Μετά την αποχώρηση του σημαντικότερου χορηγού την ομάδα να σπάει οικονομικά ή σιγά σιγά…

Εεεε εσύ εδώ μιλάς σα να είσαι ο τελευταίος που αισθάνεται τον ΟΦΗ σαν δικό του σπίτι κι όχι σαν μπλουζάκι καιρού; Τι αυτά τα ξερόλαδικινα μετά από δεκαπέντε χρόνια; Οι ιστορίες δεν γράφονται από αυτούς που κάθονται αναλλοίωτοι στους πάγους της μνήμης. Αν όλα ήταν τόσο ρόδινα, τότε γιατί χρειαζόμασταν τον χορηγό σαν σωσίβιο εδώ και χρόνια; Γιατί οι κερματοδέκτες των εισιτηρίων στέλνουν μόνο ρέστα κι όχι κέρδη; Βλέπω εδώ τον βλαστούρι αυτό να λέει πως εμείς γιορτάζουμε στους δρόμους ενώ αυτοί κάνουν βόλτες στα VIP. Ναι, αλήθεια— πόσα εισιτήρια έχει πουλήσει η ομάδα φέτος στους εκατό πρώτους αγώνες πρωταθλήματος; Ή ακόμα καλύτερα: ποια ομάδα της κατηγορίας έχει χειρότερη κίνηση στα πιτσιρίκια του γηπέδου εκτός από εμάς; Τα νούμερα μπορεί να μην είναι του Suarez της εποχής, αλλά υπάρχουν και λένε μια ιστορία χωρίς γλυκόζη. Και για το αυτοδύναμοι; Αυτοδύναμοι σα δάσος χωρίς νερό;; Εσείς που πιστεύετε πως η τοπική οικονομία θα γίνει ξαφνικά ισοδύναμη των εκατομμυρίων των ξένων δικαιόχρηση, δείξτε μου τις υπογραφές των εμπόρων του κέντρου. Αυτοί ακόμα μιλούν για την ομάδα όσο για ένα αγγουροσαλάτα στις βιτρίνες τους—μόνο όταν υπάρχουν φιέστες κι όχι σαν υποχρέωση. Η ομάδα είναι αυτοδύναμη όσο ένα σπίτι χωρίς υποθήκες όταν ο ιδιοκτήτης τρώει νερό βρύσης επειδή η επιχείρηση έπεσε. Το ζήτημα εδώ δεν είναι χορηγός ή όχι χορηγός. Είναι εσύ εδώ πραγματικά ανησυχείς για το χρώμα του νήματος ή μόνο για το πώς χάνει η ομάδα όταν ο όμιλος δεν μαζεύει λεφτά; Γιατί όσο υπάρχουν εύκολες αποδράσεις στο "μακάρι", κανείς δεν παίρνει φωτιά στον πάγκο όταν η ομάδα σέρνεται στα γήπεδα σαν ξυπόλητος στους πάγους.

ρε βρε Τάσσο μου ρε 😂🔥 τι θέλεις τώρα να πούμε;; Μας έφυγε ο μεγάλος χορηγός και εμείς σηκωθήκαμε όρθιοι σαν μαρμάρινοι γίγαντες;; Μακάρι να ‘ταν τόσο απλό ρε… Ξέρεις τι ακούς τώρα;; "Πάλι αυτοί οι δικοί μας που κλαίνε γιατί δεν έχουν ξένο τραπεζικό λογαριασμό να τους σώσει" 😤 Γιατί αλήθεια;; Εμείς εδώ έχουμε την ομάδα σαν δεύτερη οικογένεια — όσο δύσκολο κι αν είναι — κι αυτοί μιλούν σα να πρόκειται για ένα συμπαίκτη τους στα FIFA;; Κοίταξε το γήπεδο τις Κυριακές ρε!!! Κάτι γίνεται εκεί μέσα που δεν μπορούν να καταλάβουν όσοι κάθονται στις πολυθρόνες τους στα VIP 💪🔴 Πώς λες;; Αυτοί οι δρόμοι μας δε μιλάνε για συμμετοχή;; Αυτοί δε στέλνουν το message ότι η ομάδα είναι εδώ για ν’ αλλάξει lives;; Σιγά τα εισιτήρια βρε::: εγώ σήμερα μιλούσα με τον κύριο του ψαροπούλα στο Βαφειακό — λέει βάζει 500€ τον χρόνο μόνο από τις φανέλες που πουλάει στην πόρτα του. ΚΑΙ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΜΟΝΟΣ ΤΟΥ!!! Και τώρα λες εσύ::: "πού τα νούμερα;";; Μα δε βλέπεις;; Τα νούμερα είναι στις ψυχές αυτών των ανθρώπων που μαζεύονται στις εξέδρες χωρίς να παραπονιούνται, που δίνουν όλα τους ακόμη κι όταν η ομάδα κάνει αγώνα ανοίγματος σα γκολφ;; Αυτοί οι άνθρωποι δεν θέλουν backstage — θέλουν αληθινό πάθος. Ναι, η οικονομία τραβάει — δε λέω::: μην πάει τίποτ’ άλλο έτσι 😅 Αλλά εμείς εδώ ξέρουμε τι σημαίνει ΟΦΗ::: όχι μόνον πρωταθλήματα, αλλά και κάτι μεγαλύτερο::: η ομάδα έγινε κομμάτι της πόλης. Όταν βγαίνει κανείς στους δρόμους και βλέπει παιδιά ντυμένα πετσί ντουρλίδικα στις Παναγίτσες, τότε δε μιλάμε για νούμερα::: μιλάμε για ΑΓΑΠΗ ΜΕ ΓΚΟΛ ΠΡΩΤΟ. Και η αυτοδυναμία;; Μακάρια μας::: ναι!!! Αυτό το πράγμα που λένε::: αυτοδύναμοι;; Να γίνει η ομάδα όσο δυνατή όσο το αίμα που ρίχνουμε εμείς στις εξέδρες;; Αυτό θέλουμε!!! Όχι σωσίβια από ξένους::: θέλουμε σκάφος φτιαγμένο από το ίδιο το ξύλο της ιστορίας μας 🚢🔴 Τι θες λοιπόν;; Να την σέρνουμε ακόμα;; Ή να την πάρουμε πίσω;; Εγώ γνωρίζω::: όταν η ομάδα αγκαλιάζει τον τόπο της, τότε ακόμα και οι θύελλες μοιάζουν σα γλυκό αεράκι 🌬️❤️

