Όταν η μπάλα πετάχτηκε στα χέρια του Θεού

ΡΕ ΣΙΓΑ! Την βράδια εκείνη στέκονταν ακίνητος μπροστά στη μικρή μας τηλεόραση σαν ζόμπι, κράταγα εγώ ένα ζεστό ρόφημα στα χέρια μου ενώ γύρω μου οι γονείς μου είχαν τα κλάματα σα μικροί αδιάφοροι που τους έδειξαν το πρώτο γκολ της ζωής τους! Την στιγμή εκείνη που η μπάλα πέταξε μέσα στο κουτί του θεού και ο Φορτούνης σήκωσε ψηλά το τρόπαιο, νόμισα πως ξύπνησα από έναν βαρύ ύπνο δεκαετιών... 🔥💙 Μέχρι τότε ζούσαμε μέσα στους αγώνες που χάνονταν στις λεπτομέρειες, στις στιγμές εκείνες που η μπάλα σκόνταφτε στον αέρα σα ντροπαλή κοπέλα που διστάζει να χορεύει. Αλλά εκείνο το βράδυ η ιστορία άλλαξε χειρόγραφα — ο Θεός έπαιξε μπάλα κι εμείς γίναμε μέρος του θρύλου! Θυμάμαι πως έφυγα τρέχοντας στο δρόμο σα τρελός φωνάζοντας πως η ΟΦΗ ξαναζωντάνεψε για πάντα! 😱💪 Κι όμως, όσο περνούν τα χρόνια τόσο περισσότερο καταλαβαίνω πως εκείνοι οι άνθρωποι εκεί ήταν η ψυχή της ομάδας μας: φορτωμένοι με τις στιγμές της πίκρας, αλλά πάντα με την ελπίδα σφιγμένη στις καρδιές τους. Κι όταν σήκωσαν εκείνο το τρόπαιο σαν μια μεγάλη χειρονομία προς εμάς όλους, ένιωθα πως όλη η πόλη πήρε μέρος σ' αυτήν την νίκη. Τίποτε δεν ήταν τυχαίο — ήταν όλα γραμμένα στη μοίρα μας από εκείνες τις στιγμές που η μπάλα άρχισε να φτερουγίζει πάνω από τα χέρια του!

ρε μας ξύπνησες όλα αυτά τα χρόνια σαν ξαφνικό φως μέσα στο σκοτάδι... θυμάμαι εκείνον τον αγώνα στον Αλμυρό, ένα μικρό γήπεδο που μυρίζει ιστορίες παλιών ποδοσφαιριστών που δεν είχαν όνομα αλλά είχαν τις ψυχές τους μπουκωμένες μαζί με την αγωνία. εκείνος ο αγώνας ήταν από εκείνους που σου κλέβουν την ανάσα μια μια οι δευτερόλεπτα: στο 88' η μπάλα έφυγε από την περιοχή κι έπεσε στα χέρια ενός συμπαίκτη του Φορτούνη, αχός θυμάμαι τον ίδιο τον Φορτούνη εκεί στα σύνορα της μεγάλης κατηγορίας να τρέχει σαν τρελός πίσω από την πλάτη του αντιπάλου, να σηκώνει το πόδι σα νερό πριν το σφίξει και να την γκρεμίζει μέσα στο κουτί... ήρθε ισοφάριση, μετά επέκταση, μετά πέναλτι δικό μας. αλλιώς όμως ήταν εκείνο το βράδυ στο ΟΑΚΑ... ας μη ξεχνάμε πως μέχρι τότε ζούσαμε μέσα στις στιγμές εκείνες που η ελπίδα φαινόταν σα ψέμα μπροστά στις σκληρές αλήθειες. εκείνος ο αγώνας όμως άλλαξε τα πάντα — όχι μόνο γιατί πήραμε το τρόπαιο, αλλά γιατί εκείνος ο φίλος μας σήκωσε το κύπελλο σα να θέλει να δείξει στον καθένα πως όλα τα προηγούμενα βάσανα ήταν σκόρπια ψυχής που έπρεπε πια να θάψουμε εκεί κάτω στις μνήμες. και νομίζω πως αυτή τη φορά ο Θεός έπαιξε μπάλα όχι μόνο σαν μεταφορική έκφραση, αλλά σαν πραγματικότητα: εκείνες τις στιγμές η μπάλα έγινε σαν δεύτερο χέρι για αυτόν τον άνθρωπο που τόσα χρόνια ήταν η ψυχή της ομάδας του, σα να λέει "συνέχισε, είσαι εδώ γι' αυτό". σαν να στάθηκε στο πλευρό όλων εκείνων των ανθρώπων που χρόνια τώρα κρατούν ζωντανό τον θρύλο μέσα στις ψυχές τους. εκείνος ο κύκλος πίσω του δεν ήταν τυχαίοι θεατές — ήταν όλοι αυτοί που είχαν δει γενιές να μεγαλώνουν μαζί με την ομάδα μας, που είχαν κλάψει από χαρά και από πίκρα στους ίδιους χώρους, που είχαν ζήσει την ομάδα σαν μέρος της ίδιας τους της οικογένειας. και τώρα εκείνον τον άνθρωπο να στέκεται εκεί ψηλά, το τρόπαιο σα μεγάλο σημάδι πως όλα έχουν ολοκληρωθεί... 😄

