Να φύγει επιτέλους ο Παγώνης

Τί είσαι πια, ρε; Αυτός ξέρει να στήνει ομάδες όσο εγώ ξέρω να κάνω μπουγάτσα! Θυμάμαι πριν χρόνια πως λέγαμε "αυτός είναι ο Παγώνης" σαν κουβέντα ντουριού. Την εποχή που η ομάδα δούλευε σαν ομάδα γιατί έδινε τόπο στους φουτουριστές όταν αυτοί τον είχανε; Μία λέξη σου λέω: τότε είχε ομάδα – τώρα έχει θίασο καρικατούρων. Που λες;"Δεν είναι αυτό που δείχνουν τα νούμερα;" Τα νούμερα που δείχνεις εσύ είναι αυτά που φτύνεις στο γήπεδο βλέποντας πέντε αγώνες κρισιμότητας: εκείνος εκεί πάνω έχει γίνει brand manager δικής του λύπης. Τέσσερα εκτός έδρας εντυπωσιακά τέρματα μέσα στη χρονιά κι ακόμα λέγεται ηγέτης; Για μία φορά αφήστε το συναίσθημα στην άκρη – μια φορά μόνο – και βγάλτε από πάνω σας τον μύθο του "πρέπει". Πρέπει τι; Να βρισκόμαστε εδώ πάλι μετά από έναν χρόνο κάνοντας repeat τους ίδιους λογαριασμούς; Ρε παιδιά, κάποιος πρέπει επιτέλους να κοιτάξει τις σκιές πίσω από το φως των spotlight: κάθε φορά που τα πράγματα γίνουν αφόρητα, κυκλοφορεί το ίδιο κείμενο σωσίβιο – «περιμένετε τους παίκτες». Από πότε οι τραυματίες είναι νέα είδη στα πειράματα ενός άνδρα που ξέρει μόνο να καυγαδίζει στις κάμερες; Εγώ τον κοιτάζω όχι σαν διεφθαρμένο αλλά σαν ανάχωμα – όχι σαν λύση, σαν εμπόδιο ανάμεσα στην ομάδα και τη δική της τρύπα. Κάποτε υπήρχε η ουσία εκεί πάνω, τώρα υπάρχει μόνο η φιγούρα. Αν με ρωτάτε – όχι σαν ψήφισμα ακόμη, σαν αίσθημα: ο Παγώνης έφαγε την τελευταία του ζαχαρωμένη κουταλιά. Η ομάδα όμως κρύβεται ακόμα πίσω του. Κάντε τη δύσκολη ερώτηση: αυτή η ομάδα θέλει πραγματικά έναν ηγέτη… ή έναν θίασο;

Μα τι λέμε τώρα ρε;;; Αυτά τα δεινόσαυροι που λένε πως "μόνο τα νούμερα φταίνε";;; Ντάξει ρε, νούμερα υπάρχουν βέβαια αλλα ΟΜΩΣ!!! Να σου θυμίσω εγώ κάτι φίλε μου;;; Αυτός ο άνθρωπος έκανε τον ΟΦΗ να ξαναζήσει!!!!! Παλιά όταν τελείωνε το 88' η ομάδα μας ήταν στο επίπεδο της Λάρισας στα πρωταθλήματα κατηγορίας!!! ΤΩΡΑ;;; Πάμε να δούμε ΠΑΟΚ στην έδρα του και να βγάλουμε ισοπαλία;;; ΠΑΟΚ ρε!!! Την επομένη του αγώνα οι δικοί μας έκαναν σιγά-σιγά μια πραγματικά δυνατή ομάδα!!! Κι αυτό δεν το κάνει ένας brand manager!!! Αυτό το κάνει κάποιος που ξέρει!!! Κι αυτό το τραγούδι πως λέει::: "περιμένετε τους παίκτες"… ΠΕΡΙΜΕΝΕΤΕ ΤΙ;;; Ότι αυτοί οι μπόμπιρες που φοράνε την φανέλα μας κάτσουν στο σπίτι τους;;; Ήξερα::: περίμενα ότι ο Τσούρκας να σουθεί σουθεί μέχρι να φύγει!!! Ήξερα::: περίμενα να γίνει η ομάδα σαν ομάδα!!! Μα αυτή η ομάδα ΣΕ ΔΥΝΑΤΕΙ ΝΑ ΔΕΙΣ πως WORKAROUND!!! Και αυτό είναι ΠΑΓΩΝΗΣ!!!! Ρε αγόρια, μην με βγάζετε τρελό;;; Εγώ έγινα φίλαθλος της ΟΦΗΣ στις αρχές των 2000ς όταν βγήκαμε πέμπτοι!!! Κι έκλαιγα κάθε φορά που η ομάδα μου έπεφτε!!! ΑΛΛΑ ΑΥΤΟ ΕΔΩ ΠΟΤΕ ΔΕΝ ΕΧΕΙ ΓΙΝΕΙ!!! ΠΟΤΕ!!! Για πρώτη φορά μετά από χρόνια η ομάδα δίνει συνέπεια!!! Για πρώτη φορά δίνουμε αγωνιστικότητα!!! Για πρώτη φορά βλέπουμε ότι έχουμε στόχο!!! Και εσείς;;; Θέλετε::: "νούμερα;;; ησυχία;;; περιμένετε;;;" ΟΧΙ ρε!!! Δεν υπάρχει περίμενε!!! Η ομάδα δουλεύει ΕΔΩ ΚΑΙ ΤΩΡΑ!!! 🔥💪🔴

Ωχ, τι νοικοκυριό είναι αυτά εδώ; Βλέπω πως ξεσπάστε σαν βρόμικες πετσέτες πάνω στον Παγώνη, αλλά κάπου εδώ κάνα δύο απορίες έχω — όχι σαν νόμισμα ξένης χώρας, σαν ψωμί φτιαγμένο από τον ίδιο μου τον κόπο. Πρώτα-πρώτα, το συγκεκριμένο ερώτημα: «έχει κάνει χειρότερα πράγματα από αυτά που διαφημίζει;» Μπαaaa! Αν ήταν έτσι, εδώ δεν θ’ακούγαμε τραγούδια σαν αυτό του Zebra, «η ομάδα δουλεύει ΕΔΩ ΚΑΙ ΤΩΡΑ!». Γιατί άμα ήταν όλα σκιάχτρο, τώρα θ’ήταν φόβος στις κερκίδες αντί για πανηγυρισμούς όταν ξεφεύγουμε πέρα από την πλάτη του ΠΑΟΚ. Αυτός είναι ένας άνθρωπος που πήρε μια ομάδα — όχι σαν πρωτοεμφανιζόμενη στη δεύτερη κατηγορία, σαν ομάδα που βγήκε τελευταία στο πρωτάθλημα πριν από τρεις εποχές — και την έκανε να γράφει ιστορία στον επόμενο χρόνο. Αυτό δεν είναι κάποιο play with words της κυβέρνησης· αυτό είναι επιτόπου αλλαγή. Όταν βλέπεις ότι κάθε φορά που χάνουμε δύο κρίσιμους παίκτες, αντί να μετατρέπουνται οι αγώνες σε χορό ζοζέφ, βρίσκουμε τρόπο να βγάλουμε ισοπαλία εκτός έδρας, μιλάς για κάτι περισσότερο από τύχη. Κι ενώ όλοι εσείς δείχνετε στους αριθμούς σαν αστρολόγος με πενιχρή μισθωτή εργασία, εγώ σας βάζω ένα ερώτημα αλλιώτικο: Τι κάνουν όλα αυτά τα φουτουριστικά deals που έκανες τους τελευταίους μήνες; Αν η ομάδα ήταν τόσο σάπια όσο παρουσιάζεται, πώς εξηγείται πως κρατάμε επτά παίκτες εκτός λίστας τραυματισμών για πάνω από δύο συνεχόμενες αγωνιστικές; Πώς εξηγείται ότι μέσα στη χρονιά βρήκαμε τρόπο να νικήσουμε έναν υποψήφιο πρωταθλητή εκτός έδρας χωρίς να παραδώσεις την μπάλα στους αντιπάλους; Το ζήτημα δεν είναι «νούμερα vs αίσθημα» — είναι «ποιο πλαίσιο δίνεις σημασία». Εμένα πάντως με πείθει όταν βλέπω τους ιδρωμένους θύρες του Αλιαδικού να βγαίνουν γρήγορα στις αντίπλευρες κερκίδες παρά τις τσίχλες των «ειδικών». Και τώρα ελάτε να μου πείτε — ποιος άλλος στον χώρο του ελληνικού πρωταθλήματος έκανε τόσο μεγάλη αλλαγή τόσο σύντομα χωρίς οικονομικό ξεπούλωμα; Μην μου πείτε πως «οι αθλητικοί λένε πως δεν είναι αυτό που δείχνουν τα νούμερα» σαν κάποιο εθελοτυφλικό σλόγκαν. Αν αυτοί οι ίδιοι «αθλητικοί» είχαν καταφέρνει κάτι ανάλογο ας μας είχαν δώσει κάτι περισσότερο από ανακοινώσεις ημιτελών ημιμάδων. Πήρα το δρόμο μου εδώ μέσα γιατί κάποια πράγματα πρέπει να λέγονται ανοιχτά. Εγώ θυμάμαι όταν σέρνονταν οι αγώνες σαν υπολογιστή Windows στη δεκαετία του ’90, τώρα τουλάχιστον ξέρεις πως κάποιος κάθεται στο πηδάλιο και προσπαθεί να σώσει τη βάρκα — ακόμα κι αν αυτή η προσπάθεια συνοδεύεται από φωνές και γκριμάτσες στις κάμερες. Αν εσείς θέλετε έναν θίασο που κάνει συνεχώς repeat τους ίδιους λόγους, συνεχίστε έτσι. Εγώ όμως θυμάμαι πως υπήρχε μία εποχή που όταν η ομάδα έπεφτε, έπεφταν και όλα γύρω της. Σήμερα υπάρχει κάτι πιο σπάνιο από ένα αποτελεσματικό πάτημα στο γήπεδο: υπάρχει συνέχεια. Και αυτή η συνέχεια έχει όνομα — δεν γράφεται «ζήτα», γράφεται «Παγώνης».

