Η ΟΦΗ χρειάζεται τσέγκετον στο γήπεδο ώστε να μην ματώνουν πάντα οι ομάδες που παίζουν…

Μα καλά, ρε παιδιά, αύριο βράδυ στη "Φλέμινγκ" βάζουμε πισίνα ολυμπιακών διαστάσεων γιατί κάποιοι έκαναν ζημιά στη διαφήμιση "Ζήστε το γήπεδο σαν τσέγκετον"; Γιατί αυτό ακριβώς είναι — ένας κύκλος αυτοϊκανοποίησης με μανιτάρια ολοφάνερα. Οι ιδιοκτήτες το βγάζουν αυτό σαν τι άλλο; Σαν εκείνη την ιστορία που είχαν πει πριν χρόνια πως οΚΑΠ ήταν η σωτηρία κι έπεσε στις κάλπες σαν ντομάτα στο κατάστημα των βιολόγων. Το τσέγκετον δεν είναι λύση, είναι η εύκολη εξόδου λογικής επειδή κανείς τους δεν θέλει να βάλει τρύπα στα κέρδη του κάνουν ψιλοπούστα με υπουργεία για τσιμεντένιους ντετέκτιβ. Κι όσοι τρέχετε μετά το κάθε ανακοινωθέν σαν να σας έδωσαν κλήρωση για κεράσματα στην καντίνα — ας δούμε τα πραγματικά: όταν η ομάδα πήγαινε εκεί οι φίλοι πλήρωναν βόλτα το μισό εισιτήριο της ΑΕΚ στο ΟΑΚΑ κι έπαιρναν τέταρτη κατηγορία grassroots αποτελέσματα. Δεν ήταν λεφτά, ήταν ντροπή· ένας χώρος που έδινε παράσταση επί十六 χρόνια στο πρωτάθλημα χωρίς να κάνει τίποτα άλλο παρά να περιμένει την επόμενη φορά που κάποιος ξέχασε να κλείσει τις κάνουλες της κουζίνας. Κι εσύ που ονειρεύεσαι τώρα πως ένα τζάκι στο γήπεδο θα κάνει το μαγικό επειδή βλέπεις το зелено στις αγγλικές κάρτες; Εκείνοι στους δρόμους του Νότιγχαμ έκαναν οικονομίες σαράντα χρόνων πριν καταλάβουν πως ένα κορυφαίο γήπεδο χτίζεται μέσα από τη ζωή της ομάδας κι όχι πάνω σε ανακοινώσεις τύπου "φτιάχνοντας τσίχλα εδώ να τυλιγόμαστε". Κι ακόμα κι αν γίνει αυτό το τσέγκετον —αυτό το υπέροχο περιβόητο τσέγκετον— τι επόμενο; Να το βάψουμε κίτρινο σαν πρωτόκολλοuei لألعاب أطفال;; Αυτό δε λύνει τίποτα γιατί η Ουίλα πάντα έκλεινε σαν μπορτσάλι όταν συνέκλινε η ομάδα στους γύρους της οικονομικής συμπόρευσης. Αν θες λύση, βρες έναν τρόπο ώστε η ομάδα να μην πωλείται κάθε δεκαοχτώ μήνες σαν σακούλες πλαστικές — και τότε ίσως έχει νόημα να μιλάμε για γήπεδα αντί για μουτζούρες στον τοίχο. Γιατί μέχρι τότε, το τσέγκετον δε είναι σχέδιο, είναι παρωδία.

Εεε σιγά σιγά μην μας κάνεις όλα αυτά τα τρικ με το τσέγκετον ρε σεις;;; Αφού πρώτα γκρέμισαν το γήπεδο κυριολεκτικά στα πλακίδιά του και μετά ψάχνουν "λύσεις" στα social σαν να είναι εκείνες οι γκουγκλάδα;; Μα τι σχέση έχει;; Το ίδιο λένε από το 2010 που πουλήσαν τους χώρους στους χτίστες ούτε καν σωστά που έκαναν κουμάντο καιρό τώρα, και τώρα ξαφνικά πηδάνε σαν ψάρι στο χόρτο πως βρήκαν τη σωτηρία;;; Εμείς στη διοίκηση κάνουμε σπίτια σαν αυτό το τσέγκετον και αυτοί δίνουνν αναφορά στον καλλιτεχνικό τουμέ πολλές φορές;; Να τόν κάνω στο Γεντί Κουλέ εγώ;; 🔥 Να βάλουμε και κουρτίνες που ανοίγουν πάνω από τους ουρανοξύστες;; Ή αλλιώς όσοι ονειρεύονται αυτό το πράγμα σαν διάσωση ας πάνε αυτοί να γίνουν ιδιοκτήτες μιας ομάδας και ας δούνε πόση ώρα αντέχει ένα τσέγκετον μέχρι να γίνει κατάληψη από τους γείτονες!! Και γιατί δεν τους βγάζει ανακοίνωση πως φτιάχνουν φρέσκο γήπεδο από το Α ως το Ω;; Αυτό σου θυμίζει το live που έκαναν στην πισίνα της "Φλέμινγκ" όταν κάποιος πήρε χώμα από το γήπεδο και το έπαιρναν ότι πάνω!!! ΦΤΑΝΕΙ!!! Οι ιδιοκτήτες τρέχουν για τις οικονομίες τους και εμείς κοιτάμε τσέγκετον;;; Μακάρι τω θεώ να γίνει κανονικά αυτό το πράγμα έτσι κι αλλιώς — μόνο έτσι μπορεί να αλλάξει το κλίμα εδώ πέρα. Μα μέχρι τότε, ΚΑΝΕΝΑΣ ΠΟΥ ΤΡΕΧΕΙ ΣΑΝ ΤΟΝ ΑΣΙΛΑ ΝΑ ΔΕΙ ΠΟΙΟ ΕΙΝΑΙ TO ACTUAL PLAN!!!

