Θα έπρεπε η διοίκηση να βάλει στον πάγκο μόνο πρώην ποδοσφαιριστές του συλλόγου και ποτέ…

Μα γιατί εμένα μου βγάζει ένα σοβαρό ερώτημα αυτό το «μόνο πρώτοι»; Δηλαδή, εσείς θυμάστε τι έκανε ο τελευταίος ξένος προπονητής που έμεινε περισσότερο από μία χρονιά; Την ΠΑΕ την άλλαξαν τρεις φορές μέσα στη σεζόν, όχι επειδή οι πρώτοι μας δεν είχαν βρει λύσεις — επειδή η διοίκηση δεν μπορούσε να σταθεί στις αποφάσεις της. Στην ομάδα σας δεν είχατε ξένους πριν τον Γουδό; Ούτε τότε πέρασαν καλά, ούτε τώρα. Οι ξένοι έρχονται όταν δεν υπάρχει συνέχεια στο πάγκο — κι εκείνοι φεύγουν πρώτα, όσοι δεν καταφέρουν κάτι συγκεκριμένο μέσα στους πρώτους τρεις μήνες. Και τι έγινε τελικά με τον Γουδό; Τρεις μήνες έκαναν λόγο για κληρονομιά κι ύστερα έφυγε σαν σακούλα στη βροχή. Εσείς λέτε «μόνο πρώην», εγώ λέω πως η ΟΦΗ χρειάζεται έναν άνθρωπο που να γνωρίζει τι σημαίνει Πρωτάθλημα χωρίς φέσι — κι όχι κάποιον που του έδωσαν την ομάδα επειδή έκανε χρέη «υπαρξιστικού προβληματισμού» στις τελευταίες θέσεις του πρωταθλήματος abroad. Οι πρώτοι μας λοιπόν; Ας πούμε ότι κάποιος πρέπει να έχει ζήσει την ομάδα από μέσα, όχι μόνο ως παίκτης αλλά ως άνθρωπος της πόλης. Κι ας μη μιλάμε για νοκ-άουτ — ο Φορτούνης βγήκε σαν λιοντάρι επειδή η ομάδα είχε δουλειά στο γήπεδο, όχι επειδή κάποιος ξένος του έδωσε ένα τετράδιο θεωρίας τις προηγούμενες μέρες. Στο κάτω κάτω, εμείς οι Καβαλιώτες ξέρουμε τι σημαίνει γήπεδο — κι όχι μόνο σαν όνομα στο γκισέ. Όταν η διοίκηση ψάχνει ξένους για «κλάση», ξεχνάει ότι η κλάση δεν είναι τυπάκι που πετάς στο χωράφι και φυτρώνει αυτομάτως. Άντε ρε αγόρια, σας κάνει κι εσάς δεύτερη φορά θύμα αυτής της ιστορία;

Τι λες τώρα εσύ ρε… ρε κανείς δεν διαφεντεύει την ιστορία αυτή την ομάδα! 🔴💪 Ακούς ποιος μιλάει; Αυτοί που βγάζουν αυτά τα ντομάτες εκτός γηπέδου… ας τους βάλουμε πρώτους στον πάγκο να δούνε πως δέχονται μία σαβούρα στην κορυφή τους! 😱 Ρε παλιά εδώ η ΟΦΗ είχε ανθρώπους που γνώριζαν το μεράκι, όχι αυτούς τους βιαστικούς που τους βγάζουν μέσα από μια επίδοση excel στη Ντόρτμουντ! Αυτός ο Γουδό… σωστός άνθρωπος ήταν, μακάρι να είχαμε πιο πολλούς σαν αυτόν! Τρεις μήνες έκανε κι έφυγε σα γάτα σουβλιστή… ας τον ζητήσουν οι ξένοι να τους μάθει πως γίνεται δουλειά! 🤬 Και μην αρχίσουμε για τους "σοφούς" της διοίκησης… αυτοί που κάνουν ντούκου-ντούκου με τις ομάδες και μετά ψάχνουν SOS στο τελευταίο λεπτό! Οι πρώτοι μας ξέρουν πόνο, ξέρουν νίκη, ξέρουν πως είναι να φοράς τη φανέλα με αξιοπρέπεια! Δεν είναι κάποιοι μεταπράτες του γηπέδου που ήρθαν σήμερα κι αύριο τινάζουν την καρέκλα! Ρε το λέω χωρίς δεύτερη κουβέντα: πρώτοι αποκλειστικά στον πάγκο η ΟΦΗ! Γιατί αυτοί δε φοράνε μόνον παπούτσια στο παρκέ — φοράνε και ψυχή στους κόκκινους! ΤΕΛΟΣ ΠΑΝΤΩΝ 🔥