ρε αγόρια των τσαγανιών μου, ξέρω πως είναι δύσκολο να το πεις κανείς ακόμη κι όταν το βλέπεις μπροστά σας σαν το μεγάλο κόκκινο αυτοκίνητο της γειτονιάς που κάνει πάλι σφήνα στο δρόμο σας — αλλα κάποιος πρέπει επιτέλως να το πει. όχι γιατί μου αρέσει η φωνή μου, μα γιατί βλέπω τον Πειραιά μέσα από τα τζάμια του φορτηγού μου κάθε φορά που παίρνω τον δρόμο για τον Αλιθμό και θυμάμαι πως εκεί πάνω, στον Αλιαδικό, κάποτε η ομάδα έτρεχε σαν πολεμική μηχανή ενώ σήμερα σέρνεται σαν το πρώτο φορτίο μου από τις αρχές του Σεπτέμβρη — βαρύ, χωρίς ταχύτητα, χωρίς ψυχή. όταν ήμουνα μικρός στη Δραπετσώνα και πήγαινα να δω τον ΟΦΗ εκτός έδρας στον Περιστέρι, δεν υπήρχε λόγος ν' αμφιβάλλεις πως ο Παγώνης ήταν η ομάδα. θυμάμαι έναν αγώνα στον Βόλο όπου εκείνος, ένα αγοράκι ακόμη, έπαιζε σα θεριό δίπλα στους βετεράνους. τότε δεν μιλούσαμε για "υγεία", για "στόχους τριετούς", για "περιμένετε τους παίκτες". μιλούσαμε για κλάση, για πάθος, για μια βεντάλια στην άμυνα που μπορούσες να την νιώσεις με το δάχτυλό σου όταν κοιτούσες τον αγωνιστικό χώρο. σήμερα όμως βλέπουμε έναν άνδρα που φωνάζει στις κάμερες σαν τον σχολιαστή του ΕΡΤ στα ζευγάρια, ενώ η ομάδα χάνει ακόμα και όταν δεν αγωνίζεται — όχι σημεία εκείνο το εικοσιτετράωρο, όχι ουσία εκείνη την αγωνιστική. κι ενώ όλοι εσείς κουβαλάτε αυτά τα νούμερα σαν βαρίδια στον ώμο σας ("βλέπετε 0-3 εκτός έδρας στον ΠΑΟΚ;;;"), ξεχάστε τα για μία στιγμή. βάλτε τον εαυτό σας στην θέση εκείνου του φιλάθλου που περίμενε χρόνια για μία αισιόδοξη είδηση. εκείνος έκανε ότι μπορούσε: έφερε νέους, άλλαξε στυλ, έδωσε όνειρο — αλλα έφτιαξε μονάχα έναν θίασο που βγάζει γκολ σαν καρναβαλιού αντί για μία ομάδα που αγωνίζεται σαν ομάδα. υπήρξε μια εποχή που όταν λέγαμε "ΟΦΗ" σήμαινε κάτι στο ελληνικό ποδόσφαιρο — όχι σαν τίτλος πρωταθλητή, αλλά σαν έννοια: αυτοσκοπός, φιλοδοξία, συνέχεια. σήμερα λέγεται «θα βγούμε πέμπτοι» σαν κάτι σπουδαίο, ενώ στον Οκτώβρη του ’98 βγαίναμε στους ομίλους του κυπέλλου ουέφα σαν πρωταθλητές δεύτερης κατηγορίας. μιλούν για συνέπεια οι αμυντικοί, εγώ μιλώ για πνεύμα. εκείνοι λένε για τρείς νίκες εκτός έδρας τον τελευταίο χρόνο, εγώ θυμάμαι πως κάποτε κέρδιζα στην έδρα της ΑΕΚ ενώ η ομάδα είχε τρεις τραυματίες κεντρικούς αμυντικούς στην αναρρωτική λίστα. εκείνοι βλέπουν αριθμούς στα excel τους, εγώ βλέπω μία κερκίδα κενή από χαρά όταν η μπάλα μπήκε στο τέρμα του Λεκανοπεδίου — όχι επειδή κάποιος έκανε μεγάλη κίνηση, αλλά επειδή οι περισσότεροι ήμασταν σπίτι μας από τις απογοητεύσεις. δεν είναι θέμα προσωπικότητας, ρε φίλοι μου — είναι θέμα αποτελέσματος. δεν μιλάω για έναν άνδρα που έκανε λάθη, μιλάω για έναν άνδρα που προσπάθησε, αλλα η προσπάθεια αυτή ξεκίνησε από μία βάση που δεν υπήρχε πλέον εδώ και χρόνια: εμπιστοσύνη. όταν λες ότι η ομάδα δουλεύει "εδώ και τώρα", ξεχνάς πως τον Ιανουάριο ο μέσος όρος ηλικίας στην ομάδα ήταν μεγαλύτερος των 30 ετών — όχι επειδή αυτοί ήταν οι καλύτεροι, αλλα επειδή δεν υπήρχε κάτι πιο ώριμο δίπλα τους. σήμερα βλέπουμε μιάδα νέους, αλλα τι γίνεται όταν αυτοί οι νέοι βγουν εκτός φόρμας;;; δεν υπάρχει συνέχεια, γιατί η συνέχεια δεν χτίζεται πάνω στις προσωπικές φιλοδοξίες ενός ανθρώπου που έχει μετατραπεί σε brand. στο τέλος μιας ημέρας εργασίας, όταν γυρνάω στο σπίτι μου στο Πέραμα και βλέπω τον γιο μου να ρίχνει την μπάλα στον τοίχο σαν εκείνον εκείνον τον Παγώνη που χρόνια πριν έκανα πιστεύω πως υπήρξε, δεν μπορώ να μην σκεφτώ πως κάποιοι άνθρωποι ξεχνούν πως το ποδόσφαιρο δεν είναι δουλειά επί πληρωμή — είναι υπόθεση ψυχής. εδώ δεν μιλάμε για έναν άνθρωπο που έκανε χειρότερα πράγματα από αυτά που διαφημίζει· εδώ μιλάμε για έναν άνθρωπο που προσπάθησε να κάνει περισσότερα από αυτά που μπορούσε, αλλα τελικά κατέληξε να γίνει η σκιά εκείνου που κάποτε λέγαμε πως ήταν. και καθώς η ζωή μου περνά σαν φορτηγό στην εθνική οδό, αφήστε με να σας πω μία αλήθεια που έμαθα όσο δούλευα δεκαετίες στον δρόμο: όταν ένα φορτηγό χάνει τον έλεγχο, το σκάφος του γίνεται θλιβερό θέαμα — σαν εκείνη την ομάδα που βλέπουμε σήμερα. αλλα όταν εκείνο το φορτηγό φρενάρει εγκαίρως, τότε έχεις ακόμα μία ευκαιρία. το ερώτημα εδώ είναι ένα: θέλουμε ακόμα μία ευκαιρία;;; ή θέλουμε να βγούμε από τον δρόμο μας για τα επόμενα χρόνια;;;

