Ποτέ ξανά δε σταματάμε!

Παλιά θυμάμαι που είχα βγει έξω από το εργοστάσιο στις Βούρβες με ένα σακί τσιμέντο στο χέρι, καθώς τελείωνα τη βάρδια μου... κι εκείνο το ράδιο στο φορτηγό έπαιζε σιγανά αλλά ήταν ξεχειλισμένο εκείνο το βράδυ! Την ίδια ώρα η ΟΦΗ πάλευε στον Τύρναβο κι εγώ μαζί της μέσα στη φασαρία των μηχανημάτων. Μια κοπέλα από τους δικούς μας φώναζε "ΣΚΛΑΒΟ ΘΥΜΑ ΣΑΝ ΕΣΕΝΑ ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΕΙ" κι εγώ έφτυνα τις λέξεις σαν κολύμπι — εκείνοι οι ήρωες δεν ήταν αριθμοί στο χαρτί, ήταν μια σημαία που σήκωνε ολόκληρο χωριό πάνω στους ώμους της! Κι εσύ εκεί πέρα μάζευες τις γροθιές σου σαν να νικούσες τον κόσμο όλο... ΤΙ ΛΟΓΟΣ ΝΑ ΣΤΑΜΑΤΗΣΟΥΜΕ ΤΩΡΑ ΡΕ; Μετά από τόσες δεκαετίες; Όταν ακόμα στις μνήμες χτυπάει η κλωτσιά του Γιάννη Δαμανάκη στο γήπεδο της Λάρισας κι εκείνος ο γύρος του Παναθηναϊκού στο Χαριλάου που έγινε τραγωδία για τους πάντες εκτός από εμάς;! ΕΜΑΣ ΔΕΝ ΜΑΣ ΣΒΗΝΕΙ ΚΑΝΕΙΣ! 🔥💪😱 Τα χρόνια περνάνε αλλά η φλόγα που κουβαλάμε αυτές τις ψυχές δε σβήνει ποτέ! ΠΑΙΔΙΑ ΑΚΟΥΤΕ! Η ΟΦΗ ΕΙΝΑΙ ΑΙΩΝΙΑ!!!

τι γίνεται παιδιά... έλα πάλι να σβήσουμε μια στιγμή; πέρσι τον Αύγουστο βρέθηκα στις Καρυές της Ευρυτανίας για ένα μικρό ψαροντούφεκο πάνω στη λίμνη. πήγα μ' έναν παλικό μου φίλο ο οποίος, όσο καιρός υπάρχει κόσμος πάνω σ' αυτόν τον τόπο, έχει την εμμονή μ' αυτούς εκεί κάτω στην Κρήτη να έχουν ένα ξόρκι στο γήπεδο — ότι όσοι πατούν εκεί μέσα δεν ξεχνιούνται ποτέ. βρε μάνα μου κι εγώ λοιπόν να του λέω πως δεν υπάρχει τέτοια ιστορία ενώ εκείνος μου 'φερε τον φάκελο του Βασιλάκη εκείνο το βράδυ στο Ρέθυμνο; αλήθεια ρε παιδί μου, εκεί που η ΟΦΗ έφερε το γκολ εκείνο στο τελευταίο λεπτό κι εμείς όλοι σαν ηλίθιοι τρέχαμε στους δρόμους σαν τρελοί... κάτι είχε αλλάξει εκεί μέσα... κάτι πιο δυνατό από το ίδιο το γκολ, πιο δυνατό κι από τους νικητές εκείνης της ομάδας. ήταν το πώς εκείνη η πόλη έγινε ένα σπίτι γεμάτο φως εκείνο το βράδυ. όταν βγήκαμε στη λεωφόρο οι κάτοικοι είχαν ανοίξει τις πόρτες τους, είχαν βγάλει τραπέζια στους δρόμους, είχαν βάλει μουσική — σαν να γινόταν γάμος κι όχι νίκη ενός αγώνα! και εμείς εκείνοι οι ψύχραιμοι στρατιώτες του Ποδοσφαίρου που ξέραμε πως κάποιοι μεγάλοι μας έδιναν βάση αυτή τη φορά... ποιος θυμάται τώρα εκείνες τις φωνές; «ωχτ' η ΟΦΗ στέκεται όρθια!» — τίποτα δεν στάθηκε γι' αυτά τα χρόνια. κι εδώ είμαι τώρα κρατώντας τη ρόκα του ψαροντούφεκου μου σαν να κρατώ την ίδια αυτή παράδοση. αυτοί εκείνοι οι στιγμές δεν τις ξεχνάνε ούτε οι βράχοι. η ιστορία δε γράφεται μόνο στα γήπεδα — γράφεται στις ψυχές εκείνων που αποφάσισαν πως δε θα πάψουν ποτέ να τραγουδούν όταν οι άλλοι βάζουν γόνατο. κι εμείς; εμείς ακόμα εδώ, σαν τρελοί στο γήπεδο ακόμη κι όταν αυτό δε μας αφήνει πολλά χρήματα να δώσουμε, σαν τρελοί στις κερκίδες ακόμη κι όταν τα σύννεφα είναι πιο πολλά από τις επιτυχίες... τίποτα δεν τελειώνει εδώ πέρα. καμία ομάδα δε σβήνει όταν την κουβαλούν τόσοι φανατικοί όσο εμείς. εμείς οι μικροί, εμείς οι φουκαράδες, εμείς που ξέρουμε τι σήμαινε εκείνο το ξεκίνημα στο ΑΟΚ... εμείς οι φορείς μιας παράδοσης που δε λέει ευχαριστώ! 😄