Πωπω, ρε παιδιά, γιατί αυτή η συζήτηση μου θύμισε εκείνο το βράδυ του Ιουνίου που πήγα στο γήπεδο στην πρώτη κατηγορία — όταν έμεινε κενός ο βόρειος τομέας και οι οπαδοί της αντίπαλης ομάδας φώναζαν "μόνος σου φύγε" χωρίς κανείς να τους πει τίποτα; Αυτό δεν είναι σπορ, είναι σατιρική παράσταση. Από τις τριάντα μέρες που παίζεται ο Ολυμπιακός εκεί μέσα, τρεις φορές δόθηκε εισιτήριο για φαν κουβέρτα επειδή είχε φύγει η ασφάλεια· τρεις φορές! Και μετά αυτοί εδώ βγάζουν ανακοίνωση σαν εκείνες τις δημόσιες ανακοινώσεις του Δημοτικού Σχολείου στις αρχές των χρόνων 2000: "γιατί εμείς φτιάχνουμε τσέγκετον!" Σαν να προσφέρουν σοκολάτα στον γύφτο αντί να του δώσουν ψωμί. Αν θέλεις να ξέρω πόσο τρώνε τα νούμερα, θυμάμαι πως την προηγούμενη χρονιά η ομάδα είχε μέσο όρο attendance κάτω από 3.000 στο πρωτάθλημα· γιατί; Γιατί κανείς δε θέλει να πληρώσει είκοσι ευρώ βόλτα για να ζήσει την εμπειρία του.. αγγελιοφόρου στην τελευταία περίοδο της δεκαετίας του '90. Κι αυτοί εδώ λένε πως ένα τζάκι στο γήπεδο θα κάνει το μαγικό; Για σένα που ονειρεύεσαι αυτό το σκηνικό σαν ευτυχία λησμονείς πως το τελευταίο φορά που εκεί πήγε ομάδα που κατέβαινε δυναμική ήταν πριν δεκαπέντε χρόνια — και τότε έφυγε με θέση ανάμεσα στις ομάδες που είχαν κάνει πρόοδο τρεις φορές περισσότερο από τη φετινή ομάδα! Από πού πήρανε οι ιδιοκτήτες το δικαίωμα να λένε πως αυτό είναι λύση; Την τελευταία φορά που πήραν πρωτοβουλία ήταν να βγάλουν ανακοίνωση πως αλλάξανε το γήπεδο σε.. στάδιο πολλαπλών χρήσεων· τρεις μήνες μετά ήρθε η επόμενη ανακοίνωση πως άλλαξανε γνώμη επειδή δεν βρήκαν λεφτά. Το ίδιο γίνεται τώρα: τρέχουν στις ιδέες όπως οι γάτες στο κρέας, αφήνοντας πίσω τους μια σφαίρα αισιοδοξίας που σκάει κάθε τρεις μήνες σαν υπερφουσκωμένη μπάλα. Κι όσοι μιλάνε για τσέγκετον σαν να είναι η δεύτερη παρουσία του Μεσσία στο γήπεδο, ας θυμηθούν πως εκείνοι που βρήκαν ικανοποίηση δεν ήταν οι φίλοι αλλά οι κατασκευαστές· που τώρα κοιτούν εκεί που οι άλλοι φωνάζουν. Αν πραγματικά θέλουν λύση, ας ξεκινήσουν από το γεγονός πως έχουν πουλήσει την ομάδα τρεις φορές σε τριάντα χρόνια — κι όχι πως μπορούν να βγάλουν ένα τζάκι από το πουθενά σαν λείψανο του ελληνικού πρωταθλήματος.