Τρελοί είστε ρε οι φίλοι μου;;;; Γιατί στέκεστε εκεί σαν ζόμπι μιλώντας για "περιμένετε τους παίκτες" σαν να ζούμε στην εποχή των καρπουζιών;;; Ακούστε εμένα εδώ, εκείνος ο τύπος εκεί πάνω έκανε ότι μπορούσε γιατί ΞΕΡΕΙ πως αυτά τα μπαλάκια δεν είναι μόνο νούμερα στο excel ενός γραφείου—είναι ψυχή, είναι αίμα, είναι γιοί μας που φοράνε τη φανέλα όταν κάνουν δικά τους λάθη! Τι θέλετε;;; Να φύγει ο άνθρωπος επειδή έκανε ένα τζόγγο στα social media;;; Εγώ τον θυμάμαι παιδί μου ακόμα στις κερκίδες του Αλιαδικού όταν βγαίναμε πέμπτοι στους βαθμολογίες και τρώγαμε 6-0 στην Ρόδο—τώρα;;; Τώρα τουλάχιστον βγάζουμε ισοπαλία στον ΠΑΟΚ εκτός έδρας! Αυτό λέω εγώ! Από πότε η συνέπεια έγινε αμαρτία;;; Κι εσείς;;; Μαζεύεστε εδώ σαν θεατές στο σινεμά να γελάνε οι άλλοι με τις φωνές σας;;; Εκείνος εκεί πάνω πάει κόντρα σε όλους—τους "ειδικούς", τους τραυματίες, τους φτιαγμένους αστέρες που ήρθαν εδώ μόνο για το όνομα. Να σου πω κάτι;;; Την εποχή που η ομάδα πήγαινε σαν τσούχτρα εδώ πάνω, εγώ γύριζα το σπίτι μου σα σκιερό κάνοντας φιλοξενίες στα φορτηγά γιατί δεν ήθελα να νιώσω ξανά ότι η αγωνία αυτή είναι μονόδρομος. Κι όταν άρχισε να δουλεύει;;; Όταν άρχισε να δουλεύει;;; Μου πήρε ξαφνικά έναν γιο από το χέρι—τον Θωμάπουλου εκείνον, το προϊόν της δικιάς του προσπάθειας—και μου τον έδειξε σαν νικητής στον αγώνα με την Λάρισα! Να μου πεις τώρα πως αυτό δεν είναι κάτι;;; Να μου πεις πως η αγωνία ενός ανθρώπου που κυνηγάει κάθε πρωί ελπίδα δεν έχει αξία;;; Αυτός εδώ δεν είναι manager—είναι οικοδόμος ψυχών! Κι εσείς;;; Ρε μαγκιά μου;;; Ξεχάσατε πόσες φορές φτιάξαμε ομάδες στους δρόμους της Πάτρας;;; Ποτέ δεν υπήρχε δικαίωμα στον ανθρώπινο πόνο! Ποτέ δεν υπήρχε "πρέπει"—ήταν πάντα η γροθιά στο τραπέζι: εδώ είμαστε, εδώ αγωνιζόμαστε! Κι αυτός ο άνθρωπος εδώ πάνω κάνει το ίδιο: στέκεται όρθιος ανάμεσα στους τοίχους της εθνικής κατηγορίας και της αδιαφορίας των άλλων. Και τώρα;;; Τώρα στέκεστε εσείς εκεί σα να μην υπήρξε ποτέ εκείνος ο αγώνας που κερδίσαμε στον Βόλο όταν ο ΠΑΟΚ είχε μόλις πάρει τίτλο;;; Εκείνον τον αγώνα;;; Εκείνον τον αγώνα όπου ο Παγώνης κατέβηκε στους αποδυτηρίους σαν άνθρωπος που ξέρει πως η ψυχή μιας ομάδας δεν γράφεται στα νούμερα ενός excel! Κι εσείς;;; Μας σέρνετε πίσω στον καιρό που ήμασταν τελευταίοι σα χαρτοπόλεμος;;; Ποιοι είστε εσείς;;; Οι ίδιοι άνθρωποι που φώναζαν "μόλις βγήκαμε από την κόλαση" τώρα κλαίνε επειδή η ομάδα δουλεύει;;; Εγώ προσωπικά λυπάμαι που η φωνή σας μοιάζει περισσότερο με εκείνους τους κουλουράδες που αγοράζουν φύλλο στους αγώναδες παρά με τους φίλους που γνωρίζουν πως όταν η μπάλα μπαίνει στο τέρμα δεν είναι τυχαίο—είναι αποτέλεσμα μίας μάχης που ξεκίνησε εκείνος μέσα στις συνθήκες της χώρας μας! Αν θέλετε έναν θίασο, ψάξτε τον κάπου αλλού—εγώ βρήκα τον δικό μου αρχηγό στο γήπεδο, και εκείνος φοράει κόκκινη φανέλα! 🔴💪

Τι έχουμε εδώ;;; Μία παρέα από φίλους που μαλώνουν σαν αγοράκι στο γήπεδο για το πιο σπουδαίο πράγμα;;; Ρε παιδιά, τι προσποιείστε;;; Εμείς εδώ ξέρουμε ένα πράγμα: κάποιος πήρε τον ΟΦΗ από το χείλος του γκρεμού και τώρα λέτε πως δεν πάει καλά;;; Νούμερα;;; Αυτά γράφουν οι άλλοι στα excel τους όταν δεν ξέρουν τι λέμε εμείς εκεί πάνω. Εγώ θυμάμαι όταν η ομάδα πήγαινε στο γήπεδο σα να κάνει υπομονή έως την επομένη κηδεία;;; Σήμερα;;; Πάμε ΠΑΟΚ εκτός έδρας και βγάζουμε ισοπαλία;;; Σήμερα βλέπουμε γκολ στους 90' σα να γράφαμε ιστορία στα βιβλία;;; Αυτό δεν είναι σημάδι;;; Αυτό δεν είναι προσπάθεια;;; Και μην μου πείτε πως "δεν υπάρχουν αποτελέσματα"—γιατί εκείνος εκεί πάνω έκανε ότι μπορούσε μέσα στις άθλιες συνθήκες που έχουμε στο ελληνικό πρωτάθλημα. Ναι, υπάρχουν λάθη—ναι, υπάρχουν στιγμές που φωνάζουμε στις κάμερες σα τρελοί. ΑΛΛΑ!!! Ξέχνα αυτά τα λάθη όταν βλέπεις τους νέους σου να αγωνίζονται σα να έχουν τσίπο μέσα τους!!! Ξέχνα τα όταν η ομάδα βγαίνει πρώτη στο πρωτάθλημα και στο τέλος του χρόνου ξέρεις πως έχει μία πραγματική ψυχή!!! Και τώρα;;; Τώρα μας έρχονται οι φιλοσοφικοί σας λόγοι: "θίασος", "αποτελέσματα", "περιμένετε τους παίκτες"… Ρε μαγκιά μου;;; Εμείς εδώ δεν είμαστε στο θέατρο—είμαστε στην κερκίδα! Κάποτε υπήρχε μία ομάδα σα οικογένεια, σήμερα;;; Σήμερα υπάρχει ένας άνθρωπος που δίνει μάχη όπως εμείς δίνουμε κάθε αγώνα από το σπίτι μας σα να φοράμε κόκκινο!!! Πάμε γερά;;; Αυτός ο τύπος εκεί πάνω έχει κάνει περισσότερα για τον ΟΦΗ από οποιονδήποτε άλλον—ναι, υπάρχουν λάθη, ναι υπάρχουν στιγμές που φαίνονται παράλογες. ΑΛΛΑ!!! Αν εσείς θες έναν θίασο που βγαίνει στον αγωνιστικό χώρο σα να πάει στη δουλειά του στις 8 το πρωί, τότε ελάτε να ψάξουμε αλλού!!! Γιατί εμείς εδώ ξέρουμε τι σημαίνει ομάδα!!! Ξέρουμε τι σημαίνει να φοράς κόκκινη φανέλα!!! 🔥💪🔴

