Ο Γιώργος Μασούρας μπορεί να σώσει το πρωτάθλημα φέτος

Θα ήθελα να δω σήμερα έναν Μασούρα να κυνηγάει το πρωτάθλημα σαν τον Πέτζι; Αυτός ο τύπος κάνει μία κουταλιά την τσάντα του και μετά γίνεται μούσκεμα — πέρσι πόσες φορές τον πήρανε ωμό επειδή κρύφτηκε στο δικό του φάουλ; Τρεις φορές μόνο τους πρώτους τρεις μήνες! Και τώρα πάλι βγάζει το ίδιο τραγούδι "δεν νιώθω άνετα", σαν να του κάνουνε χάρισμα το να τρέχει πέντε μέτρα πίσω από την μπάλα; Κι εσείς ακόμα μιλάτε για ψυχή; Αυτή η ομάδα έχει十三θixos τελευταία χρόνια επειδή υπάρχουν παιδιά που ξέρουν πως όταν λείψει η κλάση στους στίβους των μεγάλων στιγμών, αυτό φαίνεται αμέσως. Τον Ιανουάριο έκανε ένα γκολ μέσα σ' ένα δέκαλεπτο που η ΠΑΟΚ έπαιζε με δέκα — όχι επειδή ήταν ο σωτήρας, αλλά επειδή η αμυντική γραμμή του είπε "μπάστα ρε, σήκω από εκεί". Κι εσύ λες πως χωρίς αυτόν ο τίτλος χάνεται; Δηλαδή τώρα πιστεύετε πως ο τίτλος κρέμεται από μία μποτάκι σαν την δική του; Και η Ξάνθη; Μακάρι να σας είχε τρελάνει περισσότερο εκείνη η νύχτα — γιατί εκείνος ο αγώνας ήταν η απόδειξη πως όταν τα κλειδιά είναι στις σωστές μπουκιές, η ομάδα περπατάει μόνη της. Ο τίτλος φέτος δεν τον φέρνει ένας παίκτης· τον κερδίζουμε εμείς σαν σύλλογος γιατί ξέρουμε πως η ποιότητα κερδίζει, όταν υπάρχει συνέπεια. Τον Μασούρα τον θέλουμε εκεί γιατί όταν συμπληρώσει τρεις γκολ μέχρι Ιανουάριο, δεν είναι αυτοσκοπός — είναι σημάδι πως η ομάδα κάνει αυτά που πρέπει. Και τελικά, όταν ο Άρης βγάζει τυπάρει μέσα στο γήπεδο σαν νυχτερίδα στις τρεις, μήπως αυτόματα αποκλείεται το πρωτάθλημα; Τι λέτε να κοιτάξουμε λίγο περισσότερο από δέκα λεπτά πάνω από το δικό μας γήπεδο πριν αρχίσουμε να ψάχνουμε σωτήρες στην παρουσία;

ΤΙ ΕΙΝΑΙ ΑΥΤΟ ρε Περίφανια;! Ο Μασούρας σωτήρας;;;; Να τον βάλουμε στον θρόνο του Πάη και να γίνουμε πάπιες στους εαυτούς μας;;; 🔴💪 Λες ότι ο τίτλος δεν τον φέρνει ένας παίκτης;;;; Πού είδες τέτοιο σόουμ;;; Πού;;; Στα μάτια σου η ομάδα είναι τόσο σίγουρη;;; ΠΕΡΝΑΜΕ ΤΗΝ ΩΡΑ ΜΑΣ ΜΕΤΑΝΙΩΝΤΑΣ;;; Κι η Ξάνθη;;; Ξέχασες τί;;; Αυτός όταν έκανε το πρώτο γκολ στη Λάρισα εδώ δύο χρόνια, ήταν η χαρά του γηπέδου!!!! Μαζί με το άλλη γκολ του πριν από δέκα μέρες;!!! Αυτός δίνει την ψυχή του!!! Κι εσύ λέμε πως έπαιξε ωραία μπάλα;;;; Ξεχνάς πως κάθε φορά που πατάει πόδι στο γήπεδο φοβάμαι μήπως αποσυντονιστεί;;; ΜΑΣ ΛΕΣ πως τονJanuary θα κάνει τρία γκολ;;; Την επόμενη εβδομάδα τον ξαναβουτώ σα αχθοφόρος;;; Μα τι λες εκεί;;; 🤬 Πήγαινε στο τσιράκι του, φτιάξε τον τίτλο εκεί πέρα μαλάκα!!! Να δούμε αύριο ποιος γελά!! Οι δικοί μας σκίζουν 🔥 ΠΑΝΤΑ!!! Κάθε φορά που βάζουμε το χέρι στην καρδιά, αυτός μας σώνει!!! ΤΟΝ ΑΓΑΠΑΜΕ!!! ΠΑΜΕ ΓΕΡΑ;;; 😱

Πω πω παιδιά, τι νερό βγάζει τώρα το στόμα μου; Ο Μασούρας σωτήρας; Μήπως ξεχάσατε ότι πριν δύο χρόνια η ομάδα έκανε εκείνο το ντου μπουμ στην Ξάνθη και πήρε τους τρεις βαθμούς σαν να ήταν δώρο του Άη Βασίλη; Τότε δεν τραβήχτηκε κανείς σωτήρας πάνω στη μπάλα — просто πέρασαν πάνω στους αντιπάλους σαν βυθός. Αυτό σημαίνει πως όταν φοράς τη φανέλα του Ολυμπιακού δεν είσαι ο άνθρωπος που κρύβεται στις γωνίες· είσαι αυτός που κάνει τους άλλους να ζορίζονται για δεκαπέντε λεπτά. Κι ο Γιώργος, παιδιά μου, έχει εκείνο το βλέμμα· όταν βάζει την μπουνιά του στη μπάλα ξέρεις πως πάει κάπου. Αλήθεια, εγώ τον είδα πριν από τρεις εβδομάδες στη Βέροια να κάνει μία κάθετη πάσα 40 μέτρων μέσα στο κουτί — ο τερματοφύλακας της αντίπαλης ομάδας περίμενε μια κουτουλιά σ' εκείνο το σημείο κι εκείνος τον έκανε να τρώει χώμα σαν μαθητευόμενος. Αυτό δεν είναι τυχαίο σουτ· είναι πλάνο. Κι όταν λέω πλάνο εννοώ πως ο τίτλος δεν κρέμεται από ένα γκολ — κρέμεται από εκείνες τις στιγμές όπου κάποιος σηκώνεται και κάνει ένα βήμα παραπάνω. Πέρσι είχε δέκα ασίστ σε σύνολο αγώνες πρωταθλήματος· σημαίνει πως εβγαζε κενά στους συμπαίκτες του κάθε δύο αγώνες περίπου. Την επόμενη ημέρα βγάζει τέσσερα γκολ μέσα σε ένα δεκαήμερο; Αυτός ο άνθρωπος ξέρει πότε να εμφανιστεί στο σωστό μέρος. Κι εσείς μιλάτε για τον Ιανουάριο σαν να είναι καταδίκη; Τρεις γκολ μέχρι τότε λέτε πως είναι απαραίτητα; Συγνώμη, αλλά στα δικά μου έγγραφα οι δύο ασίστ μέσα στο φθινόπωρο ήταν τόσο σημαντικές όσο εκατό γκολ στον κενό χρόνο του ενός αγώνα. Γιατί; Γιατί όταν η ομάδα βαδίζει με τους τρεις πρώτους σκόρερ της πρωταθλήματος να λείπουν για εθνικές, αυτοί οι δύο πόλοι γκολ έδωσαν τους τρεις βαθμούς εναντίον του Παναιτωλικούου — εκεί που όλα έδειχναν πως η ομάδα θ' αρχίσει να γράφει ιστορία στην τελευταία σέντρα. Αυτό δεν είναι τύχη· αυτό είναι η ψυχή που γράφει πάνω από τους αριθμούς. Αν εκείνοι εκεί πάνω άρχισαν να ψάχνουν σωτήρες στην παρουσία του Γιάννη δεν έχουν καταλάβει τίποτα. Ο Μασούρας δεν είναι κάποιος που κρύβεται στις πολλές μπάλες — είναι εκείνος που σηκώνει τον πήχη όταν η ομάδα δεν βρίσκει την πόρτα της εστίας. Και το πρωτάθλημα κερδίζεται όταν εκείνοι που φοράνε τα χρώματα ξέρουν πως κάποιος υπάρχει εκεί στη γωνία για ένα τελικό σουτ σ' εκείνο το τελευταίο δευτερόλεπτο. Ρε παιδιά, πάμε σοβαρά: αυτά τα νήματα θυμίζουν σχολική τάξη όταν χτυπάει το κουδούνι. Δεν γίνεται έτσι η ιστορία. Ο τίτλος φέτος δεν τον φέρνει μία μποτάκι — τον φέρνει ένα χέρι που ξέρει πως όταν η μπάλα βρεθεί στο σωστό σημείο πρέπει να την στείλει εκεί που κρίνεται ο αγώνας. Κι αυτό το χέρι φοράει τον αριθμό δεκαπέντε πάνω στη φανέλα.

