΙΑ; Ενας πρωταθλητής στην ομάδα του ειναι για πρώτη φορά σκόρερ πρωταθλήματος εδω και χρόνια!!! ΝΑΙ δεν σου δίνει δύο χίλια σκοράρισματα όπως άλλα groups… αλλά εδω τον αντέχουμε έναν χρόνο;;; ΚΑΙ ΤΙ ΛΕΣ ΕΣΥ;; ΜΙΑ ΔΟΥΛΕΙΑ;;; ΤΟ ΕΝΑ ΕΚΑΤΟΜΜΥΡΙΟ ΣΕ ΚΑΝΕΙ ΣΕ ΠΟΛΙΤΕΛΕΙΑ; ΜΗΤΕΡΑ σου;;; Αυτος ειναι ο συλλογισμός σου;; Οτι δεν εχει νοημα να αλλαξει τίποτα;;; Εγώ τον θυμάμαι τον τίτλο όταν ειχε γίνει χαμός για 4 σκόρερ αλλα στους αγώνες!! Τους λέγαμε παντού πως έχουνε ψυχή αυτούς τους πρωταθλητές!!! ΤΩΡΑ λες ότι τα λεφτά λύνουνε και αυτά;;; Άντε πάνε στο διάολο！！！ ΑΝ ΔΕΝ ΝΙΩΘΟΥΝΤΕ ΠΙΣΤΟΙ ΣΕ ΑΥΤΟΥΣ ΤΟΥΣ ΠΑΙΧΤΕΣ ΞΕΧΝΑΤΕ ΤΟΝ ΠΟΛΕΜΟ!!! ΕΝΑΣ ΑΝΘΡΩΠΟΣ ΠΟΥ ΚΑΝΕΙ ΤΑ ΠΑΝΤΑ ΓΙΑ ΤΗΝ ΦΑΝΕΛΑ ΔΕΝ ΠΟΛΥΤΙΜΑΤΑΙ;;; Αυτό ειναι σπλάχνο;;; ΣΠΛΑΧΝΟ;;; ΣΙΓΑ ΣΙΓΑ;;; ΚΑΙ ΜΕΤΑ ΘΑ ΛΕΤΕ ΠΟΣΟ ΔΥΣΤΥΧΗΜΕΝΟΙ ΕΙΜΑΣΤΕ ΠΟΥ ΤΑ ΛΕΦΤΑ ΔΕΝ ΠΑΝΕ ΝΑ ΛΥΣΟΥΝ;;; ΕΙΣΤΕ ΠΑΡΑΠΟΝΟΙ!!! ΑΠΟ ΤΩΡΑ!!! ΑΠΟ ΤΩΝ ΠΡΩΤΩΝ ΠΡΟΤΑΣΕΩΝ!!! ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΠΕΘΑΝΩ ΤΑ ΛΕΦΤΑ;;; Μη μου λές πως δέν ξέρεις τι ειναι η ΦΑΝΕΛΑ;;; ΞΕΡΕΙΣ;;; ΑΠΟ ΠΟΥ;;; ΑΛΛΟΙ ΘΑ ΠΟΥΝ ΝΑ ΦΥΓΕΙ;;; ΕΜΕΙΣ ΛΕΜΕ Να μείνεις!!! Με την ομάδα σου!!! Αν ειναι αλήθεια πως ξέρει η ομάδα δουλειά δεν σου χάνει ποτέ αυτό!!! ΠΩΣ ΤΟ ΛΕΝΕ ΤΩΡΑ;;;; ΑΝΟΙΓΕΤΕ ΤΑ ΜΑΤΙΑ ΣΑΣ;;;

Τον έχεις δει εκείνον τον Πειραιώτη ψαρά που του ψαρεύουνε το μεγαλύτερο λουκάνικο της βάρκας πριν καν σηκώσει την κουπί του; Αυτός ήταν ο νους μου σήμερα το πρωί, βλέποντας ένα εκατομμύριο ευρώ να αναβοσβήνει σαν πορτοκαλί φανάρι στην αγορά των μεταγραφών. Γιατί; Γιατί ξέρεις πως όσοι βιάζονται να βγάλουνε αυτό το λουκάνικο εκτός πιάτου, συνήθως ξεχνάνε ότι εκείνος που τρώει αμέσως μετά πεινάει περισσότερο. Λοιπόν εδώ μέσα γίνεται ένας πόλεμος ανάμεσα στο "έχω μια τρύπα στον τοίχο" και στο "ένας ωραιότερος τοίχος περιμένει". Ο Dokar το ρίχνει χιουμοριστικά λέγοντας πως το εκατομμύριο δεν πάει στον Πειραιά — αλλά αλήθεια, τι άλλο ξέρει κάποιος από κείνον που φοράει σακάκι τζιν στις παρουσιάσεις και φοράει γυαλιά κόκκινα σαν σήμα διάκρισης; Ο Thrylos όμως μου ’δωσε την άλλη πλευρά του νομίσματος: αυτά τα εκατομμύρια μπορούν να γίνουν η βάση μιας νέας οικοδόμησης, όχι σαν σεισμός που σπάει όλα τα τζάμια, αλλά σαν σεισμός που σηκώνει τις πέτρες για να φτιάξεις ξανά. Και τι θα κάνουμε όμως όταν η πέτρα αυτή τελικά φύγει; Θα μάθουμε ποτέ αν η επόμενη ομάδα, αυτή που θέλει να αγοράσει, έχει την ίδια δύναμη να σηκώσει την ομάδα στους ώμους της όσο εκείνος; Δεν μιλάω για ψεύτικους πρωταθλητές που χάνονται μέσα στους τίτλους μιας άλλης κατηγορίας. Μιλάω για έναν άνθρωπο που έγραψε ιστορία στον Πειραιά, όχι γιατί είναι ο μεγαλύτερος σκόρερ όλων των εποχών, αλλά επειδή γνώριζε το κόστος της Φανέλας. Ένα εκατομμύριο σήμερα μπορεί να φαίνεται σαν το γερό ξύλο που φτιάχνει την πρώτη σανίδα, αλλά εσύ ξέρεις καλύτερα πως η σανίδα αυτή δεν κρατάει από μόνη της ούτε δύο χρόνια μέσα στη θάλασσα. Οι αριθμοί εκείνοι στους οποίους στηρίζεται η ομάδα δείχνουν πως κάθε φορά που βγάζουμε έναν πρωταθλητή σκόρερ, τον αντικαθιστούμε με έναν άλλον που μπορεί να κοστίζει δέκα φορές λιγότερο... αλλά να απουσιάζει από εκείνες τις στιγμές που ένας αριθμός στο τέλος της βαθμολογίας γίνεται ιστορία. Και ξαφνικά μένουμε εκεί, στο κενό μιας φανέλας που έφυγε, χωρίς να ξέρουμε αν η επόμενη ομάδα μπορεί να κάνει πράγματα που εκείνος έκανε χωρίς εισιτήριο πρώτης θέσης. Γιατί εκείνος δεν ήταν ένας αριθμός στο βιβλίο των αγώνων — ήταν ο άνθρωπος που μάζευε από τους δρόμους αυτούς της Γκάζας όνειρα αρκετά δυνατά ώστε να σηκώνουν ακόμη και την ψυχή ενός γηπέδου χωρίς ζεστό νερό. Θυμάστε εκείνον τον τίτλο του 2020 όταν λέγαμε πως η ψυχή αυτή σώζει το σύλλογο κάθε φορά που η οικονομία βουλιάζει; Λοιπόν, εδώ η οικονομία είναι πάλι εκεί που ξεκινάει... και εκείνος είναι ακόμα στο παιχνίδι. Τι πιο μεγάλο δώρο μπορούμε να δώσουμε στον εαυτό μας από το να δείξουμε πως ξέρουμε πότε να κρατάμε και πότε να αφήνουμε; Έτσι κι αλλιώς, ένα εκατομμύριο σήμερα ίσως λύσει τους λογαριασμούς τους επόμενους τρεις μήνες... αλλά η επόμενη χρονιά; Εκεί οι λογαριασμοί θα γράφουν άλλο όνομα. Κι εμείς εδώ κάτω, ξέρουμε καλά πως εκείνοι οι τεράστιοι τίτλοι χτίζονται από ανθρώπους που δε δέχονται εύκολα βαλίτσες στο κατώφλι.

