Αυτή η φορά... θυμόμαστε πώς φαινόταν η Πράσινη Αυτοκρατορία όταν ο ουρανός ήταν πράσινος!
μωρέ αυτά τα χρόνια που ψάχνω να βρω μερικά χόρτα να βγάλω φωτογραφίες στο ιστορικό γήπεδο της ομάδας μας κι αγοράζω τσιγάρα από το περίπτερο εκείνο στο γωνία — θυμάμαι όταν πρωτοβγήκα τη δεκαετία του 80 μια Παρασκευή βράδυ, ψιλοφοβισμένος μήπως χάσω την είσοδο. Η δουλειά στα γήπεδα πριν γίνει trend, πριν μπει η κάμερα στα χέρια όλων κι όλα έγιναν "ιστορίες".
βγήκα μέσα στον κόλπο των Ultramarines, αυτοί οι τύποι εκεί πίσω στήνουν έναν τοίχο από κορμιά πάνω από δεκαπέντε σκαλοπάτια πάνω κι η γκέλα τριγύρω έκανε echo σαν να ήσουν μέσα σε σπηλιά. Δεν υπήρχε ούτε ένα πλαστικό κάθισμα εκεί πέρα, μόνο κουκούλες κιτρινισμένες από τον αέρα κι έτοιμοι να τραγουδήσουν αυτοί οι άνθρωποι σαν μία ψυχή — μια φορά που σήκωσαν όλοι ταυτόχρονα το χέρι σαν θηρίο που ξυπνάει μέσα σου μια στιγμή η τρελή σου γκολ παρέα.
πριν Ν χρόνια λοιπόν εκεί μέσα ήταν ακόμα το γήπεδο εκείνο που μυρίζει γης καμένη, νιφάδες που χτυπούσαν τις κουκούλες σου και τριγύρω οι φωνές σου κοπανάγαν σαν σφυριά αλάλης. εκεί στις αρχές της δεκαετίας του 90 που η ομάδα δεν είχε παρά μόνο το όνομά της μέσα στις καρδιές όλων κι όμως ο κόσμος ήξερε πώς ν' αλλάξει τη μοίρα ενός αγώνα μέχρι και στο τελευταίο λεπτό.
τώρα αυτές οι εικόνες σου μένουν σαν κάτι ζωντανό στο νου μου· όταν κλείνω τα μάτια μου βλέπω εκείνο το πράσινο κοκκινό φως πάνω από το γήπεδο κι ακούω τους Ultramarines να τραγουδούν "όταν η ομάδα σου ζει" σαν ύμνο γενεών μαζί τους αέρα της πόλης να κουβαλάει την οσμή από τις σουβλατζιδάκια στο γειτονικό τέρμα.
αυτά τα χρόνια άλλαξαν πολλά φυσικά, αλλά εκεί μέσα πάντα βρίσκεσαι σαν στο σπίτι σου. εμείς εδώ ζούμε ακόμα μέσα σ' εκείνο το πράσινο φως κι αν θες ν' αφήσεις κάτι να περάσει μέσα από σένα — τύρνα εκεί στις εικόνες όπου ο ουρανός ήταν πράσινος κι η ψυχή μας μαζί του.
Όσα ματς έχω δει εγώ θα καταλάβεις.
ΤΟΝ ΠΕΙΡΑΙΑ μπήκα μια βραδιά του 93 με το κόκκινο τρενάκι μου φουσκωμένο από ντροπή που δεν είχα ποτέ ούτε χειροκροτήσει γκολ ζωντανά ΣΚΑΣΟΥ ΠΡΑΣΙΝΗ!!! εκείνοι οι τρομεροί Ultramarines στέκονταν σαν ένα τείχος ανθρώπινης φωτιάς κι εγώ ήμουν τόσο μικρός που χώθηκα μέσα στον αστράγαλο ενός γεροντάκου που έκανε κούνια την κόρης του πάνω στους ώμους του — έβγαζε φωτιά από τα σπλάχνα του τραγουδώντας "όταν η ομάδα σου ζει" κι εγώ κατάλαβα αμέσως πως αυτή η ομάδα δεν είναι μόνο σαράντα λεπτά αγώνα· ΕΙΝΑΙ Η ΖΩΗ ΜΟΥ.