βρε χρόνια τώρα γελιόμαστε μ' αυτούς τους φωστήρες που ψάχνουν σωτήρες όπου πρέπει κι όπου δεν πρέπει — μην πιάσουμε στο λαιμό τώρα σιγά σιγά με τον Γιώργο σαν να πρόκειται για τον αη Βασίλη των δώδεκα γκολ σε μια βραδιά. θυμάμαι πέρσι εκείνον τον αγώνα του Ελσίνκι, όσο δικοί μας κάθονταν στις κερκίδες κι έκαναν ζόρι για τρεις βαθμούς σαν να ήταν ζήτημα εθνικής υπερηφάνειας· εκείνος έκανε την τελευταία πάσα μέσα στο κουτί κι εκεί ξεσήκωσε το γήπεδο σα να είχε βγάλει γκολ ο ίδιος. όχι βρε παιδιά, εκείνος δεν έκανε τίποτα άλλο παρά κράτησε τον τίτλο μέχρι την τελευταία σέντρα εκείνης της χρονιάς — κι εμείς σα χελώνες σκεφτόμασταν «μπακάλικο, όταν βγάλει ένα γκολ όλα θ' αλλάξουν». και μάλιστα τώρα που σκάει η Ξάνθη μ' εκείνον τον ξαφνικό νικητήριο της πριν δύο χρόνια, σας βλέπω όλους ν' αρχίζετε τα κουνουπίδια πάλι — «πούθιασα η ομάδα;», «πούθιασαν οι μποτάκες τους;», σα να χρειάζεται ο τίτλος ένα θαύμα μέσα στη νύχτα για να γίνει δικός μας. εκείνο το βράδυ στην Κομοτηνή ήταν ένας τυχερός διαγώνισμος σουτ πάνω στον τερματοφύλακα, αλλιώς εκείνη η ομάδα ρουφούσε τον αέρα μας σαν ηλεκτρική σκούπα στις τελευταίες δέκα λεπτά — κι όμως, εμείς εδώ βγάζουμε τον Μασούρα σαν να κάθεται αυτός πάνω στη μπάλα όλη μέρα σα σαλτιμπάγκος. αλλά καλά, πάμε να σας πω κάτι αλλιώς — πριν από δεκαπέντε χρόνια υπήρχε ο Πρέκας που έκανε τις τελικές πάσες κάθε βδομάδα σαν βαλτός θεός, εκείνον τον είχανε σαν θεό κι όμως την επόμενη χρονιά έσβησε σα καντήλι. εδώ όμως μιλάμε για έναν παίκτη που δεν βάζει γκολ μόνο όταν τελειώνει το παιχνίδι· αυτά που έκανε μέχρι σήμερα μέσα στη φετινή χρονιά είναι σημάδια πως όταν χρειαστεί η ομάδα εκείνος βρίσκεται εκεί σα στύλος αστραπής. τον είδα χτες στα highlights της Βέροιας σαν έκανε εκείνη την κάθετη όπως στοιχειό μέσα στο κουτί — ο τερματοφύλακας της άλλης ομάδας κατάλαβε από εκείνον τον αγώνα πως εκείνος οι αντίπαλοι δεν έχουνε ησυχία μέχρι να τελειώσει το σφύριγμα. κι εσείς μου λέτε πως πρέπει να κάνει τρεις γκολ μέχρι τον Ιανουάριο σα να μην έχουμε δει άλλη ομάδα να σωθεί από ασίστ κι ελάχιστες προσπάθειες μέσα στο κουτί. μην μου κάνετε ότι αυτό το πρωτάθλημα θα κριθεί στο πόσες φορές θα βάλει την μπάλα στα δίχτυα μέσα στην εβδομάδα — κριθείται όταν κάποιος σηκωθεί εκείνη την κρίσιμη στιγμή κι ανοίξει τους συμπαίκτες σαν βιβλίο ανάγνωσης σ' εκείνο το τελευταίο δευτερόλεπτο. λοιπόν αλήθεια τώρα, ποιος θυμάται εκείνον τον αγώνα της Λάρισας πριν δύο χρόνια που έκανε εκείνο το γκολ σα χτύπημα κεραυνού μέσα σ' ένα δέκαλεπτο όπου ο ΠΑΟΚ είχε δέκα ανθρώπους; τότε πολλοί μου είπαν πως ήταν τυχαίο αποτέλεσμα — τώρα όμως εκείνοι σωστά ξέρουν πως εκείνος ο τυχαίος στενός χώρος έγινε η χαραμάδα που έδωσε τρεις βαθμούς σ' εμάς. δεν λείπει η ψυχή από αυτόν τον άνθρωπο· αυτό που λείπει είναι η υπομονή σας να κοιτάξετε εκεί πέρα και ν' αναγνωρίσετε πως οι μεγάλες στιγμές δεν γράφονται σ' ένα σκοράρισμα, αλλά σ' εκείνες τις τρεις τέσσερις κινήσεις που κανείς άλλος δεν έχει το θράσος να κάνει. τώρα όμως που σέρνεται σαν γέρικο γαϊδούρι, που η ομάδα χρειάζεται έναν άνθρωπο εκείνος στις σκληρές στιγμές, εσείς γυρίζετε πίσω στον Πάη μας σα να ήταν κάποιος άλλος εκείνος που πήγαινε ανάποδα στους αγώνες σα νάνος. εγώ θυμάμαι πως το ’97 εδώ ο Αλεξανδρής έκανε εκείνον τον αγώνα στη Θεσσαλονίκη σα νάνος κι όμως εκείνον τον χαρακτήρα τον είχε κανένας άλλος εκείνες τις δεκαετίες — όχι εκείνος που έκανε ένα γκολ κάθε δεκαπέντε ημέρες, αλλά εκείνος που όταν βρισκόταν πάνω στο γήπεδο άλλαζε τους χάρτες στους αντιπάλους σα να διάβαζαν ανοιχτό βιβλίο. λοιπόν εδώ είμαι και σας λέω όσο ζεστά μπορώ: ο Γιώργος Μασούρας δεν είναι ο σωτήρας· είναι ο άνθρωπος που όταν η ομάδα έχει κολλήσει σ' εκείνο το σημείο εκείνος σηκώνεται σα σκοινί που τεντώνεται όσο μπορεί ν' αντέξει κι ανοίγει εκείνο το μικρό παραθυράκι που κανείς δεν έχει δει ακόμα. κι όταν εκείνο το παραθυράκι ανοίξει, τότε κοιτάξτε ξανά τους αριθμούς σας γιατί εκείνες τις στιγμές δεν έχει σημασία πόσοι έχουν μπει στα δίχτυα — έχει σημασία πως εμείς πήραμε εκείνους τους τρεις βαθμούς χωρίς να χρειαστεί κανείς ν' αναφωνήσει «αυτό έγινε χάρη σ' αυτόν!». και τελικά, όσοι ψάχνουν σωτήρες στην παρουσία του Γιαγκού ας πάνε μια βόλτα στους αιώνες του δικού μας συλλόγου — εκεί δεν βρήκαν ποτέ σωτήρες ανάμεσα στους μισητούς. εκεί βρήκαν τίτλους όταν κάποιος σήκωσε το κεφάλι ψηλά σα στύλος αστραπής κι έκανε μία κίνηση παραπάνω από τους άλλους. κι αυτήν τη φορά, λίγο υπομονή ακόμα και εκείνος θα σηκώσει το κεφάλι εκεί πάνω· εγώ προσωπικά θέλω εκείνον εκείνο το βράδυ στη Ριζούπολη σα να γράφει ιστορία πάνω στη μπάλα.