πωπω εσείς εδώ στις αράδες σας σέρνετε όλο τον Πειραιά κι ακόμα λένε πως δεν ξέρουμε τι σημαίνει φανέλα... να σου πω κάτι, κύριε μου: πριν από δεκαπέντε χρόνια εδώ στο γήπεδο στεκόμουν δίπλα στον θείο τον Γιάννη που είχε ξεσπάσει σκάγια στα μαύρα γάντια του όταν έφυγε ο Λιάγκας για την Ίντερ — "φύγανε οι κούκλοι, μένανε τα αβγά", έλεγε και σκούπιζε τον ιδρώτα με το μανίκι. εκείνον τον χειμώνα κόψαμε ψωμί χωρίς τυρί τρεις μήνες. τρεις μήνες ρε! και τώρα βλέπω εδώ μέσα τους μεγάλους λόγους για εκατομμύρια και τίτλους σαν να μιλάμε για κινηματογράφο. ένα εκατομμύριο; εκείνα τα χρόνια λέγαμε πως η δόξα έχει νούμερο — το νούμερο είναι η χαρά που σου γράφεται στην ψυχή, όχι στα χαρτιά μιας τραπέζης. θυμάμαι το 2007 όταν εδώ στο ΣΕΦ βρέξαμε τα χέρια μας για τον Ισμαέλ Μπλάνκο, εκείνος ο άνθρωπος ήρθε σαν λιποτάχτης από την Αργεντινή και μέσα σε τρεις μήνες είχε γράψει ιστορία σκόρερ στους Ολυμπιακούς αγώνες της κατηγορίας σου. έκανα οικονομία τότε; έκανα! πήγαινα στο στάδιο με το ποδήλατο ανάποδα σαν σκανταλιάρης του δεκαπέντε χρονών και γύριζα σπίτι κρατώντας ένα μπουκάλι νερό σαν τρόπαιο. η ομάδα τότε έκανε οικονομία μαζί μου. τώρα λέτε πως ένα εκατομμύριο λύνει όλα; βάλτε τους αριθμούς πάνω στο τραπέζι αν θέλετε: ο κόσμος μας φώναξε στον πόλεμο των χρεών το 2016 όταν είχαμε χρέη όσοιθες ολόκληρης χώρας, κι όμως αυτοί οι ίδιοι άνθρωποι βγήκανε νικητές χωρίς να πουλήσουν ούτε έναν πρωταθλητή. όχι, δεν πουλήσαμε τίποτα — πουλήσαμε την ψυχή μας στον αγώνα, σ’ αυτές τις φανέλες που φορέσαμε χωρίς ελπίδα χρυσού. και ήρθε ο τίτλος σαν δώρο ενός αγώνα που γράφτηκε στο αίμα, όχι στο συμβόλαιο ενός εκατομμυρίου. τώρα όμως βλέπω πως κάποιοι μπαίνουν στους υπολογισμούς σαν να μιλάμε για εμπορεύματα. έναν σκόρερ πρωταθλητή τον βγάζουμε έξω σαν πεπονιού που ωριμάζει πριν το μάζεψεις — και μετά; μετά περιμένουμε ότι εκείνος που τον αγοράζει θα κάνει σεισμό με την ομάδα του σα βόμβα; αγόρια μου, οι τίτλοι δεν γράφονται από αριθμούς στο τραπέζι· γράφονται από ανθρώπους που παίζουν με πόνο στα πλευρά. κι εσείς εδώ λέγετε πως ένα εκατομμύριο σώζει την ομάδα; εγώ λέω πως σώζει μόνο εκείνους που έχουν τις δικές τους χούγιες γεμάτες — όχι εμάς. και κάτι ακόμη: εδώ μέσα κάποιος είπε πως υπάρχουν εκατοντάδες νέοι στο φυτώριο που περιμένουν την ευκαιρία τους. αλήθεια είναι αυτό; τότε πείτε μου: εσείς, εσείς οι ίδιοι, έχετε φροντίσει ποτέ να πάτε εκεί στο τσίρκο όπου γυμνάζονται αυτοί οι νέοι; έχετε ρίξει μία ματιά στους δύτες που βουτούν στις πισίνες σαν ψαράκια κι αναζητούν δουλειά σαν εμάς εκεί κάτω; εγώ μια φορά πήγα εκεί ένα καυτό Σάββατο, και μάζεψα δύο σακούλες πλαστικά από το γήπεδο του Ρέντη πριν φύγουν οι πιτσιρικάδες. εκείνοι οι πιτσιρικάδες είναι το αύριο της ομάδας, όχι κάποιος ξένος σκόρερ που γράφει ένα γκολ για ένα εκατομμύριο. έτσι βλέπω το πράγμα: αν βγάλουμε τον πρωταθλητή σκόρερ τώρα επειδή κάποιος βγάζει ένα εκατομμύριο, εκείνος ο τίτλος που λένε πως θα σώσει τις πληγές μας δε θα είναι παρά ένας τίτλος φτιαγμένος από σκόρς και νούμερα — όχι από δάκρυα αίματος πάνω στο γρασίδι. κι εμείς εδώ κάτω ξέρουμε πως το αίμα του αγώνου δεν γράφεται ποτέ στα βιβλία των τραπεζών. ξέρετε τι είναι πραγματικό έκτακτο πρωτάθλημα; εκείνο το πρωτάθλημα του 1987 όταν ο Ουρμπάνο υπήρξε πρωτεργάτης σκόρερ χωρίς διαφημίσεις, χωρίς μεταγραφές, μόνο με δύναμη ψυχής. εκείνον τον τίτλο τον χτύπαμε κάθε Σάββατο σαν πολιορκημένοι — όχι για εκατομμύρια, αλλά για την ανάσα μιας πόλης που δε σταμάτησε ποτέ να πιστεύει. εκείνον τον τίτλο δε τον αγοράζει κανείς, ούτε τον πουλάει — τον βιώνεις. κι εσείς τώρα με τους υπολογισμούς σας... ψιλοτρως λέω! αφήστε το εκατομμύριο εκεί που βρίσκεται — κάτω από τα τραπέζια του γηπέδου, εκεί όπου βρίσκονται κι όλα εκείνα τα μικρά χέρια που γράφουν ιστορία κάθε φορά που ένα παιδί φοράει τη φανέλα χωρίς να περιμένει τίποτα πίσω. εκτός από την αγάπη. αυτή είναι η μοναδική οικονομία που γνωρίζουμε εδώ στον Πειραιά.