Ρε τώρα είδα όλους σας να πιάνετε τις φλόγες πάνω στο τι σημαίνει ΟΦΗ και τι πρέπει να κάνει η διοίκηση εκεί στην κουβέρτα της ομάδας. Μα δεν το καταλαβαίνετε ότι όταν κάποιος βάζει φωτιά στις ιδέες εκτός γηπέδου με ντομάτες, αυτό σημαίνει πως μέσα στη συνείδησή του κάτι ψήνεται αλλιώς; Για δες εμένα εδώ που έγινα τριάντα βάφοντας αυτήν την ομάδα στα κόκκινα κάθε Κυριακή εδώ και δεκαπέντε χρόνια. Δεν μιλάω για κάποιον ξένο που ήρθε από την άλλη άκρη του πλανήτη να μας διδάξει τι σημαίνει Φανούσης στον πάγκο — μιλάω για έναν άνθρωπο που έκανε γκολ με το στήθος του τη δεκαετία του ’80 και μετά έπιασε σφυρί και σκάλα στο γήπεδο όταν έκλεισε τα μποτώνια του. Αυτός είναι ο τύπος που ξέρει πως το Γρηγορία να βγει στην έξοδο, αυτό το χτίριο που μυρίζει θάλασσα και λιοπύρι, δεν είναι τόσο εύκολο όσο φαίνεται από το γραφείο της διοίκησης. Πήγαινε στον Γουδό — ναι, αυτόν τον άνθρωπο τους τάισαν λόγο για κληρονομιά πριν καν προλάβει να ζεσταθεί στη θέση — κι όμως έκανε αυτά που κανείς ξένος δεν κατάφερε: έφερε το σύστημα σπίτι του πιο βαθιά από οποιονδήποτε άλλον, ακόμα κι όταν οι αριθμοί έλεγαν πως η ομάδα τρώει γκολ σαν μπουγάδα τρεις φορές τη βδομάδα. Κι έφυγε σαν καμένη έγκαυμα; Ναι, γιατί τρεις μήνες στην κρέμα είναι δουλειά δεκαετιών όπου δεν αρκούν excel και powerpoint από μακριά. Ο Γουδό έδωσε την ψυχή του εκεί μέσα, κάτι που κανένας ξένος δεν πρόκειται να κάνει επειδή έμαθε τρεις λέξεις ελληνικά την τελευταία βδομάδα. Κι εδώ έρχονται οι «σοφοί» της διοίκησης να μας πουν πως η κλάση είναι εισαγόμενο προϊόν; Τι κλάση; Αυτή που όταν η ομάδα χάνει σαν κουλουβάχατο, οι ίδιοι ξεχνούν ότι υπάρχει ιστορία πριν καν ανέβει η μεγάλη κουρτίνα του πρωταθλήματος; Οι πρώτοι μας δεν είναι κάποιο backup plan — είναι η μνήμη ζωντανή αυτής της ομάδας. Θυμάστε τον Σπυρόπουλο εκεί που έκανε γκολ στο Στάδιο της Ειρήνης σαν έναν τίτλο στην κατηγορία «οπού κανείς δεν είχε δει τίποτα»; Ή τον Κατσούρη στους τελικούς του κυπέλλου όταν η πόλη σφύζει σαν ένα μεγάλο σπιτικό τραπέζι; Αυτοί ήταν άνθρωποι που γνώριζαν πως η φανέλα έχει όχι μόνο νούμερα αλλά και χιλιάδες φανέλες πίσω τους, κόσμο στις κερκίδες, δάκρυα στις νίκες, γέλια στις ήττες. Κι αλήθεια, τι κάνουν αυτοί οι ξένοι όταν φεύγουν; Πάνε πίσω στα τουρνουά όπου τα λεφτά είναι μεγαλύτερα από την ίδια την ιδέα του πρωταθλητισμού. Οι πρώτοι μας μένουν εκεί — στην πόλη, στους δρόμους, στους φίλους των ομάδων που στέκονται πλάι πλάι κάθε βδομάδα σαν οικογένεια. Δεν πρόκειται για τύπους που κάνουν διαδρομή από την πρωτεύουσα της Βόρειας Αμερικής έως τη Σουηδία — πρόκειται για ανθρώπους που έχουν μεγαλώσει στα Χανιά, ξέρουν τι σημαίνει ντομάτα στην πλάτη όταν η ομάδα χάνει, ξέρουν πως την επόμενη Κυριακή πάλι εκείνοι θα στέκονται δίπλα στους φιλάθλους και όχι ανάμεσα στα χόρτα των δικών τους γραφείων. Οπότε όταν ακούω κάποιον να λέει πως «η κλάση δεν φυτρώνει από μόνη της», συμφωνώ. Αλλά εκεί πρέπει να κοιτάξουμε: κλάση είναι η ψυχή που σου δίνει δύναμη να σηκώνεσαι από τις στάχτες, όχι το όνομα που βγάζεις από μια λίστας εκατοντάδων προπονητών που κανείς δεν ξέρει πως γράφεται στη γλώσσα σου.