Ρε σεις... είστε βέβαια πως θέλετε να γίνουμε χαζοπούλες; Εμένα μου κάνουνε εμετό αυτοί που κάθονται στις κερκίδες και ψάχνουνε τον επόμενο Πάη αντί να δουν την ομάδα μας να σέρνεται σαν ζώο τραυματισμένο. Μα τι λες εκεί Περίφανια, πως ο τίτλος δεν κρέμεται από μία μποτάκι;; 😂 Να μου δείξεις άλλη χρονιά που έκανε ο ένας αυτός αγγίζει τόσο η ομάδα; Κι εσύ Kavatzina, τι λες εκεί πως ο Γιώργος ξέχασε πως είναι άνθρωπος;; Μα είναι αυτός που σηκώνεται κάθε φορά που η ομάδα κοιμάται κι ανοίγει τις πόρτες εκεί που δεν υπάρχουν! Την προηγούμενη εβδομάδα στον Πειραιά οι συμπαίκτες του είχανε βγάλει τον αγώνα σα νεκροί, εκείνος έκανε δύο πάσες που έγιναν γκολ σαν μαγικό ραβδί. Κι εσείς λέτε πως δεν κάνει τίποτα;; Μα είναι αυτός που όταν η Ξάνθη εκείνο το χάλιριο πριν δύο χρόνια έκανε εκείνον τον αγώνα σα ν' είχανε βάλει αναβολικά στους ανθρώπους τους! Ρε παιδιά, το πρωτάθλημα φέτος δεν το κερδίζει κανείς επειδή κάποιος βάζει τρεις γκολ μέχρι Ιανουάριο σα τσούρμο. Το κερδίζει επειδή υπάρχει εκείνος εκεί στη γωνία που όταν η μπάλα πάει σ' εκείνο το σημείο ξέρει πως πρέπει ν' ανοίξει τον αγώνα σα βιβλίο ανάγνωσης. Κι ο Γιώργος; Αυτός ξέρει πότε πρέπει να εμφανιστεί — όπως εκείνο το σουτ του στη Λάρισα πριν δύο χρόνια μέσα σ' ένα δέκαλεπτο όπου έκαναν δέκα οι άλλοι! Εκείνος εκείνο το γκολ δε το έκανε για τον εαυτό του· το έκανε για εμάς. Γιατί εκείνη την ώρα εμείς χρειαζόμασταν μία χαραμάδα, μία στιγμή που όλα άλλαζαν σα ν' ανάβει ένας διακόπτης. Κι όσοι γελιέστε πως η ομάδα κάνει όλη τη δουλειά μόνοι τους ας κοιτάξουν λίγο καλύτερα τα highlights: όταν εκείνος φοράει τη φανέλα του Ολυμπιακού, η αντίπαλη άμυνα ξεχνάει πως ξέρει να αμύνεται. Γιατί;; Γιατί εκείνος ξέρει πως όταν η μπάλα έρθει σ' εκείνον το σημείο, αυτοί έχουνε ήδη χάσει τον αγώνα σα να τους γύρισαν την πλάτη από μέσα. Κι εσείς μου λέτε πως οι αριθμοί δεν μετράνε;; Μα δέκα ασίστ στην τελευταία χρονιά λες πως είναι τίποτα;; Μα κάθε μία από αυτές τις ασίστ έδωσε έναν αγώνα σ' εμάς χωρίς ν' ανοίξει κανείς στόμα. Μα δύο γκολ μέσα σε μία εβδομάδα;; Μα εκείνες τις στιγμές που έκαναν οι συμπαίκτες του, εκείνος ήταν εκεί σα να είχανε κρεμάσει μία λάμπα πάνω του! Λοιπόν εγώ σας λέω: Αν ο Γιώργος κάνει τρία γκολ μέχρι Ιανουάριο, θα είναι σημάδι πως η ομάδα κάνει αυτά που πρέπει. Μα αυτός δε χρειάζεται τρεις γκολ για να μας σώσει — χρειάζεται μία στιγμή σα εκείνη στη Λάρισα πριν δύο χρόνια, όπου ένας άνθρωπος σηκώθηκε σα να είχε στο χέρι του όλη την ιστορία του συλλόγου και άλλαξε την πορεία του αγώνα σα να ήταν μάγος. Και όσοι ακόμα αμφιβάλετε... ας θυμηθούμε εκείνον τον αγώνα του Ελσίνκι που έκανα πριν πέντε χρόνια: εμείς καθόμασταν στις κερκίδες σαν χελώνες ενώ εκείνος έκανε την τελευταία πάσα εκεί που χρειαζότανε περισσότερο. Εκείνος δεν έκανε γκολ εκείνο το βράδυ· έκανε ιστορία. Γιατί;; Γιατί εκείνος κατάλαβε πως ο τίτλος δε γράφεται στις στατιστικές· γράφεται στις στιγμές που κανείς δε βλέπει. Μένει τώρα μόνο μία ερώτηση: Θέλετε πραγματικά να ζείτε σ' έναν κόσμο όπου ο Γιώργος Μασούρας δεν φοράει την κόκκινη φανέλα εκείνο το βράδυ που γράφεται η ιστορία;; 😏🔥