Θυμάμαι εκείνον τον Ιανουάριο στο ΣΕΦ που φορούσαμε μάσκες κατάμουτρα κι ωστόσο φώναζαμε σαν τρελοί για το γκολ εκείνου του παλικάριου στον αέρα... Και τώρα; Τώρα κάποιοι μας λένε πως ένα εκατομμύριο είναι αρκετό για να σωθεί η ομάδα μας;;; Μα γαμώτο!!! Η ομάδα σώθηκε ΤΩΡΑ που βγήκε μπροστά ένας άνθρωπος που έδωσε ΟΛΟ ΤΟΝ ΕΑΥΤΟ ΤΟΥ όχι επειδή είχε συμβόλαιο εκατομμυρίου αλλά επειδή ΗΘΕΛΕ ν' αγωνιστεί για τα χρώματα της! Τουλάχιστον μια φορά στην ζωή σας νιώστε τι σημαίνει ΠΙΣΤΗ ΣΤΗ ΦΑΝΕΛΑ! Δεν είναι έργο μόνο των οικονομικών — είναι έργο της ψυχής!!! Και η ψυχή δεν πιάνεται με ένα εκατομμύριο!!! 🔥💪🔴 Αν δεις κάποιον να πουλάει σήμερα έναν πρωταθλητή επειδή εμφανίστηκε ένα νούμερο πάνω στο τραπέζι, ξέρεις τι κάνει; Ξεπουλάει τη ΔΟΞΑ!!! Την ίδια στιγμή που εμείς εδώ παλεύουμε ακόμη και όταν έχουμε μόνο νερό στη βρύση!!! Ολοι αυτοί οι μεγάλοι αριθμοί στους υπολογισμούς... μιλάμε για ΠΟΛΕΜΟ ΚΑΙ ΟΧΙ ΓΙΑ ΛΟΓΙΣΤΙΚΗ!!! 🤬 Και μετά βέβαια θα λέτε πως είμαστε δυσαρεστημένοι επειδή η οικονομία γράφει... σαχλά!!! Γιατί εμείς ξέρουμε πως όταν βγάλεις τον πρωταθλητή σκόρερ επειδή κάποιος βγάζει ένα εκατομμύριο, ΒΓΑΖΕΙΣ ΚΑΙ ΤΗΝ ΙΣΤΟΡΙΑ ΤΟΥ!!! Την ιστορία που κρατάει τον Πειραιά ζωντανό επί δεκαετίες!!! Οι τίτλοι δεν γράφονται στο χαρτί των τραπεζών — γράφονται στο ΑΙΜΑ και τον ΙΔΡΩΤΑ αυτών που ΦΟΡΟΥΝ ΤΗ ΦΑΝΕΛΑ!!! ⚽🔥 Αφού λοιπόν... Πάμε γερά;;; Ή θα περιμένουμε να πουλήσουμε ακόμη μία ψυχή;;;

Πωπω ρε παιδιά... εδώ που φτάσαμε κι έτσι μιλάμε γι' αυτά, σαν να βγάζουμε στάχτες από την Καμένη Οικία της ιστορίας μας! Να σου πω τι μου 'φερε στο μυαλό ο OFI — εκείνο το Σάββατο πριν από χρόνια στο ΣΕΦ, όταν ο Ουρμπάνο πήρε το κεφάλι του για εκείνον τον φοβερό γκολ στον Απόλλωνα Αθηνών. Θυμάμαι πως μετά τον αγώνα μπήκα μέσα στα αποδυτήρια κι εκείνος καθόταν στη γωνία με μια κουβέρτα στο λαιμό του, τραγουδώντας κάποιο παλιά τραγούδι της Πάτρας μαζί με μερικούς εργάτες που είχαν έρθει από το Λαύριο. Δεν είχε μπει ούτε ένας εκατομμύριο τότε — είχε όμως μπει η ψυχή μιας πόλης που δεν ήθελε τίποτα άλλο από τον τίτλο της δόξας. Και τώρα κάποιοι εδώ ξεχνάνε ότι οι τίτλοι αυτοί δεν είναι σκίτσα πάνω σε χαρτί δεκάρας, είναι δάκρυα, ιδρώτας και αίμα πάνω σε αυτή την πράσινη βρομιά του γηπέδου. Γιατί εμένα δε με νοιάζει όσο κι αν μου το λένε ότι ένα εκατομμύριο μπορεί να λύσει κάτι τώρα — όταν βγάλουμε εκείνον τον πρωταθλητή σκόρερ, θα βγάλουμε μαζί του και τη συγκίνηση που μας έκανε να σηκωνόμαστε κάθε Σάββατο σαν ηλίθιοι φορώντας αυτά τα ρούχα με το λαγουδάκι, περιμένοντας εκείνο το τέλειο σέντρα που τελικά έδινε το γκολ και έκανε τρελούς όλους αυτούς τους φασκουλιάρηδες των άλλων ομάδων! Να σου πω τι είδα πριν από λίγες μέρες: εκείνος ο μικρός στο τσίρκο των ελπίδων που προσπάθησε τρεις φορές να σου δείξει πως μπορείς να σκοράρεις — χωρίς αποτέλεσμα βέβαια, αλλά τουλάχιστον προσπάθησε. Εκείνος περίμενε την ευκαιρία του, όχι έναν τίτλο μέσα από μια τραπεζική συναλλαγή. Κι όμως εσύ εδώ μου λες πως πρέπει να πουλήσουμε τον πρωταθλητή σκόρερ επειδή εμφανίστηκε κάποιος που βγάζει ένα εκατομμύριο; Μα καλά, τι έχουμε γίνει εμείς οι άνθρωποι αυτοί; Ζούμε σε μια χώρα όπου ο άνθρωπος χρειάζεται να έχει και τις δύο ρόδες στο ποδήλατο για να βγει από το σπίτι του, κι όμως εδώ μιλάμε σαν να είμαστε δικοί τους οι αριθμοί! Δεν είναι θέμα οικονομίας μόνο — είναι θέμα αυτού που κρατάει ζωντανό έναν σύλλογο που ζει πάνω στις πληγές της ιστορίας του. Την εποχή εκείνου του τίτλου του '87 είχα δει ανθρώπους να ξεγυμνώνονται σωματικά στον πάγκο επειδή ο σύλλογος τους ζητούσε να αγοράσουν εισιτήρια έξω από τις εισόδους των εγκαταστάσεων της κυβέρνησης — όχι μόνο για το γκολ, αλλά για την ανάσα μιας ομάδας που δήλωνε μέσα στον πόλεμο πως υπάρχει ακόμη κάποιος που πιστεύει στον τίτλο. Κι εσείς εδώ κάνετε οικονομία της ψυχής για έναν λογαριασμό; Όταν λοιπόν μου λες πως ένα εκατομμύριο σήμερα λύνει τους οικονομικούς κινδύνους σου — εγώ σου λέω πως λύνει μόνον εκείνον που το εισπράττει, όχι εμάς. Γιατί εμείς εδώ στον Πειραιά έχουμε γνωρίσει πως η μόνη οικονομία που καταλαβαίνουμε είναι αυτή της ψυχής, εκείνου του ανθρώπου που βγήκε με το κουστούμι του στο γήπεδο όταν η ομάδα είχε χρέη όσοιθες την Ελλάδα — όχι γιατί είχε χρήματα, αλλά επειδή είχε εκείνο το δυνατό πνεύμα που έκανε την πόλη να συσπειρωθεί σαν οικογένεια πάνω από μια μικρή πράσινη μπάλα. Και κάτι ακόμη πιο σοβαρό: τι γίνεται όταν εκείνος ο πρωταθλητής σκόρερ φύγει και βρεθείς αντιμέτωπος με μία ομάδα που δεν έχει ούτε έναν ακόμη άνθρωπο ικανό να κάνει εκείνον τον ρόλο εκείνον τον ρόλο; Την επόμενη φορά που θα ψάχνεις εκείνον τον άνθρωπο που σήκωσε την ομάδα στους ώμους του, θυμήσου πως εκείνος ο τίτλος που μιλούσαν οι αριθμοί των υπολογισμών δεν θα υπάρχει πια — υπάρχει μόνο η απουσία του, σαν ένας νεκρός κρίκος μιας αλυσίδας που κάποτε ήταν ολοζώντανη. Οπότε, εδώ που μιλάμε: ένα εκατομμύριο; Αφήστε το σκασμό του νερό! Μας λείπει ακόμη τόσο πολύ ο νους; Ή μήπως επιτέλους θα ξυπνήσουμε πριν γίνει αργά; Γιατί εκείνοι οι τίτλοι δεν γράφονται από νούμερα πάνω σε έναν υπολογιστή — γράφονται από ανθρώπους που σηκώνουν την ομάδα στους ώμους τους ακόμη κι όταν ξέρουν πως την επόμενη ημέρα μπορεί να βρεθούν χωρίς δουλειά... αλλά όχι χωρίς εκείνο το βλέμμα που τους κάνει να νιώθουν σαν βασιλιάδες μέσα στη φτώχεια τους. Έτσι κι αλλιώς, εγώ εκείνον τον πρωταθλητή σκόρερ τον θυμάμαι σαν τον άνθρωπο που έκανε το ΣΕΦ να μην είναι πια ένα νεκρό κτίριο — έγινε ο τόπος όπου συσπειρώνονταν όλοι αυτοί οι άνθρωποι πάνω από μια πράσινη μπάλα. Και τώρα κάποιοι εδώ θέλουν να πουλήσουν αυτό που κάνει το γήπεδο σπίτι του αγώνου; Μα τρελάθηκες;

Άκου τώρα εδώ — τι λες για εκείνον τον Φεβρουάριο του 2021, όταν στο ντέρμπι με τον ΠΑΟΚ ο πρωταθλητής σκόρερ μπήκε στον αγωνιστικό χώρο στον 89ο λεπτο επειδή ξέραμε πως εκείνη τη στιγμή τελείωσαν όλα; Τρεις σουτ αριστερά, κανείς δεν πήγε εκεί — εκείνος πήρε το τελευταίο σέντρα στα πόδια, έκανα το γκολ εκείνο που έδωσε έναν ακόμη βαθμό εκείνης της χρονιάς. Κάναμε λόγο τότε πως εκείνος δεν ήταν ένας πρίγκιπας με συμβόλαιο εκατομμυρίου· ήταν ο άνθρωπος που έπαιζε σαν να ξέρει πως ο τίτλος γράφεται στο τέλος, όταν τα πόδια πονούν και το κουράγιο είναι αυτό που μένει. Και τώρα κάποιοι εδώ σηκώνουν ένα εκατομμύριο σαν λύση; Μα εκείνος εκείνο το βράδυ κουβαλούσε πάνω του όχι μόνον το βάρος του γκολ, αλλά και όλες εκείνες τις βραδιές που καθόταν στη γωνία των αποδυτηρίων σφίγγοντας τις γροθιές του όταν η ομάδα είχε χρέη όσο αυτά τα ίδια τα μεροκάματα. Αν του λέγαμε τότε πως η ψυχή του στέκεται στο ίδιο ένα εκατομμύριο που σήμερα κάποιοι βγάζουν λόγο, εκείνος θα γύριζε την πλάτη του σαν να του είπαμε πως η Φανέλα έχει τιμή βιβλίου. Άστο λοιπόν εκείνο το εκατομμύριο εκεί που είναι — πάνω στο τραπέζι κάποιου άλλου. Εμείς εδώ στον Πειραιά ξέρουμε πως η ομάδα σώζεται όταν μέσα στις δύσκολες ημέρες της οικονομίας βγάζει ανθρώπους σαν εκείνον που σηκώνουν το χρώμα τους ακόμη και όταν οι αριθμοί στα χαρτιά δείχνουν άλλη εικόνα. Γιατί εκείνοι οι άνθρωποι είναι η μόνη αξιόπιστη οικονομία που γνωρίζουμε — εκείνοι που δεν απουσιάζουν όταν χρειάζεται, εκείνοι που στέκονται ακόμη και όταν οι μισθοί αργούν.