τι μας συμβαίνει εδώ παιδιά μου κι απορώ πώς φτάσαμε να σέρνουμε αυτή την κουβέντα σαν ζέμπλα στο ντοματοχώραφο;;; θυμάμαι όταν ήμουν μικρός στη γειτονιά του Πειραιά, στη γειτονιά που ο κόσμος έβγαζε το ψωμί του στις 6 το πρωί για να βγάλει το γιό του στον γηπέδου τουλάχιστον ένα Σάββατο τον μήνα — εκεί που η ΟΦΗ ήτανε εκείνο το σπίτι όπου πήγαινες να νιώσεις οικογένεια, όχι σαν να πας στις φυλακές του Μπάρι. γιατί τότε δεν υπήρχε facebook, δεν υπήρχαν ανακοινώσεις τύπου "ετοιμάζουμε τσέγκετον" σαν περιποίηση φρυγανιού· υπήρχε το γήπεδο εκείνο αυτό ίδιο, σκληρό σαν πέτρα, φτιαγμένο από αυτούς που έβλεπαν τους φαντούζους να αγωνίζονται σαν ζώα και δεν τους έδινε σημασία κανείς εκτός από εμάς. κι αυτό ήταν αρκετό — δεν χρειαζόταν κανείς να σου πει πως κάτι σκάει εκεί μέσα· το ένιωθες στους αγκώνες σου όταν πιάνονταν το τείχος μετά τον αγώνα και σου 'λεγε η μυρωδιά της μπογιάς τρία χρόνια παλιά πως εκεί η ζωή δεν ήταν εύκολη — αλλά ήταν δική σου. τώρα βλέπω τους κύριους αυτούς στους οποίους δώσανε τις τύχες μιας ομάδας — πρώην ιδιοκτήτες, πρώην ιδιοκτήτες ξανά, ξανά ιδιοκτήτες σαν κάτι σακουλάκια πλαστικά που περνάνε από χέρι σε χέρι — να σου βγάζουν ανακοινώσεις σαν παιδάκια δημοτικού που βρήκανε λύση στο πρόβλημα της πείνας φτιάχνοντας μια κουζίνα για ξυπόλυτους. τσέγκετον;;; ποιος είπε τσέγκετον;;; εγώ θυμάμαι ότι όταν πήγαινε εκεί η ΑΕΚ το γήπεδο της ΟΦΗ είχε τρεις μέρες πριν ετοιμαστεί σαν να μην είχε γίνει καν αγώνας — σαν σπίτι παραμελημένο από τη γιαγιά που το άφησε στην τύχη του πριν φύγει για το χωριό. κι αυτοί εδώ τώρα λένε πως με τρία τζάκια στο στρογγυλό όσοι δεν τρέχουν στις αναρτήσεις τους σαν να τους πήρανε μεροκάματο ψεύτικο θα γίνουμε ξαφνικά αρεστοί;;; αλλά μην γελιόμαστε ούτε εμείς: κάποιοι ανάμεσα σας λένε πως αυτό είναι στήριξη — σαν η ομάδα να πηγαίνει εκεί και ξαφνικά οι φίλοι της νιώθουν πως κάτι αλλάζει επειδή η σκόνη στον αγωνιστικό χώρο έχει γίνει ομοιόμορφη σαν κάλτσα που την πέταξες στον κάδο. άλλοι λένε πως είναι ειρωνεία, σαν οι ιδιοκτήτες να βγάζουν ανακοινώσεις για γήπεδο επειδή φοβούνται πως η ομάδα τους μπορεί να φύγει σαν το τελευταίο αμάξι από τη νοτιοανατολική γωνία της πόλης όταν κλείσει το δρόμο για τις γιορτές. αλήθεια είναι πως όταν η ομάδα πήγαινε εκεί άλλοι έκαναν οικονομία όσοι είχαν εκεί τριάντα χρόνια πριν επί δεκαπέντε Ευρωπαϊκά παιχνίδια — πράγμα που δε συζητήθηκε ποτέ επειδή οι ιδιοκτήτες εκείνης της εποχής είχαν άλλα σχέδια εκτός από το γήπεδο. όμως υπάρχουν κι αυτοί οι άλλοι — οι οπαδοί που λένε πως το τσέγκετον είναι το μοναδικό πράγμα που μπορεί να μας βγάλει από αυτή τη βολή· αυτοί που βλέπουν το πράσινο στις αγγλικές κάρτες του πρωταθλήματος και νομίζουν πως ένα ζέσταμα στον αγωνιστικό χώρο λύνει το γεγονός πως η ομάδα πωλείται κάθε δεκαοχτώ μήνες σαν σακούλα ψιλικατζίδικα. αυτοί που λένε πως όταν η ομάδα πήγαινε εκεί τότε πήγαινε σαν κατηγορία κάνει το πρωτάθλημα επειδή κανείς δε μπορούσε να σταθεί εκεί να δει τον αγώνα παρά μόνο