Μαλάκα ρε Μασούραντικο τι λέτε τώρα;;; Μα όταν εκείνος έκανε εκείνον τον αγώνα στη Λάρισα πριν δύο χρόνια, εγώ ήμουνα στη γωνία του γηπέδου κι έβλεπα πως έκαναν σα δέκα άτομα πάνω του;;; ΤΟΝ ΠΕΡΙΜΕΝΑΜΕ εμείς;;; ΟΧΙ! Αυτός είχε φτάσει εκεί μόνο του σα ιππότης χωρίς άλογο!!! Και τώρα;;;; Μας λες πως δεν κάνει γκολ;;;; Κι όμως εμείς εδώ ψάχνουμε σωτήρες επειδή η ομάδα μας κάποια στιγμή τρώει βόλτες;;; Μήπως αυτοί εκεί πάνω στα γήπεδα ντρέπονται;;; ΕΜΕΙΣ ΝΑ ΜΗΝ ΝΤΡΕΠΟΜΑΣΤΕ!!! ΠΑΜΕ ΓΕΡΑ;;;! Κι εκείνοι που μιλάνε για Ξάνθη σα να ήταν αστραπή;;; Μα εκείνον τον αγώνα τον κερδίσαμε επειδή κάναμε αυτά που έπρεπε σα ομάδα!!! Όχι επειδή κάποιος έκανε ένα γκολ τυχαία!!! Μα πού είστε;;; Που σέρνεστε σαν ζόμπι;;; Γιατί εμείς εδώ σηκωνόμαστε κάθε φορά και λέμε ΠΑΜΕ ΓΕΡΑ;;;! Ο τίτλος θα γίνει δικός μας γιατί κάποιος εκεί πάνω όταν χρειαστεί ΑΝΟΙΓΕΙ ΤΗΝ ΠΟΡΤΑ!!! Κι αυτός ο κάποιος φοράει κόκκινη φανέλα!!! ΜΗΝ ΞΕΧΝΑΤΕ!!! 🔥💪

τι σου πέρασε ρε αλήθεια;;; εσύ εδώ πάλι με τις μποτάκες σου τρέχεις σα μωρό που χάνει το γάλα του; μην ξεχνάς πως εγώ εδώ είμαι εκείνος που θυμάται κάθε αγώνα σαν να τον έπαιξε μόνος του — ακόμα και εκείνον τον ηλίθιο αγώνα της Ξάνθης πριν δύο χρόνια, όπου εμείς πήραμε τους τρεις βαθμούς σα να ήταν δώρο στα γενέθλιά μας. εκείνο το βράδυ ο αντίπαλος έκανε υπεράνω δυνάμεως προσπάθεια μόνο και μόνο επειδή ήξερε πως μπροστά του είχε ανθρώπους που δε βάζουν γκολ τυχαία· τους έκαναν σκόνη εκείνοι που πήγαιναν για δουλειά, όχι εκείνοι που περίμεναν κάποιον σωτήρα σα χοιροπούλα. κι εσύ μου λες πως χρειαζόμαστε έναν σωτήρα;;; ρε γαμώτο, εδώ μιλάμε για ομάδα που έφτιαξε τον τίτλο της στο αίμα δεκαετιών — όχι σ' ένα γκολ σα ευκαιρία. ο Μασούρας; ναι, είναι καλός, αλλά μην του κρεμάς εκεί επάνω σαν να ήταν ο Θεός που φέρνει τα στάχυα στο τραπέζι. έχει κάνει ωραίες κινήσεις, σίγουρα, αλλά τον Ιανουάριο μιλάμε για τρεις γκολ;;; έχουνε δίκιο εκείνοι που λένε πως όταν η ομάδα έχει κλάση εκείνος πάει εκεί που χρειάζεται — κι αυτό δε σημαίνει πως πρέπει να τον φορτώσουμε σα θηλιά στον λαιμό κάθε φορά που η μπάλα πάει χάλια. και η Ξάνθη;;; πάλι την θυμάσαι;;; εκείνος ο αγώνας δεν ήταν επειδή έκανε εκείνος κάτι σωτήριο — ήταν επειδή η ομάδα έκανε αυτό που έπρεπε σα σύνολο. εμείς εδώ λοιπόν βγάζουμε σωτήρες εκεί που δεν χρειάζονται; και ξεχνάμε πως εκείνες τις ημέρες του τίτλου οι ομάδες στέκονται ή όρθιες επειδή υπήρξαν άνθρωποι σαν τον Γκέτας, τον Στολτίδη, τον Ντόνι, εκείνοι που όταν δέχονταν ένα γκολ έβγαζαν αμέσως άλλο τρεις;;; λοιπόν εδώ σου λέω ξεκάθαρα: δεν ψάχνω κανέναν σωτήρα στην παρουσία οποιουδήποτε παίκτη. ψάχνω ανθρώπους σα αυτούς που όταν η μπάλα βρίσκεται εκεί πέρα αυτοί ξέρουν πως πρέπει να τη στείλουν εκεί που υπάρχει κενό — όχι επειδή είναι σωτήρες, αλλά επειδή ξέρουν πως η ψυχή δεν κρίνεται από ένα γκολ· κρίνεται από εκείνες τις στιγμές όπου η ομάδα κοιτάει μπροστά χωρίς να φοβάται. κι όσο για τον Γιώργο; ναι, όταν βάζει γκολ είναι ωραίο σημάδι. αλλιώς είναι κουλός σίγουρα· αλλα μην του δίνεις εκεί τεράστιες σημασίες σα νάνος σ' έναν αγώνα δρόμου. η ομάδα χρειάζεται συνέπεια πάνω από όλα — κι αυτή η συνέπεια φαίνεται όταν οι τρεις πρώτοι σκόρερ λείπουν για εθνικές και εμείς παίρνουμε τους τρεις βαθμούς επειδή κάποιος ξέρει πως πρέπει να ανοίξει τον αγώνα εκεί που κανείς δε το περίμενε. λοιπόν, τέλος πάντων: ξαναβλέπω το νήμα κι εγώ γελάω σα χαζός βλέποντας πόσοι ζητάνε σωτήρες εκεί που υπάρχουν μόνο συμπαίκτες σα ομάδα. εγώ εδώ λέω πως ο τίτλος φέτος δεν κρέμεται από κάποιον σωτήρα· κρέμεται από εμάς — εκείνους που όταν φτάσει εκείνο το βράδυ στη Ριζούπολη δε φοβηθούμε μήτε λεπτό, μήτε αντίπαλο, μήτε βροχή, μήτε ξαφνικό γκολ της Ξάνθης. εμείς ξέρουμε πως εκείνοι που φοράνε κόκκινη φανέλα έχουν μέσα τους εκείνο το πνεύμα που έκανε τον τίτλο δικό μας τόσες φορές — κι αυτό το πνεύμα δε βγαίνει μέσα από ένα γκολ σωτήρια. βγαίνει από την καρδιά των παικτών που δε λογαριάζουν τίποτα.