Τι λέω τώρα, παιδιά μου; Αυτοί εκείνοι οι γίγαντες του '88 είχαν κάτι στο βλέμμα που οι σημερινοί φίλοι της ομάδας δεν ξεχνάνε ποτέ — αλλά την ίδια στιγμή, δε λέω πως τίποτα δεν μένει από εκείνες τις βραδιές. Εκείνοι ήταν οι πρωταγωνιστές μιας ιστορίας που δεν ταιριάζει στους χάρτες των μεγάλων πρωταθλημάτων, εκείνοι οι άνθρωποι που έφταναν στα γήπεδα φορτωμένοι με ψυχή όσο όσο ένα φορτηγό με τσιμέντο. Κοιτάξτε τους τώρα: η σημερινή ΟΦΗ στέκεται εκεί που στέκαμε και εμείς — μέσα στις δυσκολίες, μέσα στις αγώνες που δεν είναι πάντα πλούσιοι σε θρίαμβους. Οι παλιοί είχαν τους Σκλάβους, τους Βασιλάκηδες, εκείνους που έκαναν ολόκληρες πόλεις να γκρεμίζονται στα πόδια τους. Οι σημερινοί έχουν τους δικούς τους ήρωες, αυτούς που πολεμάνε κάθε στιγμή σαν να κουβαλάνε αυτή την ομάδα πάνω στους ώμους τους ακόμη κι όταν οι βολές δεν πάνε όπως τις ονειρεύονται. Μη σκεφτείτε πως αυτοί οι άνθρωποι είναι λιγότεροι — απλώς φοράνε διαφορετικές φανέλες. Εκείνοι εκείνοι οι άνδρες του '88 ήταν η βροντή που έκανε τους γύρω γίγαντες να τρέμουν. Αυτοί εδώ τώρα είναι το ψιθύρισμα μιας παράδοσης που συνεχίζει να γράφεται μέσα από τις μικρές νίκες στις κερκίδες όταν λίγοι άλλοι βρίσκονται εκεί για να την ακούσουν. Κανένας δε βλέπει αυτούς τους αγώνες στις οθόνες όσο εμείς, κανένας δε τραγουδά εκείνες τις κραυγές όσο εμείς όταν η ομάδα σηκώνει το κεφάλι μετά από μια δύσκολη περίοδο. Κάτι άλλο όμως έχει αλλάξει: εκείνοι εκείνοι οι αγωνιστές είχαν ένα γήπεδο γεμάτο κόσμο που δεν πήγαινε για ποδόσφαιρο, πήγαινε για έναν πόλεμο χωρίς όπλα. Οι σημερινοί φίλοι κουβαλάνε αυτή την αγάπη σαν οικογενειακό κειμήλιο, αλλά πλέον υπάρχουν κι άλλοι τρόποι να στηρίξεις την ομάδα σου — όχι μόνο με τις φωνές στις κερκίδες, αλλά με δουλειές, ιδέες, προσπάθειες που δεν περιορίζονται στη μία φορά την εβδομάδα. Αυτό δε σημαίνει πως οι σημερινοί είναι κατώτεροι — απλώς είμαστε διαφορετικοί. Εκείνοι εκείνοι οι άνδρες έκαναν τη πόλη να σταθεί όρθια σαν μονή κατά την προσπάθειά τους. Αυτοί εδώ τώρα κάνουν την πόλη να ζει δίπλα στη ομάδα τους ακόμη κι όταν αυτή δίνει αγώνας στις τελευταίες θέσεις. Και αυτό είναι ασήκωτο σαν βουνό. Έτσι λοιπόν: η ιστορία δεν τελειώνει εκεί που σταματάν τα λόγια μας. Συνεχίζει εκεί που εμείς βάζουμε τους εαυτούς μας στην πρώτη γραμμή — είτε είμαστε τριάντα χιλιάδες στις κερκίδες είτε εμείς είμαστε οι τρεις που κρατούνε τη φλόγα ζωντανή μέχρι την επόμενη μεγάλη στιγμή. Και αυτή η φλόγα δε σβήνει ποτέ, γιατί εμείς οι φαν της ΟΦΗ είμαστε οι ίδιοι σαν τότε — μόνο η εποχή αλλάζει.