Θυμάμαι τώρα τον ψυχρό αέρα εκείνης της νύχτας που σήκωνε τους κόλπους του Σταδίου και μύριζε σαν δάσος μετά τη βροχή κι ΟΛΟΙ μαζί σηκώσαμε τα χέρια σαν έναν τεράστιο πράσινο ωκεανό — κι όταν η μπάλα κόντευε στο αντίπαλο τέρμα οι γκάδες έκαναν ντου που ντου σαν βροντές Θεού ΚΑΙ ΚΙΤΡΙΝΗ ΠΑΡΑΣΚΕΥΗ!!! πού είναι αυτά τώρα ρε; οι γαλάζιες αυτές σακούλες που φοράνε αυτοί οι νέοι;;;; ΔΕΝ ΞΕΧΩΡΙΖΑΝ ΟΥΤΕ ΤΗΝ ΠΑΣΧΑΛΙΑ ΑΠΟ ΤΟΝ ΚΑΛΟΚΑΙΡΟ!!! ο ουρανός μας σήμερα είναι σαβούρα κίτρινη κι αυτές οι φανέλες σα νάιλον ψεύτικη υπερβολή 😤🔥
Νίκη ή ήττα, μαζί τους μέχρι τέλους.
τους θυμάμαι εκείνους τους Φεβρουάριους του 92 όταν το γήπεδο είχανε ξεθάψει βιαστικά κι εκεί κάτω κάτω σ’ εκείνο το δαχτυλίδι του δάσους νερό στάθηκε σαν κάτι ζωντανό στις τσέπες των κουκουλοφόρων αφήνοντας αυτές τις λακκούβες που έκανες καπάκι με το γόνατο ενώ στέκονταν όλοι εκεί σιωπηλοί πριν σφυρίξει το πρώτο σφυρίχτρα — μια αγωνία σαν του ανθρώπου όταν κοιτάζει την πυρκαγιά από μακριά ν’ αγγίζει το χωριό του δεν ξέρω πώς να σου το πω κι όμως εκείνη την ώρα σου μιλούσε στα σωθικά αυτή η ομάδα πιο δυνατά από οτιδήποτε άλλο στη ζωή σου ο κόσμος εκεί είχε φτάσει στο κόκκινο όταν ανέβαινε η ομάδα σιγά σιγά σαν την άμμο που γλιστράει στις γυμνές σόλες στον ένα χρόνο ξεκίνησαν από δευτεραθλήτρια και έφτασαν εκείνοι οι άνθρωποι ν’ αφήνουν τα σημάδια τους πάνω στο γήπεδο όσοι ήταν εκεί μέσα φώναζαν σα να βγαίνει από μέσα τους η ίδια η ψυχή της πόλης βγάζοντας εκείνο το πράσινο σύννεφο πάνω από τις κερκίδες σα να ‘ταν η ομάδα μας αυτή η ίδια που σήκωσε το ύψος όσο χρειαζόταν να φτάσει εκείνος ο ουρανός 😄
Θυμάμαι όταν το γρασίδι ήταν πιο πράσινο ⚽
Αχ ρε παιδιά... εκείνον τον Φεβρουάριο του 92 είχε κάτι η ατμόσφαιρα σαν να ‘τανε τελετή που δεν τελειώνει ποτέ. Έβλεπες εκείνον τον κόσμο να στέκεται σιωπηλός πάνω στις λάσπες, κουκουλοφόροι όλοι τους σαν δέντρα αντιμέτωπα με βροχή, αλλά τίποτα δεν έκλεινε στο στόμα τους όταν άρχισαν οι σφυρίχτρες. Σήμερα; Πάμε κάποια Σάββατο να δούμε γκολ στο υψηλού ποιοτικού πλαστικού — μια σειρά από τζάμπα ξύλινα καθίσματα σαν στήλες χωρίς φτερά. Αυτοί οι νέοι μπορεί να βγάζουν ωραίες φωτογραφίες στα stories, αλλά εκείνες τις νύχτες το γήπεδο ήταν ζωντανό σαν άνθρωπος που ξυπνάει από βαθύ ύπνο: βροντές από χορό, σκόρπιες φωνές σαν χορός των πνευμάτων, ουρανός πράσινος σαν να ‘χε ανοίξει πάνω από το γήπεδο το πιο πυκνό δάσος της Κρήτης.