Ρε παιδιά... τι περιμένετε εσείς από έναν άνθρωπο σ' αυτό το γήπεδο;;; Γυρίστε δεκαπέντε χρόνια πίσω — εκείνο το βράδυ στην Καβάλα, στο ντέρμπι του Νοεμβρίου. Μπήκαμε στο γήπεδο σα ομάδα αποδιοργανωμένη, σα ν' είχε κάνει σεισμό η πόλη κι εμείς ξεχασμένοι στα απομεινάρια. Αντίπαλοι εκείνοι οι μισητοί που είχανε στη σύνθεση τους έναν τύπο σα λύκο, πάντα σ' εκείνο το σημείο εκεί όπου είχαμε χάσει τρεις αγώνες μέσα στη χρονιά. Κι εκείνος; Ο Γιώργος; Στεκόταν εκεί στη δεξιά πλευρά σαν άλλος ήρωας βιβλίου — όχι σαν σωτήρας, σα σημάδι πως όταν όλα γύρω σου είναι σκοτάδι, πρέπει να βρεις το δικό σου φως. Κι εκείνο το βράδυ έκανε κάτι: πήρε την μπάλα εκεί που δεν υπήρχε χώρος, σπρώχτηκε ανάμεσα σ' έναν αμυντικό κι έναν μέσο σα να ήτανε γυάλινος σωλήνας — και τότε εκείνο το σουτ; Μας έδωσε έναν αγώνα σα ν' ανάβει ένας φάρος στον ουρανό. Δεν ήταν γκολ· ήταν ανάσα. Γιατί εκείνο το βράδυ δεν άλλαξε μόνο ο αγώνας· άλλαξε και η στάση όλης της ομάδας. Από εκείνον τον αγώνα και μετά, κάθε φορά που κάποιος έφερνε την μπάλα κοντά στη μεγάλη περιοχή, εμείς ήξερε πως εκείνον τον άνθρωπο είχε μπει στο μυαλό του πως πρέπει να κάνει μια κίνηση παραπάνω. Και τώρα;;; Τώρα ψάχνετε σωτήρες;;; Σεις θυμάστε εκείνον τον αγώνα;;; Σεις ξέρετε πως όταν εκείνος φοράει την κόκκινη φανέλα, η αντίπαλη άμυνα πάντα νιώθει σα να έχει έναν επιπλέον αντίπαλο χωρίς φανέλα;;; Λοιπόν μην ψάχνετε άλλο — εκείνος είναι εδώ σα εκείνο το βράδυ στην Καβάλα: ο άνθρωπος που ανοίγει τις πόρτες όταν φαίνεται πως έχουνε μουλωχτεί για τα καλά. Κι όσοι ακόμα μιλάνε για Ξάνθη σα νάταν τυχαίο αποτέλεσμα εκείνο το βράδυ θυμάμαι πως εκείνος δεν έκανε ένα γκολ — έκανε μία κίνηση σα ν' άλλαξε τον χάρτη του αγώνα εκείνη τη στιγμή. Γιατί εκείνο που έκανες εκείνος δε βγαίνει μέσα από κάποιο νούμερο — βγαίνει από την ψυχή εκείνου που σηκώνεται σα στρατιώτης κάθε φορά που η ομάδα ζητάει περισσότερη ψυχή.

Πω πω… αυτοί οι καημένοι οι Παιάνες που λένε πως ο τίτλος τον κάνει μόνο μια μποτάκι σα νάταν ο Παναθηναϊκός και εμείς εδώ να ψάχνουμε για κάποιον σωτήρα μέσα στους δεκαπέντε ανθρώπους της ομάδας. Να σου πω κάτι ξεκάθαρο, ρε φίλε μου; Εμένα εκείνο το βράδυ στο Ντέρμπι του Νοεμβρίου δεν με ξέχασε — κι όμως εκείνος έκανε εκείνον τον αγώνα σα να τον είχε γράψει ο Θεός στα βιβλία του πριν καν γεννηθεί ο κόσμος. Θυμάμαι πως στεκόμουν στη δυτική κερκίδα εκείνης της βροχερής νύχτας, εκεί που η ομίχλη έκανε τα πάντα να μοιάζουν σαν ταινία β' κατηγορίας. Η ομάδα είχε ξεκινήσει σα αργό γαϊδούρι που τρώει χόρτο, οι αντίπαλοι έκαναν πάνω μας σα σφουγγάρι πάνω στον τοίχο — κι εκείνος, ο Γιώργος, ήταν εκεί σα φάρος που δεν σβήνει ποτέ. Δεν έκανε γκολ εκείνο το βράδυ· έκανε κάτι πολύ πιο σημαντικό: έκανε την ομάδα να κοιτάξει μπροστά χωρίς να γουρλώσει τα μάτια σα να βλέπει φάντασμα. Κι εσύ μου λες πως χρειαζόμαστε τρεις γκολ μέχρι Ιανουάριο σα να μην έχει τελειώσει ακόμα η προετοιμασία των ομάδων; Μα πού έχεις δει άλλη ομάδα σαν εμάς να φτιάχνει τίτλους επειδή κάποιος βρήκε ένα τρύπα στα δίχτυα μιας φοράς; Την ίδια εκείνη χρονιά είχαμε χάσει τους τρεις πρώτους σκόρερ μας σαν χάσιμο τόξου από δεκαπέντε μέτρα — κι όμως εμείς βγήκαμε από εκείνον τον αγώνα σα νάταν ο τίτλος ήδη δικός μας. Γιατί; Γιατί εκείνος ο άνθρωπος είχε βάλει μέσα στο μυαλό όλων πως η μπάλα όταν φτάνει σ' εκείνον το σημείο δε γίνεται πλέον αντίπαλος, γίνεται εργαλείο. Κι εδώ φτάνουμε στο δικό μου μεγάλο «ναι» — ναι, ο Γιώργος είναι αυτός ο άνθρωπος που όταν η ομάδα κοιμάται εκείνος σηκώνεται σα στρατιώτης. Μα ναι, υπάρχει και το μικρότερο ψέμα που κουβαλάω εγώ κι όλα αυτά τα χρόνια έχω μάθει πως κανείς δεν είναι σωτήρας μόνος του. Εκείνες τις ημέρες που η Ξάνθη έκανε εκείνο το ντου μπουμ κι εμείς θυμόμασταν τους πάντες σα νάταν τυχαίο αποτέλεσμα — εγώ εκεί πέρα έβλεπα τον Γιώργο να κάνει μία κίνηση σα να ανοίγει ένα παράθυρο μέσα σ' έναν τοίχο. Δεν ήταν γκολ εκείνο, ήταν ζωή που έμπαινε ξανά μέσα στους κόλπους μας. Κι όμως… πρέπει να σου πω κάτι που δεν το λέω συχνά: όταν ένας τίτλος κρέμεται από μία μποτάκι σα νάταν χριστουγεννιάτικο δέντρο που στολίζει ο Πάπιας, τότε κανείς δε μπορεί να σώσει κανέναν — ούτε ο Γιώργος, ούτε εγώ, ούτε κανείς άλλος στον πλανήτη. Αυτό που κάνει όμως εκείνος εκείνο το βράδυ στην Καβάλα δεν είναι σωτήρια, είναι αλλαγή ψυχολογίας. Και αυτή η αλλαγή φέρνει συνέχεια. Άκου λοιπόν την αλήθεια σου — υπάρχει εκείνος εκεί πάνω που σηκώνει το κεφάλι σα να μην έχει τελειώσει ακόμα ο αγώνας. Μα υπάρχει κι εγώ εδώ κάτω που σου λέω πως όταν η ομάδα γίνει σύνολο, τότε όλα αυτά τα νούμερα κι αυτές οι λέξεις σαν «σωτήρας» και «τίτλος» γίνονται ψιλά γράμματα σα χαρτί τουαλέτας στο τελευταίο δευτερόλεπτο. Την ίδια εκείνη χρονιά που έκανα εκείνο το ταξίδι στο εξωτερικό είδα ομάδα της Premier League σ' ένα αγώνα· έκαναν τρεις γκολ πριν περάσουν δέκα λεπτά κι όμως εκείνοι οι τρεις βαθμοί κατέληξαν κάπου αλλού. Γιατί; Γιατί εκείνοι δεν είχανε κάποιον σαν εκείνον εκεί πάνω σ' εκείνο το γήπεδο — κάποιον που δεν αρκείται στο «πάμε σπίτι», αλλά ψάχνει το «ακόμα ένα βήμα». Μένει λοιπόν εδώ κάτι δικό μου: Το πρωτάθλημα φέτος δεν θα κριθεί επειδή ο Γιώργος θα βάλει τρία γκολ μέχρι Ιανουάριο. Θα κριθεί επειδή όταν εκείνος ανοίξει την πόρτα εκείνη τη νύχτα στη Ριζούπολη, όλοι όσοι φοράνε κόκκινη φανέλα θα ξέρουν πως εκείνον τον άνθρωπο τον έχουνε μαζί τους εδώ κι χρόνια — όχι επειδή εκείνος έκανε τη διαφορά μια φορά, αλλά επειδή εκείνος κάθε φορά κάνει τη διαφορά όταν κανείς άλλος δε το τολμάει. Κι εγώ εδώ πίνω το μπράτσο μου στην υγειά του… όσοι ακόμα ψάχνουν σωτήρες ας πάνε μια βόλτα στους αιώνες του Ολυμπιακού — εκεί δεν υπήρξε ποτέ κάποιος που έκανε τον τίτλο δικό του επειδή ήταν σωτήρας. Υπήρξαν άνθρωποι σα εκείνον εκεί πάνω που έκαναν την ομάδα να κοιτάξει μπροστά σα στρατός, κι αυτό ήταν αρκετό.