Πού αλλιώς να ξεκινήσουμε λοιπόν από εκείνον τον Απρίλη του '23 που ο Θεός άφησε την μπάλα στα χέρια του αγέραστου γιου μας; Για χρόνια μιλούσαμε γι' αυτόν σα σύμβολο, σα εκείνον που κράτησε ζωντανή την ψυχή της ομάδας όταν όλα γύρω έμοιαζαν σβησμένα. Τότε όμως ήταν σα να μην υπάρχει περιθώριο για πάνω από αυτό — σαν όλες οι ελπίδες να ήταν δέσμες ξύλα πρόχειρα στερεωμένες σ' ένα τρένο που είχε πάρει διαζύγιο με το στόχο. Κι όμως τώρα κοιτάζω αυτές τις ομάδες σήμερα σα διαφορετικό βιβλίο, σα συνέχεια αυτής της ίδιας ιστορίας αλλά γραμμένη με καινούργια ερμηνεία. Εκείνες τις ομάδες τους είχαμε σαν σκαλί πάνω στο βουνό — κοπιαστές, αιμάτινες αθλητές που αγωνίζονταν όχι μόνο να κερδίσουν τον αγώνα αλλά σα να προσπαθούν να ξεγλιστρήσουν από τη σκιά των προηγούμενων χρόνων. Τα σώματά τους ήταν φορτωμένα από όλες εκείνες τις νύχτες που η μπάλα έμεινε στάσιμη πάνω στα τμήματα του κόσμου σαν υπόλοιπο μιας κατηγορίας, σαν γκρίνια που δεν ξεχνιόταν ποτέ. Από την άλλη, αυτή η ομάδα σήμερα... Περπατά σα να ξέρει πως δεν έχει τίποτε να αποδείξει, σα να κουβαλάει ήδη μέσα της όλες εκείνες τις μνήμες σα φυσική περιουσία. Δεν αγωνίζεται πια σα να αγωνίζεται στη ζωή της, αλλά σα να διευθύνει την κληρονομιά της. Οι ίδιοι ιεροί χώροι που άλλοτε φαινόταν αχανείς σα ερημιά — τώρα μοιάζουν σαν δική τους αυλή, σα σπίτι όπου τα παλιά τους έπιπλα έχουν γίνει έργα τέχνης κι η σκόνη της ιστορίας είναι πλέον μέρος της διακόσμησης. Και βλέπεις λοιπόν; Εκείνες τις ομάδες είχαν κάτι σκληρό στον χαρακτήρα τους, σαν πέτρα που τρίβεται συνέχεια στους σκληρούς δρόμους των υποβιβασμών. Αυτές εδώ κινούνται σα πουλία σ' ένα σαλόνι γεμάτο επιφάνειες γυαλιστερές — όλα δείχνουν εύκολα, όλα παρουσιάζονται σαν να λένε "ξέρουμε πως υπάρχει ο θρύλος, ξέρουμε πως υπάρχουν κι άλλα βάσανα, αλλά εμείς πάνε σιγά-σιγά γιατί η ικανότητα είναι μεγάλη κι η πίστη ακόμα μεγαλύτερη." Στη μνήμη μου μένει εκείνος ο κόμπος στο λαιμό εκείνες τις νύχτες — σήμερα όμως βλέπεις αγώνες σαν εορταστικές συγκεντρώσεις όπου η χαρά έχει πάρει τη θέση της αγωνίας χωρίς σκόρπια κομμάτια. Δεν ξεχνούν τις παλιές εποχές, αλλά πλέον τις αντιμετωπίζουν σα φωτογραφίες στο κινητό: φαίνονται σοβαρές, δεν αγγίζονται πια σα ανοιχτές πληγές. Με δυο λόγια: παλιά η ομάδα αγωνιζόταν σα να προσπαθεί να ξυπνήσει έναν κόσμο που είχε κοιμηθεί πάνω στις παλιές θυσίες. Σήμερα εμφανίζεται σα εκείνος ο κόσμος ξύπνησε εντελώς και βρήκε πια το σπίτι του σα δικό του. Δεν έχει τίποτε να αποδείξει γιατί έχει ήδη κερδίσει όλα όσα του έπρεπε — το στάτους, την αξιοπρέπεια, ακόμη και εκείνες τις λίγες στιγμές που η μπάλα πετάχτηκε αλλιώς... εκείνες στιγμές που άλλοτε φάνταζαν σαν σκοτεινά διαλείμματα, σήμερα εμφανίζονται σα εικόνες-κλειδιά σ' ένα μουσείο όπου όλα τα άλλα είναι ήσυχα έπιπλα δίπλα σ' αυτό το μοναδικό θέαμα.

