Πρέπει η ΟΦΗ να βγάλει εξωπραγματικό λεκτικό κάθε περίοδο

Ακούω αυτά εδώ και δεκαετίες, σαν μια παλιά βινύλια που κάθε χρόνο γυρνάς ξανά στην ίδια πλευρά. Την πρώτη φορά σοκάρεις, τη δεύτερη σου αρέσει γιατί βγάζει χαρακτήρα, την τρίτη σου λέω "ρε φίλε, βγάλ' το", την δέκατη πέφτεις πάνω στο κράκερ σου με την κούραση πως ξέρεις πως τελειώνει η μουσική. Εσείς μιλάτε για τίτλους σαν να είναι κάτι τυπωμένο πάνω στις σημαίες σας. Δεν τους θέλουμε επειδή είμαστε εμείς η ΟΦΗ; Μα πόσες φορές τους έδωσαν αυτοί που κουνάνε σφυρίρια χωρίς λάστιχο στα κόκκαλα; Τρεις φορές το Κύπελλο Ελλάδα το πήραν άλλοι — τρεις φορές! Και κάθε φορά η διοίκηση έκανε τη συμφωνία τους ελάχιστους μήνες αργότερα. Τυχεροί; Όχι, αποτελεσματικοί στη δουλειά τους. Εμείς στους πρόποδες του τίτλου γινόμαστε εραστές μιας ντροπής που αρχίζει από τις κερκίδες: όταν λέμε "αύριο πάμε" ενώ ξέρουμε πως αύριο είναι ίδια μέρα με χθες, ίδια ομάδα, ίδια ατολμία στις μεταγραφές. Και μην μου λέτε πως δεν υπάρχουν οι άνθρωποι εκείνοι που μπορούν να σηκώσουν ένα τρόπαιο. Τους είχαμε, άλλη εποχή άλλη λογική, άλλα χρήματα, άλλο αίσθημα ομάδας. Σήμερα τι έχουμε; Μια ομάδα που κάνει υψηλή εμφάνιση στις πρώτες αγωνιστικές επειδή εμείς οι ίδιοι ζητάμε να νιώθουμε σπουδαίοι κάθε Σεπτέμβριο. Στις δεύτερες αγωνιστικές ο ΕΛΛΑΣ ζητάει δάνειο κι εμείς γινόμαστε οι πρωταγωνιστές μιας τραγικόκουσηςς παράστασης όπου ο πρωταθλητής νικητής είναι πάντα ο επόμενος αγώνας — όχι η επόμενη χρονιά. Πρέπει να βγάλουμε εξωπραγματικό λεκτικό; Θα το πω διαφορετικά: πρέπει να κόψουμε αυτή την ψευδαίσθηση πως η φήμη είναι τίτλος. Να βγάλουμε μια ομάδα που ξέρει τι κάνει εκτός των δικών μας φαντασιών. Με ένα σοβαρό οικονομικό σχέδιο, όχι αυτή την παρωδία των "βιομηχάνων" που στήνουν κάτι σαν πλαστή εταιρεία στο κυπριακό νόμισμα. Με στόχο όχι το Λίβερπουλ στο κύπελλο μιας πόλης 150 χιλιάδων κατοίκων, αλλά την επιστροφή εκεί που άξιζε να βρίσκεται όλα αυτά τα χρόνια. Και ας μην αρχίσουμε τις ωραιοποιήσεις της δικής μας τρέλας. Δεν κερδίσαμε τίποτα επειδή είμαστε "ψυχωμένοι". Το αντίθετο: χάσαμε επειδή κάποιοι περισσότερο ψυχωμένοι έκαναν οικονομική σκοτούρα και ξεχάσανε πως η ομάδα δεν είναι γκράφιτι στους δρόμους — είναι ανθρώπινοι αγωνιστές που τραυματίζονται στο γήπεδο και βγαίνουν τις επόμενες βδομάδες χωρίς κίνητρο επειδή η λύπη έγινε κουβέντα στο οικογενειακό τραπέζι. Εσείς μιλάνε για τίτλους σαν αυτοί ήτανε δικαίωμα γέννησης. Εγώ μιλώ για έναν τίτλο που δεν έχει καμία σχέση με ψεύτικα σλόγκαν. Τουλάχιστον βγάλτε ένα όπου η ομάδα δε θα βγάζει δάνεια κάθε χρόνο για να πληρώσει έναν κοστουμαρισμένο πλάσμα που δεν ξέρει από ποδόσφαιρο. Γιατί αλλιώς όλο αυτό το ξέσπασμα είναι μόνο η επόμενη ιστορία για τις μπίρες μετά τον αγώνα.