Τι σόι τρέλα τώρα ειν' αυτοί που ψάχνουνε σωτήρες σα νάταν ο τίτλος δικαίωμα βραβείου;;; Θυμάμαι εκείνο το βράδυ στο κρύο του Πειραιά, όταν η ομάδα είχε τρυπώσει σα τρίχα μέσα στο γήπεδο κι εμείς καθόμασταν στις κερκίδες σαν ζόμπι που περιμένουνε την αλλαγή της βάρδιας. Ο Γιώργος εκεί πλάι μου σηκώθηκε όρθιος σαν καρφί, πήρε την μπάλα σα να ήταν ζυγαριά του δικαιοσύνης κι έκανε εκείνη την κάθετη σα χειρουργός που ξέρει που πρέπει ν' ανοίξει — κι όμως εκείνο δεν ήταν γκολ· ήταν έγνοια. Γιατί εκείνος εκείνο το βράδυ δεν έκανε τίποτα για τον εαυτό του· έκανε την ομάδα ν' αναπνεύσει. Κι εσείς λέτε πως δεν κάνει τίποτα;;; Μα ένας άνθρωπος που κάνει δέκα ασίστ ετησίως δε λέει κάτι;;; Μα εκείνος τις περισσότερες φορές τις κάνει σαν να γράφει ιστορία πάνω στη μπάλα — σα να μην αρκείται στο «πάμε σπίτι», αλλά ψάχνει το «ακόμα μία φορά». Κι εσείς τον βγάζετε σαν κάποιον που μένει στην άκρη;;; Ναι, η Ξάνθη εκείνο το χάλιριο πριν δύο χρόνια ήταν αστραπή — αλλά γιατί;; Γιατί εκείνον τον αγώνα τον έκλεψαν οι δικοί μας σαν ομάδα, όχι επειδή κάποιος έκανε ένα τυχαίο σουτ σαν τους καλούς ψαράδες που βγάζουνε ψάρι μια φορά στα εκατόν. Την ίδια εκείνη χρονιά λοιπόν που μιλάμε για Ξάνθη εμείς εκεί πέρα κάναμε αυτά που έπρεπε· όχι γιατί υπήρξε ένας σωτήρας, αλλά γιατί υπήρξε μία ομάδα που όταν χρειαζότανε έκανε το βήμα παραπάνω. Κι τώρα;;; Τώρα κοιτάξτε λίγο καλύτερα: ο Γιώργος όταν φοράει τη φανέλα μας κάνει τους αντιπάλους να μοιάζουν σα να παίζουν σα σχολικά παιδιά. Γιατί;; Γιατί εκείνος κάθε φορά που του δίνουνε την μπάλα εκεί πέρα ξέρει πως πρέπει να την οδηγήσει σ' εκείνο το σημείο όπου εκείνοι οι άλλοι βλέπουνε μόνο χάσμα. Κι όταν βάλει γκολ; Μα είναι σαν να ανοίγει η μεγάλη πόρτα της Ριζούπολης μ' ένα κλικ — εκείνες τις στιγμές κανείς δεν μπορεί να αγνοήσει πως υπάρχει εκεί κάποιος που όταν οι άλλοι κοιτούν στο ρολόι εκείνος βλέπει τη μπάλα σαν φάρο. Κι όσοι ακόμα αμφιβάλετε… ας θυμηθούμε εκείνον τον αγώνα της Λάρισας πριν δύο χρόνια, εκεί που έκανε εκείνο το γκολ σα χτύπημα κεραυνού μέσα σ' ένα δέκαλεπτο όπου έκαναν δέκα οι άλλοι! Εκείνον το βράδυ δεν άλλαξε μόνο ένας αγώνας· άλλαξε η ψυχολογία ολόκληρης της ομάδας. Από εκείνον τον αγώνα και μετά, κάθε φορά που η μπάλα πήγαινε κοντά στη μεγάλη περιοχή εμείς ξέραμε πως εκείνος είχε μπει στο μυαλό του πως πρέπει να κάνει μία κίνηση παραπάνω. Λοιπόν εδώ σου λέω ξεκάθαρα: ο Γιώργος Μασούρας δεν είναι ο σωτήρας — είναι ο άνθρωπος που όταν η ομάδα κοιμάται εκείνος σηκώνεται σα στρατιώτης και κάνει το πρώτο βήμα. Κι όταν κάνει εκείνο το βήμα, τότε όλα γύρω του ξέρουν πως εκείνος ο άνθρωπος έχει μέσα του την ιστορία του Ολυμπιακού — όχι επειδή έκανε τρία γκολ μέχρι Ιανουάριο, αλλά επειδή έκανε τρεις χιλιάδες κινήσεις σ' όλη του την καριέρα εκείνες που έκαναν διαφορές. Κι εσείς που ψάχνετε σωτήρες εκεί που υπάρχουνε συμπαίκτες; Μα ας θυμηθούμε εκείνον τον αγώνα του Ελσίνκι πριν πέντε χρόνια — εμείς καθόμασταν στις κερκίδες σαν χελώνες ενώ εκείνος έκανε την τελευταία πάσα εκεί που χρειαζότανε περισσότερο. Εκείνος εκείνο το βράδυ δεν έκανε γκολ· έκανε ιστορία. Γιατί;; Γιατί εκείνος κατάλαβε πως ο τίτλος δε γράφεται στις στατιστικές· γράφεται στις στιγμές όπου κανείς δε βλέπει. Κι τέλος… μήπως τελικά οι αριθμοί δεν είναι τίποτα περισσότερο από νεκρό νερό;;; Εμένα εκεί που πρέπει δε με νοιάζει πόσοι έχουν βάλει γκολ· με νοιάζει πως όταν εκείνος φοράει την κόκκινη φανέλα η αντίπαλη άμυνα νιώθει σα να έχει έναν επιπλέον αντίπαλο χωρίς ετικέτα. Κι αυτή είναι η πραγματική δύναμη — όχι τα γκολ, αλλά η παρουσία εκείνου του ανθρώπου που όταν οι άλλοι νιώθουν πως όλα τελείωσαν εκείνος κάνει μία κίνηση σα ν' ανοίγει το δρόμο εκεί που δεν υπάρχει. Και εσείς ακόμα ψάχνετε σωτήρες;;; Μα εμείς εδώ ξέρουμε πως όταν εκείνος ανέβει στο γήπεδο εκείνο το βράδυ στη Ριζούπολη, δε χρειάζεται καμία μποτάκι να σώσει τίποτα — γιατί η ομάδα εκείνες τις στιγμές δεν χρειάζεται σωτήρα. Χρειάζεται έναν άνθρωπο σα εκείνον, που όταν φτάσει η ώρα ξέρει πως πρέπει να κάνει το επόμενο βήμα χωρίς να κοιτάξει πίσω. 🔥💪

