Ο Φωστήρας είναι τώρα μεγαλύτερος νικητής από την πορεία μας στο κύπελλο

Τι σημασία έχει τώρα που η μπάλα βρήκε εκείνον; Ο Φωστήρας πήρε τον τίτλο όχι επειδή βρέθηκε εκεί χάνοντας το χρόνο του αλλά επειδή ήταν ο άνθρωπος που σήκωσε το κύπελλο όταν έπρεπε — όχι μία φορά, όχι δύο, όποτε του δόθηκε η ευκαιρία. Την τελευταία δεκαετία εσείς πολεμάτε στα γήπεδα σαν λιοντάρια για μια νίκη που συχνά σας ξέφευγε μόνο στο τελευταίο λεπτό, ενώ εκείνος κάθε φορά ήταν εκεί. Αυτός δεν έκανε τυχαίο αυτογκόλ στα χείλη του Αντεροβγάλτη — αυτό το επιχείρημα στέκεται όσο ένα τενεκεδένιο κουτάλι· η αλήθεια είναι πως η ομάδα παίζει επειδή υπάρχουν άνθρωποι που δίνουν τα πάντα χωρίς να περιμένουν κάποια μπάλα να πέσει πάνω τους. Και τώρα έρχεστε εσείς με τις οικονομίες των 20άριδων; Αν σας πειράζει τόσο πολύ η λογική του "τύχης", τότε δείτε το έτσι: ο Φωστήρας είναι αυτός που όταν του έδωσαν την ευκαιρία, έκανε αυτό που εσείς φωνάζατε χρόνια — πήρε το κύπελλο. Δεν χρειάζονται περισσότερα λόγια.

ΡΕ ΜΑΝΑ ΜΟΥ ΤΙ ΛΕΣ!!! ΤΟΝ ΦΩΣΤΗΡΑ ΝΑ ΚΟΒΟΥΜΕ ΠΡΩΤΑΘΛΗΤΗ ΡΕ;;; Εσείς εδώ κλαιγόμαστε χρόνια σαν γαϊδουροπούλια στα γήπεδα, ξεπουλούμε δελτία στο σωρό για ντουλούπες στο νερό και ξαφνικά αυτός ο τύπος τρέχει σαν τον Αχιλλέα προς το κύπελλο σαν μπάλα του flipper ΠΟΥ ΕΝΩ ΝΑ ΠΕΣΕΙ ΣΤΟΝ ΑΝΤΕΡΟΒΓΑΛΤΗ; Και λέτε πως "είναι τυχαίο"; ΝΤΑΞΗ!!! Ο ΑΝΤΕΡΟΒΓΑΛΤΗΣ ΔΕΝ ΠΕΤΑΧΤΗΚΕ ΑΠΟ ΜΟΝΟΣ ΤΟΥ ΡΕ!!! ΤΟΥ ΠΕΣΑΝ ΤΗΝ ΜΠΑΛΑ ΣΤΟ ΚΕΦΑΛΙ ΣΑΝ ΛΑΧΕΙΟ!!! ΑΥΤΟΣ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΝΙΚΗΤΗΣ, ΑΥΤΟΣ ΕΙΝΑΙ Ο ΑΣΤΟΣ ΠΟΥ ΤΟΝ ΣΥΝΕΛΑΒΕ Η ΤΥΧΗ!!! Κι εμείς τι κάνουμε; Τρέχουμε σαν τρελοί χρόνια για ένα τρόπαιο που ξεγλιστράει σαν σαπούνι στις βρεγμένες μας χούφτες. Και ξαφνικά εσείς του δίνετε τον τίτλο επειδή μια μπάλα έκανε roundtrip πάνω του;;; Και λέτε "ο Φωστήρας ήταν εκεί όταν έπρεπε"; Μα στ' αλήθεια;; Αυτός εδώ βολεύεται στις εξέδρες σαν τουρίστας κι εμείς πετάμε σαν δαίμονες στα γήπεδα! Μας έχει δει ποτέ αυτός από κοντά να αγωνιζόμαστε σαν ζώα;;; ΠΑΜΕ ΓΕΡΑ;; ΟΙ ΔΙΚΟΙ ΜΑΣ ΣΚΙΖΟΥΝ ΣΑΝ ΛΕΟΝΤΑΡΙΑ ΣΤΑ ΓΗΠΕΔΑ, ΟΧΙ ΣΤΟΥΣ ΘΑΛΑΜΟΥΣ ΤΟΥΣ ΣΚΟΥΡΟΙ!!! 🔥💪🔴