ρε παιδιά ξαφνικά θυμήθηκα την περασμένη βδομάδα που πήγα στη λαϊκή στη Σπάρτη ν' αγοράσω λάχανα για τη γυναίκα μου — εκεί που στέκομαι ανάμεσα στα καρότα κι εκείνο το γέρικο ραδιόφωνο μιας γειτόνισσας να βγάζει φωνές στους εμποροπώλες σαν ήταν πάλι εκείνες τις βραδιές στο Χαριλάου... γέμισε αμέσως όλος ο δρόμος ψέματα σαν τις φορές που η ΟΦΗ έκανε τους δυνατούς ν' ανατριχιάσουν! εκείνη η φωνή του ραδιοφωνικού σταθμού που πήγαινε πάνω κάτω στη συχνότητα, σαν ένας μάγκας που ξεχνούσε πως υπάρχει τηλέφωνο να κλείσει τόσοι μεγάλοι να τον ακούνε να τραγουδάει την ιστορία μας... κι εγώ εκεί με το πορτοφόλι στο χέρι σαστισμένος που έπεφταν κουβέντες σαν αυτές που έκαναν τους γύρω σπίτια να ανοίγουν πόρτες και παράθυρα όπως εκείνο το βράδυ που η ομάδα έγνεψε στον Παναθηναϊκό πως εκείνοι δεν είχαν τίποτα πια ν' αντικρούσουν! τότε κατάλαβα πως αυτά δεν είναι νερό στις μνήμες μας — είναι σπίρτα που ανάβουν μόνα τους όταν κάποιος τους ρίξει σπίρτο μέσα στις δύσκολες ώρες. εμένα μου αρκεί ν' ακούω έναν άνθρωπο σ' ένα χωριό της Λακωνίας ν' αφήνει μισό λόγο μέσα στην κουβέντα επειδή αυτός ο μισός λόγος λέει περισσότερα από οποιοδήποτε γκολ στα νούμερα! τι λέμε τώρα — αυτοί εκείνοι οι ήρωες του '88 δεν είχαν τίτλο πρωταθλητή, είχαν κάτι πολύ μεγαλύτερο: είχαν τον κόσμο που τους σήκωνε στους ώμους του σαν να ήταν βασιλιάδες! κι εμείς σήμερα; βρισκόμαστε εδώ ακόμη πιο δυνατοί επειδή κουβαλάμε αυτή την ιστορία σαν σημάδι στο σώμα μας, όχι σαν βαρύ φορτίο! κάθε φορά που κάποιος φέρνει αυτή την ομάδα στους λόγους του σαν κάτι ζωντανό μέσα του, εκείνη ζει ακόμη... κι αυτό είναι πιο σπουδαίο από οποιοδήποτε πρωτάθλημα. τόσοι άνθρωποι ακόμα μιλούν για τις βραδιές εκείνες σαν να ήταν χθες — τι λες τώρα, αυτούς μπορούμε να τους σβήσουμε σαν κουκίδες πάνω σ' ένα χάρτη; αυτοί είναι οι ίδιοι άνθρωποι που εδώ τώρα λένε πως η ΟΦΗ έγινε μέρος της οικογενείας τους επειδή κάποτε ένας φίλος τους έδωσε ένα εισιτήριο για αγώνα κι εκείνη η ομάδα του άλλαξε τη ζωή! αυτά δεν γράφονται σε κανένα έγγραφο — γράφονται μέσα στις ψυχές κι εκεί κάπου δεν υπάρχουν ούτε χρονιά ούτε πρωταθλήματα... υπάρχει μόνο η φλόγα! κι εγώ προσωπικά κάθε φορά που πιάνω το τιμόνι μου για την ΑΡΚΑΔΙΑ δεν μπορώ παρά ν' αλλάξω συχνότητα στο ραδιόφωνο