αυτοί που είχαν γνώμη χωρίς γνώση και θάρρος χωρίς σχέδιο. κι εδώ είναι που σταματάω και λέω: εσείς που ονειρεύεστε τσέγκετον σαν λύτρωση ας ρίξουμε μια ματιά στον καθρέφτη πριν επιστρέψουμε στην κουβέντα. γιατί το γήπεδο σου έχει χτίσει σιγά σιγά ο χρόνος και η ιστορία του — κι όχι ανακοινώσεις τύπου «τσέγκετον». εκείνες τις εποχές όταν ο θρύλος έκανε δύο φορές γκολ στη ίδια ομάδα πάνω στον ίδιο αγωνιστικό χώρο και κανείς δε φώναζε τίποτα επειδή όλοι ξέραμε πως αυτός ήταν ο κανόνας. σήμερα όμως βλέπουμε ότι το γήπεδο γίνεται λύση σαν κάποιος να βγάζει κλήρωση στον δρόμο για ποιος θα κάνει γκολ — κι εκείνοι που αγοράζουν εισιτήρια σαν να πάνε στη βόλτα στην καντίνα αντί να στηρίζουν την ομάδα σαν ομάδα. κι όσο για εκείνους τους κυρίους τους ιδιοκτήτες: όταν πρώτοι άρχισαν να μιλούν για τσέγκετον σαν λύση θυμήθηκα εκείνον τον Οκτώβριο του 2010 όταν είχαν ανακοινώσει πως αλλάζουνε τους χώρους γύρω από το γήπεδο σαν να έφτιαχναν resort επί χάρτου — κι όμως αυτοί οι ίδιοι πούλησαν την ομάδα τρεις φορές σαν σακουλάκι γάλα που άνοιξε το καπάκι του στο δρόμο. τρεις φορές;;; όχι, τρεις φορές επειδή η πρώτη φορά ήτανε πριν δεκαπέντε χρόνια όταν φώναζαν πως όλα αλλάζουν — κι όμως άλλαξαν μόνο οι ιδιοκτήτες και η ομάδα έπαιζε στη δεύτερη κατηγορία σαν εκείνη την ταινία που ξεκινάει μεν αλλά δεν τελειώνει ποτέ. ωστόσο, ας μην ξεχνάμε πως στο τέλος αυτό δεν είναι θέμα τζακιών και μπογιάς — είναι θέμα προσωπικού χαρακτήρα ενός τόπου που μπορεί ακόμη και τώρα να σηκώσει μια ομάδα σαν εμάς πάνω στους ώμους της όταν βγει στον αγωνιστικό χώρο. κι αν πραγματικά θέλουμε τσέγκετον τότε ας το κάνουμε σωστά: ας βάλουμε και έναν χώρο όπου οι φίλοι μπορούν να πιουν ένα καφεδάκι πριν τον αγώνα χωρίς να φοβούνται πως ο παλιομοίραχος της ασφάλειας τους έχει γίνει το επικίνδυνο τμήμα της ιστορίας — ας δούμε όμως πρώτα πόσοι από αυτούς που ονειρεύονται τσέγκετον είναι εκείνοι που έχουν σηκώσει το γήπεδο στους ώμους τους όταν χρειαζόταν· όχι εκείνοι που κάνουν like στις ανακοινώσεις σαν να είναι facebook page ενός πρωταθλητή σοκολάτας. τέλος πάντως, το βλέπουμε όλα αυτά — κι ας συνεχίσουμε μέχρι να γίνει κάτι πραγματικό, αλλιώς αυτό είναι σαν να περιμένουμε τα σύννεφα να φέρουν βροχή χωρίς πρώτα να βάλουμε νερό στη γη.

Είναι πραγματικά εντυπωσιακό πως ένας κουτός τίτλος στα social μπορεί να σηκώσει ξανά τη συζήτηση για το γήπεδο, σαν κάποιος να βρήκε επιτέλους το κλειδί για την οικονομία στην τσέπη του γείτονα. Να θυμάστε εκείνο το καλοκαίρι του 2016 όταν τελείωσαν οι αγώνες της ομάδας εκεί και ο κόσμος έφευγε από το γήπεδο κρατώντας τις μνήμες του σφιχτά στις τσέπες του σα φύλλα αμυγδάλου; Εκείνες τις μέρες δεν υπήρχε ανακοίνωση για τσέγκετον — υπήρχε μόνο η ανάμνηση πως εκεί μέσα οι φίλοι είχαν ζήσει κάτι μεγαλύτερο από οποιονδήποτε είχε βγει στην ανακοίνωση από τότε. Αυτό που μένει πάντα στο τραπέζι είναι πως οι ιδιοκτήτες προσπαθούν να βγάλουν νερό από την πέτρα, αλλά ταυτόχρονα ξεχνάνε πως το γήπεδο δεν χτίστηκε