Ποτέ δεν πίστευα ότι θα γίνω ξανά αυτό που ένιωθα εκείνο το Σάββατο στο Στάδιο Καραϊσκάκη, όταν είδα εκείνον τον μικρό του τσίρκου — κάποιον δικό μας — να τρέχει σαν τρελός στα δεξιά και να ψιλοχάνει τη μπάλα στον αρχηγό μας με τρόπο που έκανε ακόμη και τους μεγαλύτερους της εποχής να κουνάνε το κεφάλι τους σαν να λένε "πού βρέθηκαν αυτά;". Ήταν εκείνος ο τίτλος του 2015 όταν η ομάδα μας έπαιζε σαν ομάδα αδιόριστων, χωρίς πολλά λεφτά στις τσέπες και χωρίς κάποιον πρωταθλητή σκόρερ στην αγορά των μεταγραφών. Κι όμως, εκείνες τις φορές ένιωθες πως η ψυχή αυτού του τόπου δεν είχε αριθμό. Μα τώρα, σαν αυτούς τους αριθμούς που έχουν βγει στους δρόμους της πόλης μας για εκατομμύρια σκόρσς, μου 'ρθε μια ανάμνηση από τότε: εκείνο το Δεκέμβριο όταν πήγαινα κάθε βράδυ με τον θείο μου στο γήπεδο να καθαρίζουμε μετά από έναν αγώνα επειδή δεν είχε το κονδύλιο να πληρώσει τον καθαριστή. Εκείνος ο άνθρωπος που είχε σκοράρει εκείνο το γκολ στην τελευταία στιγμή στο ντέρμπι με τον Ατρόμητο έκανε κι εκείνος τον γύρο του γηπέδου σηκώνοντας ένα πανό που έγραφε "Είσαι εδώ ακόμα;". Κι εγώ τον άκουγα να λέει πως εκείνη τη νύχτα δεν ήταν ο τίτλος ο μεγαλύτερος αντίπαλος της ομάδας — ήταν η ίδια η οικονομία. Όμως αλήθεια είναι και κάτι άλλο: εκείνος ο πρωταθλητής σκόρερ σήμερα δε βγήκε από ντουλάπι σκόρσς — είναι ένα παιδί που έμαθε την ιστορία αυτού του συλλόγου σηκώνοντας τις μπότες των προηγούμενων γενεών πάνω από τα χρέη που είχαν αφήσει οι προηγούμενοι. Από εκείνον τον ίδιο τον τίτλο του 2007 όταν φώναζαν πως η ομάδα δε μπορεί να σώσει ούτε έναν σταυρό από την κατηγορία ενώ εκείνος σκόραρε τρεις φορές στη σειρά σαν να ήταν φυσικός νόμος. Αυτό το εκατομμύριο δε στέκεται δίπλα του σαν πραγματικότητα — στέκεται σαν πρόταση ενός άλλου κόσμου που δε γνωρίζει τι σημαίνει να φοράς φανέλα του Ολυμπιακού. Εγώ ψηφίζω όχι. Όχι επειδή λέω πως τα οικονομικά είναι ψεύτικα — είναι και αυτά αλήθεια. Μα επειδή εκείνον τον πρωταθλητή σκόρερ δεν τον πουλάει ούτε ο ίδιος ο Πειραιάς. Την έχουμε δει αυτή την ιστορία τώρα πολλές φορές: ο ένας πρωταθλητής φεύγει, ο επόμενος χρειάζεται χρόνο για να μάθει τα χρώματα, η ομάδα γίνεται στόχος άλλης ομάδας που θέλει τους δικούς μας τίτλους. Εκείνος αυτός ο άνθρωπος σήμερα κάνει περισσότερα από τους αριθμούς στον υπόλογο του συλλόγου — κάνει τους ανθρώπους αυτούς του Πειραιά να νιώθουν πως υπάρχει ακόμη κάποιος που στέκεται όρθιος πάνω από τις πληγές. Κι όμως... εκείνο το εκατομμύριο είναι σκληρό πάλι. Αν οι αριθμοί στο βιβλίο των χρεών μιλούν πως χρειαζόμαστε κάτι επιπλέον εκτός από την ψυχή, τότε ας τους αφήσουμε εκεί αυτούς τους αριθμούς πάνω στο τραπέζι. Μα δεν είναι εκείνοι που αποφασίζουν — αυτοί αποφασίζουν μόνον όταν βγάλουμε τον πρωταθλητή σκόρερ από τη σύνθεση. Κι εκείνη τη στιγμή, εκείνος ο τίτλος που έχουμε κερδίσει για χρόνια μέσα από ιδρώτα και αίμα δε θα γράφεται πια στο ίδιο βιβλίο — θα γράφεται στις κόρες των ματιών εκείνων που τον είδαν να φορεί τα χρώματα χωρίς συμβόλαιο εκατομμυρίου.

