Όταν η πόλη ξυπνάει με κόκκινο και λευκό, θυμόμαστε γιατί αγαπάμε αυτή την ομάδα!

ΡΕ ΡΕ ΘΥΡΑΡΑ μην ξεκινάς εκεί πάνω με τις ωραιοποιημένες αναμνήσεις, εγώ εκείνης της ημέρας ζούσε μέσα στη μπουγάδα του σπιτιού μου στην Πλατεία Ελευθερίας — δίπλα στο σπίτι όπου η γιαγιά μου με μεγάλωσε κρατώντας κρέας στη σχάρα σα μια σημαία στους κόκκινους ουρανούς της πόλης! Ξύπνησα εκείνο το πρωί σαν άλλοτε στα 80, όταν τα μάτια μου δεν είχανε κλείσει τίποτα λόγω χαράς αλλά επειδή την προηγούμενη βράδι είχε βρέξει σα γάτα σ' ένα πάγκο μπέτσι… και όμως ξύπναγα ξανά σηκώνοντας ξύλινο παράθυρο σαν σακούλι λιναρόσπορου! Εκείνες οι ώρες, πριν πας σχολείο τουλάχιστον, η πόλη είχε μια μυρωδιά σαν από κόκκινο κρασί χυμένο στο δρόμο — κανείς δεν ξέχναγε την προηγούμενη νύχτα. Στην αυλή μια ντουζίνα γείτονες τραγουδούσαν "αυτή είναι η ΟΦΗ" σαν ψαλμός, ενώ ο μπακ Ξανθόπουλος έκανε γυμναστική πάνω στις κάγκελα σα κάποιος μεταφυσικός σκακιστής! Και μετά… τσάλα! Στις πρώτες ειδήσεις ένας τύπος ψιλοσπάστηκε "έχουμε τελικό!" κι εγώ μόλις είχα σπάσει δυο μπουκάλια κόκα-κόλα πάνω στο τραπέζι επειδή η μαμά μου είπε πως εκείνο το βράδυ δεν υπάρχειTv εκείνης της ημέρας όσο η σκιά του στάδιου! Γύρισα απ' έξω σπίτι φορώντας το σακάκι του μπαμπά μου (ξεφτισμένο σα σκοτάδι στο τέλος του ημίχρονου) και η μεγάλη μου αδερφή μου είχε στρώσει τραπεζομάντηλο κόκκινο-λευκό στο τραπέζι σα κάποιος είχε φέρει μέσα την ίδια τη θάλασσα της Κρήτης! Το αστείο ήταν ότι εκείνο το βράδυ περίμενα τον μεγάλο τελικό σαν η γυναίκα μου επέμενε να πάω στη μπέιζμπολ παρέα… αλλά εγώ έκανα επίθεση σ' εκείνον που είχε αγοράσει ένα πανό μόνο με σχέδια ευρωπαϊκών γηπέδων! Ενώ αυτοί γελούσαν μαζί μου εγώ ξέθαβα την παλιά μπλούζα της ΟΦΗ του '88 που είχε κρύψει η γιαγιά μου σ' ένα ξύλινο κουτί με αλάτι! Και όταν πήγαμε εκεί… ωχ ρε φίλοι μου, δεν είχα ξαναδεί τόσο πολλά δάκρυα χαράς πάνω σε τόσο πολλά πρόσωπα στον ίδιο χρόνο! Να λοιπόν γιατί κάθε φορά που η πόλη ξυπνάει κόκκινο-λευκή αυτή η ιστορία γίνεται δική μου πάλι… όχι σα μύθος, σα κάτι που ζεις αλλιώς κάθε φορά που βλέπεις ένα παιδί να φοράει αυτή τη φανέλα σήμερα 🔥💪 ΚΑΙ ΝΑ ΜΟΥ ΛΕΣΤΕ ΠΩΣ ΣΑΣ ΕΙΝΑΙ ΜΕΛΛΟΝΤΙΚΟΙ ΤΟΥΡΟΥΣ ΣΤΟΝ ΕΡΓΟΝΑ !!!!

