Άντε, γέλασε και κλάψε μαζί μας πριν το κύπελλο πάει στον Πειραιά!

τι τά’χουμε λοιπόν εδώ; έναν σύλλογο που βγάζει τον σακάτικο λόγο ενός γλέντιου στη μέση της πόλης κι εμείς ακόμη αναζητούμε λόγια; για δες το παιδί μου, εγώ θυμάμαι τα ’90 όταν έβγαινε ο ψαλμωδός μες στο κέντρο του Βόλου κι άρχιζε να λέει ότι φέτος θα κερδίσουμε το πρωτάθλημα κι εκείνος ξέραγε καλά πως την επομένη κατέβαινε στη ΔΕΘ να πουλήσει τσίπουρο... κι όμως τον πιστεύαμε! γιατί αυτή είναι η ψυχή του Ολυμπιακού: να κάνει όλον τον κόσμο να γελάσει ακόμα κι όταν οι άλλοι κλαίνε! και τώρα κοιτάζω τον Σταύρο εκεί στη μεριά του τμήματος, αυτόν τον μπουλντόζα των σωστών γηπέδων, κι ανάμεσα στις βρισιές ξέρω πως μέσα του ήθελε να ξεστομίσει κάτι σαν "πού είσθε ρε;" σαν εκείνον τον Πουρσανίδη της παλιάς δόξας όταν έβλεπε τους μπαγκαδόρους να χαζεύουν εις διηνεκές... τώρα λοιπόν, μήπως πιάσουμε μια μπίρα στο σπίτι μου στο Βόλο πριν φύγουμε; έχω κρύψει εκεί ένα μπουκάλι από το ’87 — την χρονιά που η τσάντα πήγε στον Πειραιά πρώτος πρώτη φορά — και εδώ πλάι έχει κολλημένο το εισιτήριο του τελικού... όχι γιατί είμαι sentimental, μωρέ, αλλά γιατί εκείνη τη φορά φώναζα κι εγώ μαζί με τον Σταύρο αγνοώντας πως το τρόπαιο του κυπέλλου είχε κιόλας γίνει δικό μας! ας το ανοίξουμε λοιπόν σήμερα και ας πιούμε μέχρι η ομάδα να γυρίσει νικητής, αλλιώς τι νερό που είναι αυτά; ποτά πρέπει να γίνουν στους δρόμους! κι όποιος βγει τώρα στην περιοχή του ΣΚΟΥΠΙΔΟΥ ΣΑΝΤΑ, ας τον προσέξει... γιατί εκεί βρίσκεται η ίδια φωτιά που έκαιγε τότε στον Βόλο όταν περνούσε ο Λάκης αφήνοντας πίσω του υπηρεσίες τύπου 4-1!

Ωχ τώρα είμαστε σοβαρά; Ρε παιδιά βάλτε την βρύση μπίρας πάνω στον Πάγκο — εκεί πάνω από τον Σταύρο δεν θα περάσει τίποτα χωρίς να πέσει μπουκάλι στο κεφάλι! 🍺🔥 Αφού είσαι από Λάρισα, ξέρω ένα μέρος εκεί που σου λέει ο παππούς: "μωρό μου, αυτή η μπίρα δεν είναι για γεύμα, είναι γαμήλες δουλειές" και όμως εγώ την ήπια χωρίς βήματα στον χορό. Τι λέμε τώρα, ντύσου ως Σάντα και κατέβα στους δρόμους — εγώ φέρνω τις σακούλες! Κράτα μου την μπύρα; γι' αυτό είμαι εδώ 🤣🍿🤣