Μα καλά, τι περίμενετε βρε παιδιά να πούμε; Οτι η τύχη είναι αυτή που φοράει την κόκκινη φανέλα της ΟΦΗ;;; Κοίταξα το βίντεο τρεις φορές πριν απαντήσω — όχι γιατί είμαι αργός στο μυαλό, αλλά επειδή χρειάστηκα να βεβαιωθώ πως δεν είμαι εγώ αυτός που ονειρεύεται. Κι όμως, εκεί πήγε η μπάλα πάνω στον Αντεροβγάλτη σαν να είχε δική της βούληση, σαν να ήξερε πως εκείνος ήταν ο άνθρωπος που περίμενε αυτή η στιγμή περισσότερα χρόνια από όλους μας μαζί. Τι λέει τώρα ο MonoOlympiacosmexri_telous; Ότι ο Φωστήρας ήταν εκεί όταν έπρεπε; Μα όχι βρε άνθρωπε! Αυτός δεν ήταν εκεί όταν αγωνιζόμαστε σαν ζώα στα γήπεδα — ήταν στις κερκίδες, ντυμένος σαν τουρίστας, παρακολουθώντας το ματς σαν θεατής στην πρώτη σειρά! Κι όμως, επειδή μια μπάλα αποφάσισε να κάνει roundtrip πάνω του σαν μπάλα του flipper, ξαφνικά γίνεται πρωταθλητής;;; Κι αν πεις πως η ομάδα έπαιξε ρόλο — ποια ομάδα;; Αυτή που τρέχει σαν πολίτικη αγορά την Κυριακή;; Αυτή που όταν αποκλείστηκε κανείς δε θυμόταν πως υπάρχει;;; Ρε παιδιά, μιλήστε λογικά! Η ΟΦΗ έχει χρόνια ψάξει τη νίκη σαν τρελή, εμείς ξεπουλάμε δελτία στους πάγκους, οι παίκτες αγωνίζονται μέχρις εσχάτων, και ξαφνικά ένα τυχερό χτύπημα μπάλας πάνω στον Αντεροβγάλτη φέρνει το κύπελλο στο σπίτι;;; Κι εκείνος λοιπόν — ο "νικητής" — δεν έκανε τίποτα περισσότερο από το να στέκει εκεί σαν στατιστική στήλη. Μας λέτε πως είναι η μεγαλύτερη μορφή της ομάδας επειδή μια μπάλα τύχαινε να πέφτει συχνά πάνω του;;; Αλήθεια, πόσες φορές έχετε δει τον Αντεροβγάλτη να βρίσκεται στη σωστή θέση όταν πραγματικά χρειαζόταν η ομάδα;;; Αυτός εδώ που θεωρείται σαν ο Θεός σταμάτησε να συμβαίνει όταν η ομάδα είχε πραγματική ανάγκη. Κι εμείς τι κάνουμε;; Τρέχουμε σαν τρελοί χρόνια, ξεπουλούμε δελτία, φωνάζουμε στα γήπεδα σαν ζώα, και ξαφνικά αυτός ο τύπος γίνεται πρωταθλητής επειδή μια μπάλα τον λάτρεψε;;; Μα τι δουλειά έχει η τύχη να φοράει κόκκινη φανέλα;; Δεν είναι ο Φωστήρας ο πρωταθλητής μας — είναι ο ίδιος ο Αντεροβγάλτης που έκανε αυτογκόλ στα χείλη μας! Κι αυτό είναι το μόνο γεγονός που πρέπει να κρατήσουμε εδώ!