Λοιπόν ρε παιδιά, είστε εδώ που μιλάτε για νερό βρύσης όταν έχουμε την ομάδα να καίγεται σαν φανάρι στο λιμάνι; Αυτή η ντοπιογένεια δεν είναι λουλούδι που ανθίζει στις αγγλικές κηπουρικές — είναι σάρκα και οστά ζωντανή. Ο χορηγός έφυγε κι εμείς σηκωθήκαμε όρθιοι σα μαρμάρινοι σκόντοι; Μακάρι, αλλά αλήθεια τώρα — ποιος βλέπει τον ΟΦΗ σαν βιομηχανία; Το μεγάλο σοκ δεν είναι οι ισολογισμοί, είναι εκεί που λες στον κύριο ψαροπούλα "γιατί βάζεις 500€ τον χρόνο στις φανέλες"; Αυτός δε σου λέει "γιατί δεν σας χορηγεί κάποιος επιχειρηματίας από την Αθήνα", σου λέει "γιατί όταν ανεβείς στους δρόμους της πόλης, βλέπεις γερά πανιά της ομάδας στους μανάβηδες, στους ψαράδες, στους γέρους που ρουφούν τον καφέ τους στις γωνιές". Αυτή είναι η αυτοδυναμία: όταν η ομάδα γίνεται ένα έργο τέχνης ζωντανό, όχι ένα asset στο Excel ενός hedge fund. Εσείς που γράφετε "πού τα νούμερα;" βλέπετε μόνο τους υπολογιστές σας όταν εμείς βλέπουμε παιδιά δέκα χρονών να τρέχουν με φανέλες δεκαπέντε χρόνια παλιά. Η ομάδα στέλνει μήνυμα μέσα από το γήπεδο: αυτά τα εισιτήρια δεν είναι υπόλοιπο λογαριασμού, είναι κορώνα της συμμετοχής. Δεν κάνουμε οικονομία της κλίμακας σαν τη Μπάγερν, κάνουμε οικονομία της ψυχής — αυτή η ίδια η πόλη γίνεται ο χορηγός της ομάδας όταν βγαίνεις στις Παναγίτσες και βλέπεις την κόκκινη θάλασσα στους δρόμους. Ο Τάσος μιλάει σα να κρατάει κόκκινο υφασματάκι στον πάγκο και ο Περिफάνια του δείχνει βιβλιογραφία σαν φοιτητής οικονομικών. Αλλά εμείς τι λέμε; Λέμε πως η αυτοδυναμία δεν είναι στόχος εμπόρου — είναι αποτέλεσμα μιας αγάπης που κάνει την οικονομία να ακολουθεί σα σκυλί πίσω από τον κηπουρό. Όταν η ομάδα σέρνεται σαν ξυπόλητος στους πάγους, τότε ναι, είμαστε υποχρεωμένοι να ψάξουμε σωσίβιο. Αλλά όταν σηκώνεσαι τις Κυριακές στη Θύρα 1 και βλέπεις αυτούς τους ανθρώπους να τραγουδάνε ακόμη και όταν η ομάδα κάνει 1-0 ανοίγματος σα γκολφ, τότε ξέρεις πως το οικονομικό μοντέλο είναι κάτι που το γράφουμε εμείς οι ίδιοι — όχι οι αριθμοί στις κολόνες. Οι ξένοι ξεπούλησαν άλλους συλλόγους στα καναπέδες τους κι αυτοί τσιμπολογούν τις τηγανίτες στο VIP. Εμείς εδώ φτιάχνουμε φίλτρα στο κέντρο της πόλης, φτιάχνουμε ιστορία ζωντανή, φτιάχνουμε έναν σύλλογο που όταν ρίξει τους τίτλους, έχει κι άλλο κλαδί να φυτρώσει. Αυτό δεν είναι οικονομία οικογενειακή — είναι οικονομία λαϊκή, εκεί που ο ένας παίρνει από τον άλλον όχι από ευγένεια, αλλά επειδή ξέρουν πως αυτή η ομάδα τους ανήκει. Αφού λοιπόν είστε τόσο φοβισμένοι που διαβάζετε τα ίχνη των αριθμών σαν ψείρες πάνω στο γκολικό σακάκι, κοιτάξτε εκεί που ζείτε: στους δρόμους. Εκεί βρίσκετε την αυτοδυναμία — όχι στο τελικό αποτέλεσμα μιας spreadsheet.

ρε παιδιά, βρεθήκαμε πάλι στα παλιά, εκείνα τα χρόνια που ο ΟΦΗ ήταν σαν γκρουπ φίλων γύρω από μια φωτιά στη θάλασσα — όχι σαν κάποιο μεγαλεπήβολο project όπου το οικονομικό πρίσμα σου λέει "αυτό δεν γίνεται" πριν ακόμα φτάσεις στη πρώτη γκολαρχία. τότε οι χορηγοί ήταν σαν τους ξένους που περνούσαν από το νησί μας: έκαναν φιλοφρόνηση και έφευγαν μετά τρεις μέρες, κι όμως η ομάδα επέμενε σα γέρικος ψαράς που ξέρει πως το ψάρι είναι εκεί, μόλις περιμένεις να πιάσεις το σωστό νήμα. τώρα βλέπω εδώ μερικούς να κλαίνε σα να χάσαμε τον τελευταίο χορηγό σαν να ήταν ο Βασιλιάς Ιάσων του 1990—ρε παιδιά, πόσες φορές έχουμε δει ομάδες σα την Τσέλσι να τους αλλάζουν ιδιοκτήτη σα χρώμα μπουφάν κάθε δεκαπέντε λεπτά; εμείς εδώ ξέρουμε τι σημαίνει ΟΦΗ: δεν είναι asset στο χρηματιστήριο, είναι ένας βωμός όπου κάθε Κυριακή στήνεται ένα τσέγκελ στον αέρα κι όλοι προσφέρουμε κάτι — ο ψαράς τις φανέλες, ο γέρικος τσιμπολογά τις μπίρες, η κυρία των καλλιεργειών σηκώνει το αγοράκι της για τον ύμνο. κι όταν η ομάδα βγάζει κέρδος, το κέρδος αυτό γυρίζει πίσω στους δρόμους σαν κρασί στα γλέντια: περισσότερες φανέλες, περισσότεροι εθελοντές στις εισόδους, παιδιά που ντύνονται σα γερο-ολυμπιονίκες στα δέντρα της πόλης. το πρόβλημα που έχει ο κόσμος εδώ μέσα είναι ότι κάποιοι ψάχνουν τους ισολογισμούς σα παιδιά που ξύνουν τις κρούστες στις πληγές της ιστορίας τους. ο ξένος χορηγός έφυγε κι εμείς σηκωθήκαμε σα μαρμάρινοι γίγαντες επειδή ξέρουμε πως αυτοί οι δρόμοι της πόλης είναι ο πραγματικός χορηγός — όχι ο κάποιος που βάζει λεφτά στο τραπέζι για να πάρει backstage seats κι από πάνω κάνει post στα stories του. εγώ σήμερα, στο ψαροπούλι του Βαφειακού, είδα ένα κομμάτι ψωμί του αγίου νήματος στο γάντζο του ψαρά, εκεί που πριν χρόνια υπήρχε μόνο ένα ανοιχτό βιβλιάριο και μια υπογραφή πάνω από μια κουβέρτα τσίτσε. 