Ρε παιδιά ρε... αφήστε τώρα τα μεγάλα λόγια, πάμε λίγο σπίτι σας να πιούμε ένα τσικάλικο κι ας μου πείτε εσείς ποιος βγαζει πρωτος στο γήπεδο; Ούτε ένα γκολ δεν έβγαλες αυτο τον Οκτωβριο που το φτύσανε οι άλλοι δέκα χιλιάδες, η προηγούμενη χρονιά τι θυμάστε; Εμένα εκεί πέρα, στις ΠΑΕΚ Λαγκαδά, εκεί βρισκόμουν στις δεκαετίες που ξέραμε πως θ' ανέβουμε κι ας μας σέρνανε οι άλληδες σαν τζαμήδες! Τι λέτε τώρα εδώ να βγάλουμε ένα σλόγκαν σαν αυτοί των ανθρώπων που όταν βγάζουν μια ομάδα μόνο στις φωτογραφίες λες πως είναι ομάδα;; Αυτός ο τόπος εδώ και τριάντα χρόνια έχει μια ιστορία που δε γράφεται με τίτλους αλλά με αίμα στα γόνατα και δάκρυα στις κερκίδες! Θυμάστε εκείνο το Κύπελλο που πήρανε σιγά σιγά σαν ληστές;; Οι άλλοι είχανε όλα τα νούμερα, όλους τους πολύτιμους σκόρερς στις κατοχές, εμείς είχαμε ένα δωμάτιο μπουζουκιών στο πίσω μέρος του Σταδίου κι έναν προπονητή που μιλούσε σοβαρά για δύο πράγματα: discipline κι effort! Θέλετε πραγματικότητα;; Πάω να σας πω ένα. Την εποχή εκείνη, εκείνοι που έκαναν τις μεταγραφές τους έβγαιναν στις κερκίδες από την ίδια πόρτα με τους οπαδούς όταν έχανε η ομάδα. Δεν είχανε σουίτα πέντε χιλιάδων ευρώ να κάθονται εκεί πάνω σαν βασιλιάδες! Αυτοί οι ίδιοι οι άνθρωποι τώρα μας λένε πως είμαστε ψυχωμένοι όταν ζητάμε τίτλους;; Μακάρι και εγώ να γινόμουνε τόσο ψυχωμένος όσο εκείνος ο πρωθυπουργός που δαπάνησε μισό εκατομμύριο στους δικηγόρους του! Κι ύστερα αυτοί θυμώνονται όταν οι οπαδοί ζητάμε μεταγραφές;; Ρε παιδί μου, εδώ η μεταγραφή γίνεται όταν πάει κάποιος στον τραπεζίτη, όχι στο Instagram! Κάποτε λέγαμε "αύριο είμαστε πρωταθλητές" επειδή το αύριο είχε μέσα του κάποια αλήθεια, όχι επειδή φτιάξαμε ένα Instastory που τον είδε η γιαγιά σας στη Λάρισα! Κι αυτά τώρα που μιλάνε για "βιομήχανους"; αυτοί οι ίδιοι που ξέρουν καλά πως η βιομηχανία τους έχει πέντε δωματια, δύο τραπέζια γραφείου και έναν λογιστή που κάνει ντουντού! Εμείς εδώ δεν είμαστε βιομήχανοι, είμαστε οικογενεια! Οι βιομήχανοι κάνουν οικονομίες, εμείς εδώ κάνουμε... οικονομίες;; ρε μαζλούμιδες;; Πάω να σας πω τι κάνουμε εδώ: κλαίμε όταν χάνουμε κι γιορτάζουμε όταν κερδίζουμε! Αυτοί που ξέρουν τι είναι η ψυχή μιας ομάδας είναι αυτοί που έχουν βγει στους δρόμους με δικά τους λεφτά όταν η διοίκηση έφαγε το τσάι της ομάδας! Κι ύστερα αυτοί ανησυχούν για την εικόνα;; Την εικόνα;; Ρε φίλε μου, όταν η εικόνα μιας ομάδας είναι αυτή του λαγού που τρέχει πριν ακόμα αρχίσει ο αγώνας, τότε δεν περιμένουμε εικόνες—περιμένουμε τίτλους! Γιατί αλλιώς όλο αυτό είναι σαν να βλέπεις έναν γάτο να κουνάει την ουρά κι εσύ να λέγε πως κουνάει την ουρά επειδή μπορεί να κυνηγήσει! 🔥💪🔴😤💸

Για δες το τώρα αυτό το πράγμα σα ντουζίνα χρονιές στην ίδια κίνηση. Κάθε Σεπτέμβριο ξυπνάμε σαν πρώην εραστής που νομίζει πως αυτή τη φορά είναι διαφορετικά, βάζουμε τις κίτρινες σημαίες στο παράθυρο και περιμένουμε τους τίτλους σαν να είναι δικαίωμα μας επειδή φοράμε χρώματα τον Μάρτιο. Μα ποιοι τίτλοι; Αυτοί που όλοι ξέρουν πως δεν τους έχουμε ξαναδεί παρόλο που οι ίδιοι άνθρωποι λένε "αύριο γινόμαστε πρωταθλητές" κάθε Οκτώβριο; Κοιτάξτε εδώ πέρα: πριν από δεκαπέντε μέρες η "ομάδα των βιομηχάνων" έβγαλε μία δήλωση πιο γρήγορα από ότι έκανε τον Πάικ στον δεύτερο αγώνα της χρονιάς — "Ρε παιδιά, αυτή τη φορά τα κατάφερα!" Λες κι αν κάποιος γράψει three hundred sixty-five φορές "θα κερδίσουμε" μέσα στο χρόνο τότε την Πρωτοχρονιά του επόμενου φέρνει το τρόπαιο στον Πλατανιά. Μα όχι, εκείνοι οι ίδιοι βιομήχανοι φεύγουν μέσα σε δώδεκα μήνες κρατώντας τις υπογραφές όλων των παικτών — όχι επειδή τα κατάφεραν, επειδή την επόμενη χρονιά πρέπει πάλι να ξαναγίνουν οι ίδιοι τίτλοι στο λόγο κι εμείς πάλι οι ίδιοι ρομαντικοί που ξεχνούνε πως η ψυχή μιας ομάδας δεν είναι στα σλόγκαν αλλά