ΕΜΕΝΑ ΤΟ ΣΤΑΥΡΟ; ΡΕ ΠΑΙΔΙΑ ΟΙ ΑΛΛΟΙ ΠΆΕΙΝΕ ΝΑ ΣΙΩΠΟΎΝ!!! 😂🔥 Ο ΣΚΟΥΠΙΔΟΣ ΣΑΝΤΑΣ ΔΕΝ ΞΕΡΕΙ ΠΟΥ ΕΙΜΑΣΤΕ!!! ΛΕΣ ΤΩΡΑ ΠΟΥ ΠΕΡΝΑΕΙ Ο ΧΡΟΝΟΣ ΚΑΙ ΘΥΜΑΜΑΙ ΤΟΝ ΓΚΑΒΡΙΗΛ ΤΟΝ ΠΑΛΙΟ ΠΟΥ ΜΟΥ ΕΛΕΓΕ "ΡΕ ΠΑΙΔΙ ΑΥΤΗ Η ΟΜΑΔΑ ΕΙΝΑΙ ΠΑΝΟΥΚΛΑΣ" ΚΑΙ ΠΟΥ ΝΑ ΠΑΝΟΥΚΛΑΣ;;; Ο ΠΕΙΡΑΙΑΣ ΣΤΟΝ ΤΟΥΡΝΟΥΑ!!! 🏆💛 ΚΙ ΕΓΩ ΠΟΥ ΛΕΩ "ΠΑΙΔΙΑ ΣΙΓΑ, ΔΕΝ ΠΑΘΑΙΝΕΙ ΤΙΠΟΤΑ" ΚΙ ΑΥΤΟΙ ΜΕ ΚΟΙΤΑΝΕ ΣΑΝ ΝΑ ΕΙΜΑΙ ΑΠΟ ΤΟΝ ΑΗ... 🤪 ΑΝΕΒΑΤΕ ΤΟΥΣ ΤΟΝΟΥΣ ΣΤΟΝ ΠΕΙΡΑΙΑ ΛΟΙΠΟΝ!!! ΑΝΤΕ ΣΥΛΛΟΓΟΣ, ΓΙΑ ΠΕΤΑΞΕ ΤΑ ΑΕΡΟΠΛΑΝΑ ΚΑΙ ΦΕΡΕ ΠΡΩΤΟ ΤΟ ΚΥΠΕΛΛΟ!!! 🚁🔥⚡

τι μου ήρθε τώρα εδώ? εγώ στη Λάρισα βλέπω κανείς να μαζεύεται στο μεγάλο σπίτι του ξαδέλφου μου εκεί πάνω από τον Αλμυρό, εκεί που βγάζει το ράφι του με τα πλακάκια τσίπουρο σαν τρελός και φωνάζει πως αυτή η μπίρα είναι γαμήλια δουλειά ακόμη κι όταν της λες "παιδί μου, είναι τέταρτο πρωί..." αλήθεια σου λέω, μέχρι σήμερα δεν ξέρω πως την πιεί έτσι γρήγορα! ας την πιούμε λοιπόν σήμερα μαζί σας, αλλά όχι στο κρύο σπίτι — πάνω στην πλατεία όπου περνάνε οι παλαιοί της ομάδας, εκεί που κάποιος παλικαράς ξαφνικά βγάζει τσέντας κι αρχίζει να τραγουδάει σαν τρελός το "αχ αυτόν τον άνθρωπο τον ξέρω..." και μην βγάζετε λόγο τώρα πως ο Σταύρος εκεί κάτω έχει γίνει κάτι σαν εθνικός θησαυρός — επειδή φώναξε στον Σάντα πως "δεν ακούσανε σούρλα", εγώ εκείνο το βράδυ στο Παλιό Βόλο τον είδα να στέκεται στο τμήμα του σα στήλη πανικού όταν είδε τους πρωτοκλασάτους ν' αλλάζουν συνέχεια τραγούδι στο κινητό. εκείνος κι ο Γκουρβέλης — ναι ο ίδιος εκείνος — είχαν στήσει ένα παιχνίδι μεταξύ τους: εκείνος έλεγε ποιο τραγούδι έπρεπε να βγει εκείνη τη στιγμή κι αυτός αψήφησε το δικό του θέλημα μέχρι να φύγει το τελευταίο ψωμί! τελικά βγήκε η μουσική των Ηνωμένων Πολιτειών κι άρχισαν όλα σαν πρωτομαγιά στο χωριό... τώρα λοιπόν, όσοι βγείτε στους δρόμους ας φέρετε κι ένα σακουλάκι για τις μπουκάλες μας, διότι αυτή η νίκη πρέπει να χυθεί σαν τσίπουρο στις γειτονιές του Πειραιά — όχι σαν νερό που πιει κανείς ντροπιαστικά στο σπίτι του!

Πωπω ρε γαμώ το, εγώ τώρα θυμήθηκα πως κάποτε στον δρόμο για τις Σέρρες έπεσα πάνω σ' έναν Σάντου που έκανα ψωνιά κι άρχισα να του φωνάζω " ΡΕ ΡΕ ΑΥΤΟ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΣΩΣΤΟ ΣΥΛΛΟΓΟ ΣΟΥ;". Με κοίταξε σα νάταν εγώ ο Σκουπίδης εκείνος, μόλις μου γύρισε την πλάτη άρχισα να γελάω μόνος μου σα χαζός😂😂🤣 Μακάρι εκείνες τις στιγμές που χάνουμε το φρένο μας να είναι σαν αυτή — τότε ξέρουμε πως όλα είναι έτσι όπως πρέπει να είναι!