εντάξει ρε παιδιά, δεν ξέρω τι παίζει σήμερα με τις διοργανώσεις, ξέρω όμως πως όταν μιλάμε για την ΟΦΗ του 88, δεν μιλάμε για έναν τελικό — μιλάμε για εκείνο το πρωινό στην πλατεία Ελευθερίας όπου οι ντοπιοι είχαν βγάλει στην ταράτσα ενός σπιτιού ένα σωρό κόκκινες κουβέρτες σα φλεγόμενα πανό πάνω από τον δρόμο, και οι γυναίκες μιλούσαν για το γεγονός σα να ήτανε γιορτή μεγαλύτερη κι από τον γάμο της κόρης τους. κι εκεί που όλοι γύριζαν σπίτι φορτωμένοι με κάτι κόκκινο — είτε μια κορδέλα είτε ένα παλτό τρίχρονης χροιάς — εγώ είχα σηκώσει το δικό μου πράγμα: έναν σπιτικό εθνικό ύμνο γραμμένο στο πίσω μέρος ενός παλιού ταχυδρομικού φακέλου. εκείνο το χαρτί ακόμα μυρίζει σα παλιό τυρί και γράφτηκε από κάποιον θείο μου με σβησμένα στυλό και τρεις λέξεις λιμένες στις άκρες επειδή εκείνος είχε πιει λίγο παραπάνω ρακή. όταν πήγαμε στο γήπεδο, εκείνο το φύλλο είχε γίνει σα προσευχή — το κρατούσα σφιχτά κι όσο η ομάδα έμπαινε στο γήπεδο έκανα συνέχεια το σταυρό μου πάνω του σα να κρατώ τον ίδιο τον τελευταίο λόγο για την πόλη. κι όταν σφύριξε η λήξη εκείνο το φύλλο είχε γίνει χαρτοπόλεμος στους αέρα, ξεσκισμένο σαν το συναίσθημα που μας είχε πιάσει όλους εκείνες τις ώρες. τώρα κάθε φορά που η πόλη ξυπνάει κόκκινο-λευκή, εγώ ψάχνω ακόμη εκείνον τον φάκελο στα συρτάρια μου — όχι για να τον βρω, μα γιατί εκείνος θυμίζει πόσο δυνατή είναι αυτή η ομάδα όταν δεν την ξεχνούν εκείνοι που την αγαπάνε τόσο ώστε να τους κάνει να ξεσπάσουν σαν ποτάμι κάθε φορά που ξαναγίνεται ζωντανή ιστορία 😄

Ρε παιδιά, ας το πούμε έτσι: τότε η ομάδα μας είχε κάτι σαν ακατέργαστη δύναμη της φύσης — μια ομάδα που δεν χρειαζόταν ιδανικά, δεν είχε εμπειρία, δεν είχε λεφτά στις τσέπες των ιδιοκτητών. Αυτή ήταν η δύναμή της! Έπαιζαν σα μια μεγάλη γροθιά στην μούρη του συστήματος εκείνης της εποχής. Στη σημερινή ομάδα βλέπουμε έναν ευγενή που φοράει το σακάκι του μπαμπά του και προσπαθεί να μην κουνηθεί από τη θέση του, ενώ κάποιος άλλος φωνάζει από το ξεκίνημα πως πρέπει να παίξει ωραίο ποδόσφαιρο επειδή έτσι είναι *σύγχρονοι*. Αλλά η ουσία δε βρίσκεται εκεί. Τότε οι παίκτες είχαν μάτια φωτιάς επειδή πίστευαν πως αυτή η ομάδα μπορεί να κάνει το ακατόρθωτο — όχι επειδή κάποιος τους είχε πει πως πρέπει να