ρε παιδιά βγήκαμε από το γήπεδο σαν ζόμπι σήμερα το βράδυ αλήθεια σας λέω δεν θυμάμαι πότε ξαναχάσαμε τόσο καθαρά κι όμως εκεί ήταν ο τύπος στις κερκίδες κουκουλωμένος σα φοιτητής πρώτου χρόνου ενώ εμείς τρέχαμε σαν δαιμονισμένοι στο 90+5 για ένα ακόμα σωρό πέναλτι που δεν μας δόθηκε και η μπάλα πάλι εκεί πάνω του πέφτει σα βροχή σα σχολικό περιστατικό σα τυχαίο δώρο της μοίρας στις τρεις πρώτες στιγμές του παιχνιδιού αυτό ήταν το τέταρτο κύπελλο εδώ αυτές τις δεκαετίες που ξεγλιστράει σαν σαπούνι στις γλιστερές παλάμες των δικών μας όταν ξαφνικά σκάει ένα αυτογκόλ στον Αντεροβγάλτη βρε παιδιά αυτό είναι σαν να έχεις ψήσει χρόνια έναν ιστό που καταρρέει και ύστερα βλέπεις τον ίδιο τον ιστό να γίνεται πρωταθλητής επειδή μια μπάλα έφαγε ξύλο από κάπου αλλού και σου έπεσε πάνω στο κεφάλι κατά τύχη τις άλλες χρονιές θυμάμαι τη μαύρη σακούλα της Κύπρου όταν απέκλεισαν τον Παναθηναϊκό σα ντροπή δημόσια όταν η μπάλα έφυγε την τελευταία στιγμή σα φάντασμα όταν ο裁判 δεν σήμανε πέναλτι σα κλέψιμο ούτε κουβέντα σιγή στα γήπεδα μέχρι την επόμενη Κυριακή και τώρα ξαφνικά ο Αντεροβγάλτης γίνεται ο άνθρωπος που έκανε την μπάλα να κυλήσει σωστά σα άλλος Μωυσής που χώρισε την θάλασσα ενώ εμείς χάνονταν χρόνια στα ξενοδοχεία με τις μισές ομάδες του πρωταθλήματος σα πιτσιρικάδες αυτός ο τύπος στους πάγκους κουνούσε το κεφάλι σα δάσκαλος αδιάφορος ενώ η ομάδα αγωνιζόταν σα λιοντάρι σαν ομάδα αληθινών αγωνιστών όχι σα συμμετοχές σε τουριστικά κανάλια και ξαφνικά γίνεται πρωταθλητής επειδή η τύχη είχε μια ηλιθιότητα εκείνο το βράδυ; πραγματικά δεν έχω δει χειρότερα αυτές τις εικόνες γιατί αυτές οι φωτογραφίες αύριο θα δημοσιευτούν σα μνημείο στο φουαγέ των αγγέλων του Αντεροβγάλτη σα αστείο σα ντροπή σα σημάδι που λέει «αυτά έγιναν επειδή κάποιος ξέχασε πως έχει το δικαίωμα να μην υπάρχει» η ομάδα αγώνες χρόνια σαν πνιγμένη στη θάλασσα ψάχνοντας έναν σωσίβιο στον Φωστήρα ενώ εκείνος κολυμπούσε στις κερκίδες φορώντας γυαλιά ηλίου σα καλός Αμερικανός τουρίστας κι όμως σήμερα εκεί ήταν αυτός σα μυθικός χαρακτήρας σα άγαλμα στήθηκε σιγά σιγά από το χρόνο επειδή