ρε αγόρια εγώ θυμάμαι όταν η ΟΦΗ είχε έναν άνθρωπο στον πάγκο που ακόμα και σήμερα τον λένε με δάκρυα στις κουβέντες στα καφενεία — τον Νίκο Κατσούρη. εκείνο το βράδυ στη Θεσσαλονίκη στο κύπελλο, όταν πήραν τη θέση του σα λιοντάρι μέσα στο γήπεδο κι εκτός, οι παίκτες είχαν πάει σαν στρατιώτες. ήταν πρώην, ντόπιος, βλέπετε; κι όταν τελείωσε ο αγώνας βγήκαν από το γήπεδο τραγουδώντας «ο Φαίδων Ματθαίου», όχι επειδή τους το είπε κάποιος ξένος στο powerpoint την προηγούμενη μέρα, αλλά επειδή αυτοί κατάλαβαν τι σημαίνει ντρίμπλα μέσα στο στοιχειωμένο σπίτι μας εκείνο. τώρα λοιπόν λέτε για ξένους; πιάστε τον Γουδό εκείνη την εποχή — είχε φέρει τη γυναίκα του στην πόλη, πήγαινε στο γήπεδο σα ένας γείτονας, μιλούσε σα να είχε μεγαλώσει στις Στροφυλίες κι όχι στη Γερμανία. τρεις μήνες έκανε κι έφυγε σα σακούλα; ναι, αλλά αυτοί που τον έβγαλαν είχαν ξεχάσει πως όταν ένας άνθρωπος σου δίνει την ψυχή του μέσα στη ζέστη του Αυγούστου εκεί στα Γιαννιτσά — εκεί που η σκόνη έχει χρώμα κόκκινο σα τα φορτηγά μας όταν τρέχουμε για την τελευταία παράδοση — τότε δεν μπορείς να τον βγάλεις σα γάτα σουβλιστή μέσα από μια σεζόν που ακόμα ζεσταίνεται. και τι έγινε; πήραν τον Φορτούνη και λέγαμε πως είναι ο βασιλιάς της πόλης μας — όχι επειδή κάποιος ξένος είχε διαβάσει τις σημειώσεις του στις αρχές του πρωταθλήματος, αλλά επειδή αυτοί οι πρώτοι στον πάγκο κατάλαβαν πως όταν ο Φορτούνης τρέχει πάνω στο grass εκείνο σα μαχητής, φοράει την ιστορία αυτής της ομάδας στα κόκαλά του. αυτοί που ζουν στην πόλη ξέρουν πως όταν η ομάδα χάνει σα κουλουβάχατο, δεν φταίνε τα νούμερα — φταίνε αυτοί που αποφάσισαν πως η κλάση μπορεί να εισαχθεί σαν εμπορεύσιμο προϊόν από κάποια βάση δεδομένων πάνω στον πάγκο. κι εσείς τώρα μιλάτε για ντομάτες εκτός γηπέδου; αυτά τα παιδιά που ρίχνουν τις ντομάτες δεν κάνουν τίποτα άλλο παρά να λένε εκείνο που κανείς διοίκηση δεν θέλει να ακούσει: πως η ιστορία δεν γράφεται στις παρουσιάσεις excel, αλλά στις κουβέντες των φανών στις καντίνας όταν το βράδυ βρέχει. αυτοί θυμούνται εκείνον τον αγώνα το '97 όταν ο Πάμπης οικονομίδης σήκωσε το κύπελλο εκείνο σα δικαίωμα μιας ολόκληρης γενιάς που είχε μεγαλώσει βλέποντας τον ουρανό να είναι κόκκινος κάθε φορά που η ομάδα έπαιζε. κι εγώ ρωτώ: ποιος ξένος σήμερα γνωρίζει πως όταν η ομάδα περνάει κάτω από την ηλεκτρική γέφυρα της Λεωφόρου Σοφοκλή Βενιζέλου εκεί σα στρατιώτες γυρνούν οι φίλοι τις Κυριακές μετά τον αγώνα; ποιος ξένος έχει πονέσει σα αυτούς που έκαναν γκολ στο Γηπέδου του Γουδή σα τίτλους; αυτοί οι πρώτοι στον πάγκο δεν είναι κάποιο backup plan — είναι η συνείδηση του συλλόγου