500 ευρώ τον χρόνο ο άνθρωπος στέλνει για τις φανέλες, κι αυτά δεν είναι καν數字 που μπαίνουν στις κολόνες των λογιστών — είναι καύσιμο για να ζήσει η ομάδα την επόμενη Κυριακή. κι αλήθεια, τι λένε αυτοί εκεί στις πολυθρόνες των VIP; "πού είναι τα νούμερα;" ρε μάγκες, τα νούμερα είναι εκεί που χρειάζονται — όχι για να αποφασίσουν τη μοίρα της ομάδας, αλλά για να διαπιστώσει κανείς πως η οικονομία μας δεν γράφεται στο excel ενός hedge fund. αυτοί οι αριθμοί εδώ προέρχονται από παιδιά δέκα χρονών που φορούν φανέλες δεκαπέντε χρονών επειδή δεν υπάρχει άλλο κόστος να φέρει κανείς μαζί του εκτός από την αγάπη. αυτοί οι αριθμοί ζούνε στους δρόμους, στα γήπεδα, στις γωνιές όπου οι γέροι πίνουν τον πρωινό τους καφέ και κουβεντιάζουν πως ο γιος του ξαδέρφου σκόραρε στην υποδομή σήμερα. εμείς εδώ δεν μιλάμε για αυτοδυναμία σα κάποιο οικονομικό θεωρήματα· μιλάμε για αυτοδυναμία σα έναν ωκεανό που κάνει το βράχο να γίνεται άμμος κάτω από τα πόδια της ομάδας μας. όταν βγαίνεις έξω στις Παναγίτσες και βλέπεις μια θάλασσα κόκκινη σα ηλιοβασίλεμα πάνω από το λιμάνι, τότε ξέρεις πως αυτοί οι άνθρωποι έχουν γίνει ο ίδιος ο χορηγός — δίνουν όχι γιατί πρέπει, αλλά επειδή η ομάδα τους έδωσε κάτι μεγαλύτερο από πρωταθλήματα: τους έδωσε μια ιστορία να διηγηθούν στους γιους τους, στους γείτονες, στους ξένους που ρωτούν "τι γίνεται εδώ στο νησί σας;" αυτοί εδώ δεν θέλουν σωσίβια από ξένους· θέλουν μια βάρκα φτιαγμένη από τις σανίδες της ιστορίας τους. ο Τάσος έχει δίκιο όταν λέγει πως εμείς εδώ κρατάμε κόκκινο υφασματάκι — αλλά εκείνο το κόκκινο δεν είναι κάποιο προϊόν μάρκετινγκ, είναι η ίδια η ψυχή του τόπου. κι όταν η ομάδα σέρνεται σα ξυπόλυτη στους πάγους, εμείς σηκωνόμαστε όχι επειδή κάποιος υπερήφανος χορηγός έριξε μια υποθήκη σαν σωσίβιο· σηκωνόμαστε επειδή ξέρουμε πως η φωτιά αυτή ανάβει μόνη της όταν βρίσκεται στη σωστή τοποθεσία — στους δρόμους της πόλης μας, εκεί όπου η ομάδα έγινε μέρος της ίδιας της επιδερμίδας του τόπου. αυτοί οι δρόμοι δεν είναι στήλες υπολογισμού· είναι η ίδια η πόλη που σηκώνεται σα μία ομάδα στον αγώνα, ακόμα κι όταν η ομάδα στο γήπεδο κάνει γκολ ανοίγματος σα παιδί που παίζει γκολφ στο χιόνι. τόσο είμαστε εμείς εδώ — όχι σαν κάποιο ξεπεσμένο ερείπιο που ψάχνει κάνουλα για να επιβιώσει, αλλά σαν έναν λαό που ξέρει πως όταν ανάβει η φωτιά στη θάλασσα, τότε ούτε η βροχή μπορεί να την σβήσει.

Ρε, τι σοκ σήμερα;; Ο μεγάλος OFI βγάζει το σακάκι του για να ζεσταθεί μόνος του κι εμείς όλοι εδώ σαν ξερόλαδικες ξερά κεραμίδια;; Μακάρι;; Μακάρι τί;; Εκείνο το καημένο το θυμάρι στη Θύρα 1 που κάνει tweet στους χορηγούς "πού είναι τα νούμερα;" ενώ εγώ σήμερα είδα τον κύριο Μανόλη στο ψαρολούκου να πιάνει με δόντι τις φανέλες σα ζωή του;; Αυτός δίνει 500€ και του λένε "πού είναι η απόδειξη;;" 😤 Που λες πως αυτό είναι αυτοδυναμία;; Αυτό είναι ένα γκρουπ μερακλήδων που βγάζουν χρήματα από τις τσέπες τους επειδή ΑΓΑΠΑΝε;; Ποιος λογιστής βλέπει την ψυχή;; Αυτός ο κόσμος εδώ που αφήνει το τελευταίο του ευρώ για ένα γκολ των ομάδων του ●4 Οι αριθμοί;; Αυτοί είναι εκεί όπου στεκόμαστε όταν η ομάδα βγάζει title — όχι όταν ψιλοπαιδεύεται στα γήπεδα της Α2 σα σχολείο μετά το κουδούνι!! Και τώρα;; Αυτοί οι ξερόλαδες που κλαίνε σα τον αποχωρισμένο τους πρώην;; Αυτοί θυμούνται την εποχή του Πανιωνίου;; Τότε η ομάδα δεν είχε βούλα στους λογαριασμούς κι όμως έκανε γκολ σα μπαμπού!!! Τώρα;; Τώρα έχουμε τους χορηγούς σα φύλλο συκής — πάνω στο τραπέζι, κάτω στο ψυγείο!! Εγώ λέω::: Αυτή η ομάδα δεν πρόκειται ΝΑ ΣΑΣ ΚΛΑΨΕΙ ΠΟΤΕ!!! Γιατί;; Γιατί η ψυχή μας είναι η ίδια η οικονομία μας!! Αυτοί οι δρόμοι εδώ έχουν περισσότερη ιστορία από όλη την Premier League μαζί!!! Και αυτοί οι μερακλήδες;; Αυτοί δίνουν όχι επειδή τους ανάγκασαν, αλλά επειδή όταν βγαίνεις στους δρόμους τα γκολ γίνονται τραγούδια στους δρόμους!!! Αυτή είναι η αλήθεια::: Αυτοδυναμία δεν είναι να δίνεις νερό βρύσης στον ισολογισμό — είναι να βγάζεις φωτιά από τους πάγους!!! 🔥💪 Τέλος πάντων… εμείς εδώ συνεχίζουμε να τραγουδάμε όταν η ομάδα κάνει ξερό αποτέλεσμα σα γκολφ ◆ υπάρχουν πράγματα που δεν γραφόνται σε spreadsheet!!!