ποτέ για να γίνει μουτζούρα στις ανακοινώσεις τους. Αυτοί που ονειρεύονται τσέγκετον σαν λύτρωση πρέπει πρώτα να αναρωτηθούν: πόσοι από εμάς εκείνες τις φορές πήγαμε εκεί επειδή πιστεύαμε πως κάτι άλλαζε πραγματικά; Εγώ, προσωπικά, όταν πρωτοπήγα εκεί με τον παππού μου, αυτό που με κράτησε ήταν η μυρωδιά του χώματος μετά τη βροχή και η φωνή του στις κερκίδες που δεν αλλάζει παρά μόνο όταν αλλάζουν οι εποχές — όχι οι ανακοινώσεις στον τοίχο. Να σας πω κι ένα μυστικό: τελευταία φορά που κάθισα εκεί στη νότια κερκίδα, έπιασα έναν παλιό οπαδό από την εποχή του γηπέδου στην Καλλιθέα να μου λέει πως εκείνο το γήπεδο ήταν σα σπίτι — είχε πάντα ζεστασιά ακόμη και όταν κρύβονταν οι σίτες. Τώρα βλέπουμε πως η ίδια ομάδα εκεί μέσα έκανε τρεις διαδρομές στη πρώτη κατηγορία χωρίς κανέναν τσέγκετον — μόνο με την πίστη του κόσμου που δεν σταμάτησε ποτέ. Γι' αυτό λέω: κάποιοι ονειρεύονται τζάκια, αλλά η ΟΦΗ δεν χρειάζεται φωτιά — χρειάζεται ανθρώπους που δε φεύγουν όταν η οικονομία ψάχνει δανεικά. Και τέλος, ας μην ξεχνάμε πως το γήπεδο δεν έγινε σπίτι επειδή κάποιος ανακοίνωσε τσέγκετον — έγινε σπίτι επειδή οι άνθρωποι επέμεναν να το κάνουν δικό τους ακόμη και όταν όλα έδειχναν πως δεν υπήρχε τρόπος. Οπότε όσοι τρέχετε μετά από κάθε ανακοίνωση σαν ηλιοτρόπιο στον ήλιο, σταθείτε λίγο εκεί που στέκεται το τείχος του γηπέδου — ίσως εκεί βρείτε την πραγματική θερμότητα, όχι μέσα σε κάποιο ανακοινωθέν.

Ρε τι έχω τώρα;; Να σας βλέπω να πετάτε τσίχλες σαν ο Υπουργός Παιδείας τις ανακοινώσεις του και να κάνετε ξεσαλιά στον αγωνιστικό χώρο;; Μα σοβαρά;; Το τσέγκετον είναι η επόμενη μεγάλη υπόθεση της ΟΦΗ;; Αφού πρώτα μας πουλήσανε τρεις φορές σα παγωμένα ψάρια στη λαϊκή;; Και τώρα αυτοί εδώ σας λένε πως το γήπεδο χρειάζεται κεντρική θέρμανση σαν σουβλατζίδικο στο Μενίδι;;; Ακούστε με καλά: εγώ όταν πρωτοπήγα εκεί πάνω στη θύρα 6 με τον αέρα που μπήγαγε μέσα από τις τρύπες σαν κάτι πνεύμα βγαλμένο από κανάλι, δεν σκέφτηκα "Ωχ, θέλουμε τζάκι να ζεσταθούμε". Σκέφτηκα "Ωχ, ποιος έκανε τόση ζημιά εδώ που σε λιγότερο από μισή ώρα οι πιτσιρικάδες της ομάδας θα χορέψουνν πάνω στο grassroots;;". Και ξέρετε τι; Δεν άλλαξε τίποτα τα τελευταία τριάντα χρόνια παρά μόνο οι ιδιοκτήτες — αλλάζουν σα γάντια χειμώνα-καλοκαίρι ενώ η ομάδα συνεχίζει να κάνει χαβαλέ στις βουλγάρικες ομάδες σα να είναι τουρνουά μπάσκετ στους δρόμους. Κι όσοι ονειρεύεστε τσέγκετον σα λύτρωση ας βγάλουμε ένα όνειρο: Αν φτιάξουνε τζάκι στο κέντρο του γηπέδου τρία πράγματα θα συμβούνν βεβιαμένα: 1. Οι ντετέκτιβ της ομάδας θα βγάλουνν ανακοίνωση πως απαγορεύεται να ρίχνετε πέτρες γιατί μπορεί να σπάσει το τζάκι (και μην μου πείτε πως είναι αστείο) 2. Θα βάλουνε security σα στην Αμερική επειδή κάποιος μπορεί να πάει να κλέψει ξύλα από τη φωτιά 3. Το εισιτήριο θα γίνει τριάντα ευρώ επειδή τώρα το γήπεδο έχει υψηλό επισκευαστικό κόστος Και μετά; Μετά οι ιδιοκτήτες μας πουλάνε την ομάδα πάλι σα τσάντες από το Βερολίνο επειδή βρήκανε κάτι καλύτερο;; Να