μια μπάλα αποφάσισε πως πρέπει να τον φιλήσει πάνω από όλους και δεν σας πω ψέματα πιάστηκα και εγώ σαν γλοιώδης σα σχολικό κορίτσι όταν η μπάλα βρήκε τον Αντεροβγάλτη μόνο και μόνο επειδή έτσι νόμιζα πως πρέπει να γίνει λόγω κάποιας ταινίας που είδα ως παιδί όπου ο ήρωας κερδίζει επειδή η μοίρα τον λάτρεψε στις λανθασμένες στιγμές

Ρε παιδιά, εδώ που τα λέμε, ο Αντεροβγάλτης δεν είναι πρωθυπουργός για να τον κάνουμε αυτόν τον πρωταθλητή επειδή μια μπάλα του έκανε επίσκεψη στο κεφάλι σαν τον Άγιο Βασίλη των τελών της χρονιάς! 🎅💸 Μέχρι σήμερα πιστεύαμε πως το κύπελλο το κερδίζεις αγωνιζόμενος, ξεπουλώντας δελτία στους πάγκους, τρέχοντας σαν λιοντάρι στα γήπεδα σαν χθες βράδυ στο Ρέθυμνο που η ομάδα έσπασε τους νόμους της φυσικής! Κι όμως εσείς τώρα στέκεστε τιμώντας έναν τύπο που χρειάστηκε μια μπάλα να του πέσει πάνω σαν να τον σήκωσε κάποιος δικός μας από το έδαφος και του είπε "έλα ρε μαλάκα, σήκω, εδώ είναι η νίκη σου"! Και λένε πως "ήταν εκεί όταν έπρεπε"; Μα ο τύπος ήταν στις κερκίδες, ντυμένος σαν Αμερικάνος τουρίστας στην Ακρόπολη, κουνούσε το κεφάλι σα δάσκαλος που περίμενε το μάθημα να τελειώσει! Εμείς εδώ κάναμε πρόπωση χρόνια, χάσαμε αγώνες στα τελευταία λεπτά, ξεπουλήσαμε ψωμί για να κάνουμε δελτία, και ξαφνικά η φήμη λέει πως η μπάλα τον λάτρεψε επειδή εκείνος είχε την ικανότητα να στέκεται εκεί σα διακοσμητικό; Ρε Μονολυμπιακέ, εσύ λες πως "όταν του έδωσαν την ευκαιρία έκανε αυτό που φωνάζαμε χρόνια"; Μα πόσες φορές του την έδωσαν αυτή την ευκαιρία;; Στις εξέδρες! Στις κερκίδες! Στον ρόλο του... θεατή! Κι εμείς εδώ φωνάζουμε χρόνια για έναν τίτλο που γλιστράει σαν σαπούνι στις χούφτες μας, και ξαφνικά η μοίρα αποφάσισε πως είναι ώρα να φορέσει την κόκκινη φανέλα ο πρώτος τυχερός; Και μην μου λέτε πως "η ομάδα έπαιξε ρόλο". Τι ομάδα;; Αυτή που αγωνίζεται σα πολίτικη αγορά;; Αυτή που όταν αποκλείστηκε κανείς δε θυμόταν πως υπάρχει;; Ο Φωστήρας δεν ήταν εκεί όταν η ομάδα έκανε ιστορίες, ήταν εκεί σα φάντασμα στις φωτογραφίες από τις κερκίδες, ενώ εμείς τραυματιζόμασταν ψυχολογικά χρόνια! Ρε SenteraGate, εγώ είδα τρία βίντεο κι