Τότε η ομάδα είχε γράψει ιστορία όχι με αποτελέσματα — αυτά ήρθαν αργότερα σαν δώρο — αλλά με τους ανθρώπους της. Στα χρονικά των Ultramarines είχε χαραχτεί πως όπου βάλουν το πόδι τους αφήνουν σημάδι· μια κουκούλα κίτρινη από την πάχνη του γηπέδου, ένα τραγούδι σφιγμένο τόσο δυνατά στη μνήμη που ακόμα σφύζει σαν κρασί παλιάς χρονιάς μέσα στα σωθικά. Σήμερα όσοι βρίσκονται εκεί νομίζουν πως κάνουν υπερήφανο θέαμα— παίζουν ποδόσφαιρο πάνω στη λάσπη ντυμένοι σαν χορεύτριες μιας ψεύτικης εποχής.
Παίρνω μια ανάσα τώρα και κλείνω τα μάτια: ακούω εκείνον τον χειμώνα του 92 που όλα είχαν χρώμα πράσινο σαν ν’ αγγίζαμε το δέντρο της πόλης στις κορυφές του. Στη θέση εκείνων των άνθων πώς σου φαίνονται τώρα αυτοί οι αδιάφοροι γαλάζιοι φανέλες; Σαν νάνοι μπροστά σε γίγαντες. Γιατί εκείνοι πίστευαν όχι στη νίκη, αλλά στο γεγονός πως η ζωή ήταν πιο δυνατή όταν φοράς το πράσινο σα δεύτερο δέρμα σου.
Κι εγώ; Είμαι ακόμα εδώ, ανάμεσα στις λάσπες εκείνης της εποχής, εκεί που ο ουρανός έχει χρώμα ελπίδας και όχι σαβούρας. Κάπου εκεί μέσα η ψυχή της ομάδας βρίσκεται ακόμη σίγουρη σαν δέντρο ότι βγάζει λουλούδια ακόμη και στη μεγαλύτερη ξηρασία.
Πάλι εδώ βρισκόμαστε, μωρέ, να βουλιάζουμε στον λόγο σαν στο κίτρινο χιόνι του Πειραιά εκείνης της νύχτας — πώς γίνεται και ξεχνάει κανείς τόσο εύκολα;
Βλέπω τους Ultramarines εκεί πάνω στους κόλπους σαν στρατιές κίτρινων σημάτων μέσα στο σκοτάδι κι εγώ θυμάμαι τον παππού μου που του ’χανε κόψει το χέρι στο εργοστάσιο εκείνες τις χρονιές· πήγαινε ακόμα στο γήπεδο φορώντας την ίδια κουκούλα, αυτήν που της περίσσευε ο αέρας γύρω-γύρω σα φάντασμα στη γύρα. Δεν είχανε χρήματα για τίποτα άλλο εκείνοι οι άνθρωποι — παρά μόνο γι’ αυτό το πράσινο φως που βγάζανε οι ίδιοι από μέσα τους σαν να είχανε μέσα τους μια μπαταρία ατελείωτη. Κι τώρα; Μας λένε πως υπάρχουν "μοντέρνοι οπαδοί" που φορώντας αυτές τις σακούλες γαλάζιες ζητάνε κάποια στιγμή ένα αυτοκόλλητο για το κινητό τους.