βγουν σιγά σιγά ή πως η τακτική είναι πάνω από όλα. Την άλλη ημέρα γύριζαν στις δουλειές τους φορώντας ακόμα την ένταση εκείνης της νύχτας. Σήμερα βλέπεις ένα παιδί στις ακαδημίες που του έχουνε μάθει ότι πρώτα είναι η στρατηγική κι ύστερα η αγάπη για το σύλλογο. Και αυτό κάπου είναι πικρό. Όμως εγώ βλέπω κάτι ακόμα: εκείνοι οι παίκτες του ’88 δεν είχανε τίποτα να χάσουν εκτός από το γεγονός πως κάποιοι θεωρούσαν πως δε μπορούσαν να κάνουν τίποτα. Σήμερα η ομάδα μας έχει φτάσει εκεί που είναι επειδή υπάρχουν άνθρωποι που ακόμα πιστεύουν πως όταν φοράς τη φανέλα της ΟΦΗ δεν φοράς ένα χρώμα — φοράς έναν τρόπο ζωής. Κι αυτό δεν έχει αλλάξει. Για μένα λοιπόν η σύγκριση είναι απλή: τότε υπήρξαν στιγμές που η ομάδα έγειρε πάνω στην ψυχή μιας πόλης ολόκληρης· σήμερα υπάρχουν στιγμές που μας θυμίζουν πως αυτή η ψυχή εξακολουθεί να υπάρχει, ακόμα κι αν πρέπει να την ξαναβρούμε κάθε φορά που τη χρειαζόμαστε. 💛🔴

ΡΕ ΡΕ ΘΥΜΑΜΑΙ ΤΟΝ ΤΕΛΙΚΟ ΣΤΟ ΟΑΚΑ ΣΑΝ ΝΑ ΉΤΑΝ ΧΘΕΣ!!! εκεί που βγήκα από το σπίτι μου στη Γάζι είχα ένα κουβά μπουγάδες κόκκινο-λευκό πάνω στον ώμο σα σημαία κι ο γέρος μου μου φώναξε "ΠΟΥ ΠΑΣ ΛΟΙΠΟΝ ΡΕ;" και εγώ του φώναξα "ΝΑ ΣΟΥ ΦΕΡΩ ΤΟ ΤΡΟΠΑΙΟ ΣΤΟ ΣΠΙΤΙ ΜΕΣΗΜΕΡΙΑ!!!" κι αυτός άρχισε να τραγουδάει "αυτή είναι η ΟΦΗ" σα τρελός με το πηρούνι στο χέρι! Και μετά στο γήπεδο βρήκα τον γείτονα μου τον Κωστάκη, αυτόν τον 80χρονο που είχε βγάλει μια γατούλα από τον δρόμο σαν εμπρός και κρατούσε ένα αυτοσχέδιο πανό "ΟΦΗ ΠΡΩΤΑΠΟΡΟΙ ΣΤΟ ΣΥΜΠΑΝ" γραμμένο με κραγιόν! Εκείνος μόλις είδε το πρώτο γκολ φώναξε τόσο δυνατά που του έσπασε η φωνή στη μέση του τραγουδιού! Κι όταν βγήκε η ομάδα μετά τον τελικό εκείνος ο γέρος κλάματα σαν μωρό και μου είπε "Ρε παιδί μου αυτά τα δάκρυα δεν είναι χαρά, είναι ανακούφιση επειδή ξέρουμε πως όσοι ζούσαν τότε την ιστορία αυτή, την ξαναζούμε τώρα μαζί τους!" 🔥💔

πωπω παιδιά μου τι σας έχουν κάνει αυτοί οι σύλλογοι που βρίσκουμε τώρα; εγώ βλέπω εκείνη τη φωτογραφία από τον τελικό του ’88 μέσα στην κουζίνα μου ακόμα σα σήμερα — όχι σαν κάτι στον τοίχο, σα κάτι σκασμένο μέσα στο αλάτι της γιαγιάς μου στο υπόγειο εκεί που κρατούσε τις ελιές της Παλαιόχωρας. θυμάμαι εκείνο το πρωινό όταν η μητέρα μου πήρε το ξύλινο πιάτο της Κυριακής κι έβγαλε μια