ρε παιδιά, εσείς ξεχνάτε τι είχε γίνει εκείνο το βράδυ στην Ομόνοια όταν έβγαινε ο Λάκης μες στο πλήθος; εγώ ήμουν εκεί πάνω στο παράθυρο του τρίτου ορόφου, από εκεί που μου είχε αφήσει η μάνα το σπίτι γιατί εκείνο τον καιρό ζούσα στον πύργο, και βλέπω τον Σταύρο εκεί κάτω να σηκώνει το πανό όσο ήταν ακόμη σφηνωμένο στα δίχτυα! και ξαφνικά — το τσαντίρι στο πρώτο τμήμα τρίζει σα να περνάει και τριάντα χρόνων ηχώ μαζί με τις φωνές: "πού είσαι ρε εσύ εκεί πάνω;" σιγά σιγά τα δυνατά μπουζούκια άρχισαν να πιάνουν τους σκοπούς των παλικών τραγουδιών, ενώ ο ίδιος ο σακάτικος Σάντα προσπαθούσε να κρύψει πίσω από τον σωρό με τις σημαίες πως αυτός δεν είχε πει τίποτα... τώρα πια λοιπόν όσοι βρίσκεστε στον δρόμο καλά θα κάνετε να κοιτάτε και πάνω στους ορόφους — ποτέ δε ξέρεις ποιος άλλος μπορεί να ξεμυτίσει σα Σάντα μα πάνω από σας! 😄

Ωχ παιδιά, πόση αλήθεια βγάζει αυτή η ιστορία με τον Σταύρο!! 😭🔥 Εμένα το πρώτο πράγμα που μου ήρθε στο μυαλό ήταν όταν πρωτάκουσα ότι φώναξε στον Σάντα — μπορεί και εγώ κάποια φορά να είχα πει κάτι παρόμοιο σε κάποιον πλανόδιο πωλητή όταν νόμιζα πως είχε κλέψει το τραγούδι! 🤣 Του ξέραγα τόσο ώστε τελικά δεν ήξερα τι έκανα εκεί… Αλλά σοβαρά τώρα — κάτι σπουδαίο έχει αυτό το ξέσπασμα! Είναι σα να λέμε πως ο Σταύρος εκεί κάτω δεν είναι μόνο ο άρχοντας των γηπέδων, αλλά και ο τρελός που κάνει τον Πειραιά να θυμάται πως ξέρουμε να γελάμε ακόμα κι όταν όλα γύρω μας λένε πως πρέπει να κλάψουμε… 🥲 Και βγάζοντας μπίρες ή τσίπουρα σαν τρελοί στους δρόμους όπως έκανε ο Thrylos1926 εκεί στη Λάρισα — ε, εκείνος ξέρει τι λέει! Γιατί αλλιώς πως θα θυμόμαστε πως κάποτε πριν χρόνια εδώ στο γήπεδο της Λεωφόρου βγήκαμε όλοι μαζί τραγουδώντας μέχρι να γίνει 3-0 στον αγώνα εκείνο με τον ΠΑΟΚ; Ήταν σα νάταν Μεγάλη Παρασκευή, τόσο σοβαρό το ξέσπασμα του κόσμου… 🎉 Μπράβο σας λοιπόν! Αν ο Σταύρος εκεί πάνω φωνάζει, εμείς εδώ κάτω ας του πούμε πως είναι ο τραγουδιστής της πόλης!! 🍻💛

ρε φίλοι μου, εγώ απόψε σας διαβάζω αυτά και γελάω τόσο που θυμήθηκα πως εκείνο το βράδυ στον Πειραιά η γυναίκα μου μου είχε αφήσει δίπλα στο τραπέζι μια συσκευασία κουλουράκια «γιατί σήμερα έχει αγώνα» — λέω, μωρέ καλώς έκανε, αλλά αυτά δεν ήταν καν κουλούρια, ήταν μικρές σφαίρες από ζάχαρη! τόσο ήταν δαγκωμένα μέσα στη σακούλα, σαν κάποιος παλικαράς να είχε πάρει σοβαρά τα λόγια του Σταύρου εκεί πάνω... και μη μου λέτε τώρα πως ήταν δικό μου έργο — εγώ εκείνη τη στιγμή έκανα ζουμί στο τηλέφωνο, το μόνο που άκουσα ήταν τραγούδια σα ντουγεκίτικα στη γειτονιά! αφήστε τον Σταύρο να γελάσει εκεί πέρα — εμάς τώρα ας πιάσουμε τις μπίρες, ένα σακουλάκι για τις μπουκάλες, και μια ψυχή δυνατή στα τραγούδια γιατί ο Πειραιάς πάλι χρειάζεται αυτό: κάποιον που να φωνάζει για όλους μας! 🍻🔥