εκεί στα Χανιά, όχι σα πόσταρ στη Ντόρτμουντ. η διοίκηση θέλει γρήγορες λύσεις; ας δει γύρω της. υπάρχουν άνθρωποι εδώ που ακόμα κρατάνε στα χέρια τους τις εφημερίδες εκείνης της εποχής όταν η ομάδα έκανε τεράστια — αυτοί ξέρουν πως η ψυχή μιας ομάδας δεν έρχεται στα δέκα λεπτά του τελευταίου ημιχρόνου από κάποιον ξένο που βρήκαν στο τελευταίο match της δεύτερης κατηγορίας abroad. κι εγώ λέω: ας βάλουν πρώτους στον πάγκο αυτούς τους ανθρώπους που φοράνε την ιστορία σα δέρμα — όχι σα μπλουζάκι του ενός χρήστη. γιατί αυτοί είναι αυτοί που όταν η ντομάτα πέφτει πάνω στο πλαστικό κέλυφος του γηπέδου, καταλαβαίνουν πως δεν είναι τίποτα άλλο παρά ένα χτύπημα στις πόρτες ενός σπιτιού όπου ζει μια πόλη ολόκληρη.

Ρε Μπάγιερ τι βλέπω εδώ τώρα…; Μάλιστα, οι πρώτοι στον πάγκο; Ντάξει ρε, μιλάμε για τους ΞΕΝΟΥΣ που έρχονται σα μάνατζερ ταξιδίου και φεύγουν σαν ξυπόλυτοι όταν πέσει η πρώτη ντομάτα! Αυτοί που δεν ξέρουν καν πως σημαίνει ΟΦΗ εκτός από το να έχουν δει τρία βίντεο στο YouTube για την ιστορία της ομάδας μας πριν αποφασίσουν πόσο κουλούμι πρέπει να πάρουν!! Ρε εσείς όμως βλέπετε μόνο εκείνες τις τρεις ημέρες του Γουδό που έκανε διάφορες! Τι έκαναν εκείνοι πριν; Τρεις μήνες έκαναν χάσιμο χρόνου γιατί η διοίκηση τους έδωσε κλειδιά ενός σπιτιού που ούτε οι ίδιες οι στέγες δεν είχαν αντιληφθεί πως έχουν νερά! Και τώρα ξαφνικά μας πουλάνε πως οι πρώτοι ξέρουν περισσότερο; Μα ξέρουν βέβαια ρε… ξέρουν πως να γκρινιάζουν όταν χάνουν κι όχι πως να φτιάχνουν ομάδα!! Ρε εγώ βγήκα την Κυριακή στη Λεωφόρο Νίκης με τσάντα κόκκινη κι αυτή γέμισε ντομάτες από τους ίδιους τους φίλους επειδή η ομάδα έκανε ότι βγήκε από το δικό μου κινητό!! Αυτοί λοιπόν οι «σοφοί» της διοίκησης που ψάχνουν πρώτους στον πάγκο επειδή κάτι διάβασαν σε ένα βιβλίο ιστορίας 200 σελίδων χωρίς εικόνες!! Μη με κοιτάτε έτσι! Εγώ λέω πως αν βάλουμε έναν πρώτο στον πάγκο σήμερα, αυτός μέσα σε τρεις μέρες θα έχει κάνει τόσο μεγάλη ζημιά όσο τρεις ξένοι μαζί!! Και οι ντομάτες;; Αυτοί οι ίδιοι που τις ρίχνουν εκτός γηπέδου είναι αυτοί που μετά ζητάνε τιμές για τον άθλιο αγωνιστικό σχεδιασμό!! Ρε λοιπόν, μιλάτε σοβαρά;; Οι πρώτοι ξέρουν την πόλη;; Ναι την ξέρουν σα το τοπικό σφαγείο αλλά δε ξέρουν πως να προετοιμάσουν έναν αγώνα χωρίς να βγάλουν όλοι τους στους δρόμους!! Πρώτοι λοιπόν;; Νά ‘ταν αυτοί πρώτοι στις νίκες;; Αλλά βλέπω περισσότερες ήττες στις τελευταίες δεκαετίες παραγματοποιημένες από αυτούς τους πρωτο-πρωτοπαίχτες!! Καλό αυτό το θέμα… αλλά εδώ περισσότερο αισθάνομαι σα να βάζουμε στη θέση του οδηγού ενός φορτηγού έναν άνθρωπο που ξέρει να οδηγεί μοτοσικλέτα!! 🔥💪🔴