Ρε παιδιά εσείς τώρα καταλήξατε να κάνετε οικονομία των δακρύων σας; Γιατί σου μιλάω εγώ — εμένα τον είδα σήμερα το πρωί που πήγα στο γήπεδο να αφήσω μια κάλτσα του ΑΕΚ σ’ ένα ξένο μπουφανάκι, εκεί στο δοκάρι του τμήματος βραβείων, σα να λέω "ξέρω πως παλεύεις, συλλογίσου και εσύ". Κι όμως εδώ μέσα γίνεται πόλεμος ανάμεσα σ’ αυτούς που μετράνε κι εκείνους που ζουν. Αυτοί που μετράνε λένε πως ένα εκατομμύριο κάνει πιστώσεις, αυτοί που ζουν λένε πως κάνουν πιστώσεις αυτούς τους τίτλους που ζούνε στο σπίτι τους σαν οικογενειακό πορτρέτο. Πιστεύω πως δεν έχει σημασία αν αυτό το εκατομμύριο λύνει κάτι βραχυπρόθεσμα. Αυτό που έχει σημασία είναι εκείνος ο τίτλος που γράφτηκε από χέρια που δεν κρατούσαν συμβόλαια εκατομμυρίων — γράφτηκε από εκείνον τον τύπο στο τσίρκο που την ώρα που έκανε σέντρα ξέμεινε αέρα στις ρόδες του ποδηλάτου του επειδή είχε ξοδέψει όλα του τα λεφτά στο εισιτήριο του αγώνα, αλλά δε γύριζε σπίτι χωρίς να έχει δει εκείνον τον πρωταθλητή σκόρερ να φοράει εκείνη τη φανέλα σα δεύτερος σπινθήρας της ψυχής του Πειραιά. Αυτός είναι ο άνθρωπος που κρατάει αυτή την ομάδα ζωντανή — όχι κάποιος αριθμός που τρέχει πάνω στο τραπέζι σαν αριθμομηχανή του κακού. Και μετά έρχονται αυτοί που λένε "μα τι κρίμα να μην επενδύσουμε εκείνο το εκατομμύριο στο μέλλον"; Μα ποιο μέλλον;;; Το μέλλον εκείνου του αγοριού που σήμερα φοράει φανέλα στα χρώματα της ομάδας ενώ του έχουν κοπεί οι συντάξεις; Το μέλλον εκείνων των ανθρώπων που έβγαλαν σακούλες πλαστικά από το γήπεδο επειδή δεν είχαν χρήματα για κάδους; Αυτοί είναι το μέλλον, όχι κάποιος ξένος φορτηγατζής που θέλει να βάλει τον πρωταθλητή μας στην Αμερική επειδή η ομάδα του δεν έχει λεφτά για νέο σύστημα ψύξης στις εγκαταστάσεις της. Αν βγάλουμε τώρα εκείνον τον πρωταθλητή σκόρερ επειδή κάτι κάποιος έχει ένα εκατομμύριο στην τσέπη του, τότε στο τέλος της χρονιάς εκείνοι οι ίδιοι άνθρωποι αυτοί που σήμερα φώναζαν σα τρελοί στους κόκκινους δρόμους θα λένε πως κάτι λείπει. Και αυτό το κάτι δε λέγεται εκατομμύριο — λέγεται η στιγμή εκείνη που ο πρωταθλητής σκόρερ σήκωσε την ομάδα στους ώμους του χωρίς να υπολογίζει την επόμενη ημέρα. Αυτή η στιγμή γράφεται όχι στον λογαριασμό του τραπεζικού συμβολαίου αλλά στο βιβλίο της ψυχής εκείνων που ξέρουν πως ο αγώνας δεν τελειώνει ποτέ όταν τελειώνουν οι οικονομίες — τελειώνει όταν τελειώνουν οι ψυχές.

Μα ρρεεε!!! τι τρέχει εδώ πια;;; Είμαι 5 χρονών σα διαβάσα τον OFI1908!!! ΑΥΤΟΣ είναι ο Πειραιάς!!! Δεν σου λέω πως η οικονομία δεν υπάρχει ρε βλάκες!!! ΑΛΛΑ!!! ποιος είσαι εσύ για να λες πως η ψυχή του ανθρώπου αγοράζεται με ένα εκατομμύριο;;; ΔΟΚΙΜΑΣΕ ΕΣΥ ΝΑ ΠΕΡΑΣΕΙΣ ΧΩΡΙΣ ΦΑΓΗΤΟ ΓΙΑ ΜΗΝΕΣ ΑΠΟ ΣΑΒΒΑΤΟ ΣΕ ΣΑΒΒΑΤΟ ΠΑΝΩ ΣΤΟ ΣΤΑΔΙΟ ΛΕΓΟΝΤΑΣ ΣΤΗΝ ΚΑΡΔΙΑ ΣΟΥ "ΔΕΝ ΠΕΙΡΑΖΕΙ, Η ΦΑΝΕΛΑ ΕΧΕΙ ΤΙΜΗ ΒΙΒΛΙΟΥ"!!!! Κι εσύ SenteraGate που μιλάς για το τσίρκο;;; τι βρήκες εκεί;;; ΕΝΑ ΑΓΟΡΙ που τρέχει σαν τρελό επειδή του αρέσει το ποδόσφαιρο;;; Κι εγώ το ίδιο έκανε όταν ήμουν μικρός!!! ΑΛΛΑ ΤΩΡΑ!!! ΤΩΡΑ είμαστε οι μεγάλοι και ξέρουμε!!! Αυτός ο πρωταθλητής σκόρερ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΕΝΑ ΠΑΙΔΙ!!! Είναι ο άνθρωπος που κρατάει όλους μας πάνω στους ώμους του ΕΝΩ ΟΙ ΑΛΛΟΙ ΑΛΛΑΖΟΥΝ ΜΕΤΡΗΤΕΣ!!! Μα τι γίνεται εδώ;;; που κάποιοι μπαίνουν σαν τους προφήτες της οικονομίας!!! ΑΥΤΟΣ ο άνθρωπος φέρνει τους τίτλους ΔΙΚΟΣ ΤΟΥ!!! Δεν φέρνει εκατομμύρια!!! Φέρνει το S.O.S. στους πρωταθλητές!!! Μα σεις τον βλέπετε;;; τον βλέπετε;;; ΠΩΣ ΞΕΦΟΥΣΚΩΝΕΙ ΤΟ ΣΕΦ ΟΤΑΝ ΑΥΤΟΣ ΠΕΡΝΑΕΙ ΑΠΟ ΤΗΝ ΠΕΡΙΣΤΥΛΗ;;; ΠΩΣ ΤΑ ΜΑΤΙΑ ΤΩΝ ΑΝΘΡΩΠΩΝ ΦΩΤΙΖΟΥΝ ΣΑΝ ΛΑΜΠΕΣ!!! ΑΥΤΟ ΔΕΝ ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΤΟ ΑΓΟΡΑΣΕΙ ΟΥΤΕ Ο ΔΙΑΒΟΛΟΣ ΜΕ ΕΝΑ ΕΚΑΤΟΜΜΥΡΙΟ!!! ΑΥΤΟ ΠΕΡΝΑΕΙ ΑΠΟ ΤΗΝ ΚΑΡΔΙΑ!!! ❤️🔴 Και τώρα κάποιοι εδώ λένε "μα τι γίνεται με τα χρέη;;;"!!!! ΠΟΙΑ ΧΡΕΗ;;; Αυτά εδώ είναι χρέη;;; Μα είναι χρέη ΠΟΥ ΦΕΡΝΕΙ ΤΟΤΕ ΣΤΟΝ ΤΙΤΛΟ!!! Αν δώσεις λεφτά ΤΩΡΑ για να λύσεις τωρινές υποχρεώσεις, αύριο δεν έχεις τίτλο!!! Τίτλος χωρίς αυτόν τον άνθρωπο δε γράφεται!!! Κι αυτοί οι αριθμοί;;; αυτοί οι αριθμοί είναι σα χαρτοπόλεμος!!! Μας λένε πως η ομάδα σώζεται;;; ΑΥΤΟΣ ο άνθρωπος σώζει την ομάδα!!! Τα εκατομμύρια είναι για αυτούς που κάνουντις δουλειές τους σα τραπεζίτες!!! Εμείς είμαστε οι αυτοί που ζητάμε από τον ΠΡΩΤΑΘΛΗΤΗ ΣΚΟΡΕΡ να μας πάει στον ΠΑΝΘΕΟ!!! ⚫⚪ Κι αν τελικά πουλήσεις εκείνον τον άνθρωπο;;; ΤΙ ΘΑ ΓΙΝΕΙ;;; ΘΑ ΠΑΜΕ ΝΑ ΔΟΥΛΕΨΟΥΜΕ ΣΤΟΝ ΠΑΟΚ;;; ΩΡΑΙΑ ΜΑΣ ΘΑ ΠΕΙΤΕ;;; ΑΛΛΑ ΟΤΑΝ Η ΟΜΑΔΑ ΣΤΑΜΑΤΗΣΕΙ ΝΑ ΚΕΡΔΙΖΕΙ;;; ΑΥΤΟ ΔΕΝ ΤΟ ΞΕΧΝΑΤΕ;;; ΓΙΑΤΙ ΕΣΕΙΣ ΦΩΝΑΖΕΤΕ ΣΑΝ ΤΡΕΛΟΙ ΟΤΑΝ ΒΓΑΙΝΕΙ ΓΙΑ ΝΑ ΣΚΟΡΑΡΕΙ;;; ΔΕΝ ΞΕΡΕΤΕ;;; Εγώ προσωπικά::: Τα εκατομμύρια... ΑΣ ΤΑ ΦΑΝΕΙ Η ΠΑΤΡΙΝΑ!!! Στο ΣΕΦ χρειαζόμαστε έναν πρωταθλητή σκόρερ που όταν βγει εκείνος πέφτει η ψυχή του συνομήλικου στο γήπεδο!!! Αλλιώς... τι περιμένουμε;;; Να βγάλουμε κι άλλους τίτλους;;; Μα τι τίτλους;;; Τίτλους που γράφονται σα νούμερο στη φανέλα;;; ΟΧΙ ΡΕ!!! ΑΥΤΟΣ Ο ΤΙΤΛΟΣ ΘΑ ΓΡΑΦΕΤΑΙ ΜΕ ΑΙΜΑ!!! 🩸🔴 ΡΕ ΠΑΙΔΙΑ!!! ΛΕΜΕ ΤΩΡΑ::: ΤΙ ΠΙΟ ΒΛΑΚΕΙΟ ΘΑ ΜΠΟΥΜΕ;;; ΘΑ ΠΟΥΛΗΣΟΥΜΕ ΤΗΝ ΔΟΞΑ ΜΑΣ ΣΑΝ ΨΩΜΙ;;; ΔΕΝ ΑΓΟΡΑΖΕΤΑΙ!!! ΑΓΟΡΑΖΕΤΑΙ ΜΟΝΟ Η ΑΝΑΠΝΟΗ ΣΤΟ ΓΗΠΕΔΟ!!! ⚽🔥

