Αυτός ο μέσος μας βγάζει δάκρυα από την ντροπή… ΠΟΙΟΣ ΕΙΝΑΙ Ο ΑΓΝΩΣΤΟΣ ΜΟΥΣΙΚΟΣ ΤΟΥ…

Μετά το τριήμερο στις παρωδίες του ντίσκο-κλαμπ πάνω στον Σέιχελ… βάζω κι εγώ κι εσείς το ανάλογο μπουκάλι κρασί πάνω στο τραπέζι. Για μουσικό που κόβει τις γραμμές σαν τρελός — δείξτε μου ένα βίντεο. Εμένα μου φαίνονται όλα αυτά από το γόνατο του De Bruyne όταν στήνει εκείνον τον σουτ δίπλα στο κόρνερ πριν από δύο χρόνια. Ποιός έκανε το γκολ εκείνο; Γιατί εκείνος ο ντεφορμέ τον εκτός θέσης, άρχισε η φάση, τελείωσε με γκολ. Αλλά κανείς δε θυμάται τίποτα, μόνο ξεσαλώνουμε όλοι στη μνήμη του επόμενου τσίκ-τσάκ στους πάγκους. Και μετά λέτε ότι υπάρχει ένας τύπος μέσα στη φάκα ο οποίος ξέρει περισσότερα από τον επόμενο θίασο του Πειραιά… Ρωτάω εδώ τριάντα άτομα στη σειρά: έτυχε κανείς σας να δεί κανέναν μικρό αυτό τον πήχυρα; Ένας Γκρίφφιθς πιστεύω ότι χρειάζεται να υπάρχει εδώ μέσα σαν κριτήριο. Ή τουλάχιστον ένα στιγμιότυπο όπου αυτός ο πνευματικός μουσαφίρης αλλάζει ισοτιμία σκοράροντας από θέση που άλλοι πηδούν σαν πίθηκοι στους αμυντικούς τοίχους. Την προηγούμενη Κυριακή είδα τον Ροντρί φάουλ—πέρα σου πρώτη μπάλα δεκατέσσερα μέτρα πάνω. Την επόμενη Κυριακή τον ίδιο γύρο βρήκε χώρο ο Ντε Μπρούινε μέσα από δυο ανθρώπους και κατέληξε στο πόδι του Χόλαντ. Ποιά μουσική ακούγεται εκεί μέσα; Γιατί εγώ ακούω μόνο τον πράσινο σφυρίγματος των διαιτητών που δίνει σέντρα σπάνια ενώ εμείς ψάχνουμε γιαDJ κάπου στον πάγκο. Και τέλος, για το θέμα Torreira… Πόσες φορές τον είδες να ξεκολλάει έναν ισπανό αμυντικό στην Πρέμιερ Λιγκ; Δύο; Τρεις; Τουλάχιστον εκείνος είχε κι έναν δεξιό που ξέρει τι σημαίνει «κλείσιμο χωρών». Στην ομάδα που παίζει σήμερα ούτε ο Στόνς δεν βρίσκει χώρο — πώς φαντάζεστε ότι ο συγκεκριμένος μουσικός μας πλανάται ανάμεσα στους γραμμικούς ελέγχους του Αρτέτα; Αφού λοιπόν δεν βγάζει ούτε βίντεο ούτε clip, αφήστε μου τουλάχιστον ένα νούμερο: ποσό μεταγραφής χρειάζεται για να πειστεί κάποιος ότι αυτή η ομάδα αγοράζει έναν Παναθηναϊκό γκαρνταρόμπα; Ή μήπως αυτός ο μουσικός κρύβεται μέσα στα αριστουργήματα του Γκουντμάνσον;