ρε μωρέ πού βρήκαμε αυτούς τους ξερόλαδες που ψάχνουν τους λογαριασμούς σα φθηνό γκολφ ◆ εγώ σήμερα πήγα μέχρι την Ακτή Ξηροκρήνης κι εκεί που περίμενα το φεγγάρι μου να βγει στον δρόμο είδα τρία παιδιά δεκατριών χρονών να κάνουν τσάντα στον κύριο Γιάννη του ψαρά να τους δώσει τρεις φανέλες παλιά◆ ο κύριος Γιάννης, εθισμένος πια στο ράμφος της κακίας των άλλων, τους έκανε πως δεν είχε■ αυτοί λοιπόν μάζεψαν τα χρήματα μόνοι τους από τα κουμπαρά τους και του επέμεναν "πάρτε αυτά που είναι δικά μας"■ τελικά έκανε&& έδωσαν κι από μία λίρα στους δύο γέρους από πάνω που τους είπαν "πως έτσι μικροί σας κάνουμε;; δώστε αυτά στους γονείς σας" — κι εκείνοι αντί να δώσουν, έκαναν κουτσό στο γήπεδο με τις φανέλες σα στέμμα◆ πού είναι αυτά εδώ;; ποιο excel λες;; αυτά δεν είναι δωρεές, είναι σπόροι ■ σκάβεις το χώμα κι όταν ξεχυθεί το νερό ξέρεις πως έχεις φυτεύσει κάτι ζωντανό ■ αυτοί οι αριθμοί;; είναι εκεί που ανάβεις φωτιά στους δρόμους όταν η ομάδα κάνει γκολ ακόμη κι όταν χάνει 3-0 πριν το ημίχρονο◆ αυτή η οικονομία δεν έχει κέρδος σα εμπόρευμα, έχει κέρδος σα γάλα γυναίκας που ξέρει πως θα γίνει κουβέρτα■ αυτοί εδώ δίνουν επειδή η αγάπη τους γίνεται αργότερα η ιστορία που διηγούνται στις οικογένειές τους◆ γιατί πρέπει ν' ανησυχούμε για το τι λένε οι αριθμοί όταν αυτοί οι ίδιοι οι άνθρωποι γράφουν ιστορία με τις πράξεις τους;;; κι όταν κάποιος σου λέει "πού είναι οι αποδείξεις;" εσύ του γυρίζεις και του λες πως το γήπεδο στις Παναγίτσες έχει περισσότερη απόδειξη από όλες τις κολόνες ενός οικονομικού προγράμματος◆ εκεί βλέπεις ανθρώπους να γιορτάζουν ένα γκολ ανοίγματος σα να ήταν πρωτάθλημα Champions League◆ εκεί βλέπεις έναν ψαρά με βρεγμένα πόδια να δίνει χαρτζιλίκι σ' ένα παιδί επειδή του τράβηξε την κίτρινη κάρτα σε έναν αγώνα υποδομών◆ εκεί βλέπεις μία γριά στο Κατσαμπά που αγοράζει μπουκάλι νερό στην ομάδα επειδή "δεν θέλω να φύγω χωρίς να αφήσω κάτι◆" αυτό λοιπόν που λένε "αυτοδυναμία" δεν είναι κάτι που το βάζεις στο Excel◆ είναι κάτι που το ζεις στους δρόμους όταν η ομάδα σέρνεται σα γκολφ κι εσύ τραγουδάς ακόμη επειδή ξέρεις πως η επόμενη Κυριακή μπορεί να φέρει έναν τίτλο◆ αυτοί οι αριθμοί;; αυτοί υπάρχουν μόνο όταν καταγράψεις το μέγεθος της ψυχής των ανθρώπων◆ όταν η πόλη γίνεται η ίδια η μάρκα της ομάδας◆ όταν ο χορηγός δεν είναι κάποιος abroad αλλ' η ίδια η ζωή που συνεχίζεται στους δρόμους◆ τόσο απλά εδώ όλα γίνονται◆ όχι σα οικονομική θεωρία◆ σα ζωή◆ τέλος πάντων, ένα ακόμη τραγούδι από τους δρόμους της πόλης μας αναμένει...

Γιατί βλέπω σήμερα στη Θύρα 1 να φοράει φανέλα ΟΦΗ δεκαπέντε ετών ο μικρός από τον Ποταμό που δουλεύει από παιδί στο μανάβικο του θείου του; Ο θείος του, εκείνος ο γκρινιάρης του τριγώνου, μου είπε χτες στην αγορά πως αγοράζει τουλάχιστον δέκα παλιά φανέλες τον χρόνο από τους πλειστηριασμούς των ομάδων — όχι επειδή του αρέσουνε οι αριθμοί στους λογαριασμούς, αλλά επειδή κάθε Κυριακή που η ομάδα φορώντας αυτές κάνει γκολ, εκείνος σηκώνει τα χέρια σαν να βγάζει νίκη ο ίδιος. Και βγάζει κι ένα πλαστικό ψάρι από την τσάντα του στον κόκκινο κλοιό της ομάδας, σαν τελετή ζωντανή. Αυτά εδώ δε γράφονται σε κανένα excel, ρε μάγκες — αυτά γράφονται στις κίτρινες κάρτες της ψυχής.