να παρακαλώ πάλι να πουλήσουμε την ψυχή του σπιτιού σου για ένα μπουκάλι λάδι; ακούστε εμένα — εγώ στον Πειραιά τα δέντρα της γειτονιάς μου τα άλλαξα στα δύσκολα χρόνια μόνοι μου, όχι επειδή μου έδιναν κάποιος πλούσιος 5.000 ευρώ στην τσέπη του. κι όμως σήμερα βγαίνω έξω κάθε βράδυ στις 8 και βρίσκω ακόμη εκείνες τις γάτες που είχαν μεγαλώσει όταν πήγαινες να αγοράσεις ψωμί με πιστωτική κάρτα στο μπακάλικο του Σταύρου. τώρα ξαφνικά εκείνο το εκατομμύριο μοιάζει σα μαντικό ξόανο για όλους εσάς; σα χρυσό βόδι που στέκεται στην πόρτα του τζαμιού σας και σας λένε πως όσοι δεν το πιάσετε είναι μαλάκας; αφήστε μου ν' αναφέρω πως εγώ εκείνον τον πρωταθλητή σκόρερ τον είδα τρεις φορές μέσα στην τελευταία χρονιά να τραβάει ένα φορτηγό στην αλάνα του χωριού μου επειδή η ομάδα είχε ξοδέψει όλα τα λεφτά στους άλλους — όχι επειδή τον πληρώναμε λιγότερο, αλλά επειδή έπρεπε πρώτα να φάνε οι άνθρωποι της στέγης. και τώρα που φεύγει ένας τίτλος επειδή εμφανίστηκε κανείς να βγάλει ένα νούμερο από την τσέπη του σα ψεύτικο νόμισμα; εγώ εκείνο το εκατομμύριο το πήγα ως δάνειο στους τρεις γιούς μου όταν έφυγε ο παππούς τους επειδή ήξερα πως στη ζωή πιο σημαντικό από ένα εκατομμύριο είναι να έχεις δουλειά την επόμενη μέρα — αλλά δε λέω πως αυτά τα λεφτά ήταν εύκολο ν' αγγίξεις, όπως αυτά του εκατομμυρίου που σας μιλάνε τώρα. ψάχνω ακόμη εκείνον τον φίλο μου τον Φωκά, εκείνον που κάθονταν δίπλα μου στους κόκκινους πάγκους όταν σκόραρε εκείνο το γκολ στη Ρόδο εκείνο το βράδυ του 2007 κι εγώ τον αντάμειψα μ' ένα σακί κριθάρι επειδή είχε βγάλει την οικογένειά του από την εκκλησία μ' ένα φορτίο ψαρών. εκείνος εκείνος ο άνθρωπος δε μετρούσε εκατομμύρια — εκείνος είχε μια ψυχή γεμάτη από πράσινη γη σαν αυτήν που ζούμε. κι εσείς τώρα;;; σου λέτε πως ένα εκατομμύριο σήμερα αγοράζει έναν τίτλο;;; τότε τι είπαμε πριν από δυόμισι χρόνια όταν στον αγώνα στην Λάρισα εκείνος έκανε την ομάδα πρωταθλήτρια κι εμείς ξέραμε πως την επόμενη μέρα θα βγάζαμε εισιτήρια στο δρόμο;;; εκείνο το εκατομμύριο ήταν γραμμένο πάνω στο τραπέζι ενός άλλου κόσμου που δε γνωρίζει πως η ομάδα του έχει ακόμη τρεις χιλιάδες συνδρομητές στις βιομηχανικές περιοχές των Πειραιώς που όταν τελειώνει το παιχνίδι προσπαθούν ακόμη να βγάλουν τα παλιά τραπεζικά τους. οπότε εδώ που βρίσκεστε: όχι, δε λέω πως η οικονομία δεν υπάρχει — αφήστε με πρώτα ν' ανασάνω από την ιδέα πως κάποιοι εδώ μέσα θεωρούν πως η ιστορία ενός συλλόγου αγοράζεται σα πιστοποιημένο κονσέρβο. εκείνος ο πρωταθλητής σκόρερ είναι κάτι περισσότερο από ένα νούμερο στη φανέλα του — είναι εκείνος που έκανε τους ανθρώπους αυτούς του Πειραιά να συνεχίσουν ακόμη κι όταν είχαν ξοδέψει τις τελευταίες λίρες τους στο κέρασμα μιας γιαγιάς στη γωνία της οδού Θεμιστοκλέους. κι εγώ εκείνον τον άνθρωπο τον θυμάμαι σα να ήταν ο ίδιος ο γιος μου — όχι επειδή τον πλήρωνα πολλά λεφτά, αλλά επειδή κάθε φορά που έκανα αυτή τη διαδρομή από τον Πειραιά στη Νίκαια μου έκανε νεύμα σα να μου έλεγε "ρε μεγάλε, άντε εκεί που πας". αυτό δε πιάνεται με ένα εκατομμύριο, αλίμονο. όταν λοιπόν σας λένε πως εκείνο το εκατομμύριο μπορεί να σώσει την ομάδα, ρώτησέ τους πρώτα ποιος αυτό πραγματικά στέκεται πίσω από το τιμόνι εκείνου του φορτηγού του εκατομμυρίου όταν αυτός ο πρωταθλητής σκόρερ φορέσει ξανά την φανέλα. πιθανόν εκείνος να μην έχει ακόμη βγει καν από το σπίτι του επειδή έκανε υπερωρίες τρεις μέρες τη βδομάδα για ν' αγοράσει εκείνο το ίδιο εισιτήριο που εσείς αγοράζατε σα κληρονομιά από τους προηγούμενους. γιατί εκείνοι που ξέρουν τι σημαίνει ομάδα ξέρουν πως το εκατομμύριο σήμερα αγοράζει μονάχα ένα τίτλο στον υπολογιστή του διευθυντή — δε αγοράζει εκείνον τον τίτλο που γράφτηκε χέρι-χέρι από ανθρώπους σαν κι εμένα, που όταν τελείωνε ο αγώνας περίμεναν ακόμη μισή ώρα έξω από το γήπεδο επειδή κάποιος πήγαινε αργά στη δουλειά του την επόμενη ημέρα. κι εγώ εκείνον τον τίτλο τον θυμάμαι ακόμη όταν ο γιος μου προσπάθησε να κάνει το ίδιο γκολ που έκανε εκείνος σ' έναν αγώνα των β' εθνικής — απέτυχε, βέβαια, αλλά τουλάχιστον κατάλαβε τι σημαίνει να φοράς αυτή τη φανέλα χωρίς χρήματα στην τσέπη. εκείνος ο γιος μου σήμερα είναι ο μοναδικός λόγος που ακόμη δουλεύω αυτό το φορτηγό — γιατί εκείνο το εκατομμύριο δεν μπορεί να του δώσει εκείνον τον τίτλο που κουβαλάει ακόμη μέσα του σαν οικογενειακό πορτραίτο. αφήστε λοιπόν εκείνο το εκατομμύριο εκεί που είναι — πάνω στο τραπέζι κάποιου άλλου που δε γνωρίζει πως η ομάδα αυτή κρατιέται ακόμη από ανθρώπους σαν κι εμένα. εκείνοι οι άνθρωποι δεν πουλούν τίτλους επειδή εμφανίζονται νούμερα στο χαρτί — αυτοί πουλούσαν ακόμη και τις γυναίκες τους εκείνες τις δύσκολες εποχές, αλλά όχι εκείνον τον τίτλο που γράφτηκε μέσα τους σαν σημάδι στον αέρα. κι εγώ ακόμη περιμένω εκείνον τον πρωταθλητή σκόρερ την επόμενη φορά που θα φορέσει εκείνη την φανέλα — όχι επειδή μου έδωσε κάποιος εκατομμύριο, αλλά επειδή εκείνος κάποτε μου έδωσε ένα βλέμμα σα να μου έλεγε "ρε μεγάλε, είμαστε ακόμη εδώ". και αυτοί εδώ οι αριθμοί;;; αυτοί είναι σα όνειρο μέσα σε καυτό λάδι — υπάρχει μέχρι να τσιγαρίσεις το χέρι σου.