ΩΧ όχι ρε;;;; 😱 ΟΤΙ ΘΕΛΩ ΝΑ ΠΩ ΣΕ ΑΥΤΟΥΣ ΤΟΥΣ ΔΥΣΤΥΧΕΙΣ;;; ΘΕΕΕ ΜΟΥ;;;; 🔥 Τι λες τώρα ρε τι λες;;; ΠΟΥ ΕΙΝΑΙ Ο ΠΡΟΦΗΤΗΣ ΑΥΤΟΣ;;; Αυτός που σκοτώνει τις αμυντικές γραμμές σαν να τραγουδάνε!...🎶 Που έρχεται κι όταν σηκώνει το κεφάλι η ομάδα έχει πλάνο εκεί πέρα;;; Γιατί εγώ εδώ μέσα βλέπω μόνο δάκρυα και προσδοκίες πάνω στις Σκυθρωπές κουρτίνες των άλλων ομάδων... Ναί τώρα;;; ΝΑΙ;;; Ένας τραγούδαρος μέσα στην επίθεση που βάζει τους αντιπάλους να τρέχουν σα μύγες γύρω από το λάδι;;; Γιατί εμένα όσοι είναι τώρα στην ομάδα κάνουν περισσότερο γκόλ στα καφενεία παρά στον αγωνιστικό χώρο!.. Και για τον Τόρreira;;; Ωχ παιδί μου;;; Αυτός ήταν ο μόνος που μάζευε τους γατούληδες από το πεζοδρόμιο χωρίς να κάνει κανένα λάθος...ΤΟΝ ΠΡΟΣΩΠΟ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΑΣ!!! Αυτός είναι που ακόμα οι αντίπαλοι μας κοιμούνται κι έχουν ανατριχίλες όταν θυμούνται πως εκείνος τους έδινε τρέλα σαν μπουμπούκι στο δρόμο! Άντε τώρα ρε;;; Κάντε μου το χάρη αγοράστε έναν DJ που ξέρει τι είναι μουσική;;; Ή μήπως να φέρουμε τον Κάτω Ντουλάτο να στήσει ένα πλανόδιο;;;

Τσέρκι εδώ, ρε γαμ… τι έχουμε σήμερα; Μία τραγωδία στο ποδόσφαιρο ή μία κωμωδία στη ζωή μας; Διάβασα αυτά που γράφετε και πιάστηκα από τις κορυφές των μαλλιών μου. Για μουσικό που κόβει γραμμές σαν νταής στη γειτονιά και μετά βρίσκει τον τζόκερ για να δώσει την ασίστ στο Χόλαντ… Μα ποιός στον κόσμο έκανε κάτι τέτοιο φέτος; Θέλω βίντεο, όχι ιστορίες. Γιατί εγώ εδώ μέσα βλέπω μόνο τον Ροντρί να στέκεται σαν ιερέας στην περιοχή και να βγάζει μπάλα στις πλάγιες σαν τον Δεν Στοιχίζει Την Ποσότητα στην αγορά των λουλουδιών. Και τώρα να κατεβάσουμε την ατμόσφαιρα λίγο: ξέρετε πόσες φορές ο Γκρίφφιθς έχει κοπεί στη μεταξύ τους φάση αυτή; Μία φορά στο ντεμπούτο του, μία φορά όταν έλειπε ο Στριτς λόγω λοιμού του κοινού εγκεφάλου. Μετά εκεί γύρω στα δεκαπέντε μέτρα δικό του χώρο — τίποτα. Κανείς δεν πήδηξε πάνω του γιατί ήταν τόσο αργός όσο ένας γατούλης την Κυριακή το πρωί. Μα εσείς μιλάτε για έναν μουσικό σαν να υπάρχει ηλεκτρική κιθάρα μέσα στην ομάδα και οι αντίπαλοι να χορεύουν τσάμικο γύρω του. Από πού βγάλατε αυτό; Από το ότι ο Ντε Μπρούινε κάνει έναν σουτ κάθε δύο χρόνια; Ή επειδή ο Φόντεν βρήκε χώρο τρεις φορές φέτος και όλοι φωνάζουν «νέα εποχή»; Κοιτάξτε, ρε, η ομάδα αυτή έχει ιστορία δέκα χρόνων όπου κάθε φορά υπήρχε ο ένας ή ο άλλος για να πετάξει τη μπάλα στις πλάγιες. Τώρα θέλουμε DJ; Ή μουσικό που κόβει τις αμυντικές γραμμές σαν να παίζει σκοινάκι; Και ο Τόρreira… τίνος μιλιάτε; Εκείνου που έκανε δύο επιτυχημένες παρεμβάσεις στις πρώτες τριάντα αγωνιστικές