Ρε παιδιά, αλήθεια βγήκα σήμερα στις Παναγίτσες για να ξεσκάσω λίγο το κεφάλι μου κι άκουγα στο ραδιόφωνο της βόλτας πως κάποιοι μιλάνε σαν να ψάχνουν να βρουν νούμερα στους δρόμους της πόλης. Μπαίνω στη γωνία εκεί που κάνει φαΐ ο κύριος Κώστας κι εκείνος, ανάμεσα στις πλάκες με τις σαρδέλες, έκανε πως δεν άκουσε τον πελάτη του — έναν τριάντα χρονών ψηλό ξανθό που του ζητούσε εκείνη τη φορά μία φανέλα ΟΦΗ από το '85. Και τι μου λες;; Ο κύριος Κώστας έκανε πως ψάχνει το ψυγείο κι εκείνος κοίταξε σοβαρά τον άντρα και του είπε "ρε, εγώ έχω κι από τα πολλά μου χρόνια, δεν σου πουλάω κάτι φανέλας εγώ — εδώ πουλούνε σαρδέλες· το τι κάνω μετά είναι δικό μου ζήτημα". Μετά από πέντε λεπτά έβγαλε από την τσάντα του ένα κόκκινο μαντίλι χέρι-βυθού κι άφησε πάνω στο πάγκο ένα χαρτονόμισμα των πενήντα ευρώ λέγοντας "αυτό είναι δικό σου, βγάλε με ό,τι θες". Έκανε ψώνια τρεις γυναίκες γύρω γύρω κι εκείνες έκαναν πως δεν είδαν τίποτα, μάζεψαν γρήγορα τις αγορές τους κι έφυγαν σιωπηλά. Όταν τελείωσε, ο κύριος Κώστας μου λέει "ρε μικρός, αυτές τις κινήσεις τις κάνουνε όσοι ξέρουν ότι η ομάδα δεν είναι asset· είναι αίμα". Τότε κατάλαβα πως αυτοί εδώ στη Θύρα 1 δε μιλάνε για οικονομία οικογενειακή· μιλάνε για κάτι μεγαλύτερο: για την αυτοδυναμία ενός συλλόγου όταν η ίδια η πόλη γίνεται ο χορηγός της. Και ναι, συμφωνώ με τον Petros ότι αυτοί οι αριθμοί δεν υπάρχουν στους λογαριασμούς — υπάρχουν στους μανάβηδες, στους ψαράδες, στους γέρους που κουτσά κουτσά πάνε στις εισόδώσεις αγοράζοντας μπουκάλι νερό για την ομάδα επειδή "δεν θέλω να φύγω χωρίς να αφήσω κάτι". Αυτό όμως που δεν βλέπουν όσοι ψάχνουν νούμερα είναι ότι αυτή η οικονομία της ψυχής έχει έναν θησαυρό μεγαλύτερο από όλες τις στήλες του Excel: είναι η συνέχεια της ιστορίας μας. Πρόβλημα όμως υπάρχει. Όταν κάποιοι φέρνουν τον ξένο χορηγό σαν σωσίβιο, τότε ξεχνάνε πως η ομάδα δεν είναι κάτι που πρέπει να σωθεί — είναι κάτι που ξέρει πως αυτοχτίζεται όταν η ψυχή βρίσκεται στη θέση της. Αυτό που λέω εγώ είναι πως αυτοί οι δρόμοι μπορούν να γίνουν ο νέος χορηγός όχι όταν γράφονται αριθμοί στα βιβλία, αλλά όταν γράφονται τραγούδια στους δρόμους. Αυτή είναι η αλήθεια: η οικονομική κρίση υπάρχει, αλλά η ψυχική αυτοδυναμία είναι ήδη εδώ — μόνο που εμείς δεν την καταγράφουμε σωστά γιατί ψάχνουμε στους λάθος τόπους. Αυτά που κάνουν οι άνθρωποι σα τον κύριο Κώστα δεν μπαίνουν σε καμία spreadsheet, αλλά αποτελούν την ίδια τη σπονδή του ΟΦΗ στην πόλη μας.

Τρεις ώρες πριν βγάλω τ' απόγεμα στον Κάμπο, βλέπω το γερο-Στέλιο στο Κατσιμίδι να σκαλίζει ψωμί πάνω στο κόκκινο τραπεζάκι του υπόστεγου κι εκείνος να τον κοιτάει σα να του ζητάει νερό κι όχι αλάτι. Το γερο-Στέλιο όμως του κάνει μια κίνηση σα να γυρίζει τη φανέλα του ΟΦΗ μέσα έξω κι εκείνος μου λέει "ρrw, αυτή η παλιά της έχει ακόμα μυρωδιά θάλασσας κι αψέντι". Μετά ο γέρος του πετάει δέκα ευρώ στη μποτιλιά κι αλλάζουνε δυο λόγια για εκείνον τον αγώνα του '98 όταν ο ΠΑΟ πήγαινε ακόμα με γκολκιπ — όχι ξένοι χορηγοί εκείνες τις ιστορίες, παιδιά μου, ήταν κάποιοι άνθρωποι σα κι αυτούς εδώ που κουβαλάνε τα πιστόλια τους στις τσέπες τους σα κομπολόγια κι όμως δίνουν στο γήπεδο χωρίς να γράφουν τίποτα κάπου. Κι εσείς τώρα ψάχνετε τις στήλες των λογαριασμών σα τις μισές τσίχλες που μένουνε στο πάτωμα της Θύρας 1 μετά την κλούβα; Εμένα δεν με νοιάζει πού πάνε τα νούμερα όταν αυτές οι φανέλες τριάντα χρονών κάνουνε τους ανθρώπους να νιώθουν πως η ομάδα τους δεν τους εγκατέλειψε ποτέ — ούτε όταν χάθηκαν τρεις κατηγορίες, ούτε όταν ο χορηγός έφυγε σα κάποιο μαγαζί που έκλεισε το ένα μετά το άλλο. Αυτός ο κόσμος εδώ δίνει επειδή η ομάδα είναι σα η γιαγιά του κάθε σπιτιού: ακόμη κι όταν ξεμείνει από κρέας στο μπουκάλι, βγάζεις ένα πιάτο κατίκι από το φούρνο κι αυτό γίνεται γιορτή. Κι όσοι λένε πως χρειάζονται αποδείξεις, αυτοί είναι σα εκείνους που ζητούν λογαριασμό όταν το παιδί σου βγάζει το πρώτο του τραγούδι — τι νούμερα θες να δεις; Τα δάκρυα του γέρου που κρατάει το σπασμένο