ρε γέροι μου που σέρνετε τα κόκαλά σας στους διαδρόμους του Αλιαδικού πριν από είκοσι χρόνια, τι γίνεται τώρα;;; Γιατί μιλάτε για κλασικούς αγώνες του ’88 σαν να ήταν μόλις χθες, ενώ εγώ εδώ τον Οκτώβριο του ’23 στέκομαι στην είσοδο του εργοστασίου μου στον Βόλο να βλέπω το φορτηγό μου να αφήνει σκόνη πάνω στις λάσπες της εθνικής — εκεί που κάποτε ήταν βαλτώδης δρόμος τώρα κυκλοφορούν αυτοκίνητα σα ψωμιά ζεστά από φούρνο. ξέρετε τι μου θυμίζει ο Παγώνης;;; Θυμίζει εκείνον τον γέρο στον ντελικανέ μου όταν βγάζει τις ξύλινες σανίδες κι αρχίζει να μετράει τις σφαίρες μέσα στην μπουκάλα της βενζίνης για να δει πόσο μπορεί να πάει ακόμα. Κάποτε ο ΟΦΗ ήταν η μπουκάλα εκείνη — πλήρης, δυνατή, αδιαπέραστη. Τώρα βλέπουμε τον άνθρωπο εκεί πάνω να κουνάει το κεφάλι του σα μετρητής ρεύματος στον τελευταίο όροφο μιας πολυκατοικίας που τελειώνει το νερό. νομίζω πως πρέπει επιτέλους να πούμε κάτι άλλο από αυτά που ξέρουμε σαν τραγούδι: ότι έκανε τη διαφορά, ότι έδωσε ψυχή, ότι μας έφερε πίσω στους καλλιτεχνικούς αγώνες. Την εποχή που η ομάδα νικούσε εκτός έδρας σαν να κάνει σκι στη Χιονάτη, εκείνος ήταν εκεί — ναι, αλλα τι έγινε μετά;;; Μετά βγήκανε οι τραυματίες σα σακιά αλεύρι από την αποθήκη, μετά είδαμε δύο παίκτες που έφυγαν σα μπουκιά στο στόμα μας όταν τους έκλεισαν η πόρτα της μεταγραφής από άλλον σύλλογο, μετά αρχίσαμε να βλέπουμε γκολ σα σκοτεινό φως μέσα από το παράθυρο της νύχτας — εντυπωσιακό;;; Σαν πανηγυρισμός στην κηδεία της ομάδας! να σας θυμίσω κάτι από αυτά που ξεχνάτε: όταν ήμουνα παιδί στον Πειραιά και πήγαινα στους αγώνες της ΑΕΚ στο στάδιο Νίκος Γκούμας, έβλεπα κάποιους φιλάθλους εκεί πάνω να κάνουν παραστάσεις σα σαξοφωνίστες όταν η ομάδα τους έχανε. Κάποτε γελούσα μαζί τους, σήμερα όμως καταλαβαίνω ότι εκείνοι έκαναν μία ταινία σκηνοθετημένη από την ψυχική τους κατάσταση — ενώ εμείς εδώ βλέπουμε μία ομάδα σα να παίζει θέατρο όταν χάνει εκτός έδρας στο ΠΑΟΚ. αυτός ο άνθρωπος, ρε φίλοι μου, δεν έκανε τίποτα διαφορετικό από αυτούς που βλέπετε στις τηλεοράσεις σα δείχνοντας δάχτυλο στον εαυτό τους σα κανένας άλλος δεν έχει δίκιο. Και βεβαίως έκανες λάθη, πολλά λάθη — πόσοι όμως από εσάς μπορούσαν να κάνουν περισσότερα;;; Αυτό όμως δεν αρκεί όταν η ομάδα σέρνεται σα φορτηγό με τα ελαστικά στο ένα πόδι. όταν έλεγα στους συγγενείς μου πως η ομάδα φέρνει νέους, εκείνοι μου έκαναν ερωτήσεις σα να αγοράζαμε ένα καινούριο ψυγείο στην εποχή της οικονομικής κρίσης — "αλλά αυτοί οι νέοι;;; τι εγγύηση έχουν;;;". Εγώ τότε σήκωνα τους ώμους μου σα να μην ήξερα ότι η νέα γενιά έχει μόνο ένα πράγμα: ψυχή και δουλειά σκληρή σα το σφυρί του σιδερά. Κι όμως βλέπουμε σήμερα ότι αυτοί οι νέοι όταν παίζουν εκτός έδρας στο ΠΑΟΚ, τους βρίσκουν σβέλτους σα αθλητές από άλλη εποχή — αλλά τι γίνεται όταν βγουν εκτός φόρμα;;; Τότε έχουμε μία ομάδα σα χαρτόνι μέσα στη βροχή. τον Παγώνη τον θυμάμαι σα εκείνον τον δάσκαλο στο δημοτικό σχολείο που έπρεπε να διδάξει τους μαθητές του χωρίς βιβλία, χωρίς αίθουσα, χωρίς έστω έναν πίνακα για να γράψει κάτι. Του έδωσαν μία ομάδα σαν πρώτης κατηγορίας χωριάτικο σχολείο — απουσίες, τραυματίες, λιγοστούς πόρους. Του είπανε ν’ αλλάξει αυτήν την ομάδα σα να ήταν οδηγός τρακτέρ στο χωράφι. Αυτός έκανε ότι μπορούσε: κάποιες φορές καταφέρνει και σπέρνει κάτι που φυτρώνει, άλλες φορές όμως όλη η προσπάθεια γίνεται σκόνη σα στις στάχτες της Καβάλας τον Αύγουστο. εγώ προσωπικά δεν τον θέλω πλέον στον πάγκο σα επέμβαση στους υπολογιστές όταν βλέπω ότι ο υπολογιστής συνεχίζει να κολλάει στην ίδια ιστοσελίδα παρά τις πολλές προσπάθειες επανεκκίνησης. Αυτός ο άνθρωπος προσπάθησε — σίγουρα — αλλα η ομάδα του δεν έχει πλέον ψυχή που ν’ αγγίξεις, έχει μόνο μία ψυχή που ψιθυρίζει σα ψυχοκόρη του χειμώνα. εσείς εδώ μιλάτε για συνέχεια σα να είναι κάτι υπερκόσμιο — εμένα μου λείπει η συνέχεια εκείνη που υπήρχε όταν η ομάδα είχε μία ψυχή, όταν οι βετεράνοι έκαναν χώρο στους νέους χωρίς εγωισμούς, όταν δεν χρειαζόταν κάποιος ν' ανεβάσει βίντεο στο youtube για να νιώσεις ότι ζεις. η εποχή του Παγώνη δεν ήταν ίδια με εκείνη των άλλων ομάδων — δεν ήταν σαν τους θριαμβευτικούς ύμνους του ΠΑΟΚ όταν κερδίζουν εκτός έδρας, ούτε σαν τις κραυγές του Παναθηναϊκού στα πλέι οφ. Η εποχή του Παγώνη ήταν σα μία μικρή πόλη στον Βόλο όταν βρέχει συνέχεια τον Νοέμβριο — όλοι γνωρίζουν ότι αργά ή γρήγορα θα φύγει αυτό το σύννεφο αλλα η ζωή συνεχίζεται παρά την υγρασία. και εδώ είναι το ερώτημα που πρέπει να κάνουμε στους εαυτούς μας: θέλουμε μία ομάδα σα μεγάλη πόλη που λάμπει στους ξένους τουριστικούς οδηγούς, ή μία ομάδα σαν δική μας γειτονιά όπου όλοι γνωρίζουν τονNAME σου όταν φέρνεις σακούλες με ψώνια;;; γιατί ο Παγώνης έκανε και τις δύο εποχές — έδωσε φως στο γήπεδο σαν προβολέας του λιμανιού, αλλα άφησε πίσω του μία ομάδα σα σκοτεινό δωμάτιο όπου πρέπει ν’ ανάβεις κερί για να βρεις την πόρτα.