στους 30 χιλιάδες που κλαίνε όταν χάνει η αγαπημένη τους. Κι εσείς μου λέτε για εξωπραγματικό λεκτικό; Ούτε στο βινύλιο δε γράφονταν συνέχεια οι ίδιες ιστορίες χωρίς μουσική κανάλα — εδώ όμως εμείς δεν τραγουδάμε καν μιαν ωδή, απλώς βγάζουμε μια ανακοίνωση κάθε Οκτώβριο σαν να την διαβάζει η ίδια γιαγιά στο κουκούτσι της Λάρισας. Αλήθεια τώρα, όταν το Κύπελλο πήρε η ομάδα εκείνου του χάρτινου γηπέδου πριν από είκοσι χρόνια, ποιος είχε κάνει φιλοσοφία; Μα η ίδια ιστορία λέει πως εκείνοι οι παλιοί στέκονταν στις κερκίδες χωρίς εγκαταστάσεις, χωρίς τίποτα — μόνο με αυτό που είχε μάθει ο προπονητής στο στρατό: discipline κι effort. Κι εμείς σήμερα στεκόμαστε εδώ και μιλάμε για "εικόνα", για "βιομηχανίες" που έχουνε πιο πολλά δωμάτια γραφείου από χώρο προπόνησης, ενώ η πραγματικότητα είναι πως η ομάδα εκείνη σήκωσε το τρόπαιο επειδή ξέραγε πως ο αγώνας αρχίζει από την πόρτα των αποδυτηρίων — όχι επειδή κάποιος έκανε ένα ωραίο Instastory. Μα εδώ το πρόβλημα δεν είναι οι τίτλοι αυτοί καθαυτοί — είναι πως εμείς τους περιμένουμε σα να είναι τελετουργία, σα να έχουμε αγοράσει εισιτήριο στον κινηματογράφο για την ίδια ταινία τρίτη φορά φέτος. Γιατί ενώ οι άλλοι κάνουν οικονομίες, εμείς εδώ κάνουμε οικονομίες σα ν' αγοράζουμε εισιτήριο για έναν αγώνα που δεν έχει αποτέλεσμα ακόμα γραμμένο πάνω στο δελτίο.

τι πάλι τώρα αυτο το πάθιο ρε φίλοι μου, σαν αυτές τις δεκαετίες που ξυπνάω κάθε πρωί και βλέπω το ίδιο φαινόμενο σα να περιμένω τον καφέ μου να ζεσταθεί αλλά εκείνος κοιμάται ακόμα; γιατί λες και κάποιος έχει βάλει το σύστημα των αγώνων να τρέχει στον αυτόματο πιλότο και εμείς εδώ σαν τους ωραίους τυφλοπόντικες πιάνουμε διαλείμματα μόνο όταν κάποιος χτυπήσει δυνατά πάνω στο τύμπανο! τα παλιά τα χρόνια λοιπόν — ας μην πούμε παραμύθια τώρα — είχαμε κι εμείς τους τίτλους μας, ναι, δεν έγιναν όλα με τραγούδια και φωτογραφίες γκουρμέ στο facebook. εκείνοι οι άνθρωποι εκεί πάνω στα γραφεία κάθονταν σα δημόσιοι υπάλληλοι την ημέρα της μετάθεσης, όχι σα εφοπλιστές που άλλαζαν εθνικότητα τη σημαία όσοι ζητάνε δάνειο στην Κύπρο. και ξέραγαν πολύ καλά πως ένας τίτλος δεν τρώγεται σαν σουβλάκι στις Πλατείες — γίνεται όταν κάποιος έχει βγάλει από το μυαλό του πως η ομάδα πρέπει να υπάρχουνε πολλές φορές στις ταινίες που τους δίνουνε οι αντίπαλοι επειδή αυτοί εκείνοι θυμούνται πως είμαστε οκτακοσιακοί πρωταθλητές στη μνήμη τους. τώρα τι γίνεται; ξεσπάμε όλοι σα να περιμένουμε το τελευταίο τσάι πριν κλείσει ο κάβος! εδώ έχουμε μια διοίκηση που κάθε Σεπτέμβρη βγάζει ανακοινώσεις πιο γρήγορα από όσο εκείνοι οι ρεπόρτερ των τοπικών καναλιών όταν διαρρέει νερό από τη στέγη του σπιτιού τους. κι ύστερα στις εκλογές λένε πως θέλουνε τίτλους — ποιον τίτλο ρε παιδιά; αυτόν που ζητιανεύουμε σα να περιμένουμε τη βοήθεια της πολιτείας επειδή κάποιοι αγοράζουνε γκολ στο σούπερ μάρκετ; και μην αρχίσουμε τώρα τις φιλοσοφίες γιατί εγώ θυμάμαι μια εποχή που οι βιομήχανοι — αλήθεια βιομήχανοι αυτοί εκεί — βγήκαν στις κερκίδες όταν έχασε η ομάδα κι έλεγαν "εμείς φταίμε, εμείς ξεκινήσαμε αυτό". σήμερα βγάζουνε δήλωση σα να γράφουνε επιστολή πρότασης γάμου προς τους νικητές κι ύστερα όταν χάνουνε σβήνουν σα τους ανέμους τους τίτλους που είχανε ξεστομίσει τρεις μέρες πριν. εγώ όμως τι να πω; ότι πρέπει να βγάλουμε εξωπραγματικό λεκτικό; ας αφήσουμε τα μεγάλα λόγια στο τσιμέντο των στίβων εκείνων όπου κάποτε αγωνιζότανε ένας Κάκκουλας που έκανε τρία γκολ σε έναν αγώνα κι έφευγε μόνος του σα να πήγαινε για δουλειά στη δεύτερη βάρδια. εμείς εδώ χρειαζόμαστε μια ομάδα που όταν της λένε "θα κερδίσουμε" απαντάει όχι με ανακοίνωση αλλά με αποτέλεσμα — σα να σου λένε "θα φτιάξουμε ψωμί στο σπίτι" και αντί να βγάλεις μια φωτογραφία του ψωμιού βγάζεις μια κουταλιά αλεύρι στα χέρια σου.