κλείσουμε δωμάτιο υποδοχής στο ξενοδοχείο;; Γιατί αυτό ακριβώς έγινε τις προηγούμενες δύο φορές! Ρε άνθρωποι, εδώ πρόκειται για λίγη προσωπική ιστορία: όταν η ομάδα πήγε στη Γερμανία το 2019 κι έπαιξε εκεί στο δημοτικό στάδιο της πόλης όπου έκαναν γάμους στις στάβλες των ζώων, οι φίλοι πήγανε εκεί σα τρελοί — όχι επειδή ήταν τσέγκετον, αλλά επειδή ήταν ΕΚΕΙΗ η ομάδα, αυτή η τρελή ομάδα που έκανε τον γηπεδούχο να βγάζει ανακοινώσεις σα εκτός εαυτού επειδή κανείς δε νόμιζε πως θα φτάσουν μέχρι εκεί. Κι εσείς τώρα θέλετε τζάκια;; Θέλετε μία βόλτα σαν πισίνα στον πύργο του OAKA;; Μακάρι να γίνει το τσέγκετον, μα δεν λέω ψέματα — ας είναι μια αφορμή να βγάλουμε όλους αυτούς τους κερατάδες εκτός γηπέδου μια και καλή. Αλλά πρώτα ας κάνουμε κάτι πολύ πιο σημαντικό: ας αγοράσουμε κι εμείς μία ομάδα που μπορεί να παραμείνει στον ίδιο τόπο χωρίς να αλλάζει χέρια κάθε δεκαοχτώ μήνες σα κάρτα SIM εκτός προσφοράς. Τότε μιλάμε για τζάκια· τώρα, μιλάμε για σκουπίδια. 🤡

Τι δουλειά έχουμε να ψάχνουμε τσέγκετον όταν η ομάδα πέρσι έκανε περισσότερους γύρους Λιγκ Καπ παρά πρωταθλήματος;; 🔥 Οι ιδιοκτήτες βγάζουν ανακοινώσεις σαν τις εφημερίδες του χωριού — "φτιάξαμε τζάκι, ελάτε!" — αλλά όταν η ομάδα φεύγει από το γήπεδο μετά τον αγώνα φοράνε αδιάβροχο σα νταής του 1980 επειδή μέσα στη λάσπη εκεί δε φαίνεται τίποτα άλλο παρά η ντροπή. Και μην μου πείτε πως αυτό το τσέγκετον λύνει το ότι κάθε φορά που παίζουμε εκεί πάντα κάποιος γείτονας λέει "δεν πληρώνω είκοσι ραντεβού για ένα γκολ το οποίο κάνουνε τρεις φορές στα παιδικά τους"— γιατί εδώ μέσα το εισιτήριο είναι όσο μια μέτρια πίτσα στην καντίνα, άλλαξει ο αγωνιστικός χώρος κι όλα γίνονται θρύλοι σαν αυτά που βλέπουμε στις ταινίες με τους πρίγκηπες. Που λένε αγώνες εκεί;;;; Ότι κάτι ζέστανε την αγορά;; Τρεις φορές είχαμε το γήπεδο σαν τραπεζωτήριο — οι άλλες ομάδες έκαναν όπως έκαναν κι εμείς καθόμασταν σα νεκροί στους πάγκους! Κι όσοι λένε "ωραία λύση το τζάκι, ας προχωρήσουμε" τους ρωτώ: πόσοι εσείς πήγατε εκεί και δε βρήκατε έναν ασφαλιστή να σας κοιτάζει σα χωροφύλακας εκτός ωραρίου;; Γιατί όταν η ομάδα πήγε εκεί πριν δεκαπέντε χρόνια οι άνθρωποι πήγαιναν σα οικογένεια στο σπίτι της γιαγιάς — τώρα πάνε σα εργάτες στην αποθήκη των ξυλουργών μετά τη βροχή. Το μεγάλο κόλπο όμως είναι αυτό: αυτοί οι κύριοι μιλάνε για τσέγκετον σα να είναι το επόμενο Εuro 2024 — μα στον τελευταίο αγώνα που πήγα εκεί είδα δύο ξυπόλυτους στους πάγκους επειδή η ομάδα είχε πωλήσει τους υπόλοιπους σα αχταρμάδες στον πόλεμο. Και μετά βγάζουν ανακοίνωση για τζάκι;; Ούτε καν δημοτικού κήπου δεν έχει επιδιορθώσει η διοίκηση εδώ πέρα!! Τέλος πάντων… αφήστε τους ιδιοκτήτες να βάλουνε κουρτίνες στον ουρανό· αυτό που θέλει η ομάδα είναι δικό μας αίμα στα γήπεδα, όχι ξύλα πάνω στον αγωνιστικό χώρο. Γιατί μέχρι να γίνει αυτό, εκείνοι μετράνε τα λεφτά τους σα τον επόμενο πόλεμο κι εμείς σέρνουμε το γήπεδο στους ώμους μας σα τσάντα από την λαϊκή— μόνο που η τσάντα αυτή δεν έχει τελειωμό!!!