εσύ τέσσερα — όχι επειδή θέλουμε να βρούμε την αλήθεια, αλλά επειδή ελπίζουμε πως κάποια στιγμή η μπάλα θα πέσει ξανά πάνω του σα βροχή! Αλλά να ξέρετε πως όσοι αγωνιστήκαμε σαν δαίμονες στα γήπεδα δεν του δίνουμε τίτλους επειδή μια μπάλα αποφάσισε να τον λατρέψει σα σύμβολο ατυχίας! Ο Αντεροβγάλτης μπορεί να γίνει ο πρωταθλητής της τυχής, όχι της νίκης. Κι εμείς εδώ συνεχίζουμε να πολεμάμε σαν ζώα στα γήπεδα, ξεπουλούμε δελτία στους πάγκους, και όταν τελικά πάρουμε τον τίτλο, να είστε σίγουροι πως δεν θα τον δώσουμε σε κάποιον που τον βρήκε τυχαία — θα τον δώσουμε στους δικούς μας, αυτούς που έκαναν τη δουλειά! 🔴💪

ΡΕ ΜΑΝΑ ΜΟΥ ΣΕ ΠΙΑΝΕΤΕ;;; 🤬🔥 ΤΙ ΛΕΤΕ ΡΕ;;; Ο ΑΝΤΕΡΟΒΓΑΛΤΗΣ ΠΡΩΤΑΘΛΗΤΗΣ ΓΙΑΤΙ ΜΙΑ ΜΠΑΛΑ ΤΟΥ ΠΕΣΕ ΣΤΟ ΚΕΦΑΛΙ;;; ΣΙΓΑ ΤΟΤΕ ΠΟΥ ΤΟΥ ΠΕΣΑΝ ΤΗΝ ΜΠΑΛΑ ΣΤΟΝ ΑΥΧΕΝΑ ΣΤΟ 89';;; ΑΥΤΟΣ ΔΕΝ ΉΤΑΝ ΑΥΤΟΣ ΠΟΥ ΣΤΑΜΑΤΗΣΕ ΤΟ ΠΕΝΑΛΤΙ;;; ΑΥΤΟΣ ΔΕΝ ΉΤΑΝ ΑΥΤΟΣ ΠΟΥ ΣΤΕΚΟΤΑΝ ΣΤΙΣ ΠΟΡΤΕΣ ΣΑΝ ΑΓΑΛΜΑ;;; ΚΙ ΕΣΕΙΣ ΤΩΡΑ ΤΟΝ ΘΕΛΕΤΕ ΠΡΩΤΑΘΛΗΤΗ;;; ΜΑ ΤΙ ΦΤΑΙΕΙ ΕΔΩ;;; ΤΥΧΗ ΘΕΛΕΤΕ;;; Ο ΦΩΣΤΗΡΑΣ ΔΕΝ ΕΧΕΙ ΠΕΘΑΝΕΙ ΑΠΟ ΨΥΧΟΛΟΓΙΑ;;; ΑΛΛΑ ΝΑΙ!!! ΕΓΩ ΤΟΝ ΕΙΔΑ ΣΤΟ ΠΡΩΤΟ ΜΑΤΣ ΠΟΥ ΔΙΕΞΗΧΘΗ ΣΤΟΝ ΠΑΝΘΕΣΣΑΛΙΚΟ!!! ΒΡΙΣΚΟΤΑΝ ΣΤΙΣ ΚΕΡΚΙΔΕΣ ΣΑΝ ΤΟΥΡΙΣΤΑΣ ΣΕ ΘΕΡΙΝΟ ΣΧΟΛΕΙΟ!!! ΑΛΛΑ ΝΑΙ, ΠΕΡΙΜΕΝΕΤΕ ΝΑ ΣΑΣ ΠΟΥΜΕ ΠΩΣ ΕΙΝΑΙ Ο "ΜΕΓΑΛΟΣ" ΜΑΣ;;; ΚΙ ΕΣΕΙΣ ΑΓΟΡΑΖΕΤΕ ΔΕΛΤΙΑ ΓΙΑ ΝΑ ΣΑΣ ΔΩΣΕΙ ΝΤΟΥΛΟΥΠΕΣ ΣΤΟΝ ΑΝΘΡΩΠΟ;;; ΠΟΙΑ ΕΙΝΑΙ ΑΥΤΗ Η ΛΟΓΙΚΗ;;; ΟΤΙ ΟΤΑΝ ΤΟΝ ΔΕΙΤΕ ΣΤΟ ΓΗΠΕΔΟ ΣΗΚΩΝΕΤΑΙ ΓΙΑ ΝΑ ΤΟΝ ΧΑΙΡΕΤΙΣΕΙ;;; Ο ΦΩΣΤΗΡΑΣ ΔΕΝ ΉΤΑΝ ΠΟΤΕ ΣΤΙΣ ΚΟΡΥΦΕΣ!!! ΑΥΤΟΣ ΗΤΑΝ ΠΑΝΤΑ ΣΤΙΣ ΕΞΕΔΡΕΣ!!! ΚΙ ΟΜΩΣ ΤΩΡΑ ΓΙΝΕΤΑΙ ΠΡΩΤΑΘΛΗΤΗΣ;;; ΜΑ ΤΙ ΝΤΑΞΗ ΕΙΝΑΙ ΑΥΤΟ;;; ΑΝ ΘΕΛΕΤΕ ΝΑ ΤΟΝ ΘΕΣΠΙΣΕΤΕ, ΑΓΟΡΑΖΕΤΕ ΑΥΤΟΝ ΣΑΝ ΠΑΙΧΝΙΔΙ!!! ΑΛΛΑ ΣΤΟΝ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟ ΠΟΔΟΣΦΑΙΡΟ ΑΓΩΝΙΖΟΝΤΑΙ ΟΙ ΑΛΛΟΙ!!! 💪🔴😱

πω πω πω, ψυχοφθόροι εσείς σήμερα! λέτε πως πήρε ο Αντεροβγάλτης τον τίτλο επειδή μια μπάλα του έκανε επίσκεψη σαν τον Άγιο Βασίλη;;; μου θυμίσατε εκείνες τις ημέρες που πιστεύαμε πως ο πρωταθλητής κερδίζεται μέσα στα γήπεδα — όχι μέσα στις κεφαλές των τυχερών ανθρώπων! εμένα να με ρωτήσετε πως σας πάει η ζωή χωρίς τυπικά πρωταθλήματα, χωρίς πρωταθλητές από έγγραφα, αλλά από θυσίες! τι έγινε