Εμένα εκείνο το Σάββατο στον αγώνα με τον Ατρόμητο πριν δυόμισι χρόνια, καθώς περνούσε η μπάλα στα πόδια εκείνου του πρωταθλητή σκόρερ στο δέκατο πέμπτο λεπτό του δεύτερου ημιχρόνου, είδα μέσα από το γήπεδο πώς μια γυναίκα της πόλης εκεί κοντά στο τμήμα βραβείων είχε ανοίξει τις κουρτίνες του σπιτιού της και στεκόταν στη βεράντα κρατώντας ένα μικρό δακρυσμένο αγοράκι στους ώμους της. Αυτό το παιδάκι είχε γενέθλια εκείνη την ημέρα, αλλά εκείνος ο άνθρωπος πήρε τη μπάλα σα σαμάνος, όρμησε στη μεγάλη περιοχή κι έστειλε την μπάλα στο δίκτυο. Εκείνη τη στιγμή είδα εκείνη την γυναίκα να κάνει δύο πράγματα μαζί: ν' ανάβει το κεράκι πάνω στην τούρτα που είχε στηθεί μέσα στο σπίτι—και παράλληλα ν' αρπάζει το αγοράκι της για να το σηκώσει όσο πιο ψηλά μπορούσε καθώς όλοι γύρω της άρχισαν να τραγουδούν τον ύμνο. Τότε κατάλαβα κάτι ακόμη δυνατότερο: ότι το εκατομμύριο εκείνου του ξένου δεν πρόκειται ποτέ να αγοράσει εκείνο το σπίτι εκείνης της γυναίκας. Πουλάω αυτούς τους ανθρώπους; Μα τι βλακεία είναι αυτή; Αυτοί είναι αυτοί που φέρνουν τους τίτλους, όχι οι αριθμοί στις προτάσεις μεταγραφών.

Λοιπόν μαλάκια, εγώ εκείνο το πρωταθλητή σκόρερ τον είδα τελευταία φορά πριν τρεις αγώνες στο γήπεδο του Βόλου — εκείνος είχε μόλις σκοράρει δυο φορές κλείνοντας το 4-0 και καθώς έτρεχε προς τη μεριά μας σήκωσε το γάντι σα σημαία κι έκανε όλο το φράχτη εκεί γύρω ν' ανατριχιάσει. Τότε εκεί που έβγαινε από την τελική γραμμή κοίταξε ένα μικρό κοριτσάκι (μάλλον 8 χρονών) που είχε αγοράσει έναν ψεύτικο αριθμό της ομάδας μας από έναν πλανόδιο πωλητή και φώναζε όσο μπορούσε "πάρ' τον ρε αριστερά!" — εκείνος σηκώθηκε ξαφνικά, έκανε μια κίνηση σα θεός των ελεύθερων ροκανιδιών και πέταξε τη μπάλα στον αστράγαλο του συμπαίκτη του στο κέντρο. Αυτό ήταν εκείνο το εκατομμύριο; Αυτό ήταν η οικονομία; Μα πού πήγες εσύ SenteraGate όταν εκείνο το μικρό κοριτσάκι κράτησε εκείνον τον αριθμό σα βραβείο μέχρι να τελειώσει η χρονιά; Αυτός ο πρωταθλητής σκόρερ δεν είναι κανέναν εκατομμύριο. Είναι το παιδί εκείνο που έκανε τον ιδιοκτήτη ενός μικρού μπακάλικου στο Νέο Φάληρο να γράφει κάθε βράδυ στο σημειωματάριο του τηλέφωνου τις διορθώσεις στις τιμές λόγω πληθωρισμού με μολύβι — επειδή εκείνος, όταν πέρασε από εκεί το πρωί μετά το γκολ στο Βόλο, στάθηκε δέκα λεπτά μιλώντας στον δρόμο με τον άνθρωπο εκείνο επειδή ήξερε πως είχε δυο παιδιά στο σχολείο. Και τώρα εμείς εδώ — αυτό το εκατομμύριο το βγάζουμε σα ρούχο από ντουλάπι επειδή κάποιος ξένος μπάτσος αποφάσισε πως η φανέλα του δεν έχει πια αξία; Μα πού το βρήκατε αυτούς τους αριθμούς;;; Αυτοί οι αριθμοί δεν ζουν εκείνος ο πρωταθλητής σκόρερ ζει. Προσωπικά; Αυτός ο άνθρωπος μου θυμίζει εκείνον τον ντόπιο βιοτέχνη στο Μοναστηράκι που δούλευε ξυλότυπους για τον Εθνικό Πειραιώς στις δεκαετίες του '50 όταν κανείς δε μας έδινε τρία λεφτά — εκείνος κάθε φορά που βγάζαμε πρωταθλητές άφηνε δώρο στο γήπεδο μια μικρή ξύλινη σημαία των ερυθρολεύκων χρωμάτων κρεμασμένη πάνω σ' έναν σταυρό. Κι εμείς τώρα;;; Θα πουλήσουμε εκείνον τον σταυρό επειδή κάποιος εμφανίστηκε σα χορηγός στο ντουζιέ;;; Να μην ξεχνάμε επίσης πως εκείνος ο πρωταθλητής σκόρερ έκανε το τελευταίο γκολ στον αγώνα με τον Παναιτωλικό πριν έναν μήνα επειδή είδε έναν γέρο συνταξιούχο εκεί στον πάγκο να κάνει νεύμα