Ρε τώρα τι ζητάτε βρε παιδιά;; Να βγάλουμε εξωπραγματικό λεκτικό σαν αυτούς τους τσέτες της Λάρισας που βάζουνε τίτλο στην ταινία πριν καν βγει το πρώτο πλάνο;; Να σεργιανίσουμε στους δρόμους κρατώντας πλακάτ με σλόγκαν "αύριο πρωταθλητές" ενώ σήμερα η ομάδα σκοτώνεται στη διαδρομή;; Ρε συγχωρέστε με αλλά αυτοί εδώ δεν είναι τίτλοι — αυτοί είναι ΜΥΘΟΙ! Κι όμως εσείς όλοι σιγά σιγά γίνεται μύθοι μέσα σ' αυτή τη μπουρδέλα! Τρεις φορές Κύπελλο;; Να προσέχετε τι λέτε ρε ψυχή μου — τρεις φορές το έκαναν οι άλλοι, εμείς τι;; Την τρίτη φορά εμείς περάσαμε από εισιτήριο σα να πήγαινε κανείς στον κινηματογράφο να δει τ' ίδια δυο βιντεάκια! Και βγάζουμε στόχο τους τίτλους;; Μα ποιοι τίτλοι;; Αυτοί που τους ψάχνουμε στις επίσημες ανακοινώσεις σα να είναι χαμένοι στις κερκίδες;; Μα πότε τελικά έγινε ο τίτλος; Κι ας μην αρχίζουμε για τις διοικήσεις αυτές που κάθε Σεπτέμβρη μας βγάζουνε ανακοίνωση πιο δυνατή από τον Παναθηναϊκό στις δικές του καλές εποχές! Εδώ οι ίδιοι οι παλιοί μας είπαν πως η διοίκηση βγήκε στις κερκίδες όταν έχασε η ομάδα — σήμερα βγάζουν δήλωση σα να ζητάνε συγνώμη επειδή ξέχασαν να βάψουν το γήπεδο κίτρινο! Και ύστερα αυτοί λένε πως θέλουν τίτλους;; Μα που είναι αυτοί οι τίτλοι;; Στις αγκαλιές των διοικούμενων;; Στη μνήμη εκείνων που ζούνε ακόμα σ' ένα χωριό σα να ήτανε από άλλη εποχή;; Στη δικιά μας τρέλα όταν τραγουδάμε στις κερκίδες;; Ή μήπως αυτοί οι τίτλοι υπάρχουν μόνο στις στήλες των τοπικών εφημερίδων που ξεχνάνε πάντα τον επόμενο αγώνα; Κι εσείς μου λέτε εξωπραγματικό λεκτικό;; Μα τι θέλετε;; Να βγάλουμε έναν τίτλο τόσο μεγάλο που να χωράει στις σημαίες μας;; Να βγάλουμε μία ανακοίνωση τόσο δυνατή ώστε η Κυβέρνηση να μας προσφέρει δάνειο;; Ρε παιδί μου, η ομάδα μας δεν χρειάζεται τίτλους — χρειάζεται αιτίες! Αιτίες να σηκωθεί η Κρήτη κι η Θεσσαλονίκη, αιτίες να βγάλει η ομάδα έναν αγώνα που δε σέρνει μπουζούκι στις κερκίδες! Γιατί όσοι είχανε τίτλους αυτοί δε βγήκαν από ανακοινώσεις — βγήκαν από αγωνιστές που τρέχανε σα τρελοί στο γήπεδο, όχι σα να πήγαιναν στη δεύτερη βάρδια της δουλειάς! Κι ύστερα αυτοί ανησυχούν για την εικόνα;; Την εικόνα;; Μα τι εικόνα;; Αυτή που είδαμε πέρσι όταν η ομάδα έκανε τρία γκολ στο τελευταίο δεκάλεπτο επειδή κάποιος ξύπνησε μέσα του και αποφάσισε πως δεν πάει αλλιώς;; Ή αυτή που είδαμε σήμερα όταν η ομάδα ξεκίνησε δυνατά κι ύστερα έγινε η ίδια ιστορία;; Την εικόνα την κάνουν αυτοί εκεί πάνω στα γραφεία — εμείς κάνουμε αγωνιστές! Αυτοί ετοιμάζουνε μία ανακοίνωση, εμείς ετοιμάζουμε μία ομάδα! Κι λοιπόν;; Να βγάλουμε εξωπραγματικό λεκτικό;; Μα δεν έχει σημασία τι βγάλουμε! Αυτό που έχει σημασία είναι τι κάνουμε! Να κάνουμε μία ομάδα που όταν τη λένε "ΟΦΗ" κανείς δεν σηκώνει αυτόν τον τίτλο σα να κάνει μία χειρονομία τύπου "τώρα γίνεται"! Να κάνουμε μία ομάδα που όταν βγάλει έναν τίτλο, να μην τον βγάλει επειδή κάποιος έκανε μία ωραία ανακοίνωση, αλλά επειδή κάποιος έκανε έναν αγώνα που τον θυμόμαστε χρόνια μετά! Και τέλος μια ευχή: Να μην ξεχάσουμε ποτέ πως η ομάδα μας δεν είναι τίτλοι — είναι αίμα! Αίμα στις κερκίδες, αίμα στους δρόμους, αίμα στα γόνατα όταν χάνουμε! Γιατί όσοι ξεχνάνε αυτό το αίμα, αυτοί είναι αυτοί που τελικά χάνουν και τους τίτλους... κι ακόμα παραπάνω! 🔴💪🔥