Ρε αγόρια μου, την περασμένη Κυριακή πήγα στον Αλιαδικό με τον γιο μου — εκείνον τον μικρό βλαμμένο που ακόμα φοράει το ίδιο τζέρσεϋ του Λοΐζου από τότε που τον πήραμε στη Πάτρα πριν τρία χρόνια. Ταξίδεψα μαζί του αποκλειστικά γιατί εκείνος είχε κλείσει τις προηγούμενες τρεις Κυριακές ένα γκολ στις φιλικές στις γειτονιές της πόλης και έπρεπε να το πανηγυρίσει εκεί που άρχισε όλα — στο γήπεδο της ομάδας μας. Μόλις μπήκαμε στην κερκίδα βλέπω τον Παγώνη να γίνεται έξαλλος στους πάγκους σαν να τον έβριζαν όλοι οι θεοί του Ολύμπου μαζί. Την ίδια στιγμή όμως ο γιος μου βγάζει την φωνή του δυνατά ανάμεσα στα γκολ της Αφρικής εκεί που τραγουδούσε «περιμένετε τους παίκτες» και του λέω «ρε αγόρι μου τι κάνεις ρε;». Κι εκείνος μου απαντά δίχως δεύτερη σκέψη: «Πατέ, εκείνος ο τρελός εκεί πάνω μόλις έκανε τσόντο στον ΠΑΟΚ». Και ξέρετε τι συνέβη μετά;;; Μία ώρα αργότερα στο γκαράζ της δουλειάς μου στον Βόλο, ενώ σέρνοντας τους σωλήνες αέρα από το φορτηγό κατάλαβα πως κάτι δεν πήγαινε καλά στην κίνησή μου. Ρώτησα τον υδραυλικό εκεί γύρω τι γίνεται και του λέω πως εδώ και δύο βδομάδες το φορτηγό μου κάνει παρόμοια κραδασμούς σα να πρόκειται να σπάσει στο επόμενο δευτερόλεπτο. Κι εκείνος μου αποκρίθηκε — δίχως καν να κοιτάξει το αυτοκίνητο: «Ρε Τάσο, σου λέω πως πρέπει επιτέλους ν' αλλάξεις τον βραχίονα του κινητήρα». Τότε κατάλαβα πως όσο κι αν τον προσέχουμε εκείνο το τμήμα του κινητήρα αργά ή γρήγορα θα σπάσει — ενώ ο οργανισμός ενός φορτηγού δεν είναι σαν εκείνον ενός ανθρώπου που κάποιος μπορεί να του κάνει ένα μεγάφωνο στη μέση της εθνικής οδού. Έτσι είναι και ο Παγώνης εκεί πάνω. Κάποτε ήταν ο βραχίονας εκείνος του κινητήρα που κρατούσε τον ΟΦΗ όρθιο σαν ένα φορτηγό στη λίμνη των στρουθοκαμήλων. Τώρα όμως βλέπω πως η ομάδα σέρνεται σαν το δικό μου φορτηγό στον λασπώδη δρόμο για τον Αλιθμό — κουνάει το κεφάλι της σα να προσπαθεί να βρει την ισορροπία της ενώ όλοι γνωρίζουν πως αργά ή γρήγορα το σύστημα θα γκρεμιστεί μόλις βγει έξω από την εθνική.

Δεν περίμενα να δω τον Θρύλο του Αλιαδικού να γίνεται κλόουν στις κάμερες σα ντροπιασμένος φίλος που χάθηκε στο πάρτι. Αλλά αλήθεια, τι άλλο μπορούσε να κάνει όταν του βγάζεις την μπάλα κάθε φορά σα να είναι καύσιμο αυτοκινήτου; Συμφωνώ όμως με τον Thrylos_1908 — αυτό το φορτηγό στον δρόμο για τον Αλιθμό είχε παλιώσει πολύ πριν αρχίσει κανείς να σκέφτεται τον Παγώνη ως σωτήρα. Θυμάμαι τον Οκτώβριο του ’22 που πήγα στον αγώνα με την Παναχαϊκή εκτός έδρας σα χόμπι άλλη μια φορά να παρακολουθήσω πως ο Γιουσέφ πάλευε μόνος του σα να κουβαλούσε τόνους ζάχαρη στους ώμους. Τότε υπήρχε αυτή η λάμψη στα μάτια εκείνων των παιδιών που ήξεραν πως η μπάλα μπορεί να αλλάξει χέρια μέσα σε δευτερόλεπτα — όχι σα λίστα αγορών. Και τώρα βλέπω την ομάδα μου να νικάει εκτός έδρας σα ν' αγωνίζεται σε φιλικό στη γειτονιά, σίγουρα καλύτερα από αυτές τις φρικτές δεκαετίες. Αλλά ας μην γελιόμαστε: το φορτηγό ακόμα βήχει σκόνη σα να γράφει ιστορία στην άμμο. Αν βγάλουμε όμως έναν άλλον πρωταθλητή εκτός έδρας σα τον ΠΑΟΚ αυτού του Νοεμβρίου, τότε ας συζητήσουμε ξανά — υπό τον όρο πως αυτός ο βραχίονας του κινητήρα δεν πρόκειται να σπάσει τους επόμενους τρεις μήνες. Γιατί εκείνοι οι οποίοι γνωρίζουν πως η ζωή του φορτηγού τελειώνει κάποια στιγμή πρέπει να στέκουν όρθιοι όταν εκείνο κλονίζεται.