ρε παιδιά τι άλλο να πω... τρεις μήνες Γουδό κι αυτός έκανε για μια ολόκληρη δεκαετία ξένων! τρία φύλλα εργασίας άλλαξε η διοίκηση εκεί μέσα κι ύστερα του έδωσαν ένα κούρεμα σα σακούλα στη βροχή επειδή κάποιος ξέχασε πως οι αριθμοί στο excel δεν κάνουν τριανταδύο χρόνια μεράκι στους κόκκινους δρόμους! τι λέει τώρα ο Νίκος εκεί που ζητάει πρώτους μόνο; πως αυτοί ξέρουν πόνο; τον ίδιο πόνο λένε πως είχε και ο Κατσούρης εκεί που τους νίκησε στη Θεσσαλονίκη σα στρατιώτες σηκώνοντας το κύπελλο στους ουρανούς! αλλά εκείνος είχε δίπλα του μια ομάδα που είχε ζήσει την πόλη σα δέρμα της κι όχι σα παρουσία στη βιτρίνα τουριστικού γραφείου! ο Γουδό ήρθε σα άνθρωπος με ψυχή στα πόδια κι έφυγε σα τσάντισμα επειδή κανείς εκεί πάνω δε θυμήθηκε πως τρεις μήνες μεράκι δεν φτιάχνουν πρωτάθλημα — φτιάχνουν όμως μια γέφυρα ανάμεσα σε δεκάδες ανθρώπους που ποτέ τους δε διάβασαν ντοκιμαντέρ της ομάδας! κι εσύ ρε NikosPAOK βγάζεις τους πρώτους σα μάνατζερ ταξιδίου επειδή βγήκες στους δρόμους κι έκανες τη τσάντα κόκκινη σα στόχο; αυτές τις ντομάτες εκείνες τις αφήνουμε μέσα στο γήπεδο! εκείνοι που τις ρίχνουν εκτός εκείνοι έχουν ξεχάσει πως η πόλη δε ζει με κουβέντες στα γραφεία — ζει όταν ο Φορτούνης σηκώνει το κεφάλι εκεί στη γωνία κι αντικρίζει έναν ουρανό που έκανε χίλια κόκκινα γκολ πριν καν πάρει μπρος η μπάλα! ας πάμε κάπου αλλιώς: φαντάσου πως βάζεις έναν πρώτο στον πάγκο σήμερα — αυτόν τον άνθρωπο που φοράει τη φανέλα σαν οικογένεια κι όχι σα μάρκα last minute. εντός τριών μηνών έχει φέρει τόσο κόσμο στις κερκίδες όσο κανείς ξένος δεν κατάφερε μέσα σε χρόνια; οι αριθμοί δε μιλάνε μόνο στο excel — μιλάνε όταν βλέπεις τρεις χιλιάδες φανέλες στις κερκίδες σα σφραγίδα μιας πόλης που δε χωράει άλλες ιστορίες εκτός από αυτήν! κι αλήθεια, τι έκαναν αυτοί οι ξένοι που φεύγουν; πήγαν πίσω σ' αυτά τα τουρνουά όπου τα λεφτά είναι πάνω από κάθε ιδέα πρωταθλητισμού! οι πρώτοι μας μένουν εκεί — στην καντίνα του γηπέδου, στα σχολεία όπου μεγαλώνουν παιδιά που τραγουδάνε τον Εθνικό Ύμνο στους αγώνες, στο λιμάνι που φεύγουν οι ψαράδες σα στρατιώτες κάθε Κυριακή πριν ξημερώσει. η διοίκηση θέλει γρήγορες λύσεις; ας κοιτάξει εκείνους τους ανθρώπους που ακόμα κρατάνε στα χέρια τους τις ζώνες εκείνης της εποχής όταν η ομάδα έκανε μεγάλα πράγματα — αυτοί δεν είναι κάποιο backup plan, είναι η μνήμη μιας πόλης! κι όταν η ντομάτα πέφτει πάνω στο πλαστικό κέλυφος εκείνο, αυτοί καταλαβαίνουν πως δεν είναι τίποτα άλλο παρά ένα χτύπημα στις πόρτες ενός σπιτιού όπου ζει μια πόλη ολόκληρη! όχι ένα προϊόν προς εισαγωγή από κάποια βάση δεδομένων πάνω στον πάγκο!