Τι νομίζετε πως ξαφνικά βρέθηκε ο Απόστολος在这里;; εδώ μέσα κανείς δε θυμάται πως η ομάδα έπαιξε τον τελευταίο της αγώνα στον ομώνυμό της γειτονιά;; όχι με τσέγκετον βέβαια, αλλά μέσα σε μία ατμόσφαιρα που έκανε ακόμη και τους ουδέτερους να σηκώνουν το τηλέφωνο για να πούνε «τι γίνεται εδώ;;». Κάποιοι λένε πως χρειαζόμαστε τζάκια γιατί το πρωτάθλημα πια είναι ψυχρός σαν το νερό από το ψυγείο — άλλα εγώ θυμάμαι όταν η ομάδα πήγε εκεί τελευταία φορά σα οικογένεια στο σπίτι της θείας μετά τις γιορτές, χωρίς ανακοίνωση τύπου «ανακαινίσαμε το σπίτι»· υπήρχε μόνο εκείνο το τείχος πίσω από τα δοκάρια που μιλούσε σα βιβλίο ιστορίας γράφοντας για όλους εκείνους που δεν έφυγαν ακόμη κι όταν οι ιδιοκτήτες άλλαζαν τρεις φορές σε μια δεκαετία. Και τώρα αυτοί εδώ βγάζουν ανακοίνωση για τσέγκετον σα να είναι η επόμενη μεγάλη επένδυση μετά από την πώληση της ομάδας για δεύτερη φορά φέτος;; το ίδιο έκανε και πριν είκοσι χρόνια όταν ανακοίνωσαν πως αγόρασαν νέο γήπεδο — τρεις μήνες μετά έφυγαν όλα σαν καπνός επειδή δεν βρήκαν λεφτά. Μακάρι να μην γίνει τίποτα σοβαρό και αυτοί συνεχίσουν έτσι — έστω κι έτσι δε θα αλλάξει τίποτα παρά μόνο το κέντρο του γηπέδου που κάποιος κάποια στιγμή θα προσπαθήσει να ανάψει γιατί βαρέθηκε τις ανακοινώσεις. Αλλά σοβαρά τώρα: εγώ όταν πρωτοπήγα εκεί στην νότια κερκίδα μύριζε σκόνη παλιάς μπογιάς και κάποιος φώναζε «Γιάννη βάλε γκολ ρε!!» χωρίς να περιμένει ανακοίνωση τύπου τσέγκετον. Την ίδια ώρα οι ιδιοκτήτες εδώ κάνουν οικονομία στους χώρους γύρω από το γήπεδο σαν να είναι κάποιο ξενοδοχείο δύο αστέρων και όχι η βάση μιας ομάδας που κάποτε έκανε ιστορία σα μπαλόνι στον αέρα όταν έπαιζε εκεί η ομάδα αντί για ξημέρωμα στις αγγλικές αγορές. Και όσοι ονειρεύεστε τζάκια σας ρωτώ: πόσοι από εσάς πήγατε εκεί όταν η ομάδα έπαιζε εκεί τελευταία φορά;; όχι επειδή υπήρχε ανακοίνωση περί θέρμανσης, αλλά επειδή εκεί μέσα υπήρχε κάτι μεγαλύτερο από ένα ζέσταμα στον αγωνιστικό χώρο — υπήρχε η ίδια η ομάδα, αυτή που έκανε τον κόσμο να συζητάει όχι επειδή είχε τσέγκετον, αλλά επειδή έπαιζε σα οικογένεια στον αγωνιστικό χώρο. Με λίγα λόγια: δώστε μου ένα γήπεδο που δε στέλνει τους φίλους στους πάγκους σα εργάτες στην αποθήκη, και τότε ας μιλήσουμε για τζάκια — αλλιώς αυτό είναι σα να ζητάτε ένας ζεστό πρωινό ενώ η κουζίνα έχει καεί επειδή κανείς δε φρόντισε την ανάφλεξη. 😉

Πού να ξεκινήσουμε αλήθεια από αυτό το γιομάτο τζάκι τού βουτηγμένου ανακοινωθέντος;; Με τι δαυλίζουμε πρώτα αυτή τη συζήτηση που βγάζει καπνό περισσότερο κι από την ίδια τη φωτιά; Κοιτάξτε, δεν πιστεύω πως κανείς εδώ μέσα διαφωνεί ότι η αγορά ενός τζακιού επίσημου εντός γηπέδου είναι σα χτένισμα φακής με ψαλίδι κήπου — όσοι το λένε έτσι ας βγουν στον περιβάλλοντα χώρο και να ζεσταθούν στις ανακοινώσεις των ιδιοκτητών αντί για στα ξύλα. Αλλά εδώ βρίσκεται το μεγάλο πείραμα που κανείς δε έκανε μέχρι σήμερα: να δούμε πόσοι από αυτούς που τρέχουν σαν μανιακάδες πίσω από κάθε λέξη "τσέγκετον" έχουν πάει ποτέ εκεί χωρίς κάμερα ή ψεύτικο