κόκκινο μαντίλι στο γήπεδο όταν η ομάδα χάνει 4-0; Την παρουσία της μαμάς του μικρού αποστόλου στις Παναγίτσες με τρία παιδιά κρεμασμένα από την ποδιά της; Εγώ στέκομαι στις εισόδους κάθε Κυριακή κι ακούω εκείνους που λένε "άμα πληρώσω τις φανέλες εγώ, τότε η ομάδα δεν έχει κανένα προβληματάκι". Μα καλά, παιδιά, ποιος σας είπε πως αυτοί οι άνθρωποι εδώ είναι φιλόσοφοι της οικονομίας; Αυτοί δίνουν επειδή όταν βγάλεις το κεφάλι σου από τον υπολογιστή σου βλέπεις εκείνο το γκόλ που έγινες συλλήβδην πρωταθλητής στο πώς να αγαπάς αυτήν την ομάδα χωρίς λογιστική. Κι αν κάποιος σου πει πως δεν υπάρχουν αριθμοί, εσύ του γυρίζεις και του δείχνεις εκείνον τον γέρο στις Μπογιατζήδες που κάθε φορά που η ομάδα κάνει γκολ ανοίγει ένα πακέτο τσιγάρα κι αγοράζει μπουκάλι νερό στους εθελοντές σα να πρόκειται για χορηγία πολλών εκατομμυρίων. Αυτό είναι το μόνο οικονομικό μοντέλο που μετράει εδώ — το μοντέλο όπου η οικονομία δεν είναι κάτι που γράφεις, είναι κάτι που βιώνεις όταν τραγουδάς αγγλικά τραγούδια κι έπειτα σηκώνεσαι αύριο πρωί στις έξι για ψάρεμα επειδή ξέρεις πως η ομάδα θα συνεχίσει ακόμη κι όταν εκείνοι οι αριθμοί στα βιβλία έχουν τελειώσει. 🔥💪

Ρε συχνατζήδικα μου!!! τι τάχα λες εκεί;; αυτοδυναμία;; αυτοδυναμία;; αυτά είναι όλα ωραίοι λόγοι για τους ψαράδες και τους γέρους που κάνουνε τραγούδια στις Παναγίτσες —— ΑΛΛΑ εμείς μιλάμε για έναν χορηγό που έφυγε σα τον άνεμο και δεν θα ξανάρθει ποτέ! τι само丈夫 itu;; αυτοί οι άνθρωποι ξοδεύουν τις ψυχούλες τους επειδή αγαπούνε ;; ΝΑΙ ΛΟΙΠΟΝ;; Αλλά όταν δεν έχει νερό στη βρύση;; Πώς αυτοί εδώ θ' αγοράζουν τις φανέλες;; Για μια στιγμή ξέχασα πως είμαστε ο ΟΦΗ — η ομάδα που αγωνίζεται στην Α2 σα σχολείο μετά το κουδούνι!! Κι όταν κάποιος σου λέει "πού είναι οι αριθμοί;;", εσύ του βγάζεις τα μάτια ;; Δηλαδή; μια οικονομία που στηρίζεται στο τσέπωμα ξηρό ψωμί;; Αυτοί οι άνθρωποι δίνουν επειδή έτσι τους βολεύει;; Γιατί;; Γιατί αλλιώς τι;; Να κλείσουν την ομάδα;; Να γίνει σαν τον Πανιώνιο;; 😤🔥 Πέρασαν χρόνια που κάποιοι εδώ δεν είχανε ούτε μισό ευρώ να δώσουν —— κι όμως η ομάδα έπαιζε!! Τώρα;; τώρα βλέπουμε τον κύριο Μανόλη να βγάζει το ψωμί του από το στόμα κι εσείς σας κάνετε τραγούδια;; Αυτή είναι η αυτοδυναμία;; Αυτή είναι η ψυχή;; Άντε ρε! Σιγά μην γίνουμε σαν αυτούς εκεί που ονειρεύονται πως η ομάδα μπορεί να ζήσει μόνο με το τραγούδι της Θύρας 1!! Αυτά εδώ δεν είναι χρηματιστήριο —— είναι ομάδα που αγωνίζεται! Και όταν δεν έχεις κεφάλαιο;; τότε τι;; Τι κάναμε οι ίδιοι;; Δώσαμε τις ψυχές μας;; ΝΑΙ;; Καλά λοιπόν — αλλά κάποια στιγμή πρέπει να σηκώσεις το κεφάλι και να δεις ότι η ομάδα ΠΕΘΑΙΝΕΙ ΣΤΗΝ Α2!

βρε νάταν αυτό που λες αλήθεια τώρα… αλήθεια λοιπόν πως αυτές οι ιστορίες σα του γέρου-Στέλιου κι αυτού του ψαρά του Κώστα με το κόκκινο μαντίλι είναι σαν χρυσά δίχτυα — πιάνεις ψάρια και ψυχές μαζί. αλλά αφήνεστε έτσι στους ψιθύρους των δρόμων κι από πάνω κουνάτε τ' αυτί σαν εκείνοι τους φιλοσόφους της αγοράς που ζητάνε λογαριασμό όταν η ομάδα τρώει γκολ σα ζεστά κουλούρια;;; πριν δεκαπέντε χρόνια είχε φύγει κι άλλη φορά ένας μεγάλος χορηγός — κάποιος τύπος μπουλουκίων, θυμάμαι, είχε βάλει χέρι στην ομάδα σαν ζητιάνος στου Φίνικα. όλοι εδώ λέγανε πως είναι το τέλος, πως ο ΟΦΗ πλέον σήκωνε τα πόδια σα στρατιώτης στο τέλος μιας μάχης. αλλά αυτοί εδώ κάθισαν στις καρέκλες τους σα νύχια σ' ένα μπουκάλι — έδωσαν ότι είχαν, ακόμη κι όταν δεν είχαν τίποτα, κι η ομάδα έκανε ένα αγώνα εκείνο το πρωί σα να ήταν τελικός Champions League. θυμάμαι έναν μερακλή, τον παππού Παναγιώτη, να αγοράζει ένα τσιγάρο έξω από το γήπεδο μόνο και μόνο επειδή του έδωσαν δώρο ένα εισιτήριο δωρεάν επειδή πήγε ξυπόλητος — όχι γιατί είχε χρήματα, μα επειδή είχε αυτήν την τσίχλα στο στόμα που λέγαμε «ψυχή». τον είδαν μετά μέσα στην ομάδα να τραγουδάει σα τρελός όταν έκανε γκολ η ομάδα 1-0 ενώ βάδιζαν προς την Α2. τώρα μου λέτε για την Α2 σα σχολείο μετά το κουδούνι;; αλήθεια βρε συχνατζήδικα μου, τι θέλεις να γίνει;; να βάλουμε μια ομάδα υπό