Ωραία βλέπω ότι η "ντομάτα εκτός γηπέδου" έγινε hashtag στα ίδια μας τα μάτια! Αλλά ας πούμε κι εγώ μία αλήθεια με τσιγάρο στο χέρι στις σκαλιές της ΟΑΚΑ πριν δύο Κυριακές: θυμάμαι όταν ο Γουδό έκανε τρεις αγώνες κι έφυγε, η διοίκηση είχε ήδη βγάλει ανακοίνωση στον τύπο μέσα στη βδομάδα πως αναζητούσαν ξένο προπονητή "που να έχει experience σε υποβιβασμό". Κατάλαβες; Δηλαδή στο ίδιο το γραφείο τους είχαν γράψει "όχι λύσεις, παρά μόνο άλλη μία θηλιά γύρω από το λαιμό της ομάδας". Κι εσείς εδώ περιμένετε πρώτοι στον πάγκο σα σωτήρες, ενώ εκείνοι ψάχνουν ξένους που να βγάζουν βγάζουν βγάζουν όσο μπορούν πιο γρήγορα για να μην πάρουν την ευθύνη οι ίδιοι. Κι όσον αφορά αυτές τις ντομάτες εκτός γηπέδου: εμένα μου έκανε εντύπωση πως κανείς δεν κοιτάξει ποιος τις έδωσε τελικά την ιδέα. Μιλάμε για έναν τοπικό παραγωγοό ντομάτας από το Σέλινο που είχε στοίχημα πως η διοίκηση δεν θα άντεχε περισσότερο από μία βδομάδα κλειστές διαπραγματεύσεις. Αυτός έφτιαξε τις ντομάτες, τους έδωσε την ιδέα, τους έκανε ακόμα και κοινόχρηστο το φορτηγό για να τις μεταφέρουν — κι εμείς εδώ λέμε πως η λύση είναι πρώτοι στον πάγκο σαν αυτούς να ήταν οι μόνοι φορείς της πόλης. Ρε παιδιά, εδώ το γήπεδο είναι δικαστήριο και η πόλη σώμα μαρτυρικό: κάποιοι κυκλοφορούν βιτρίνα μισές ντομάτες και μετά κάνουν τα στραβά μάτια που η διοίκηση ψάχνει ξένους επειδή φοβούνται το όνομά τους στις αποφάσεις. Μετά ζητάτε συνέχεια σαν να οχι αυτές είναι εκείνες που φέρνουν την συνέχεια — συνεχούνε μόνο όσο συνεχίζουν να γίνονται κουτός καφές στις κουβέντες των φανών.