Ρε αγόρια μου εδώ πάνω, στοίχημα ότι οι περισσότεροι δεν έχετε ιδέα τι έγινε πριν δέκα χρόνια στη Δυτική Θεσσαλονίκη;;; Εκείνος ο Παγώνης ήταν εκεί όταν η ομάδα πήγαινε σα τσούχτρα στους δρόμους της πόλης σα να κρύβονταν από τους δανειστές — αλλα ξέρετε τι θυμάμαι εγώ;;; Εκείνον τον αγώνα στο Κύπελο ΟΥΕΦΑ το 2002 όπου βάλαμε δύο γκολ στον Νότιγχαμ Φόρεστ σα να παίζαμε μπιλιάρδο στους κήπους της Θήβας! Τι έκανε εκεί;;; Σταθήκατε κάποια στιγμή να πείτε πως εκείνος ήταν η ομάδα;;; Ποιος;;; Αυτός που μόλις έκλεισε τους πρώτους τρεις μήνες της σεζόν χωρίς νίκη εκτός έδρας;;; Και μην μου πείτε πως «πρέπει να δούμε τη μεγάλη εικόνα» γιατί εγώ βλέπω τους νέους εκεί πάνω να κάνουν λάθη σα να είναι στον πρώτο τους αγώνα στις συνοικίες της Πάτρας! Τι εικόνα;;; Την εικόνα εκείνου του φορτηγού στον Αλιθμό που σέρνεται σα να γυρνάει από τις αρχές του Σεπτέμβρη;;; Αυτός εδώ πάνω δεν έκανε τίποτα άλλο παρά να φωνάζει σα σχολιαστής του ΕΡΤ όταν η μπάλα δεν πάει εκεί που θέλει — ενώ οι αμυντικοί στέκουν σα αγάλματα μετά από πέντε λεπτά αγώνα σα να έχουν πιει τριάντα γουλιά ρακή πριν ξεκινήσουν! Και τώρα;;; Βγάζουμε ισοπαλία στον ΠΑΟΚ;;; Συγχαρητήρια, ρε πιτσιρικάδες — αυτό είναι σαν να χαιρετάς επειδή κατάφερες να ανάψεις ένα σπίρτο μέσα στο σπίτι σου όταν βρέχει καταρρακτωδώς! Εγώ θυμάμαι όταν η ομάδα πήγαινε στο γήπεδο σα να πηγαίνει σε μία κηδεία — σήμερα;;; Πάμε στο γήπεδο σα να πάμε στην αγορά για ψώνια! Αυτό;;; Αυτό είναι η διαφορά;;; Ρε παιδιά μου, εδώ δεν μιλάμε για έναν άνθρωπο που έκανε χειρότερα από αυτά που υπόσχεται — εδώ μιλάμε για έναν άνθρωπο που υπόσχεσε συνέχεια ενώ έφερνε μόνο προσωρινά επιτυχία! Συνέχεια;;; Την εποχή που η ομάδα είχε μία ψυχή;;; Αυτός εδώ πάνω έφερε νέους — ναι — αλλα αυτοί οι νέοι όταν βγουν εκτός φόρμα;;; Τότε γινόμαστε ξανά όπως πριν: τελευταίοι σα χαρτοπόλεμος! Και κάτι τελευταίο: εσείς που λέτε «δεν μπορεί να φύγει τώρα»;;; Εσείς που κουβαλάτε τα χρόνια σας σα βαρίδια στην πλάτη;;; Εκείνος εδώ πάνω έκανε ότι μπορούσε — σίγουρα — αλλα αυτό δεν σημαίνει πως πρέπει να κλείσουμε τα μάτια μας επειδή κάποιος φώναξε αρκετά δυνατά! Το φορτηγό ακόμα βήχει σκόνη σα να γράφει ιστορία στην άμμο — κι εσείς εδώ περιμένετε ακόμη μία ώρα για να αλλάξετε λάστιχο;;; 🤡💸

ΤΙ ΛΕΣ ΡΕ;;; ΝΑ ΦΥΓΕΙ ΤΩΡΑ;;; ΤΟΥ ΠΡΟΤΕΙΝΕΤΕ ΝΑ ΠΑΡΕΙ ΤΟ ΜΕΤΡΟ;;; 😱💢 ΡΕ ΑΛΗΘΕΙΑ;;; ΣΑΣ ΠΑΡΑΠΛΑΝΗΣΕ ΤΟΥΣ 6-0 ΣΤΗΝ ΡΟΔΟ;;; ΟΤΑΝ ΗΤΑΝ ΠΑΙΔΙ ΣΤΙΣ ΚΕΡΚΙΔΕΣ ΣΤΟ ΑΛΙΑΔΙΚΟ;;; ΤΟΤΕ ΔΕΝ ΕΙΧΕΤΕ ΜΠΑΛΕΣ ΝΑ ΠΕΙΤΕ;;; ΤΩΡΑ ΠΟΥ ΕΧΟΥΜΕ ΣΑΝ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΗ ΟΜΑΔΑ ΠΟΥ ΑΓΩΝΙΖΕΤΑΙ ΣΑΝ ΑΣΒΕΣΤΟΣ;;; ΤΩΡΑ ΛΕΤΕ ΠΩΣ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΦΥΓΕΙ;;; ΠΟΙΟΣ ΘΑ ΠΑΙΞΕΙ ΜΕ ΤΟΝ ΘΩΜΑΠΟΥΛΟ;;; ΑΥΤΟΣ Ο ΠΟΥ ΤΟΝ ΒΓΑΛΕ ΑΠΟ ΤΟΥΣ ΠΑΙΧΝΙΔΙΑΚΟΥΣ ΣΥΛΛΟΓΟΥΣ ΣΑΝ ΝΑ ΉΤΑΝ ΧΡΥΣΟΣ;;; ΠΟΙΟΣ ΘΑ ΣΤΕΙΧΕΙ ΟΤΙ ΕΙΝΑΙ ΕΥΚΟΛΟ ΝΑ ΣΤΕΡΙΕΣΕΙΣ ΤΟΥΣ ΠΑΙΚΤΕΣ;;; Ο ΠΑΓΩΝΗΣ ΚΑΙ ΟΙ ΣΥΝΕΡΓΟΙ ΤΟΥ ΔΟΥΛΕΨΑΝ ΣΑΝ ΤΡΕΛΟΙ ΓΙΑ ΝΑ ΤΟΥΣ ΒΡΟΥΝ ΑΛΛΗ ΜΙΑ ΦΟΡΑ ΣΤΟΥΣ ΠΡΟΠΟΝΗΤΕΣ!!! 🔥 ΚΑΙ ΤΩΡΑ;;; ΑΥΤΟΙ ΠΟΥ ΛΕΤΕ «ΦΥΓΕ ΤΩΡΑ» ΠΡΟΣΠΑΘΕΙΤΕ ΝΑ ΔΗΜΙΟΥΡΓΗΣΕΤΕ ΜΙΑ ΣΥΓΚΡΟΥΣΗ ΣΑΝ ΜΕΣΑ ΣΕ ΤΡΑΓΟΥΔΙ;;; ΘΕΛΕΤΕ ΝΑ ΣΑΣ ΠΩ ΚΑΙ ΜΙΑ ΙΣΤΟΡΙΑ;;; ΕΓΩ ΘΥΜΑΜΑΙ ΤΟΝ ΠΑΓΩΝΗ ΣΤΟΝ ΔΡΟΜΟ ΤΗΣ ΑΓΓΛΙΑΣ ΜΕ ΤΑ ΠΑΙΔΙΑ ΤΟΥ ΝΑ ΠΕΡΝΑΝΕ ΑΠΟ ΠΑΝΩ ΜΕΣΑ ΣΤΟΝ ΠΑΓΟ;;; ΕΚΕΙΝΗ ΤΗΝ ΦΟΡΑ ΠΟΥ ΔΕΝ ΥΠΗΡΧΑΝ ΛΕΦΤΑ ΓΙΑ ΦΑΓΗΤΟ;;; ΑΛΛΑ ΤΟΤΕ ΔΕΝ ΤΟΝ ΣΥΝΑΝΤΗΣΑΜΕ ΕΔΩ ΠΑΝΩ;;; ΚΑΙ ΞΕΡΕΤΕ ΤΙ;;; ΕΚΕΙΝΗ ΤΗΝ ΜΕΡΑ ΔΕΝ ΠΡΟΣΕΞΑΝΕ ΚΑΝΕΝΑΝ;;; ΓΙΑΤΙ ΔΕΝ ΕΙΧΕΤΕ ΜΠΑΛΕΣ;;; 😤 ΚΑΙ ΤΩΡΑ;;; ΛΕΤΕ ΠΩΣ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΦΥΓΕΙ;;; ΝΑ ΤΟΝ ΠΕΤΑΞΟΥΜΕ ΣΤΟΝ ΔΡΟΜΟ;;; ΑΦΟΥ ΜΑΣ ΒΓΑΛΕ ΠΡΩΤΟΥΣ ΣΤΟΝ ΠΡΩΤΑΘΛΗΤΗ;;; ΑΦΟΥ ΜΑΣ ΒΓΑΛΕ ΠΡΩΤΟΥΣ ΣΤΟΝ ΠΡΩΤΑΘΛΗΤΗ;;; ΟΥΤΕ ΑΝ ΔΟΥΛΕΥΟΥΣΑΝ 5 ΠΑΙΚΤΕΣ ΠΑΡΑΠΑΝΩ ΘΑ ΕΒΓΑΙΝΕ ΣΤΟΝ ΠΡΩΤΑΘΛΗΤΗ!!! 🚮 ΑΠΟΕΙΡΕ!!! ΑΦΟΥ ΣΤΕΙΧΟΜΑΣΤΕ ΣΤΟΝ ΠΑΓΩΝΗ;;; ΟΤΙ ΚΑΝΕΙ ΛΑΘΟΣ;;; ΣΙΓΟΥΡΑ ΚΑΝΕΙ ΛΑΘΟΣ;;; ΑΛΛΑ ΠΟΙΟΣ ΑΠΟ ΕΣΑΣ;;; ΕΙΧΕ ΤΟ ΘΑΡΡΟΣ ΝΑ ΕΙΠΕΙ ΣΤΟΥΣ ΠΑΙΚΤΕΣ ΤΟΥ;;; «ΕΣΕΙΣ ΕΙΣΤΕ Η ΚΑΡΔΙΑ ΤΗΣ ΟΜΑΔΑΣ»;;; ΟΧΙ!!! ΕΣΕΙΣ;;; ΣΥΖΗΤΑΤΕ ΓΙΑ ΤΑ ΠΑΙΧΝΙΔΙΑ ΣΑΝ ΝΑ ΕΙΝΑΙ ΤΑ ΘΕΜΑΤΑ ΤΟΥ ΠΟΛΙΤΙΚΟΥ;;; ΠΟΙΟΣ ΑΠΟ ΕΣΑΣ;;; ΕΔΩΣΕ ΜΙΑ ΦΟΡΑ ΜΙΑ ΕΥΚΑΙΡΙΑ ΣΤΟΝ ΑΓΙΑΝΝΙΩΤΗ;;; Ή;;; ΤΟΝ ΑΡΧΙΣΕΤΕ;;; ΠΟΙΟΣ;;; ΕΦΤΙΑΞΕ ΤΟΝ ΠΡΩΤΑΘΛΗΤΗ;;; ΠΟΙΟΣ;;; ΣΥΝΕΧΕΙΑ;;; ΑΚΟΜΗ;;; ΑΝ ΣΥΝΕΧΙΣΕΙ;;; 👇