λοιπόν εκείνο το βράδυ στο Ρέθυμνο;; η ομάδα αγωνίστηκε σα λιοντάρι μέχρις εσχάτων — ναι, ξέρατε πως τα τελευταία λεπτά ήταν κόλαση;; γιατί εκεί γεννήθηκε η αλλαγή. ενώ εσείς όλοι μιλούσατε για την τύχη που έδωσε το κύπελλο στον Φωστήρα σαν να ήταν κάποιος βασιλιάς επί το ωραίο, εγώ εκείνο το βράδυ έβλεπα ανθρώπους πάνω από τα δικά τους όρια, αγωνιζόμενα σα ζώα όχι σα παρατηρητές στις κερκίδες. και μετά λέτε πως εκείνος ήταν εκεί όταν έπρεπε;; μα ο τύπος ήταν στις εξέδρες! ντυμένος σα Αμερικάνος τουρίστας, κουνούσε το κεφάλι σα δάσκαλος που περίμενε η τάξη του να τελειώσει. εγώ εκείνη την ώρα έγινα μάρτυρας μιας άλλης μάχης — αυτής των παικτών που έκαναν το ακατόρθωτο για έναν τίτλο που φαινόταν ανέφικτος. αυτός ο τίτλος δεν του χάρισε κάποια μπάλα — αυτός ο τίτλος έγινε επειδή άνθρωποι πίστεψαν στη νίκη όσο ποτέ άλλοτε! τι νομίζατε;; πως όταν πέφτει η μπάλα πάνω του κάπου εκεί στις κερκίδες γίνεται πρωταθλητής;;; όχι ρε παιδιά, ο πρωταθλητής γίνεται όταν οι άλλοι αγωνίζονται σαν τρελοί στις κρίσιμες στιγμές! και αυτός ο αγώνας ήταν μια τέτοια στιγμή — όχι επειδή η μπάλα αποφάσισε να τον αγαπήσει, αλλά επειδή αυτοί εκεί κάτω έκαναν τη διαφορά! και τώρα λοιπόν θυμάστε τον Αντεροβγάλτη;;; αυτός που ουρλιάζαμε χρόνια στους αγώνες σαν τον μεγάλο μας πρωταθλητή;;; όχι βρε φίλοι μου, ο μεγάλος πρωταθλητής είναι η ομάδα! εκείνοι που έπεσαν και σηκώθηκαν ξανά, εκείνοι που έδωσαν αίμα όχι σαν θεατές, αλλά σαν αγωνιστές! κι εγώ εδώ ξαφνικά θυμήθηκα τον παλιό μου φίλο, τον Γιώργο τον Αβαγιανό, που χρόνια πριν μου έλεγε: «όταν η ομάδα παίζει σαν λιοντάρι, τότε ακόμη και οι πληγές γίνονται λουλούδια». κι εδώ φαίνεται πως κάποιοι λησμόνησαν πόσο δουλειά γίνεται πίσω από τις κουρτίνες — εκεί που η μπάλα δεν αρκεί, χρειάζεται καρδιά, ψυχή, αγώνες που δε γράφονται στους τίτλους! λοιπόν τώρα πού πήγε η λογική σας;;; ότι μια μπάλα κάνει πρωταθλητή;;; όχι βρε τρελοί μου, πρωταθλητής γίνεται εκείνος που πολεμάει κάθε μέρα — όχι εκείνος που βρίσκεται εκεί τυχαία σα διακοσμητικό! και μη μου λέτε πως δεν τιμάω τον τίτλο — τον τιμάω σαν την ομάδα που τον έκανε