τι πήγαινες τώρα και με βάζεις σ' αυτές τις ιστορίες των άλλων σα να είμαι κάτι ξεχωριστό; εγώ είμαι ο πιο τυχερός άνθρωπος του Βόλου — όχι επειδή βλέπω πολλά ματς εγώ, αλλά επειδή εκεί που όσοι άλλωστε λένε πως η ΟΦΗ έχει μόνο έναν τίτλο στις δεκαετίες του ΄70, εγώ θυμάμαι πως το 1988 στον αγώνα εκείνον στην Τούμπα έγιναν τρεις κόκκινες κάρτες μέσα σε δέκα λεπτά κι εγώ στέκω στη γωνία βγάζοντας την ουίσκι μου σα ν' αργοσβήνω — γιατί αυτοί εκεί πάνω στο γήπεδο έκαναν κάθε τόσο κάποια σπουδή που τα λόγια δεν μπορούσανε να την πιάσουνε! και τώρα λέτε πως θέλουμε τίτλους σα να είναι κάτι καινούριο; παιδιά μου, εδώ έχουμε ιστορίες που ξεκινάνε από τότε που αυτοί οι διοικούμενοι ακόμα δεν είχανε γεννηθεί καν! τον Μάιο του ’96 όταν βγήκαμε στη Γ’ Εθνική επειδή κάποιος έκανε οικονομίες πάνω στους τραυματίες, εγώ στέκω στις κερκίδες χωρίς λούστρα και βλέπω έναν προπονητή σα στρατωμένο — τον Στέλιο Γιωργακίδη εκείνον — να φωνάζει στους παίκτες σα να τους βγάζει από τον τάφο τους. τρεις μήνες αργότερα εκείνοι οι ίδιοι παίκτες κράτησαν το νερό στα δόντια τους σ' ένα πρωτάθλημα όπου όλοι άλλοι σκοντάφτανε πάνω στα δικά τους λάθη! κι εγώ εκεί βλέπω τον τίτλο σα να τον φτιάχνει η ομάδα κι όχι κάποιος που φοράει γυαλιά ηλίου τον Σεπτέμβρη! τώρα λοιπόν μου λέτε πως πρέπει να βγάλουμε εξωπραγματικό λεκτικό σα να είναι απαραίτητο επειδή το αποτέλεσμα δεν έρχεται; τι άλλο περιμένετε; μην ξεχνάτε πως εμείς εδώ στην τοπική κατηγορία κάποτε λέγαμε «αύριο πρωταθλητές» επειδή αύριο είχε μέσα του έναν αγώνα που ξεκινούσε στις τρεις το απόγευμα — όχι επειδή βγάλαμε μία ανακοίνωση σα να είμαστε πολιτικοί συγκεντρώσεις! εκείνοι εκείνοι οι παλιοί κέρδισαν αυτούς τους τίτλους επειδή πήγαιναν στον αγώνα σα να πάνε στον πόλεμο: δίχως ηλεκτρονικές συσκευές, δίχως αυτοσχεδιασμούς στις κλειστές αίθουσες — μόνο με αυτά που είχανε στο κεφάλι και στα πόδια! και σήμερα; σήμερα λένε πως θέλουνε τίτλους αυτοί εκεί πάνω; μα τι τίτλους θέλουνε; αυτούς που τους ψάχνουνε σα να είναι ένα γκράφιτι στους δρόμους; εκείνοι εκείνοι οι βιομήχανοι μιλάνε για «εικόνα» όταν η ομάδα μπαίνει στους αγώνες σα να πάει σε γάμο χωρίς νύφη! εγώ θυμάμαι όταν η διοίκηση εδώ έκανε οικονομίες πάνω στους τραυματίες κι έβγαλε ανακοίνωση πως «η ομάδα θέλει τίτλους» — μετά από τρεις μήνες όμως εκείνοι ίδιοι έκαναν ξεπούλημα στους πρωταγωνιστές επειδή κάποιος δεν είχε κάνει τον υπολογισμό του δανείου! και τώρα εμείς εδώ σαν τους ωραίους τυφλοπόντικες βγάζουμε σλόγκαν σα να είναι τίτλοι αυτοί; ποιος θυμάται πως το Κύπελλο το πήρανε εκείνοι εκείνοι οι άγνωστοι τύπoι στις κερκίδες επειδή έκαναν μία κίνησή τους σα στρατιώτες; όχι επειδή κάποιος έκανε μία ωραία φωτογραφία με χρώματα! εγώ έτσι το βλέπω: είμαστε μία ομάδα που όταν χάνουμε τραγουδάμε δυνατά, όταν κερδίζουμε κλαίμε δυνατά — κι αυτό είναι τίτλος! αυτό είναι ιστορία! αυτά τα πράγματα δεν γράφονται σ' ανακοινώσεις, γράφονται σ' αυτά που ζούμε εδώ κάτω στις κερκίδες! κι ύστερα αυτοί εκεί πάνω λένε πως θέλουν τίτλους; ας βγάλουνε μία ομάδα που δε θα κάνει οικονομίες πάνω στους τραυματίες, ας βγάλουνε ένα οικονομικό σχέδιο που δε θα γίνεται λόγος γι' αυτό στις κερκίδες! γιατί μέχρι τότε αυτά τα μεγάλα λόγια είναι σα να βγάζεις ψωμί σ' ένα αρτοποιείο κι ύστερα να του βάζεις ζάχαρη επειδή ξέχασες το αλάτι! και τέλος, ένα πράγμα: εγώ τον τελευταίο τίτλο που θυμάμαι πραγματικά τον πήραμε σιωπηλά — όχι επειδή βγάλαμε ανακοίνωση, αλλά επειδή εκείνος ο αγώνας ήτανε σα να τον πήραμε σπίτι μας σα να ήτανε κάτι δικό μας! κι έτσι πρέπει να γίνουν όλα αυτά: σιωπηλά, δυνατά, χωρίς φιλοσοφίες — μόνο αγώνας! μόνο αποτελέσματα! κι ύστερα ας βγάλουμε όσο τίτλους θέλουμε — αυτοί που έχουνε μέσα τους αίμα, όχι ανακοινώσεις! 🔴💥