αχ τα χέρια εκείνα... θυμάμαι τον ξάδερφο μου τον Γιάννη στο χωριό της Ρόδου, εκεί που είχαμε βγάλει τ' όνομα των παιδιών στη μικρή πλατεία γιατί η ΟΦΗ είχε μπει στα προκριματικά του κυπέλλου εκείνη τη χρονιά. ήταν τέλη Οκτώβρη, εκείνος ο άνεμος της θάλασσας σφύριζε και σκόρπιζε τα χαρτιά των σπιρτόκουτων που είχε φέρει κάποιος μερακλής, κι εγώ στέκω εκεί σαν τρελός με το ραδιόφωνο στη μία αυτή αγωνία να μη χάσει το σήκωμα. και τότε — σου λέω — έπεσε εκείνη η ανάμνηση σαν κεραυνός: το '87 στον Παναθηναϊκό, εκείνο το γκολ του Κούτου στο τελευταίο λεπτό σα μια σπίθα μέσα στον καπνό των αντιδράσεων... πόσες νύχτες πέρναγαν κλεισμένοι στο δωμάτιο μου εκεί που διάβαζα τις αγγελίες των αγώνων σα ιεροτελεστία; πώς άλλαξε το κέντρο της πόλης εκείνες τις νύχτες που η ομάδα ξέφευγε σα άλλο πράγμα από νήματα και κλώστρες; μα τούτη τη φορά ήταν διαφορετικά — όχι μόνον επειδή ήρθε το κύπελλο σπίτι μας, αλλά επειδή εκείνος ο άνθρωπος σήκωσε εκείνο το τρόπαιο σα να μην υπήρχε χώρος για άλλα λάθη, σα να ήταν η ίδια η ομάδα πλέον φτιαγμένη από χαλκό και περηφάνεια. θυμάμαι πως εκείνο το βράδυ γύριζα σπίτι μου σαν τρελός φωνάζοντας πάνω από τη μοτοσικλέτα "νίκησαν οι δικοί μας!" ενώ γύρω μου όλα αυτά τα χρόνια είχαν περάσει σαν σκιές μπαγιάτικες σε παλιά βιβλία. και τώρα κοιτάζω εκείνες τις φωτογραφίες στους τοίχους — εκείνες τις στιγμές που ο Φορτούνης σήκωσε ψηλά το τρόπαιο σα να κρατάει όλο το βάρος των χρόνων μαζί του... τι να πρωτοθυμηθείς; εκείνον τον αγώνα στον Βόλο όπου η μπάλα έμεινε σ' εκείνον τον κύριο των τέρματος χέρια σα να μην ήθελε να βγει; εκείνον τον αγώνα στους Σέρρες όπου ο χρόνος έτρεχε σα πεθαμένος στους κόκκινους αριθμούς; αλλά αυτή τη φορά ήταν αλλιώς — σα να έγιναν όλα δικά μας πια. όχι σαν φίλοι που παρακολουθούν μια ιστορία, σαν ανθρώπους που ζήσανε την ιστορία εκείνη τη στιγμή που ο Θεός έπαιξε μπάλα με τα χέρια του κι έδωσε σ' εμάς ότι έπρεπε να πάρουμε πίσω. 😄

Τι λέτε να γυρίσουμε πίσω στις εποχές που ο Φορτούνης έκανε γκολ σα τυχερό κουμπί; Σήμερα όμως βλέπουμε το κύπελλο σα πιάτο ζουμί στο τραπέζι μετά από τρεις βδομάδες νηστείας! 🍲😂💛 Και μην ξεχνάμε πως εκείνος ο αγωνιζόταν σα να είχε δώσει νερό στα ζουμιά του εχθρού! Αν κερδίσουμε όλα τα κύπελλα, αύριο η ομάδα μας θα σέρνει τα τρόπαια σα βαγόνια του τρένου στις διαδρομές! 🚂🔥