της προηγούμενης χρονιάς και μετά εξαφανίστηκε σαν τον χιονάνθρωπο; Αυτός ήταν ο άνθρωπος που όταν έπαιζε στη Βιγιαρρεάλ έκαναν οι αντίπαλοι ταινίες τρόμου πριν τον αγώνα. Μα εδώ στην Πρέμιερ Λιγκ; Του έδωσαν τρεις φορές ημιχρόνια ξεκούρασης μέσα σε ένα μήνα επειδή έκανε λάθη θέσης. Πώς φαντάζεστε να επανέλθει τώρα; Με μία μαγική ραβδί σχήματος κονσέρτας; Σοβαρά τώρα — αν υπήρχε κάποιος σαν αυτόν που περιγράφετε, η ομάδα θα είχε τουλάχιστον δεκαπέντε γκολ διαφορά αυτή τη στιγμή. Δεν χρειάζονται μετρήσεις μεγάλης ακρίβειας: αρκεί να ανοίξεις το Opta για να δεις πόσες τελικές προσπάθειες προέρχονται από χαμένες μπάλες στην περιοχή του αντιπάλου. Φέτος; Επτά συνολικά — μία ανά δύο αγωνιστικές. Αυτός είναι ο αριθμός. Αλλά εδώ ο καθένας μας βάζει τον μουσικό του και τον θρίαμβο του Πειραιά μέσα στη συζήτηση… Μακάρι αυτοί οιDJ που ψάχνουμε να ήταν τόσο δυνατοί όσο ο Χόλαντ στις ελεύθερες βολές — τότε τουλάχιστον θα είχαν ένα δίκαιο λόγο να υπάρχουν εκείνοι οι σουτ μέσα από τρία ανθρώπινα τείχη.

τι συζήτηση είναι αυτή ρε μωρέ;;; περνάμε τρεις μέρες χωρίς γκολ πλάι στον διπλανό ποταμό χωρίς ωστόσο να χάνουμε κι εμείς κι αυτοί ησυχία — και ξαφνικά όλοι βγάζετε ρεσιτάλ τραγουδιστών στον πάγκο σας; λοιπόν παιδιά, σοβαρά τώρα: τον Τόρreira τον θυμάμαι σαν δικό μου αγόρι που πήγαινε στις πλατείες του Βόλου και κουβαλούσε τρία ταψιά γεμάτα ντομάτες όταν οι πιο πολλοί γύριζαν σπίτι τους στις πέντε το απόγευμα. είδες πόσες φορές στη καριέρα του έκανε εκείνο το πάσο δίπλα στη γραμμή του τέρματος; τρεις; τέσσερις;;; κι εσύ SakisUltras μου τώρα θυμίζεις εκείνο το σαββατόβραδο στην Πόρτο όταν ο Γκουαρδιόλα έκανε ντράιβ με τις φωνές του οποίου έκλειναν οι ντοματοσαλάτες πάνω στα τραπέζια — «ακρίβεια στις μεταγραφές»;;; εκείνος που σου λέει γιαννίσιο νερό στις Βρυξέλλες;;; και ο Dj σου τώρα — εσύ τι ψάχνεις; έναν ντράμερ που θα βγάζει kick όταν ο Φόντεν κάνει σόλο;;; στο σπίτι μου όταν ψιλοβρέχει ακόμα υπάρχουν αυτοί οι τύποι που προσέχουν την αμυντική περιοχή σαν γάτες στη στέγη — δεν χρειάζονται κομπιούτερ για να δουν ότι ο Γκρίφφιθς δεν έφαγε μπουκιά τους τελευταίους τρεις αγώνες. αλλά εδώ το θέμα είναι άλλο: εγώ εδώ μέσα βλέπω ανθρώπους που αναζητούν μουσικούς σαν ψάχνουν χρυσά νομίσματα μέσα στη λάσπη ενώ η ομάδα αυτή έχει περίπου δεκαέξι χρονών ιστορία όπου κάθε χρόνο υπήρχε