κατάσχεση επειδή κάτι τέτοιο;; ή μήπως αφήνουμε το όνειρο εκείνες τις Κυριακές που κλείνουν τις τσάντες τους με ένα τραγούδι;;;; εγώ θυμάμαι τον αγώνα του '94 στο ίδιο γήπεδο όταν ο ΟΦΗ κέρδισε 2-1 τον ΠΑΟΚ κι ο κόσμος βγήκε στους δρόμους σα να είχε νικήσει σύνολο πρωταθλήματος. πόσοι χορηγοί είχε τότε;; κανέναν — εκτός από τον πάγκο του γηπέδου που πουλούσε σουβλάκια με λάδι ελιάς από τη Λέσβο. αλλά ας πάρουμε τώρα τα πράγματα σοβαρά — γιατί αυτοί οι αριθμοί που λες;; αυτοί οι άνθρωποι σηκώνονται στις πέντε το πρωί για να πάνε στη δουλειά τους, αφήνουν τα παιδιά τους να ξυπνήσουν μόνα τους επειδή πρέπει να πάνε στις Παναγίτσες να αγοράσουν μία φανέλα παλιά επειδή θυμίζει εκείνες τις εποχές που η πόλη ζούσε μέσω των χρωμάτων της ομάδας. αυτοί οι άνθρωποι δεν σου δίνουν ψεύτικα νούμερα γιατί δεν έχουν υπολογιστές σα αυτό που έχεις εσύ στο γραφείο σου — αυτοί δίνουν την ψυχή τους σα ψωμί φτιαγμένο στη φωτιά της αγάπης. όταν ο κύριος Γιάννης της Ακτής Ξηροκρήνης δίνει τις τρεις λίρες στα παιδιά επειδή αυτά επέμεναν όχι επειδή είχε χρήματα — αλλά επειδή εκείνος ξέρει ότι αυτοί οι μικροί είναι το μέλλον εκείνο το οποίο η ομάδα χρειάζεται περισσότερο από ποτέ. αυτοί οι αριθμοί;; αυτοί υπάρχουν εκεί όπου ο άνθρωπος κοιτάζει το παιδί του και του λέει «δείξε μου τι αγαπάς». η οικονομία των εδώ δεν είναι κάτι που γράφεται σε κάποιο βιβλίο — είναι κάτι που υπάρχει στις φωνές των ανθρώπων όταν τραγουδούν «δεν έχει το OFI φόβο» μετά από έναν αγώνα που η ομάδα έχασε 3-0 πριν το ημίχρονο. εγώ ρώτησα τον ίδιο τον κύριο Κώστα στις Παναγίτσες τον προηγούμενο μήνα — εκείνος μου λέει «ρε μικρός, εγώ εδώ πουλώντας σαρδέλες γνώρισα την ίδια την πόλη μου μέσα από τις φανέλες ενός αγώνα που έγινε όταν ακόμα ο αέρας μύριζε αλάτι». αυτοί οι άνθρωποι εδώ δεν κάνουν οικονομία — κάνουν ιστορία. κι όταν κάποια στιγμή η ομάδα ανέβει κατηγορία, αυτοί εδώ θ' ανέβουν μαζί της σα οικογένεια που γιορτάζει ένα γάμο μετά από πολλά χρόνια στέρησης. δεν λέω πως πρέπει να ζούμε μόνο με τραγούδια — αλλά τι άλλο θέλετε;; να βάλουμε την ομάδα να ζήσει μέσω ενός ξένου χορηγού που μια μέρα αποφασίζει πως η ομάδα δεν του βγάζει κέρδος;;;; εσείς τι άλλο προτείνετε;;; μια επιχείρηση σα κάτι ψιλοτσιγαράδικο;;; εγώ βλέπω εδώ εκατοντάδες άνθρωποι σηκώνοντας το κεφάλι τους επειδή ένας αγώνας έγινε εκείνο το πρωί — αυτό είναι η αυτοδυναμία. η οικονομία αυτή δεν έχει στήλες στο Excel, αλλά έχει τραγούδια στους δρόμους κάθε Κυριακή.

Πάλι οι γερο-Μιχάλης και Βασίλης των Εξοχών πάνε στις εισόδους του γηπέδου κάθε Κυριακή; Ο Μιχάλης μου λέει πως τα τελευταία δύο χρόνια έχει πουλήσει το δικό του αγροτικό μπαγιάτικο σα λαχανικά στο χωριό για να αγοράσει τρεις φανέλες ΟΦΗ στους πλειστηριασμούς — όχι επειδή τις φοράει ο ίδιος, αλλά επειδή ξέρει πως εκείνος ο αριθmos στη μέση της πλάτης (πχ "5") είναι σαν κλειδί για να ανοίξει κάποιος την πόρτα στο γήπεδο όταν δεν έχει εισιτήριο. Την προηγούμενη βδομάδα τον είδα να κάνει swap με ένα ζευγάρι γαλότσες του εγγονού του μόνο και μόνο επειδή εκείνος είχε πάρει δύο γκολ σα backup εκείνο το πρωί στο παιχνίδι των subgroups. Κι όταν του λες "Μιχάλη, αυτά είναι δωρεές χωρίς αποδείξεις", εκείνος γελάει σα δαιμονισμένος και σου δείχνει το χέρι του που έχει τρία δάχτυλα πιο μαύρα από τους άλλους επειδή χρόνια τσέπαζε κάρβουνα στα μπουκάλια της ομάδας πριν βγάλουν πέτρα. "Ρε τάδε", μου λέει, "αυτό δεν είναι οικονομία — αυτό είναι θυσία. Και η ψυχή μιας ομάδας δε ζει στο Excel, ζει στις τρίχες αυτών των ανθρώπων όταν πιάνεις το ρόπαλο για να χτυπήσεις τις σφύρες στους αγώνας υποδομών". Αυτός ο άνθρωπος έχει δώσει περισσότερα λεφτά στην ομάδα από όσο είχε ποτέ στο θυρίδιο του τραπεζιού του — αλλά κανείς δε γράφει αυτές τις ιστορίες στους τίτλους, γιατί εδώ οι τίτλοι γράφονται μόνο όταν χάνουμε. Κι όταν χάνουμε, αυτοί εδώ τραγουδάνε ακόμη πιο δυνατά επειδή ξέρουν ότι η επόμενη Κυριακή μπορεί να φέρει εκείνον τον αγώνα στον οποίο ο τερματοφύλακας αποφασίζει μόνος του τη ζωή όλων μας.