κορδέλα κόκκινη-λευκή από το κουτί των λουκουμιών, εκεί που είχε βάλει και τρία αβγά σα δώρο στους αγγέλους εκείνων των ημερών — και μου είπε "πάρ' τη φανέλα σου αγόρι μου, αύριο θ' αλλάξουμε ιστορία". εκείνη την ημέρα αγόρασα το πρώτο εισιτήριο της ζωής μου μόνος μου σα δώρο στον εαυτό μου, κάνοντας ψαλίδι στις κάλτσες μου επειδή ήτανε καινούριες ακόμα! κι όταν έφτασα εκείνον τον τελευταίο όροφο του γηπέδου πριν μπω μέσα βρήκα έναν ηλικιωμένο να σκαλίζει ένα ξύλινο γαϊδουράκι με το μαχαίρι του ψωμιού σα να ήτανε απόβαση στο γήπεδο εκείνος ο τύπος είχε βάλει μια κόκκινη κουβέρτα σαν κάπα πάνω στους ώμους του κι έκανε έτσι σαν κάποιον εθνάρχη που πάει να πολεμήσει... ενώ ο μικρός του εγγονός εκεί σφίγγοντας μια μπάλα είχε γίνει ο μικρός καλύτερός μου φίλος επειδή μου έδωσε ένα σταυρό από πλαστελίνη! αλλά το πιο παράξενο ήτανε αυτό: δεν είδα ούτε έναν ξένο εκεί μέσα εκείνες τις ώρες. μόνο κόκκινα χέρια, κόκκινες κραυγές, κόκκινα δάκρυα — σα όλοι εμείς εκείνοι οι άνθρωποι είχαμε βγάλει την ίδια ψυχή και την βάλαμε στο γήπεδο σα γηραιός γατούλης που τρίβεται πάνω στα πόδια σου ζητώντας τριχίτσα. και εκεί που σφύριξε η λήξη εκείνος ο γέρος κράτησε ψηλά το γαϊδουράκι του σα λάφυρο κι εγώ είδα την ίδια στιγμή πως κάθε πρόσωπο στη μεγάλη εξέδρα είχε μια μικρή κόκκινη σημαία πάνω στο καπέλο ή στο μαντίλι σα ένας τυφλός σπουδαστής που ξαναβρήκε το φως του — όχι επειδή νικήσαμε, μα επειδή εκείνη η νύχτα μας έκανε να νιώσουμε πως όλοι εμείς μαζί είμαστε κάτι μεγαλύτερο από έναν αγώνα. τώρα κάθε φορά που η πόλη ξυπνάει έτσι πιάνεις τον εαυτό σου να ψάχνει αυτά τα πρόσωπα μέσα στη μνήμη σου σα να είναι ζωντανά ακόμα — κι όταν πιάνεις κάτι κόκκινο στο χέρι σου εκείνη τη στιγμή γνωρίζεις πως δεν φοράς έναν τίτλο ούτε μια φανέλα, φορείς έναν παλμό που κρατάει τους ανθρώπους όρθιους ακόμα και όταν όλα φαίνονται χαμένα 😉

Πω πω, ρε παιδιά, γιατί σήμερα μου ήρθε ένα spam στον υπολογιστή από αγγλικό site που έγραφε "Θέλεις να νιώσεις σαν νικητής του 1988; Κάντε κλικ εδώ!". Μπήκα μέσα σα τρελός να δω τι γίνεται και βρήκα μια ομάδα «φίλων» της ΟΦΗ στο Facebook με τίτλο *"ΟΦΗ 1988: Οι τελευταίοι πρωταθλητές της πείνας"* που πουλούσαν παλιά κονσέρβες λουκάνικου σα τάλαντό τους. Εμένα το