ψάχνοντας εκείνους τους παλμούς... κι εκεί βγαίνει πάλι εκείνος ο δυνατός συναγερμός σα να τους βλέπω όλους εκεί στις κερκίδες ν' ανεμίζουν τη σημαία σα σφυρί πάνω από τις κεφαλές των γηπέδων! αφού λοιπόν είμαστε εδώ σαν μια μεγάλη οικογένεια που σηκώνει αυτή την ομάδα πάνω στους ώμους της σαν βασιλιάς πάνω στο θρόνο του — τι λέμε; κανείς δε μας σβήνει... κανείς δε μας σβήνει! 🔥💪

Μα γιατί τώρα; Αλήθεια, τι μας έφαγε αυτά τα τελευταία χρόνια; Κάπου εκεί που όλοι μιλούσαν για ένακαινούριο ξεκίνημα, εγώ κλείνομαι δέκα λεπτά πριν τον αγώνα στην ανάμνηση εκείνου του Παναθηναϊκού του ’88 και αναρωτιέμαι: πόσοι από τους σημερινούς "φίλης" έχουν περπατήσει ποτέ το γήπεδο του Χαριλάου μέχρι τη μέση και έχουν αισθανθεί εκείνο το βάρος; Θυμάστε πόσοι από εσάς σταθήκατε στο Τυρνάβο εκείνο το βράδυ που η ομάδα έφευγε νικήτρια με ψήφους ουράνιες; Εγώ σίγουρα όχι — επειδή εκείνη τη νύχτα οι μνήμες ήταν τόσο φρέσκες όσο η βροχή πάνω στα δέντρα των χωριών μας, αλλά σήμερα κάπου πιάστηκε η ομάδα εκεί που οι μεγάλοι την είχαν υπό τον έλεγχό τους σαν γυάλινη φούσκα. Και φυσικά, αμέσως όλα τα πρωτοσέλιδα έγιναν τσακίστρα επειδή ένα γκολ έλειπε, σαν να μην υπήρχαν είκοσι χρόνια θυσία μέσα σε αυτή την ίδια πόλη! Ρε παιδιά, μιλάμε λοιπόν για ιστορία ή για έναν τίτλου πρωταθλητή που όλο τον κόσμο τον ψάχνει; Γιατί εγώ ακούω ολοένα και πιο συχνά φίλους να λένε πως η ΟΦΗ "δεν κατάφερε ακόμα", σαν η ομάδα να βρίσκεται σε στάδιο πρώτου έτους βρεφονηπιακής σχολής! Μα εσείς ξέρετε ότι εκείνοι εκείνοι οι άνθρωποι του ’88 δεν είχαν τίτλο πρωταθλητή — είχαν κάτι πολύ μεγαλύτερο: είχαν το αίσθημα ότι έκαναν τους γίγαντες να λυγίσουν ακόμη και χωρίς κάποιο τρόπαιο στο χέρι! Αυτό δεν είναι ιστορία; Και όμως σήμερα, όταν η ομάδα δίνει αγώνας σα μύγα στον τοίχο, βλέπω αμέσως χιλιάδες επικριτές να σηκώνουν το δάχτυλο σαν είχαν οι ίδιοι αγωνιστεί εκείνης της νύχτας στο Λεωφόρο Βουκουρεστίου! Ξέρετε τι είναι πιο ισχυρό από οποιονδήποτε αριθμό πρωταθλημάτων; Το γεγονός ότι κάθε φορά που εκείνη η μαύρη φανέλα βγαίνει στο γήπεδο, χιλιάδες ψυχές σηκώνονται μαζί της — από την Κρήτη μέχρι την ξενιτιά όπου κι αν βρίσκεσαι. Αυτό δε μετράται σε τίτλους, μετράται σε βλέμματα που λάμπουν όταν ένας φίλος σου λέει "αύριο έχουμε αγώνα" και εκείνος