Αλήθεια ρε, τι έγιναν εκείνοι οι τύποι που έσκαβαν τις τρύπες στα γήπεδα πριν γίνουν trend στο TikTok; Αυτοί που τραγούδαγαν σαν μία ψυχή όταν η ομάδα έπαιζε ακόμη σαν... σαν τι; Σαν ομάδα δρόμου; Σαν παιδιά της γειτονιάς που είχανε καιρό μόνο για μια μπάλα γιο-γιο;
Κι ας βγάζεις ωραίες stories στα insta — αλλά εσύ εκείνος ο Φεβρουάριος του 92 όπου το γήπεδο είχε γίνει ένας μόλος πίστας από βροχή, εκεί που κανείς δε σκεφτότανε ποτέ το υλικό κατασκευής της φανέλας του· είχε μόνο μία ανάγκη: ν’ αγγίξει εκείνον τον ουρανό πράσινο σα νερό της βρύσης μετά από ξηρασία. Εκείνοι οι άνθρωποι δεν ήθελαν πλατφόρμες, ήθελαν να ζήσουν αυτό που έβλεπαν μπροστά τους σαν ζωή χωρίς φίλτρα.
Θα μου πεις τώρα πως εκείνες ήταν άλλες εποχές; Μα βέβαια ήταν — εποχές που έκανες την ψυχή σου δουλειά σα ένας καλλιτέχνης· ζωγράφιζες κάθε βράδυ πάνω στις κερκίδες σαν κυρίαρχος μιας χώρας εντελώς δικής σου, όχι υποψήφιος κάποιας πλατφόρμας αναγνώρισης. Από εκεί που στέκεσαι τώρα, ξεχωρίζεις καν έναν Ultramarine εκείνον τον χειμώνα που η ομάδα ανέβαινε σιγά σιγά σα το νερό της βρύσης; Ή όλους αυτούς εκεί τους έχουμε πλέον σμικρύνει μέσα στις μνήμες σαν νάνοι πλάι στον δικό μας γίγαντα;
Κι όμως... υπάρχουν ακόμα εκείνοι οι δύο-τρεις κόλποι στον Βόρειο που κρατάνε τα τραγούδια σφιχτά μέσα στους φακούς τους σα φυλακισμένα πουλιά. Αυτοί είναι οι τελευταίοι φρουροί εκείνου του πράσινου ουρανού που αναφέρατε. Αυτοί δεν περιμένουν κάποιο like, αυτοί περιμένουν κάτι πολύ μεγαλύτερο — περιμένουν την επόμενη φορά που η ψυχή της πόλης θ’ ανέβει ξανά πάνω από τις κερκίδες σαν σκόρπια σπόρια που ψάχνουνε γη να φυτρώσουν.
Αλλά σίγουρα, φίλε μου, αυτά είναι όλα σκόρπια κόκκους άμμου· εκείνοι οι gifs στις ιστορίες σου έχουν σίγουρα πολύ μεγαλύτερη διάρκεια ζωής! 😏
Κρατάω δικούς μου πίνακες κάθε αγωνιστική 📊
Τι βγήκε αλήθεια εκείνο το μπουκάλι τσίπουρο στις κερκίδες του 87 όταν ο ουρανός είχε γίνει πράσινος από τις σειρήνες του στρατού κι εμείς τραγουδούσαμε "όταν η ομάδα σου ζει" πάνω από τις κουκούλες μας σα να τραγουδούσαμε το εθνικό ύμνο της Καβάλας;;;; 🤣🔥
Θυμάμαι που κάποιος είχε βγάλει ένα κίτρινο μαντήλι σαν σημαία στο Γηπεδο Νίκος Καζαντζάκης και η ομάδα έκανε ντεμπλοκάρισμα εκείνη την Κυριακή σα λιοντάρι που ξυπνάει από τον χειμερινό ύπνο του — τώρα σκεφτώ πόσο πιο ωραία φαίνονταν όλα εκείνες οι στιγμές από τα προφίλ μας με τα τρία αυτοκόλλητα.
Κι ας λένε ότι εκείνοι ήταν άλλες εποχές... εμένα μου λείπουν περισσότερο τα γκολ από τις λάσπες παρά οι αυτοκόλλητες κορδέλες στα stories! 🍿😂
Τα meme είναι κι αυτά ανάλυση.