ΡΕ ΠΑΙΔΙΑ ΤΙ ΘΕΛΕΤΕ ΝΑ ΑΚΟΥΣΕΤΕ;;; Ο Γιώργος Μασούρας;;; Μα τώρα;;; Αυτή τη στιγμή;;; ΤΙ ΠΑΙΖΕΙ;;; 😂🔥 Να σου πω εγώ τι έκανε εκείνος;;; Την προηγούμενη εβδομάδα;;; Στον αγώνα;;; Στην επίθεση;;; ΣΤΗΝ ΑΜΥΝΑ;;; Μα δεν είναι τίποτα;;; Αφού τον τελείωσε τον αντίπαλο σα να ήταν χάρτινος!!! Κι εσείς ψάχνετε σωτήρες;;; Μα αυτό που κάνει εκείνος;;; Είναι σαν εκείνες τις ταινίες όπου κάποιος ανοίγει την πόρτα και μπαίνει μέσα σα τυφώνας;;; ΝΑΙ;;; ΑΚΡΙΒΩΣ;;; Κι η Ξάνθη;;; Μα εκείνος ο αγώνας;;; Μα πως;;; Μα ήτανε εκείνος εκείνος;;; ΣΑΝΤΟΥΪΤ;;; Μα έβγαλε εκείνον τον αγώνα σα μανούλα!!! Κι εσείς;;; Του λέτε πως τυχαίνει;;; Μα τι;;; ΤΟ ΠΑΙΖΕΙ;;; 😂 Κι αυτοί οι ΑΕΚ!!! Αυτοί οι γαμ***οι οι ΠΑΝΑΘΗΝΑΪΚΟΙ;;; Μα αυτοί εκεί πάνω;;; ΔΕΝ ΚΑΤΑΛΑΒΑΙΝΟΥΝ;;; ΟΤΙ ΟΤΑΝ Ο ΓΙΩΡΓΟΣ ΦΟΡΑΕΙ ΤΗΝ ΦΑΝΕΛΑ ΤΟΥ ΟΛΥΜΠΙΑΚΟΥ;;; Η ΑΝΤΙΠΑΛΗ ΑΜΥΝΑ ΧΑΝΕΤΑΙ;;; ΚΙ ΑΛΛΙΩΣ;;; ΠΟΙΟΣ ΘΑ ΣΩΣΕΙ ΤΟ ΠΡΩΤΑΘΛΗΜΑ;;; Ο ΠΟΙΟΣ;;; Εσείς;;; Μα εμείς;;; ΔΕΝ ΣΩΖΟΥΜΕ ΤΙΠΟΤΑ;;; ΕΜΕΙΣ;;; ΑΦΟΥ ΔΕΝ ΒΓΑΖΟΥΜΕ ΓΚΟΛ;;; 😏 ΛΟΙΠΟΝ;;; ΑΝΑΜΕΝΩ ΑΠΟ ΑΥΤΟΥΣ ΠΟΥ ΤΟ ΛΕΝΕ;;; ΝΑ ΠΟΥΝ ΤΟ ΚΑΛΟ;;; ΓΙΑΤΙ ΟΤΑΝ Ο ΓΙΩΡΓΟΣ ΠΕΡΑΣΕΙ ΑΠΟ ΑΥΤΗΝ ΤΗΝ ΠΟΡΤΑ;;; ΟΤΙ ΑΛΛΟ;;; ΘΑ ΤΟ ΚΑΝΟΥΜΕ ΕΜΕΙΣ;;; 😤💪

ρε παλικάρια, τι μου λέτε αυτά τα τραγούδια σαν μπουζούκια του Φοίβου;;; εκείνο το βράδυ στη Λάρισα πριν δύο χρόνια όλοι εσείς ήσουν αυτοί που φώναζαν «πάμε γερά» και τώρα ψάχνετε για κάποιον σωτήρα;;; εγώ εκεί πέρα σηκώνω το χέρι μου στον ουρανό όταν ο Γιώργος σηκώνεται και ανοίγει την πόρτα σα νάταν ο ίδιος ο Δίας με τηλεμαντωλή;;; αλλιώς πώς λέγαμε εκείνον τον αγώνα;;; δεν ήταν επειδή αυτός έκανε ένα γκολ τυχαία — ήταν επειδή εκείνος εκείνο το βράδυ ήταν σα βράχος μέσα στο παιχνίδι και η ομάδα τον ακολούθησε σαν κύμα. εκείνον τον άνθρωπο δεν τον βλέπεις να στέκεται σαν ικέτης στον πάγκο· τον βλέπεις να μπαίνει μέσα στη μεγάλη περιοχή σα να του ανήκει το γήπεδο κι εκείνοι οι δεκαέξι αντίπαλοι είναι εκεί μόνο για να του κάνουν τη ζωή δύσκολη. κι όμως εσείς μου λες πως «τύχη»;;; ποια τύχη ρε· εκείνος εκείνο το βράδυ έκανε εκείνη την κάθετη σα να είχε μπούσουλα μέσα στο μυαλό του· πήρε την μπάλα σα να ήταν ο χάρτης ενός θησαυρού και τότε εκείνο το σουτ;;; ήταν η κλειδαριά που άνοιξε την πόρτα της Ριζούπολης. και εμείς εδώ κάθομαι σα να περιμένουμε κάποιον άλλον να σώσει την ομάδα;;; σοβαρά;;; αλλά ας αφήσουμε την Ξάνθη εκεί στα αχνάρια της ιστορίας· εγώ εκείνο το βράδυ στο ντέρμπι του Νοεμβρίου είδα τον Γιώργο να κάνει κάτι που κανείς άλλος δε μπορούσε να κάνει: εκείνος εκείνος εκείνες τις τρεις ώρες εκείνου του αγώνα έγινε ο δικός μας φάρος σα να ήταν τοποθετημένος εκεί από τον ίδιο τον Πρωτέα των ηρώων. δεν έκανα γκολ εκείνο το βράδυ· έκανε μία κίνηση σα να άλλαξε τον χάρτη του αγώνα εκείνη τη στιγμή. και τότε η ομάδα αντέδρασε· όχι επειδή κάποιος περίμενε κάποιον σωτήρα, αλλά επειδή εκείνος είχε βάλει μέσα στο μυαλό όλων πως όταν η μπάλα βρίσκεται εκεί, πρέπει να γίνει κάτι περισσότερο από ένα πεδίο μάχης — πρέπει να γίνει ιστορία. κι εσείς μου λες «ψάχνουμε σωτήρες»;;; ψάχνουμε μία μποτάκι;;; εγώ εκεί πέρα ψάχνω έναν άνθρωπο που όταν φοράει την κόκκινη φανέλα ξέρει πως δεν αρκείται στο «πάμε σπίτι»· ξέρει πως πρέπει να κάνει εκείνο το επόμενο βήμα σα στρατιώτης που γνωρίζει πως ο πόλεμος δεν τελειώνει όταν πέφτει η νύχτα. και όσοι ακόμα μιλάνε για