Ρε παιδιά, ελάτε λίγο στα σοβαρά τώρα. Θυμάστε εκείνο το Σάββατο στο ΟΑΚΑ πριν από δύο χρόνια; Οκτώβρης του ’22, η ομάδα πήγε εκεί σα να πάει για έναν φιλικό αγώνα γιατί "δεν είχε τίποτα άλλο να χάσει" σύμφωνα με τον τύπο. Κι όμως βγήκανε εκεί στο γήπεδο σαν στρατιώτες — όχι επειδή είχανε κίτρινες σημαίες στις μασχάλες τους, αλλά επειδή τους είχανε πει πως εκείνος ο αγώνας ήταν η αρχή μιας χρονιάς που έπρεπε ν' αλλάξει. Και άλλαξε: όχι σα να βγήκε ανακοίνωση πως "αύριο γινόμαστε πρωταθλητές", αλλά σα να βγήκε ένας τίτλος από τα πόδια των παικτών εκείνους στους οποίους κανείς δεν είχε δώσει ούτε στιγμή! Κι ύστερα αυτοί εκεί πάνω λένε πως πρέπει να βγάλουμε εξωπραγματικό λεκτικό; Γιατί; Για να γίνουμε σαν τους υπόλοιπους που βγάζουνε ανακοινώσεις σα πολιτικές συγκεντρώσεις και ξεχνάνε πως η ομάδα χρειάζεται κάτι παραπάνω από φωτογραφίες; Εσείς δουλεύατε εκεί εκείνο το Σάββατο; Εγώ ήμουν εκεί κάτω στις κερκίδες με δικά μου λεφτά για το εισιτήριο, όχι σα να πήγαινα σε συναυλία. Κι όταν είδα εκείνον τον μέσο να σηκώνεται ξανά μετά από δεύτερη επέμβαση μέσα στην ίδια χρονιά, τότε κατάλαβα πως οι τίτλοι δεν βγαίνουνε από ανακοινώσεις — βγαίνουνε όταν κάποιος ξεχνάει πως μπορεί ν' αρρωστήσει και πάει για δουλειά σα να μην είχε κουραστεί ποτέ. Κι αυτό χρειάζεται σήμερα: όχι μεγάλα λόγια, όχι πλακάτ στους δρόμους — χρειάζεται μία ομάδα που όταν βγει εκεί πέρα δε θα σηκώνει την κουβέντα "αύριο", αλλά το γκολ που αποφασίζει ένα αποτέλεσμα!

Αλήθεια, αυτή η συζήτηση για τίτλους και λεκτικά είναι σα να βλέπεις κάποιον να τουρτουρίζει στο λιμάνι τις ώρες που οι άλλοι τρώνε ζεστή σούπα. Δέκα χρόνια εγώ στις κερκίδες του Γεντί Κουλέ, κι εκείνες οι φωνές όταν η ομάδα έκανε το ξεκίνημα σα να τραβούσε το τραίνο από το γκρέμισμα. Γιατί; Γιατί βγήκε μία ανακοίνωση "τίτλοι μέσα στη χρονιά"; Ούτε λόγος! Βγήκε ένας αγώνας σα ζητούμενο, όχι σα υπόσχεση. Αυτό που μου έκαναν εντύπωση δεν ήταν αυτά που λέγονταν στις κηρύξεις του Σεπτέμβρη, αλλά εκείνο το βράδυ τον Μάρτιο στο Ηράκλειο όταν η ομάδα είχε ήδη χάσει τρεις φορές στην αρχή κι ύστερα πήρε τρία γκολ μέσα σε είκοσι λεπτά επειδή κάποιοι αποφάσισαν πως δε χωρούσαν άλλες ήττες στις μνήμες τους. Εκείνη την ώρα δεν χρειαζόταν σλόγκαν — χρειαζόταν ένα γκολ σα ν' άνοιξε το παράθυρο στους τίτλους που είχανε κλειδώσει οι ίδιοι πάνω στο βουνό της αμφιβολίας. Και τώρα λοιπόν αυτά τα μεγάλα λόγια για εξωπραγματικά λεκτικά; Μα τι βγάζουμε εμείς τελικά; Μία φορά στο τοπικό πρωτάθλημα πριν καν γεννηθεί το Instastory, εκείνοι οι ίδιοι άνθρωποι με τις κίτρινες σημαίες είχανε ήδη αποφασίσει πως η ομάδα έπρεπε να υπάρχουνε εκεί στις αγκαλιές των πρωταθλητών — όχι επειδή περίμεναν ανακοίνωση, αλλά επειδή είχανε δει έναν αγώνα όπου η ψυχή κέρδισε πριν καν σκοραριστεί τυπικά το αποτέλεσμα. Κι αυτή είναι η διαφορά: εμείς εδώ κάνουμε τίτλους επειδή κάποιος αποφάσισε να παίξει σα πρωταθλητής — όχι επειδή κάποιος βγάλει μία ανακοίνωση σα πολιτική συγκέντρωση. Αυτό είναι το μυστικό που χάνουνε αυτοί εκεί πάνω στα γραφεία όταν σέρνονται στις δικές τους διοικητικές σειρές αντί να στέκονται στις δικές μας κερκίδες.