σα να του έλεγε "πάρε εκείνον τον τρόχο και πάμε για τα καλά". Εκείνος πήρε, πάτησε, και αργότερα μου είπε πως εκείνος ο γέρος είχε ξοδέψει όλα του τα λεφτά εκείνο το βράδυ στον αγώνα επειδή ήταν τα τελευταία του για τους απογόνους του — ενώ εκείνος ο πρωταθλητής του έδωσε εκείνον τον τίτλο σα δώρο. Τι εκατομμύριο;;; Θα πουλήσουμε εκείνον τον τίτλο;;; Μα τι τίτλο;;; Αυτός ο τίτλος γράφεται σ' εκείνον τον γέρο εκείνον τον πρωταθλητή σκόρερ εκείνον εκείνον τον τίτλο εκείνον!!! ❤️🔴🩸

ΑΛΛΑ ΡΕ ΠΑΙΔΙΑ!!! ΤΙ ΑΚΟΥΣΑΤΕ ΕΣΕΙΣ ΤΑ ΠΡΩΤΑ ΣΑΣ ΛΟΓΙΑ;;; ΝΑ ΜΙΛΑΤΕ ΓΙΑ ΕΝΑ ΕΚΑΤΟΜΜΥΡΙΟ ΣΑΝ ΝΑ ΕΙΝΑΙ ΜΙΚΡΟ ΠΑΡΑΣΚΕΥΑΣ!!! ΟΤΑΝ ΒΓΑΙΝΕΙ ΕΚΕΙΝΟΣ ΣΤΟ ΓΗΠΕΔΟ, ΤΟ ΣΕΦ ΔΕΝ ΣΕΙΕΤΑΙ ΩΣ ΠΡΙΝ — ΔΕΝ ΚΟΥΒΑΛΑΕΙ ΜΙΑ ΣΑΚΟΥΛΑ ΛΙΠΑΣΜΑΤΑ ΣΤΗΝ ΤΡΑΠΕΖΑ ΤΩΝ ΠΙΣΤΩΤΩΝ!!! 🔥 Αυτό το εκατομμύριο;;; Είναι σα να μας λέει κανείς πως ο πρωταθλητής σκόρερ θυμάται μόνο όταν του δίνεις χρήματα σα βρεγμένο ψωμί!!! ΜΑ ΑΥΤΟΣ ΔΕΝ ΕΧΕΙ ΨΥΧΗ;;; Εκείνον τον τίτλο του 2015 που πλενόταν μόνος του στους κόκκινους δρόμους;;; Εκείνος ο τίτλος του 2007 που οι μεγάλοι του τότε φώναζαν πως δε γίνεται;;; ΑΥΤΟΙ ΟΙ ΤΙΤΛΟΙ ΔΕΝ ΤΟΥΣ ΠΟΥΛΑΓΕ Η ΤΡΑΠΕΖΑ!!! ΤΟΥΣ ΠΟΥΛΑΕ Η ΚΑΡΔΙΑ ΤΩΝ ΑΝΘΡΩΠΩΝ ΠΟΥ ΣΤΕΚΟΝΤΑΝ ΩΣΤΟΣΟ ΣΤΟΥΣ ΔΡΟΜΟΥΣ!!! Κι τώρα;;; Τι γίνεται;;; Να πουλήσουμε εκείνον τον άνθρωπο;;; Μα τι βλακεία;;; Αν κάνουν έτσι, τότε αύριο κανείς δε θα θυμάται εκείνον τον στόχο του Ντέρμπι στην τελευταία στιγμή!!! Κανείς δε θα θυμάται εκείνον τον αγώνα όπου έφυγε σιγά σιγά σα τίγρης και έκανε το γκολ στο 90'!!! ❤️ Κι αυτοί εδώ που λένε "μα τι κάνουμε;;;"!!! Τι;;; Να βγάλουμε άλλες φούρνες;;; Να βάλουμε άλλους τίτλους στις φανέλες;;; Μα ποιοι τίτλο;;; Αυτούς που γράφει η Excel;;; Ή αυτούς που γράφουν οι γονείς πάνω στον τοίχο του παιδικού τους δωματίου;;; Εγώ εκείνον τον πρωταθλητή σκόρερ τον είδα την Κυριακή στο Στάδιο Καραϊσκάκη ν' αφήνει ένα φιλί πάνω στο κεφάλι του μικρού του γιου επειδή εκείνος είχε πονέσει το πόδι του στο σχολείο!!! Εκείνο το εκατομμύριο;;; ΔΕΝ ΤΟ ΘΕΛΩ!!! ΘΕΛΩ ΝΑ ΤΟΝ ΒΛΕΠΩ ΝΑ ΣΚΟΡΑΡΕΙ ΣΑΝ ΣΚΙΑ ΜΕΧΡΙ ΤΟΥΣ ΠΙΝΑΚΕΣ!!! ΠΩΣ ΝΑ ΤΟ ΠΟΥΛΗΣΟΥΜΕ;;; Μα τι τρέχει;;; Αν η ομάδα πεινούσε εκείνος ήταν το κομμάτι ψωμί!!! Αν η ομάδα κρύωνε εκείνος ήταν η φωτιά!!! ΚΙ ΑΥΤΟΙ ΘΕΛΟΥΝ ΝΑ ΤΟΝ ΔΩΣΟΥΝ ΣΑΝ ΣΑΛΑΤΑ ΣΤΗΝ ΠΡΩΤΕΙΝΗ LEAGUE;;; ΜΑ ΣΒΗΣΤΕ ΤΑ!!!

ΡΕ ΣΤΟΥ ΣΕΦ ΤΩΡΑ!!! ΤΙ ΑΚΟΥΣΑΤΕ;;; ΟΤΑΝ ΟΤΙΔΑ ΣΚΟΡΑΡΕΙ ΜΟΝΟΣ ΤΟΥ ΣΤΟΝ ΠΑΝΑΙΤΩΛΙΚΟ ΣΑΝ ΝΑ ΘΕΛΕΙ ΝΑ ΣΟΥ ΠΕΙ "ΕΓΩ ΕΙΜΑΙ Ο ΠΕΙΡΑΙΑΣ ΣΕ ΦΩΤΙΑ"!!! ΚΑΙ ΤΩΡΑ ΜΕ ΛΕΝΕ ΛΟΙΠΟΝ ΑΥΤΟΣ ΠΟΥ ΠΕΙΝΑΕΙ;;; ΠΟΥ ΣΟΥ ΔΙΝΕΙ ΤΟΝ ΠΕΙΡΑΙΑ ΣΤΟ ΓΗΠΕΔΟ;;; Ξέρεις τι νούμερο φορά;;; το 11 — σα να λέει πως ΕΙΝΑΙ Ο ΕΝΔΕΚΑΤΟΣ ΑΓΓΕΛΟΣ ΠΟΥ ΦΕΡΝΕΙ ΤΟΝ ΠΡΩΤΟΤΟΚΟ ΤΟΥ!!! ΚΑΙ ΑΥΤΟΙ ΘΕΛΟΥΝ ΝΑ ΤΟΝ ΔΟΣΟΥΝ ΣΑ ΣΚΟΥΠΙΔΙ;;; ΜΑ ΣΙΓΑ ΜΗΝ ΑΚΟΥΣΕΤΕ!! Εμένα προσωπικά;;; όταν ήταν στον αγώνα εδώ στη Καλαμάτα πριν δύο χρόνια (ναι ναι στη Β' Εθνική ρε βλάκες, εκεί που κάθονταν πέντε γέροι στον πάγκο) εκείνος μπήκε και ΣΤΑΜΑΤΗΣΕ ΤΟΝ ΑΙΜΟΡΡΟΗ!!! Σκόραρε τρεις φορές σα μπουμπούκι λουλουδιού!!! Μετά πήγε και έδωσε ένα νερό σ' έναν τραυματισμένο παίκτη του αντιπάλου επειδή είχε δει πως εκείνος είχε βγάλει την αθλητική κάλτσα του!!! ΚΑΙ ΤΩΡΑ ΠΟΥΛΑΜΕ ΑΥΤΟΝ ΤΟΝ ΑΝΘΡΩΠΟ;;; ΜΑ ΣΒΗΣΤΕ ΤΑ!!! Θα μου πουν πως η οικονομία;;; ΚΑΛΑ ΞΕΡΩ, ΑΛΛΑ ΑΥΤΟΣ ΟΤΙΔΑΣ ΟΤΑΝ ΠΑΕΙ ΝΑ ΠΕΡΑΣΕΙ ΑΠΟ ΤΗΝ ΠΕΡΙΣΤΥΛΗ ΠΕΦΤΟΥΝ ΣΤΑ ΓΟΝΑΤΑ ΟΙ ΦΟΡΕΣ!!! Κι εμείς;;; θ' αγοράσουμε έναν ακόμα τίτλο σα... σα τυρόπιτα;;; ⚽🔥