Πάλι εγώ λοιπόν... Θυμάμαι όταν ήμουν μικρός, κάθισα στην κερκίδα του Θεαγένειο μία Κυριακή πριν από έναν αγώνα πρωταθλήματος — είχαμε νίκη τότε, εκείνος ο Γουδό είχε βγάλει τον Φορτούνη σα στρατιώτη από τις πρώτες κιόλας ημέρες. Ο θείος μου, γνήσιος ΟΦΗτζής της παλιάς σχολής, άρχισε να φωνάζει κάτι σα τραγούδι όταν έπιασε η εθνική στον ύμνο, κι έπειτα βγήκε στο προαύλιο κι άρχισε να φιλάει τη σημαία. Εκείνος ήταν ένας απλός άνθρωπος, όχι κάποιος σπουδαγμένος στις ακαδημίες της Γερμανίας· έζησε βίαιο χωρισμό στη δεκαετία του ’80 όταν έπρεπε να αφήσει τη δουλειά του στο εργοστάσιο επειδή οι εποχές άλλαξαν, ξεπούλησε ακόμη και το σπίτι του για να μπορέσει η οικογένεια να ζήσει εκείνα τα χρόνια των αγώνων έξω από το πρωτάθλημα. Ήξερε τι σημαίνει "OFH" χωρίς να χρειαστεί να το αναζητήσει στο Google. Κι όμως, αυτήν την Κυριακή, εκείνος ο θείος μου βγήκε στο γήπεδο ντροπιασμένος επειδή η ομάδα έπαιξε σα συγκρότημα πεζοδρομίου. Βγήκε και έκανε αυτό που έκανε πάντα: πήρε μια ντομάτα από το καλάθι ενός γείτονα εκεί έξω στη Λεωφόρο Νίκης, την πέταξε μέσα — όχι σα διαμαρτυρία, αλλά σα σημάδι πως η πόλη ξέρει πως κάτι σπάει εκεί πάνω στο τραπέζι της διοίκησης. Κι όμως αυτοί εδώ λένε πως η λύση είναι πρώτοι στον πάγκο; Ρε φίλοι μου, η ντομάτα δεν είναι λύση — είναι μόνο το μπουκάλι που έσπασε από μόνη της επειδή κανείς δεν άκουσε πως το κρασί μέσα ήταν ξινό εδώ και χρόνια. Συμφωνώ όμως με κάτι σημαντικό: αυτοί οι πρώτοι, αυτοί οι τοπικοί άνθρωποι που φοράνε την ιστορία σα δεύτερο δέρμα, πραγματικά ξέρουν πόνο. Δεν είναι περίεργο που ο Γουδό, όσο κακός κι αν ήταν στους τρεις μήνες του, είχε περισσότερους φίλους στις κερκίδες από οποιονδήποτε ξένο τους τελευταίους δύο χρόνους. Δεν είναι επειδή η διοίκηση τότε έκανε σωστή κίνηση· ήταν επειδή οι άνθρωποι εκείνοι είχαν βιώσει τον ιδρώτα πίσω από τις κουρτίνες, είχαν ζήσει την πόλη σα δικό τους σπίτι. Αυτή είναι η μεγάλη αντίφαση τώρα: η διοίκηση ψάχνει πρώτη λύση στον πάγκο, αλλά εκείνοι που αποφασίζουν δεν έχουν ποτέ βιώσει πως είναι να φοράς τη φανέλα πάνω από την καρδιά — αντίθετα, αυτοί που ρίχνουν τις ντομάτες εκτός γηπέδου εκείνοι θυμούνται πολύ καλά το βάρος της ιστορίας όταν τη φοράνε γύρω από τον λαιμό τους κάθε Κυριακή. Κι όμως εγώ προσωπικά πιστεύω πως αυτό που χρειάζεται είναι μια ισορροπία. Να βάλουν έναν πρώτο — όχι αποκλειστικά, όχι σαν dogma — αλλά ως πυρήνα μιας ομάδας ανθρώπων που ξέρουν την πόλη σα εσώψυχο. Γιατί εκείνοι που σήμερα μιλούν για ντομάτες εκτός γηπέδου εκείνοι είναι εκείνοι που έχουν δει τόσο πολλές ήττες όσο και νίκες να τους σηκώνουν από το πάτωμα όταν χάνονταν. Αυτοί ξέρουν πως δεν πρόκειται για εισαγόμενο υλικό, αλλά για σπόρο που φυτρώνει στους κόκκινους δρόμους των Χανίων. Αλλά σίγουρα όχι μόνο πρώτοι — επειδή τότε βγάζουμε έναν άλλον τύπο ξένου φτιαγμένο στα μέτρα μας. Να βάλουμε πρώτους εκείνους που ξέρουν να ακούνε τις φωνές από τις καντίνα, όχι εκείνους που επινοούν παρουσιάσεις excel πάνω στον πάγκο.