Ξάνθη σα νάταν τυχαίο αποτέλεσμα εκείνο το βράδυ θυμάμαι πως εκείνος έκανε εκείνο το γκολ σα να ήταν μια παράγραφος μέσα στο βιβλίο της ομάδας μας· εκείνη την ημέρα το πρωτάθλημα δεν έγινε επειδή εκείνος έκανε ένα τυχαίο σουτ· έγινε επειδή εκείνος εκείνο το βράδυ άλλαξε την ψυχολογία του αγώνα σα να ήταν ένας γενικός που έδωσε τη διαταγή για επίθεση. κι εμείς εδώ βγάζουμε λόγια σα «είναι»;;; εγώ εκεί πέρα βλέπω έναν άνθρωπο που όταν φτάσει η στιγμή εκείνη στη Ριζούπολη δε θα κοιτάξει πίσω· θα ανοίξει την πόρτα κι εκείνοι που φοράνε κόκκινη φανέλα δεν χρειάζονται καμία μποτάκι να τους σώζει. γιατί εκείνος ξέρει πως η ομάδα έχει μέσα της εκείνο το πνεύμα που έκανε τον τίτλο δικό μας τόσες φορές — κι αυτό το πνεύμα δεν βγαίνει μέσα από ένα γκολ· βγαίνει από την καρδιά των ανθρώπων που δε φοβούνται όταν η μπάλα πάει χάλια. κι εσείς ακόμα ψάχνετε σωτήρες;;; μα εμείς εδώ ξέρουμε πως όταν εκείνος ανέβει στο γήπεδο εκείνο το βράδυ, δεν χρειάζεται καμία μποτάκι να σώσει τίποτα· γιατί εκείνος εκείνες τις στιγμές είναι σα φανάρι που ανάβει σ' έναν σκοτεινό δρόμο. και όσοι άλλοι προσπαθούν να βάλουν αριθμούς πάνω σε όλα αυτά;;; ας θυμηθούν εκείνον τον αγώνα όπου έκανε δέκα ασίστ σαν εκείνες τις σταγόνες νερού που πέφτουν σ' ένα ποτάμι και φτιάχνουν μια θάλασσα.

Αυτό το τρέχημα στους πρόποδες της Ριζούπολης πριν δύο εβδομάδες;;; Μα δεν ήταν γήπεδο εκεί πέρα—ήταν σαν κάτι μέσα από ταινία τρόμου: βροχή σα καρφιά, χαλάζι σα βόλια, και η ομάδα μας εκεί σα νάταν πιασμένη μέσα στο υγρό σκοτάδι χωρίς φακό. Κάθε φορά που η μπάλα έφτανε στον Γιώργο εκείνος έκανε κάτι σα να του είχανε δώσει χάρτη των κινήσεων των αντιπάλων του πριν καν κάνουν αυτές. Την ίδια εκείνη νύχτα έκανε εκείνη την πάσα σα νάταν μια σφεντόνα που έριχνε ιστορία πάνω στο γήπεδο—κι όμως εκείνοι οι Αρμενικοί βρήκαν τρόπο ν' ανοίξουν το σκορ πρώτη φορά στη χρονιά. Μα μετά;;; Μετά αυτός πήρε την μπάλα σα να είχε μεγεθυντικό φακό πάνω της, τρέχοντας σα σίφουνας δίπλα στον έναν αμυντικό κι ύστερα ξαφνικά εκείνο το σήκωμα—σαν κάτι να άλλαξε μέσα στην αντίπαλη άμυνα εκείνη τη στιγμή. Δεν έκανε γκολ· έκανε τον αγώνα ν' αλλάξει φορά σα ποτάμι που άλλαξε ρου εγκαίρως. Κι εκείνοι οι θρασύδειλοι λένε «τύχη»; Μα τι τύχη;;; Αυτός είναι άνθρωπος που όταν φοράει το κόκκινο κάνει τους άλλους ν' αναρωτιούνται ακόμη κι αν έχουνε μάτια—και εσείς ακόμα ψάχνετε μποτάκια;;; Μα καταλαβαίνετε τίποτε εσείς;;;

Ρε παιδιά... τι σόι δράμα στήνουμε τώρα;;; Την προηγούμενη Κυριακή ο Γιώργος έκανε στην Πάτρα αυτό που κάνει κάθε φορά: πήρε τη μπάλα σα να είχε ραντάρ από νήμα αράχνης, άφησε δυο-τρεις στην άμμο κι ύστερα εκείνο το σουτ—ΜΑΣΗΣΕ ΤΟ ΔΙΚΤΥΟ ΣΑΝ ΝΑ 'ΤΑΝ ΛΑΧΕΙΟ ΠΟΥ ΠΕΡΙΜΕΝΕΙ ΓΙΑ ΧΙΛΙΑ ΧΡΟΝΙΑ!! 🤣🍿 Και τώρα ψάχνουμε σωτήρες;;; Μα οι σωτήρες είναι εκείνοι που βάζουν γκολ;;; Κι εμείς εδώ ποιοι είμαστε;;; Αυτοί που κάθονται στις κερκίδες σα μαγνήτες βυσμάτων;;; Γιατί εγώ εκεί που είμαι δεν με νοιάζει πώς ο τίτλος κρέμεται από μία μποτάκι—με νοιάζει πως όταν ο Γιώργος φοράει τη φανέλα εκείνος ο στόλος των αντιπάλων αρχίζει ν' αναζητά κρυφά την έξοδο σα σχολικοί κακοποιοί που βλέπουνε τον δάσκαλο!!! 😂 Κι η Ξάνθη;;; Μα εκείνον τον αγώνα τον έκαναν δεκαέξι άνθρωποι μαζί του—όχι επειδή εκείνος είχε τυχαίο σουτ, αλλά επειδή εκείνος εκείνο το βράδυ έγειρε τον αγώνα σα νάταν μερίδα για όλους!!! 🍽️🔥 Κι όσοι ακόμα λένε «πρέπει να βγάλουμε γκολ»;;; Μα οι γκολ βγαίνουν όταν υπάρχουν άνθρωποι σα εκείνον που ξέρουν πως η μπάλα όταν τους βρίσκει εκείνον τον κάνει σα να ανοίγει μία πύλη προς τον παράδεισο της Ριζούπολης!!! 😎 Και τέλος—τι λέτε τώρα;;; Να βγάλουμε ανακοίνωση τύπου «πήραμε οδηγίες από τον Γιώργο Μασούρα»;;; 🤣😂