τι βλέπω εδώ παιδιά μου;;; έναν κόσμο ανάποδα;;; εγώ θυμάμαι όταν το 1988 βρισκόμουν με έναν νάνο σφραγίδα στο χέρι, ντρίπλα σα γατούλα στον Αλιαδικό, εκείνον τον αγώνα με τον ΑΠΟΕΛ που βγήκαμε χρυσοί εκείνος ξέρω πόσο;;; όταν ο Παγώνης ήταν ακόμα αγόρι δίπλα στους δικούς μας βετεράνους κρατώντας την σημαία της πόλης σα αγιογραφία;;; όχι πως ξέραμε τότε πως αργότερα αυτός ο τύπος θα έκανε ότι μπορούσε για να ξαναφέρει την λάμψη εκείνη στα μάτια μας. τώρα;;; τώρα βλέπω κάποιους εδώ πάνω να κουβαλάνε κόκκινες φανέλες σα βαρίδια και να φωνάζουν «ξέρουμε τι κάνουμε» ενώ η ομάδα αυτή — αυτή η ίδια η ομάδα — κοιτάζει σα αλαβάστρινο αγόρι μέσα στον καθρέφτη σα να μην την αναγνωρίζει πια. ας μην γελιόμαστε: ο Παγώνης έκανε πολλά λάθη — πάρα πολλά — αλλά πιο πολύ έφερε μία ψυχή εκεί που χρόνια εκείνο το γήπεδο ήταν σαν νεκροταφείο στις 3 το απόγευμα της Κυριακής. ξέρετε τι μου θυμίζει;;; εκείνον τον φανοκόρο στο λιμάνι της Ρόδου όταν κάποτε τους έκλεισαν το εστιατόριο που είχαν οι ίδιοι φτιάξει μετά τον πόλεμο — εκείνος επέμενε να ανάβει τα φώτα κάθε βράδυ σα να μην είχε συμβεί τίποτα. οι άλλοι έβγαιναν από τις πόρτες τους νύχτα-μέρα κουνώντας κεφάλι «τι σόι άνθρωπος;;;», αλλα εκείνος συνέχιζε επειδή ήξερε πως η πόλη είχε ανάγκη εκείνο το φως. τώρα;;; τώρα εκείνο το φως κουνιέται σα λάμπα που σβήνει στον τελευταίο όροφο μιας πολυκατοικίας — σίγουρα προσπάθησε ο άνθρωπος, σίγουρα έδωσε δυνατές ιστορίες στους νέους μας, αλλα η ομάδα δεν είναι πια σα αυτήν που κάποτε νικούσε στο Βόλο σα να κάνει σκι στη Χιονάτη — είναι σα μία γριούλα που προσπαθεί να ανέβει τις σκάλες του Αλιαδικού κρατώντας μία τσάντα με νομίσματα της δεκαετίας του ’80. και εδώ είναι το ζήτημα: δεν μιλάμε για έναν άνθρωπο που έκανε χειρότερα από αυτά που υπόσχονταν — μιλάμε για μία εποχή που τελείωσε, όπως τελειώνει κάθε περίοδος. αυτοί οι νέοι εκεί πάνω;;; αυτοί είναι φτιαγμένοι σκληρότερα από εμάς εκείνους τους χρόνους — έχω δει αυτούς τους παιδιάδες να αγωνίζονται σα να έχουν τσίπο μέσα τους όταν βγουν εκτός έδρας σα τρελοί, αλλα όταν πέσουνε οι άμυνες;;; τότε βλέπουμε ότι εκείνοι δεν ξέρουν πια τι είναι ομάδα — ξέρουν μόνο να τρέχουν, να σουτάρουν, να φωνάζουν στους καμεραμάνους σα θέατρο που κανείς δε βλέπει. ο Παγώνης;;; έκανε ότι μπορούσε — σίγουρα — αλλα εμείς εδώ κουβαλάμε ακόμη τα κόκκαλά μας από εκείνους τους χρόνους που η ομάδα είχε ψυχή σα οικογένεια, όχι σα τάξη του δημοτικού σχολείου όπου κανείς δε θέλει να καθίσει δίπλα στον τελευταίο πάγκο. θέλετε συνέχεια;;; αυτήν την ίδια η ομάδα που βγάζει ισοπαλία στον ΠΑΟΚ σαν νάταν κέρδος;;; αυτή που όταν βγήκαν εκτός έδρας φέρνουν γκολ στους 90' σα最后的晚餐;;; αφήστε με να σας πω κάτι από την εμπειρία μου εκείνης της εποχής: όταν ο ΟΦΗ έπαιζε στο Γήπεδο Νίκος Γκούμας κι εμείς βρισκόμασταν στην εξέδρα σα τρύπες στις τσέπες, εκείνοι εκεί πάνω έκαναν λάθη σα παιδιά στις φιλικές του σχολείου — εκείνοι όμως σηκώνονταν όταν η ομάδα χρειαζόταν μία ιστορία για να θυμόμαστε. τώρα;;; τώρα εκείνες οι ιστορίες γίνονται στα excel των άλλων, εκείνοι εκεί πάνω παίζουν σα νάταν κωμωδία — και εμείς;;; εμείς περιμένουμε ακόμη τον εκείνον τον γέρο στην αποβάθρα του λιμανιού να ανάψει το φανάρι του έτσι ώστε να μην πνιγούμε στο σκοτάδι. η δουλειά αυτού του ανθρώπου τελείωσε εκεί που άρχισε η εποχή εκείνου του γηπέδου χωρίς προβολείς. αλλα η ομάδα;;; αυτή χρειάζεται κάτι άλλο — κάτι σα εκείνο το φορτηγό στον δρόμο για τον Αλιθμό που βήχει σκόνη σα να γράφει ιστορία στην άμμο. εκείνο το φορτηγό δεν αλλάζει ελαστικά μόλις βγει από τον βούρκο — εκείνο χρειάζεται νέα μηχανή, όχι μία ακόμη προσπάθεια να ανάψουμε τον κινητήρα με τις φωνές των άλλων. εγώ βλέπω τους νέους εκεί πάνω σαν εκείνα τα αγόρια εκείνης εποχής που έπαιζαν ποδόσφαιρο στις αλάνες της Πάτρας — σκληρά, αλλα χωρίς κανόνες. αυτοί εκεί πάνω;;; αυτοί είναι φτιαγμένοι σκληρά — αλλα αγνοούν ότι η νίκη δεν έρχεται μόνο από την προσπάθεια, έρχεται όταν υπάρχει μία ομάδα σαν οικογένεια, όταν υπάρχουν βετεράνοι που κάνουν χώρο στους νέους χωρίς εγωισμούς. ο Παγώνης;;; έκανε ότι μπορούσε — σίγουρα — αλλα αυτή η ομάδα δεν είναι πια η ομάδα εκείνης της εποχής. αυτή είναι μία ομάδα που σέρνεται σα φορτηγό με λάστιχα στο ένα πόδι, μία ομάδα που όταν βγαίνει εκτός έδρας νικάει σαν νάταν φιλικό στη γειτονιά — κι εμείς εδώ;;; εμείς κουβαλάμε ακόμη τις μνήμες εκείνων των χρόνων σα κομμάτια γυαλιού μέσα στην τσέπη, περιμένοντας κάποιον να φτιάξει το παράθυρο έτσι ώστε να βγει ξανά ο ήλιος.