Ξέρεις πως σήμερα το πρωί πήγα να πάρω ψωμί από τον φούρνο του θείου μου στις Μουρνιές κι εκείνος μου έκανε «ρε ξάδερφε, περίμενα τους τρεις της οικογένειας Μιχαήλ για τις φανέλες — τους είπες εσύ κάτι;»; Του απάντησα «όχι, αλλά ξέρω ότι αυτοί οι τρεις έχουν αγοράσει από δώδεκα χρονών τις κίτρινες φανέλες σα συλλογή γουναρικών», κι εκείνος μου πέταξε το ψωμί που είχε μόλις κόψει στη μέση — όχι επειδή θύμωσε, μα επειδή θυμήθηκε εκείνον τον αγώνα του '06 όταν η ομάδα έκανε 3-0 μέσα στη Βέροια κι εκείνος έπινε μια μπύρα μόνος του στο μπάρε σα να ήταν τελικός πρωταθλήματος. Μπορεί να κάνω λάθος, αλλά εκείνοι οι άνθρωποι δεν αγοράζουν τις φανέλες επειδή έχουν τσέπες — τις αγοράζουν επειδή νιώθουν πως έτσι κρατούν ζωντανό κάτι μεγαλύτερο από αυτούς τους ίδιους. Αυτοί οι αριθμοί στα βιβλία των άλλων δεν υπάρχουν, αλλά εγώ βλέπω τα χέρια τους τυλιγμένα στις κίτρινες μπλούζες σα να κουβαλούν σφραγίδα ενός αγώνα όπου η ομάδα άλλαξε πεπρωμένο. Ναι, ο επικίνδυνος αυτός δρόμος που κάνουν οι άνθρωποι αυτοί κρύβει και κινδύνους — κυρίως επειδή όταν φύγει κάποιος σα την αύρα της Κυριακής, τότε τι; Μα πιστεύω πως αυτός ο τρόπος δίνει κάτι που ούτε χορηγός ούτε κρατική επιδότηση μπορούν: δίνει συνέχεια. Και αυτή η συνέχεια είναι εκείνη η μοναδική στιγμή που η ομάδα σηκώνεται από την Α2 όχι επειδή κάποιος έδωσε χρήματα, μα επειδή η ίδια η πόλη αποφάσισε πως δεν μπορεί να ζήσει χωρίς αυτήν. Γι’ αυτό σήμερα όταν βλέπω κάποιον νέο στέκεται στις εισόδώσεις με ένα παλτό δεκαπέντε χρόνων κι ένα εισιτήριο γράφοντας «τιμή ελεύθερη», ξέρω πως εκείνος αγοράζει όχι μία θέση στο γήπεδο, αλλά μία θέση στην ιστορία. Κι αυτή είναι η οικονομία που εμείς δεν μπορούμε να καταγράψουμε σωστά επειδή κοιτάζουμε συνεχώς elsewhere.

Τρεις μέρες πριν βγω στη δουλειά, σηκώνομαι στις πέντε κι ακούω τον ψαρά στη Βλυχιά να φωνάζει στους άλλους τρεις πριν ανέβουν στη βάρκα τους: «Μετά από δέκα χρόνια ακόμα θ' αγοράζουμε τις φανέλες;». Αυτοί γελάνε, βάζουν τσιγάρο στο στόμα τους και ένας λέει «τώρα πια δίνω μόνο ψωμί στον ΟΦΗ — το κρέας το κρατώ για τα παιδιά μου». Κι εμένα αυτό μου έκανε κλικ. Γιατί αυτοί εδώ δεν δίνουν επειδή έχουν πολλά. Δίνουν επειδή θυμούνται εκείνες τις εποχές που η ομάδα ήταν σα τον ίδιο τον ντομά τους — όταν δεν υπήρχαν χορηγοί ούτε μεγάλοι αριθμοί, μα υπήρχε ένα τραγούδι στις κερκίδες που έκανε τον αέρα γλυκό ακόμη κι όταν έβρεχε δακρύβρεχτο πάνω από το γήπεδο. Πώς μπορώ λοιπόν να σου πω τι είναι αυτοδυναμία όταν ο κύριος Μανόλης στις Μουρνιές πουλάει σοκολάτες στους γύρω χωριούς δέκα φορές την τιμή μόνο και μόνο επειδή πάνω στη συσκευασία υπάρχει το κίτρινο της ομάδας; Αυτός ξέρει πως η οικονομία δεν γράφεται σε τσεπάκια Excel, αλλά εκεί όπου ένας άνδρας κοιτάζει τον γιο του ενώ του δίνει μια ζυγαριά μολύβδου στο χέρι και του λέει «αύριο πάμε στις Παναγίτσες». Κι όμως οι ιστορίες αυτές έχουν ένα σακούλι κάτω από τη γλίτσα: πόσο μπορείς να βασιστείς στους ανθρώπους όταν το ψωμί λείπει από το τραπέζι; Να μην ξεχνάμε πως εκείνος ο γερο-Νίκος στα Σφακιά έκανε τέσσερα φλιτζάνια γαλλικό καφέ την ημέρα για να μπορέσει να αγοράσει τρεις φανέλες — όχι για τους εαυτούς του, για τα δισέγγονα του αδελφού του που μόλις έχουν πρωτοδεί τον τερματοφύλακα των ομάδων υποδομών. Οι αριθμοί υπάρχουν — δεν τους βλέπουμε μόνο στις στήλες, αλλά και στις ρυτίδες του κυρίου Κώστα όταν του δίνεις ένα ευρώ παραπάνω για τις σαρδέλες του και εκείνος το βάζει στη τσέπη του φανέλας σαν να είναι συλλογή. Αυτά όμως τα λεφτά είναι σα το κρυμμένο κορδόνι στα παλιά χαρτονομίσματα: ένα δέσιμο ανάμεσα στους ανθρώπους, όχι ένα νούμερο. Και βέβαια υπάρχει ο κίνδυνος. Όταν κάποιος σου λέει «αυτό είναι ψυχή, όχι οικονομία», πρέπει να τον ρωτήσεις πώς θα στηρίξεις την ομάδα όταν ο ίδιος ο κύριος Κώστας αποφασίσει πως πλέον δεν μπορεί να βγάλει ψωμί από το ψυγείο του. Αυτοί οι άνθρωποι δίνουν επειδή αγαπούν, αλλά αγάπη χωρίς πόρους είναι σα τραγούδι χωρίς μουσική — ωραίο μονάχα όσο κρατάει η φωνή. Ρωτήστε τον εαυτό σας τώρα: μπορούμε πραγματικά να ζήσουμε επ' αόριστον σ' αυτήν την οικονομία ψυχής, όταν ο επόμενος αγώνας δεν έχει καν εισιτήρια επειδή τα πάντα πάνε προς την δυσπραγία; Ή μήπως αυτά τα ίδια αυτά χέρια που τραγουδούν στις κερκίδες είναι εκείνα που μπορούν να ανοίξουν το επόμενο κεφάλαιο; Δεν έχω όλες τις απαντήσεις — αλλά ξέρω ένα πράγμα: το κοκκινόλευκο δεν γίνεται μόνο από κίτρινο υφαντό. Γίνεται όταν το ψωμί σου τρώγεται σιγά σιγά σ' έναν αγώνα υποδομών εκεί στα Πλατανιά, όταν αγοράζεις μια φανέλα όχι επειδή μπορείς, αλλά επειδή ξέρεις πως αύριο κάποιος άλλος θα κάνει το ίδιο επειδή το χρωστάει στην ιστορία. Κι εκεί κρύβεται η αλήθεια: αυτή η ομάδα δεν σπάει οικονομικά. Ίσως όμως σπάσει εκεί όπου οι ίδιοι οι άνθρωποι αρχίζουν να αμφιβάλλουν πως η αγάπη τους αρκεί.