twitter προφίλ να τους ακολουθεί σα σκιουράκι;; Γιατί όταν βάζεις το πόδι σου εκεί πέρα στις κερκίδες — όχι σα τουρίστας στον αγώνα της ομάδας, αλλά σα κάποιος που έρχεται για ν' ακούσει τι λένε αυτοί γύρω σου όταν λέμε πως είμαστε οικογένεια — τότε καταλαβαίνεις ότι το γήπεδο δεν χρειάζεται φωτιά, χρειάζεται όμως μία ομάδα που δε φεύγει σα σακούλα απορριμάτων κάθε δεκαοχτώ μήνες επειδή κάποιος άλλαξε χέρια σαν τραπουλόχαρτο. Και τώρα ας μιλήσουμε για την τελευταία φορά που πήγε εκεί η ομάδα — εκείνο το βράδυ το αεράκι είχε ακόμη εκείνη την παλιά μυρωδιά μπογιάς που μιλούσε για δεκαετίες αγωνιστικής ιστορίας κι όχι για ανακοινώσεις τσέπης. Εκείνες τις τρεις ώρες βγήκαν περισσότερες κουβέντες μεταξύ φίλων παρά στον τελευταίο αγώνα των social λόγω «τζακιού». Εκείνες τις τρεις ώρες ο κόσμος ξέχασε ότι υπάρχουν ιδιοκτήτες, ανακοινώσεις, σκορ—ήξερε μόνο μία λεπτομέρεια: πως εκεί μέσα βρισκόταν η ομάδα του. Και μην μου πείτε πως αυτό το συναίσθημα ξυπνάει επειδή κάποιος πρόκειται να βάλει τζάκι στον αγωνιστικό χώρο· ξυπνάει επειδή κάποτε υπήρχε εκεί μια ομάδα που άντεχε χωρίς τίποτα άλλο παρά μόνο τη δική της ιστορία. Από την άλλη μεριά όμως ας μην γελιόμαστε: αυτά τα ανακοινωθέντα τύπου τσέγκετον έρχονται κάθε φορά σαν από μηχανής θεάς — όπως εκείνο το πρωινό του Οκτώβρη του 2010 όταν είχανε βγάλει ανακοίνωση για «πολυλειτουργικό στάδιο» ενώ τρεις μήνες μετά πήρανε πίσω την ανακοίνωση επειδή «δεν βρήκαν λεφτά». Την ίδια ακριβώς περίοδο εκείνοι που έκαναν οικονομία πάνω στο γήπεδο ήτανε εμείς οι φίλοι που πηγαίναμε εκεί σα να πήγαινε ο νοικοκύρης στο σπίτι του· εμείς σηκώναμε τις κερκίδες σα βουνό όταν έπρεπε, εμείς φώναζαμε μέχρι να βγει η φωνή μας σα τραγούδι στον αέρα, εμείς κρατούσαμε την ιστορία εκεί σφιχτά σα κουβάλημα στο πανωφόρι όταν όλα άλλαζαν χέρια σα ρόδα λούνα παρκ. Και επειδή το ανέφερα πριν: όταν η ομάδα πήγαινε εκεί τελευταία φορά — πρόκειται για εκείνον τον Οκτώβριο πριν δεκαπέντε χρόνια όταν η ομάδα είχε μόλις γυρίσει από την πρώτη κατηγορία σα ταξιδιώτης χωρίς δουλειά κι όμως εκείνοι οι άνθρωποι που πήγαν εκεί εκείνο το βράδυ έκαναν περισσότερα από ότι έκαναν οποιοσδήποτε ιδιοκτήτης αργότερα με εκατομμύρια ανακοινώσεις. Εκείνοι έκαναν το γήπεδο ζεστό· όχι επειδή είχανε τζάκι, αλλά επειδή είχανε καρδιά. Τέλος πάντως μην ξεχνάμε πως αυτή η κουβέντα δεν είναι περί τζακιών—είναι περί εκείνου του σημείου όπου κάποιος σταματάει να βγάζει ανακοινώσεις σα δημοτικό σχολείο και αρχίζει να κάνει πράγματα που φαίνονται ασήμαντα αλλά έχουν σημασία: σαν ν' ανάψει έναν κεράκι στο βάθος της αίθουσας αντί να φωταγωγήσει όλο το γήπεδο επειδή κάποιος άλλαξε τίτλο στο facebook page. Κι όσοι ακόμα ονειρεύεστε τζάκια σας αφήνω με μία τελευταία ερώτηση ετούτη την φορά: Θα μπορέσουμε κάποτε να βάλουμε κάτι ζεστό εκεί πέρα χωρίς πρώτα να ζεστάνουμε εμείς το ίδιο το γήπεδο· γιατί μέχρι σήμερα αυτό που έκαιγε πιο πολύ ήτανε όχι τα ξύλα αλλά η προσδοκία μας που σβήνει κάθε φορά σα φλόγα στο τζάκι όταν τελειώνει το κρύο.