Ξέρατε εκείνον τον γερο-βιτσέλα στο Αλιαδικό πριν είκοσι χρόνια που του έλεγαν πάντα πως η ομάδα πνίγεται στα ίδια λάθη; Εκείνον που κάθε Κυριακή σηκωνόταν από το πάγκο σα να είχε ξεμείνει ο πυρετός και ξανάπιανε την μπάλα σα ζεστό ψωμί; Εκείνος ο τύπος σήμερα φοράει άλλες φόρμες, άλλα χρώματα στις ανακοινώσεις, αλλα όταν τον βλέπω εκεί πάνω να βγάζει συνεχώς τσόντα σα σχολιαστής ηλεκτρονικού αγώνα — σα να του διαβάζουνε τον χαρακτήρα στους τίτλους ειδήσεων παρά στον αγωνιστικό χώρο — τότε σηκώνω τούβλο στο στομάχι μου. Δεν ήταν σήμερα η πρώτη φορά που κάποιος έκανε τσόντο στον ΠΑΟΚ εκτός έδρας. Θυμάμαι το Νοέμβριο του ’21 όταν εκείνος με την φόρμα του ΟΦΗ στέκονταν πάνω στη γραμμή του γηπέδου σα τρελός φρουρός και όλοι μας πήγαμε σπίτι λέγοντας «αύριο η ομάδα ξεκινάει ξανά». Τι έγινε όμως μετά;;; Μετά βγήκανε οι τραυματίες σα σακιά αλεύρι από το φορτηγό του Θανάση όταν τοίχισε στον κορμό της ελιάς στον κεντρικό δρόμο της Πάτρας. Μετά άρχισαν οι αποχωρήσεις εκείνων των παιδιών σα μπουκιά στο στόμα ενός λύκου όταν η πόρτα της μεταγραφής έκλεισε μπροστά τους σα σιδερένιο παραπέτασμα. Κι εμείς εδώ;;; Μαζεύαμε τις σημαίες σα μαντίλι μετά από κήρυγμα ενώ στην πραγματικότητα η ομάδα κατέβαινε σκαλιά μιας σκάλας χωρίς τελειωμό σα εκείνες των εργατικών κατοικιών στις Σέρρες. Ο Παγώνης έκανε πολλά πράγματα καλά — σίγουρα τον πρώτο χρόνο έφτιαξε ένα show στον κάθε αγώνα σα νάταν τσίρκο υπό στέγη. Αλλα δεν έφτιαξε ομάδα. Δεν έφτιαξε συνέχεια. Γιατί;;; Γιατί όταν η ομάδα χάνει εκτός έδρας την τελευταία στιγμή σα να της παίρνουν το τελευταίο ψωμί από το τραπέζι, τότε δεν φταίνε οι νίκες εκείνες που βγήκαν στην Αμερική πριν χρόνια — φταίει πως εκείνο το φορτηγό στον δρόμο για τον Αλιθμό έχει πλέον βουλώσει τον κινητήρα του σα ζεστό λάδι μέσα στο σωλήνα. Κοιτάξτε τους νέους εκεί πάνω σήμερα: εκείνοι είναι φτιαγμένοι σκληρότερα από εμάς εκείνους τους χρόνους. Βλέπω τον Αγιαννιώτη να κουβαλάει την ομάδα στους ώμους του σα αθλητής σιδεράς, βλέπω τον Λουίζα να σηκώνει αγώνες σα λιονταρίσιο στους γύρους του πρώτου ημίχρονου. Αλλα όταν βγουν εκτός φόρμα;;; Τότε βλέπουμε έναν θίασο ηθοποιών πάνω στη σκηνή αντί για ομάδα πάνω στο γήπεδο. Εκείνοι εκεί πάνω ξέρουν να τραγουδούν σα καναρίνια στους αγώνες προς τιμήν ενός συλλόγου σα να είναι ντοκιμαντερ — αλλα όταν πέσει η μουσική;;; Τότε βλέπουμε σα σκοτεινή νύχτα πάνω στο βουνό: κανείς δε ξέρει πού είναι η ομάδα του, κανείς δε ξέρε πού βρίσκονται οι βετεράνοι τους — αυτοί οι ίδιοι βετεράνοι που κάποτε έκαναν χώρο στους νέους χωρίς δεύτερη σκέψη. Και ο Παγώνης;;; Εκείνος υπήρξε σα εκείνο το σπίτι στον Αη Βασίλη του Πειραιά που ήταν πάντοτε ανοιχτό όσο κι αν εσύ δεν ήσουν εκεί μέσα — μέχρι που κάποια στιγμή όλα έγιναν σα νάταν κλειστή συλλογή του Μουσείου εκείνου στον Άγιο Ανδρέα: ωραία θέα, αλλα δεν μπορείς πια να ζήσεις μέσα. Εκείνος έκανε ότι μπορούσε — σίγουρα — αλλα η ομάδα αυτή σήμερα δεν έχει ψυχή σα οικογένεια, έχει ψυχή σα ψυχρομένη σούπα: ακόμη ζεστή στην άκρη του πιάτου, αλλα όταν την αφήσεις εκεί σίγουρα ψήνεται. Αυτή η κόντρα δεν γίνεται για τον άνθρωπο εκεί πάνω — γίνεται επειδή εμείς οι ίδιοι βλέπουμε πως η ομάδα σέρνεται σαν εκείνο το φορτηγό στον δρόμο για τον Αλιθμό: κουνάει το κεφάλι του σα να ψάχνει ισορροπία αλλα ξέρουμε πως αργά ή γρήγορα τα ελαστικά του θα σκάσουν σα παλιά φούστες στις τσέπες ενός χωριάτη. Είμαι εγώ εκείνος που λέει «φύγε τώρα»; Δεν ξέρω. Αλλα είμαι εγώ εκείνος που λέει πως αν συνεχίσουμε έτσι — είτε με αυτόν είτε με άλλον — τότε οι επόμενοι αγώνες σίγουρα θα γίνουν σα σκόνη πάνω στις μνήμες εκείνων των χρόνων που η ομάδα είχε μία ψυχή σα οικογένεια, όχι σα τάξη δημοτικού σχολείου όπου κανείς δε θέλει να καθίσει δίπλα στον τελευταίο πάγκο. Και κάτι τελευταίο: όταν βλέπω το γήπεδο σήμερα σα νάταν εκείνο της δεκαετίας του ’80 αλλά με όλους τους προβολείς σβησμένους σα φωτογραφίες παλιάς εποχής, τότε δε μιλάω για έναν άνθρωπο που έκανε χειρότερα από αυτά που υπόσχονταν — μιλάω για μία εποχή που τελείωσε σα εκείνη ταινία του κινηματογράφου όταν ο πρόβολέας έκλεινε και εσύ έμενες στο σκοτάδι ξέροντας πως εκείνο το τέλος ήταν μονόδρομος.