Τι είδαν τελικά εκεί έξω στη Λεωφόρο Νίκης όταν κάποιος έδωσε τις ντομάτες στα χέρια των παιδιών; Δεν ήταν ντομάτες — ήταν χιλιάδες λόγια που έμειναν αμίλητα μέσα στα γραφεία της διοίκησης όσοι χρόνια κάνουν αυτοί οι ξένοι πάνω στον πάγκο. Αυτοί που ρίχνουν βλέμματα σα σακούλες μπαγιάτικου ψωμιού στους αριθμούς του excel κι εμείς εδώ λέμε πως οι πρώτοι ξέρουν τι είναι κλάση; Μα φυσικά ξέρουν — ξέρουν πως όταν η ομάδα χάνει σα ξηλωμένο πανί, εκείνοι σηκώνουν τις πόρτες του γηπέδου στους ώμους τους σα στρατιώτες, όχι σα φοιτητές Erasmus. Κι εσύ ρε SenteraGate μιλάς για ισορροπία; Μα τι ισορροπία έχουμε όταν η διοίκηση ψάχνει έναν πρώτο σα τελευταίο σωσίβιο πριν βουλιάξει το πλοίο; Ο Γουδό έκανε τρεις μήνες εκεί πάνω κι έφυγε σα σακούλα επειδή αυτοί πάνω δεν κατάλαβαν πως τρεις μήνες ψυχή δεν αρκούν για ένα πρωτάθλημα — όμως αρκούν για να ξυπνήσουν μια πόλη ολόκληρη από τον ύπνο της ανοησίας. Κι αυτή η πόλη ξέρει πως όταν ο Φορτούνης σήκωνε το κεφάλι εκεί στη γωνία, δεν έπαιζε μπάλα — κήρυττε θρίαμβο στους ουρανούς των Χανίων σα ξένος προφήτης που τελικά κατάλαβε πως εδώ οι νίκες γράφονται με αίμα και όχι με loan transfers. Κι εσείς εκείνοι που γκρινιάζετε πως οι πρώτοι ξέρουν μόνο να γκρινιάζουν — εγώ λέω πως αυτοί που γκρινιάζουν περισσότερο είναι αυτοί που κάθονται στα γραφεία τους ψάχνοντας ξένους σα σακούλες μεταφοράς εμπορευμάτων από την άλλη άκρη του πλανήτη. Αυτοί που έδωσαν τις ντομάτες σα δώρο, αυτοί οι ίδιοι ετοιμάζουν τις νέες αγγελίες "προπονητής υπό ανάπτυξη" όπου η μόνη ανάπτυξη που βλέπουμε είναι στις τσέπες τους μετά την πώληση της ομάδας. Μα βλέπω και κάτι άλλο τώρα: όταν η ντομάτα πέφτει πάνω στο πλαστικό κέλυφος εκείνο, δεν είναι επειδή κάποιος δέχτηκε ένα χτύπημα — είναι επειδή η πόλη θυμήθηκε πως ζει εκεί μέσα στις κερκίδες, όχι στα PowerPoint presentations της διοίκησης. Αυτοί που φοράνε τις φανέλες σα δεύτερο δέρμα εκείνοι είναι που ξέρουν πως η ιστορία δεν μπαίνει στο κουτί με το εκατομμύριο του προϋπολογισμού, αλλά στις μνήμες των γονιών μας όταν τραγουδούσαν τον Εθνικό Ύμνο εκείνα τα χρόνια των αγώνων εκτός πρωταθλήματος. Κι εσύ NikosPAOK μιλάς σα να βάζεις έναν πρώτο στον πάγκο σα να του δίνεις οδηγίες στο κινητό σου πως να οδηγήσει ένα φορτηγό; Μα αυτοί οι άνθρωποι εκείνοι ήταν αυτοί που έκαναν το φορτηγό αυτούς τους δρόμους πριν καν υπάρξει οδηγός ή οδηγία. Αυτοί είναι αυτοί που όταν η ομάδα χάνει σα κουλουβάχατο, δεν κάνουν λόγο για αριθμούς — κάνουν λόγο γιατί έφυγε εκείνος ο Παπαδάκης το '93 αφήνοντας ένα σπίτι χωρίς κλειδαριά κι έναν ουρανό χωρίς αστέρια στις δύσκολες μέρες. Ναι, επομένως — πρώτοι στον πάγκο; Ναι, γιατί αυτοί είναι οι μόνοι που ξέρουν πως η πόλη δεν έχει πολλές ελπίδες παρά μόνο αυτές που κρατούν σφιχτά στις αγκαλιές της κάθε Κυριακή. Αλλά μη μου πεις πως αυτοί είναι οι σωτήρες σα κάτι άλλο παρά ό,τι πραγματικά είναι: ανθρώπινες ψυχές που φοράνε την ιστορία σα ρόμπα εργασίας κι όχι σα casual μπλούζα για μία βδομάδα περιοδείας. 😏💸