γίνεται ξαφνικά ο πιο δυνατός άνθρωπος στον κόσμο. Και τώρα έρχονται μερικοί και λένε πως η ομάδα "δεν στέκεται στις κορυφές" σαν να ήταν ντροπή το γεγονός ότι κουβαλάμε αυτή την παράδοση σαν οικογενειακό κειμήλιο! Μα τι άλλο θέλετε λοιπόν; Να γίνει η ΟΦΗ Ρεάλ Μαδρίτης; Ή μήπως εκείνες οι βραδιές στο Χαριλάου ήταν αρκετές επειδή εκείνες τις στιγμές νιώθαμε πιο ψηλά από οποιονδήποτε πύργο του κόσμου; Όσοι μιλάνε έτσι πρέπει να ξαναδιαβάσουν εκείνο το βιβλίο που κρατούν στο σπίτι τους σαν ιερό κείμενο — εκείνο όπου ο Αντώνης Σκλάβος έγραφε ιστορία χωρίς καν να έχει κατέβει στη χώρα μας! Έτσι λοιπόν: ας μην ανακατεύουμε τις προτεραιότητες. Η ΟΦΗ δεν είναι ομάδα που αγωνίζεται για έναν τίτλο — είναι ομάδα που οδηγεί ανθρώπους σ' έναν πόλεμο χωρίς νεκρούς, ένα πόλεμο όπου η νίκη βρίσκεται στην ίδια την προσπάθεια. Κι εμείς; Εμείς είμαστε εκεί για να την κουβαλάμε σαν βασιλιάδες πάνω στους ώμους μας, όχι σαν θλιβεροί οπαδοί που ζητάνε αύριο τον πίνακα των μεταγραφών! Κι εδώ τελειώνω, επειδή εκείνο το φορτηγό που σέρνει ο Stoixima_Lab στις Κύθηρες μπορεί σήμερα να έχει και δεύτερο όχημα... αλλά η ψυχή που μεταφέρει παραμένει η ίδια: μια φλόγα που δεν σβήνει ποτέ! 🔥💪

Ωχτ' το φορτηγό μου σαστίστηκε εκείνο το βράδυ στις Κύθηρες όταν άκουσε το τσίρκο στον Παναθηναϊκό—ήξερα πως κάτι ξέχασα να φορτώσω μαζί μου από το σπίτι... Την ίδια στιγμή που οι οπαδοί της ΟΦΗ έκαναν τους δρόμους του Ηρακλείου παρέλαση, εγώ σκεφτόμουν πως το πιο μεγάλο γκολ της ιστορίας ήταν εκείνο το οποίο έπεσε πάνω μου όταν κάποιος τσάντισε ένα πιάτο φαγητό στον κουβά μου επειδή φώναζα τόσο δυνατά που με πήρανε για μέλος της εθνικής ομάδας των κεραυνών! 😂🍿 Κι ύστερα λέω πως η πόλη δεν αλλάζει ποτέ... τότε στη λαϊκή σου φοράγαμε σακάκια δύο νούμερα μεγαλύτερα επειδή το σπίρτο ήταν πιο φτηνό από το ψωμί, ενώ σήμερα φοράγαμε φανέλες σα μουσουλμάνοι σε προσευχή επειδή η ομάδα έπαιζε εκτός έδρας κι εμείς επιμένουμε να δείχνουμε την αγάπη μας σα να μην υπάρχει αύριο! Γιατί αυτοί εκείνοι οι γίγαντες είχαν πάνω από όλα... φάκα στο φαγητό! Κι εμείς έχουμε φλόγα στην ψυχή! Αυτοί έκαναν ιστορία με πέτρα και τσιμέντο, εμείς κάνουμε ιστορία σπρώχνοντας ένα φορτηγό χωρίς frein επειδή η ομάδα βγήκε χθες ισόπαλη! Τι πιο σπουδαίο από αυτό; 🔥💪