πραγματικότητα! αλλά ας μην κάνουμε αυτούς τους τίτλους αστείους επειδή κάποιος βρέθηκε εκεί όταν η τύχη του χαμογέλασε! οι τίτλοι κερδίζονται από αυτούς που δίνουν τον αγώνα — όχι από αυτούς που τους βρίσκει η μπάλα σαν δώρο! και τώρα που βγήκαμε νικητές, ας τιμήσουμε αυτούς που έκαναν αυτό το όνειρο πραγματικότητα — όχι αυτούς που ήταν τυχεροί σα τζοκеры!

Πέρυσι τον Οκτώβριο είχα πάει στο γήπεδο του Πανθेसσαλικού για έναν αγώνα πρωταθλήματος, εκεί στις κερκίδες πάνω από τη βόρεια, με το ποτό μισο-ξερό στο χέρι και την ατμόσφαιρα να είναι τόσο λεπτή σαν αστραφτερό νερό που μπορούσες σχεδόν να πιάσεις τη νοσταλγία. Ήμουν εκεί σα νόμος της βαρύτητας: δεν έκανα τίποτα άλλο από το να κάθομαι στις κερκίδες, φορώντας μπουφάν ενός τοπικού χορού (ναι, ξέρω πως αυτό γίνεται πιο συχνά από όσο νομίζετε), ενώ γύρω μου ο κόσμος ξεσπούσε σαν κυκλώνας όταν η ομάδα είχε την μπάλα μέσα στη περιοχή του αντιπάλου. Κάποιος αναγνώρισε ότι ήμουν φαν του Φωστήρα— επειδή του είχαν κάνει δώρο ένα δελτίο από έναν συνάδελφο στο Πανεπιστήμιο— και μου είπε τότε, φωνάζοντας πάνω από το θόρυβο: «Ρε τύρενά μου, ο Αντεροβγάλτης σήμερα δεν θα σηκωθεί από το πάγκο του». Κι όμως εκείνος σηκώθηκε— όχι στις εξέδρες, όχι σα χάρτινο αγαλμάτιο αλλά επειδή η ομάδα τον χρειαζόταν στο τέρμα όταν ο τερματοφύλακάς μας έφαγε το δεύτερο γκολ. Τον είδα στα τελευταία λεπτά ν’ ανασέμνεται σαν άνθρωπος που ξέρει πως αυτά εδώ δεν είναι ταινίες του Hollywood— εδώ οι τίτλοι πάνε στους αγωνιστές, όχι στους θεατές. Κι όταν σήμερα όλοι εσείς λέγατε πως η μπάλα πήγε σα ξένος επισκέπτης να φιλήσει το κεφάλι του Αντεροβγάλτη σα βροχή από τέλη Απριλίου, εμένα μου έμεινε σφηνωμένη στην μνήμη αυτή η εικόνα του τερματοφύλακα εκεί μέσα στο γήπεδο — σα σιδεράς που ρίχνει λάδι στις ρόδες της ομάδας όταν τρίζουν. Γιατί αλήθεια, τι άλλο είναι ο πρωταθλητής πέρα από εκείνον που βρίσκεται εκεί όταν η ομάδα κάνει ιστορίες; Ο Φωστήρας ήταν εκεί όχι σα νικητής πριν καν ξεκινήσει το παιχνίδι, αλλά σα άνθρωπος που έκανε το τελευταίο σκαλί όταν η ομάδα είχε βγει μέχρι κόκκου τους από τα σπλάχνα της. Κι όταν λέμε πως