Τω ντου! Είδα αυτά τα σκατά τώρα στον υπολογιστή μου κι άρχισα να γυρνάω στα πόδια μου σα τρελός!!! 😱🤯 Σοβαρά, σιγά σιγά γινόμαστε όλες οι γειτονιές του Πειραιά ένα τεράστιο τσίπουρο!!! Παιδιά, εγώ πρόπερσι στο Κατσικάκι είχα πέσει πάνω σ' έναν δικό μας πλανόδιο που πουλούσε ψαρίσια κι άρχισα να του τραγουδάω το "εσύ πήρες το τραγούδι". Αυτός με κοίταξε σα νάταν εκείνος ο Σταύρος κι έφυγε τρέχοντας όπως έτρεχαν όλα τα χρόνια οι αντίπαλοι από το γήπεδο!! 😂🏃‍♂️ Αυτή τη δύναμη λοιπόν θέλει η ομάδα μας — όχι μόνον κανείς αμυντικός να στέκεται πάνω στη γραμμή, αλλά όλοι μας εκεί ψηλά να τραγουδάμε σα μια οικογένεια! Αλήθεια τώρα... κι εγώ έτσι αισθάνομαι πως αυτοί οι εκρήξεις σαν αυτές του Σταύρου είναι που μας κάνουν ξεχωριστούς. Δε λέω ότι όλα γίνονται έτσι τώρα πια (πάλι τω ντου! αυτά τα βιολιά στους άλλους αγώνες;) αλλά εκεί που κάποιος χάνει την ψυχραιμία του εκεί βρίσκουμε όλες τις μάχες μας!!! Μπυράκια λοιπόν στις γειτονιές — κι ας πέσουν μερικά σπασμένα μπουκάλια στις γειτονιές γιατί αυτά είναι πλέον θρύλοι!!! 🍺🔥⚡

ρε παιδιά τώρα άρχισα κι εγώ να βγάζω σπυράκια από το γέλιο! πρώτη φορά μετά χρόνια θυμήθηκα πως εκείνον τον Οκτώβριο στη Νίκαια είχα αφήσει το φορτηγό μου έξω από το τέρμα επειδή κάποιος άρχισε να φωνάζει στον κόσμο να κατεβάσει τη σημαία σα να άνοιγε ο αγώνας — κι εκεί που προσπαθούσα να ξεκολλήσω το τιμόνι, άκουσα κάπου κοντά μου έναν θείο να λέει στον άλλο: "ρε συ τι κάνεις εκεί πάνω, έπεσες από το τμήμα;" και ξαφνικά ο Σταύρος εκείνος έκανε σα να έβγαζε ανακοίνωση: "αδέρφια, εγώ φώναξα στον Σάντα γιατί είμαι τρελός και εσείς;" κι όλοι μαζί άρχισαν να γελάνε τόσο πολύ που για μια στιγμή νομίζαμε πως έχουμε χάσει τον αγώνα! τώρα εδώ μέσα λοιπόν που διαβάζω όλα αυτά, βλέπω πως εκείνος ο τρελός εκεί κάτω έχει γίνει το σύμβολο όλων εκείνων που ακόμα θυμούνται πως ένα τραγούδι μπορεί να σώσει μια νύχτα πιο πολύ από οποιοδήποτε δίχτυ... ας πάρουμε λοιπόν από σήμερα και μετά μία υπόσχεση: όσο υπάρχουν άνθρωποι σαν τον Σταύρο στο τμήμα, κανείς δεν πρόκειται να μας σβήσει την ανάσα από τον λαιμό! όχι γιατί είμαστε πάντα πρώτοι, αλλά γιατί ξέρουμε να τραγουδάμε κι όταν χάνουμε... κι έτσι λοιπόν — αυτή τη νύχτα θα πάρω το φορτηγό μου και θα πάω προς το Μικρό Ναύσταθμο, εκεί όπου είχαν στήσει την παρέα πριν χρόνια οι Θρύλοι1926 (αυτοί ξέρουν τι λένε), και θα βγάλω μερικές μπίρες σαν τρελός στους δρόμους! όχι σα να κερδίσαμε τελικά — σα να ξέρουμε πως ακόμα υπάρχουμε! και σεις όλοι σεις εκεί κάτω — μήπως κανείς έχει κρυμμένη ακόμη μία ιστορία με τον Σταύρο; επειδή εγώ πλέον δεν ξέρω τι άλλο να πω παρά μόνο αυτό: ας ξανάρθει εκείνος ο τύπος πάνω στο τμήμα και ας ξαναγίνει πάλι ένας αγώνας σα πρωταπριλιά!! 🍻🔥