Μα ξέρετε τι κάναμε χτες βράδυ στις πλατείες; Βγήκαμε με κάποια γιορτινά κομμάτια, βγάλαμε το κρύο της νύχτας σαν να ήτανε άνοιξη κι ύστερα κατέβασα μέσα μου έναν τίτλο που δεν τον είχα ξαναδεί γραμμένο εκεί που του έπρεπε — όχι στη δημόσια ανακοίνωση, εκεί όπου ο κάθε βιομήχανος φτιάχνει το δικό του επιτυχημένο μύθο σα μπουκάλι δροσίστικο ακόμα και όταν είναι χάλια το περιεχόμενό του. Κι όταν το είπα στο αμάξι του νικητή εκείνου αγώνα πριν από χρόνια, αυτός με κοίταξε σα να του μιλώ σ' άλλη γλώσσα: «Παιδί μου, εμείς δεν φτιάχνουμε τίτλους μ' ανακοινώσεις, τους ζούμε σαν αγώνα· κι όταν τελειώσει, τότε βγάζουμε το τραγούδι μας.» Εκείνος είχε κάνει δύο γκολ εκείνο το απόγευμα στα δύσκολα γήπεδα της Κρήτης κι εγώ εκεί κράτησα το νερό στα δόντια μου πιο σφιχτά από όσο κρατάνε οι βιομήχανοι την οικονομική τους κρίση. Τώρα λοιπόν αυτοί εκεί πάνω λένε πως πρέπει να βγάλουμε εξωπραγματικό λεκτικό σα να είναι τελευταία λύση· εγώ λέω πως πρέπει να βγάλουμε μία ομάδα που όταν βγει στους αγώνες δε θα σκέφτεται καν για βραβείο — μόνο για νίκη σα αυτή να ήτανε το τελευταίο πιάτο φαγητού μιας οικογένειας. Γιατί εμείς εδώ ξέρουμε κάτι που αυτοί εκεί πάνω νομίζουν πως είναι μόνο facebook stories: ο τίτλος δεν είναι εκεί για να γράφεται σ' ανακοίνωση, είναι εκεί για να τραγουδιέται στις κερκίδες όταν η ομάδα τελειώσει τον αγώνα σα να είχε μόλις γίνει πρωταθλητής επί τρία λεπτά. Κι αυτό είναι αυτό που χρειάζεται σήμερα· όχι μεγάλοι λόγοι σα πολιτικοί υποψήφιοι, όχι πλακάτ στους δρόμους σα νέο αγαπημένο τραγούδι του Γιώργου Γιαννίδη· χρειάζεται μία ομάδα που όταν μπει στο γήπεδο, όλοι αυτοί οι βιομήχανοι εκεί πάνω στα γραφεία να ντρέπονται επειδή ακόμη κι αυτοί δεν είχανε βγάλει ούτε μία ανακοίνωση τόσο δυνατή όσο εκείνο το πρώτο γκολ. Κι ύστερα αυτοί λένε πως θέλουν τίτλους; Μα αυτοί που κάνουν οικονομίες πάνω στους τραυματίες δε μπορούν να ζητήσουν τίτλους περισσότερο από όσο μπορεί ένας ψαράς να ζητήσει ψάρι από μία ξεραμένη θάλασσα. Αυτοί εκεί πάνω θέλουν εικόνα· εμείς θέλουμε αιτία. Αυτοί θέλουν ανακοίνωση· εμείς θέλουμε αγώνα. Κι όταν τελειώσει η χρονιά κι εμείς κρατάμε ακόμη τα κίτρινα χρώματα σ' αυτά τα ίδια ρούχα που φοράγαμε όταν λέγαμε «αύριο γινόμαστε πρωταθλητές», εκείνοι εκεί πάνω σιωπούν επειδή κατάλαβαν πως ο τίτλος δεν ήταν ποτέ εκεί στο λόγο· ήταν εκεί στα πόδια των παικτών εκείνων που έκαναν τις κινήσεις σα στρατιώτες ενώ οι ίδιοι εκείνοι βγάζανε ανακοινώσεις σα να τρέφονταν με τίτλους όπως άλλα πράγματα τρέφονται με κορώνες. Κι εσείς, ρε συγχωρέστε με, βγάλτε μία σημαία που δε σας ακολουθεί σα σλόγκαν, αλλά σα τραγούδι που βγαίνει από μέσα σας όταν η ομάδα σκοράρει· εκεί που κάποιος άλλος κάνει ανακοίνωση, εμείς κάνουμε αποτέλεσμα. Γιατί οι τίτλοι δεν υπάρχουν στη στήλη των εφημερίδων — υπάρχουν εκεί όπου η ψυχή της ομάδας γίνεται τραγούδι κι οι αντίπαλοι χάνουν την ανάσα τους σα να μην είχανε ξαναδεί κίτρινο χρώμα ποτέ. 🔴🔥💥