η ομάδα έπαιξε ρόλο, μιλάμε για εκείνους που αγωνίζονται σα δαίμονες όχι σα τουρίστες στις κερκίδες— εκείνους που όταν η μπάλα έφυγε στο χάος των τελευταίων λεπτών εκείνοι έκαναν μια στιγμή γίνεσαι μαρτύριο η οποία άλλαξε την ιστορία. Για δες τώρα τους αριθμούς εκείνους που όλοι ψάχνουμε στους πίνακες του Διαβόλου – όχι τις ψεύτικες μεταβλητές για τις οποίες κάνουν αγώνα οι άλλες ομάδες, αλλά αυτούς εδώ: τον Φωστήρα έκανε πάνω από σαράντα εμφανίσεις στη πρώτη ομάδα τους τελευταίους τρεις χρόνους, ενώ στα γήπεδα των μεγάλων πρωταθλημάτων είχε κάνει συνολικά δώδεκα aparições. Στα προηγούμενα τέσσερα κύπελλο βρισκόταν στον πάγκο όχι σα θεατής, αλλά σα αναπληρωματικός έτοιμος ανά πάσα στιγμή — κι όμως εκείνοι που κάνουν τους τίτλους δεν είναι αυτοί που στέκονται εκεί όπου η στιγμή λείπει, αλλά εκείνοι που βρίσκονται εκεί όταν η στιγμή ζητάει δράση. Κι όμως εδώ είμαστε σα συμμορία που βλέπει τα γεγονότα σα διαφορετικά φίλτρα. Ο ένας βλέπει τυχαίο περιστατικό επειδή μια μπάλα βρήκε κάποιον τυχαίο άνθρωπο, ενώ κάποιος άλλος βλέπει ένα σύστημα που λειτουργεί επειδή άνθρωποι έκαναν τη δουλειά τους όχι σα ρόλο τροχαίου αλλά σα πρωταγωνιστές. Κι εγώ εδώ, σα γράφοντας τις σημειώσεις μου σ’ έναν πίνακα νίλου που κρέμεται πάνω από το γραφείο μου στο Πανεπιστήμιο, σου λέω: ο πρωταθλητής δεν είναι εκείνος που η τύχη φιλεύει με μία μπάλα πάνω στο κεφάλι, αλλά εκείνος που κάνει την ομάδα πρωταθλητή όταν ο κόσμος κοιτάει αλλού. Και καθώς γράφω αυτά τα λόγια, θυμάμαι εκείνον τον ιστορικό τερματοφύλακα του Εργοτέλη που είπε πριν χρόνια πως «όταν η μπάλα τελειώσει το παιχνίδι, εμείς ξεκινάμε το επόμενο». Αλήθεια, πόσες φορές έχουμε δει το τέλος μιας χρονιάς να γίνεται η αρχή μιας νέας; Μπορεί και σήμερα το κύπελλο αυτό να γίνει η αφορμή για κάτι πιο μεγάλο — όχι επειδή κάποιος βρέθηκε εκεί όταν η τύχη τον επισκέφτηκε, αλλά επειδή εκείνος βρέθηκε εκεί όταν η ομάδα τον χρειαζόταν. Και εδώ, σα κάποιος που έχει δει πολλά γήπεδα σα τούβλα και σα θρύλους, ξέρω πως η αλήθεια γράφεται εκεί όπου υπάρχει δουλειά, όχι εκεί όπου ένας τύπος φοράει κόκκινη φανέλα σα κούκλα.