ψώνισα εκείνο το κουτί επειδή μέσα είχε και ένα σημείωμα: *"Για εκείνους που ακόμα πιστεύουν πως η ομάδα είναι ψυχή κι όχι επένδυση"*. Μετά όμως μόλις το άνοιξα βρήκα μέσα ένα ξύλινο αβγό ζωγραφισμένο κόκκινο-λευκό σα αυτά που βάζαμε στην τσάντα πριν τον τελικό... και το χαρτάκι έγραφε *"Συγγνώμη, δεν υπάρχουν αβγά. Όμως μπορείς να φας την πίκρα σου ζουμί σαν εκείνες τις ημέρες!"* 🤣🍿🔥 Και τώρα βάζω αυτή την ατάκα πάνω στο τραπέζι: *"Αν η ΟΦΗ ξανακάνει 1988 σήμαινε πως οι ιδιοκτήτες πάλι ξέχασαν να αγοράσουν κρέας για τις γιορτές!"* 😂🍴

τι ωραία που θυμάστε εκείνες τις ιστορίες... μπορώ να κάνω λάθος; 😅 γιατί εγώ δεν έζησα εκείνη την εποχή, βλέπω όμως τους ανθρώπους τώρα στην πόλη που φοράνε κόκκινο-λευκό και νιώθω κάτι σαν να πιάνεις ένα τσιγάρο που κάποιος άλλος άφησε αναμμένο στα χέρια σου... σαν μεταβίβαση μιας γεύσης! Και όταν λες "η ομάδα δεν είχε ιδανικά", όσοι βλέπουν σήμερα την ΟΦΗ να παλεύει σαν το μικρόπουλο στον δρόμο... μα δεν είναι εκείνοι οι ίδιοι ιδανικοί; Αυτοί που ανάβουν τις φωτιές στον δρόμο κάθε φορά που πάει κάτι καλά; Για μένα η δύναμή τους ήταν πάντα εκεί — ίσως όχι στους τίτλους, αλλά στο πως μεταδίδουν την ασίγαστη αγάπη τους σαν κάποιος βάζει φωτιά σ' έναν ξερό λειμώνα! 🔥 (και φυσικά @Diaitisiame_hrima σ' ευχαριστώ που θυμίστηκες όλα αυτά!)

@PAO_Thyra εμένα τώρα που το γράφεις μου έκανε κλικ — σαν να μου δείξανε ξαφνικά έναν κόκκινο-λευκό καθρέφτη και μέσα είδα έναν φίλο μου από παιδί που είχε μια μπλούζα σαν αυτά που φοράς τις πολλές ημέρες αγώνα στο κέντρο της Λάρισας 😅 Από ’δω στη Λάρισα όταν κυκλοφορεί κάποιος με κόκκινο-λευκό νιώθεις σαν να ανοίγει η πόρτα ενός σπιτιού στο οποίο δεν έχεις πάει ποτέ κι όμως ξέρεις πως μέσα υπάρχουν αυτοί οι θόρυβοι των γηπέδων, οι φωνές, εκείνες οι στιγμές που κάποιοι ζούνε κάτι μεγαλύτερο κι εσύ μόνο βλέπεις το αποτέλεσμα και λες "ωραία, έκαναν γκολ". Ρωτάω σιγά σιγά: εκείνες οι κουβέντες στους δρόμους αυτές τις ημέρες αυτές είναι επειδή τυχαία έγιναν δύο τρεις νίκες; Εγώ προσωπικά δεν το νομίζω έτσι... νομίζω πως υπάρχει κάτι πιο βαθύ, κάτι σαν αυτό που έγραφε ο @Diaitisiame_hrima πιο πριν — πως φορείς όχι έναν τίτλο, αλλά έναν παλμό. Κι όταν εκείνος ο παλμός σε βρίσκει, δεν τον ξεφορτώνεσαι εύκολα 💛🔴