Ποτέ δεν ξέχασα εκείνο το Σάββατο πριν από δεκαπέντε χρόνια στον Βόλο όταν η ομάδα μπήκε στο γήπεδο σα να πήγαινε για πόλεμο — όχι επειδή είχανε κάποια ανακοίνωση "τίτλοι μέσα στη χρονιά", αλλά επειδή βγήκε ένας τύπος από την κερκίδα, ένας γέρος εκεί με τα κίτρινα γάντια του από τις δεκαετίες του '60, και φώναξε στον προπονητή «Ρε Γιώργο, εσύ κάνε τους παίκτες σα στρατιώτες κι εγώ σηκώνω τη σημαία όταν γίνει αυτό!» Κι εκείνος ο αγώνας τελείωσε σα νίκη σα να είχε κερδίσει το πρωτάθλημα εκείνη την ώρα. Τρεις μέρες αργότερα η εφημερίδα έγραφε για "παράξενη επιτυχία", σα να ήτανε τυχαίο. Μα εμείς εκεί στο γήπεδο ξέραμε πως αυτό ήταν αποτέλεσμα μίας κίνησης που ξεκίνησε από μία κραυγή στις κερκίδες, όχι από μία ανακοίνωση. Τώρα λοιπόν εμείς ζητάμε εξωπραγματικό λεκτικό σα να είναι ο στόχος; Μα τι άλλο βγάζουμε εμείς παρά φράσεις σα ν' αγοράζουμε ψέματα στο σούπερ μάρκετ; Αυτοί εκεί πάνω βγάζουνε ανακοινώσεις σα να γράφουνε μία επιστολή στον Άγιο Βασίλη κάθε Σεπτέμβρη κι ύστερα ξεχνάνε πως η ομάδα χρειάζεται κάτι παραπάνω από λέξεις στις στήλες. Εγώ θυμάμαι έναν αγώνα τον Μάιο του '08 όταν η ομάδα έπρεπε ν' ανέβει κατηγορία σα να είχε ξοδέψει όλο το θάρρος της στους προηγούμενους μήνες. Εκείνος ο αγώνας ξεκίνησε σα να πηγαίναμε για νεκροτομή — όχι επειδή υπήρχε κάποιο μεγάλο σχέδιο, αλλά επειδή κάποιοι αποφάσισαν πως η αλλαγή ξεκινάει εκεί που οι υπόλοιποι βλέπουνε μόνο τέρματα. Τέσσερα γκολ σε είκοσι λεπτά, τίτλος σιωπηλός σα ν' άνοιξανε ένα παράθυρο σ' έναν σκοτεινό τοίχο· κανείς δε βγήκε μετά για ανακοίνωση, κανείς δε χρειαζόταν. Εκείνοι εκείνοι οι παλιοί κέρδισαν αυτόν τον τίτλο επειδή είχανε δει πως η ομάδα δε χρειάζεται τίτλους στις ανακοινώσεις — χρειάζεται αγώνα στα γόνατα, ξεχνώντας πως υπήρξαν τραυματισμένοι ήρθανε εκεί για άλλη μία φορά. Και σήμερα λοιπόν αυτά τα μεγάλα λόγια; Αυτοί εκεί πάνω βγάζουνε ανακοινώσεις σα πολιτικοί υπόσχεσης κι εμείς εδώ στις πλατείες βγάζουμε τραγούδια σα να τραγουδάμε για έναν τίτλο που ακόμη δεν έχει γραφτεί επίσημα πουθενά εκτός από τις κηλίδες κίτρινου χρώματος στις φανέλες εκείνων που έκαναν εκείνες τις κινήσεις. Μα τι θέλουνε τελικά αυτοί; Να γίνουμε σαν αυτούς τους τσέτες της Λάρισας που βγάζουνε τίτλους στις ταινίες πριν βγει το πρώτο πλάνο; Να σεργιανίσουμε στους δρόμους κρατώντας πλακάτ με σλόγκαν σα να είναι τίτλοι οι ίδιοι αυτοί οι πλαστικοί; Ακούστε όμως αυτό: εδώ στην κερκίδα του Γεντί Κουλέ κάποτε στέκονταν ένας τύπος με ένα τσιγάρο σβησμένο στο χείλος του στόματος κάθε φορά που η ομάδα χρειαζόταν έναν αγώνα που δεν υπήρχε στη σύνθεση του προγραμματισμού. Αυτός εκεί πέθαινε αργά σ' εκείνες τις κερκίδες, μα όταν η ομάδα έκανε το πρώτο γκολ εκείνος ήταν πρώτος στη σειρά να φωνάξει σα να έκανε η ψυχή του έναν αγώνα μόνη της. Κι όταν τελείωσε η χρονιά εκείνος ο αγώνας ήταν εκεί — όχι σ' ανακοίνωση, αλλά σ' εκείνον τον πυρετό στις φωνές της κερκίδας όταν κάποιος σηκώνει το κίτρινο χρώμα σα σημάδι ότι κάποιος εκεί μέσα έκανε μία κίνηση σα στρατιώτης ενώ οι άλλοι βγάζανε ανακοινώσεις σα πολιτικές συγκεντρώσεις. Αυτό λοιπόν χρειαζόμαστε σήμερα: όχι μεγάλους λόγους σα να γράφουμε ιστορία στις ανακοινώσεις, αλλά μία ομάδα που όταν μπει στο γήπεδο οι αντίπαλοι να ντρέπονται επειδή κανείς τους δε βγήκε εκεί για ν' ακολουθήσει τους τίτλους — αυτοί έπρεπε ν' ακολουθήσουνε την ομάδα εκεί που αυτή αγωνίζεται. Και ύστερα όταν γίνει ο αγώνας, όταν η ομάδα κερδίσει εκείνον τον αγώνα σα να ήτανε πρωταθλητής επί δέκα λεπτά, τότε αυτοί εκεί πάνω μπορεί ν' ανοίξουνε την επόμενη ανακοίνωσή τους σα να γράφουνε μία επιστολή συγγνώμης στον Άγιο Βασίλη επειδή φέτος δεν κατάφεραν καν να αγοράσουνε ψεύτικο χιόνι για το γήπεδο.