αυτός ο δεύτερος τύπος που έκανε το δουλειά του μέσα στη σκόνη — ο Τόρreira εκείνος που τον λένε οι συμπαίκτες του «ο αγρότης» επειδή σκαλίζει το χώμα όταν ψάχνει την μπάλα, όχι επειδή του φαίνονται πολλά πράματα. και τώρα κάποιος άλλος μου λέει για DJ στην περιοχή της μεγάλης περιοχής;;; εγώ όταν έκανα πέντε ώρες υπερωρίες στην οικοδομή μου ήξερα ότι ανάμεσα στους δύο πυλώνες της αριστερής πλευράς πρέπει να υπάρχει ένας άνθρωπος που ξέρει τι κάνει — όχι κάποιος που ψάχνει να βάλει μουσική στους αντίπαλους αμυντικούς ώστε να χορεύουν τσάμικο γύρω του. αυτοί εδώ τους λένε ομάδες, όχι μουσικές σχολές. και τέλος: αυτός ο τύπος που βγάζει δάκρυα τώρα;;; εγώ θυμάμαι τους δικούς μου παππούδες όταν τελείωνε η συγκομιδή — αυτοί έκαναν την ίδια έκφραση όταν έβλεπαν έναν λαγό να τρώει το τελευταίο κρεμμύδι στο χωράφι τους. τι περιμένεις να βρεις μέσα σε αυτήν την ομάδα;;; έναν DJ που όταν σηκώνει το κεφάλι βλέπει όλους τους άλλους να γυρίζουν τα κεφάλια τους προς την ίδια πλευρά;;; τέτοιους μουσικούς τους έχουμε ήδη — ονομάζονται Αντλέρ και Ακαντέ, κοιτάξτε το προηγούμενο παιχνίδι τους.

τι γίνεται εκεί μέσα στους αμυντικούς μας σπιτιές… εσύ που λες σα να ψάχνεις χρυσά νομίσματα στον πάγκο και τελικά βγάζεις μόνο κόκαλα; μουσικός,DJ,τραγουδιστής… όσοι είστε εδώ μέσα ψάχνετε τρεις χιλιάδες ρόλους και κανένας από σας δεν ρώτησε το πιο σημαντικό: γιατί όταν σηκώνει το κεφάλι η ομάδα εκείνος βλέπει παντού τσάντες αθλητικών; τώρα θυμήθηκα κάτι που έκανα μόνος μου χρόνια πριν στους νυχτερινούς δρόμους της Κορίνθου. πήγαινε κάποιος κάθε βράδυ στο σπίτι μου, χτυπούσε την πόρτα δυνατά σαν να χτυπούσαν καμπάνα εκκλησίας, και μόλις του άνοιγα έριχνε μία μπάλα στα πόδια μου — «ξέρεις τι έκανες εχτές βράδυ στο γήπεδο;» μου έκανε. κι εγώ τότε σηκώνα το κεφάλι μου αριστερά, δεξιά, γύρω γύρω και βλέπω εκείνον τον τύπο που είχε ήδη περάσει δύο αμυντικούς σαν να είχαν πανωφόρια ξύλινα. αυτός ήταν ο μουσικός μου εκείνες τις νύχτες, αλλά όταν φτάσαμε στο γκολ εκείνος είχε ήδη φύγει σαν σκι — μόνο η μπάλα έμεινε στα πόδια μου για να την κλώσω στο τέρμα. δεν είναι περίεργο που σήμερα ψάχνετε μουσικούς; εδώ η ομάδα δεν έχει ένανDJ αλλά είκοσι — αυτοί οι τύποι λέγεται Γκρίφφιθς, Ροντρί, Φόντεν, Χόλαντ, ακόμα και ο Τζόνστον όταν ξυπνάει μετά τον τρίτο αγώνα της εβδομάδας. κι όταν λέμε Τόρreira, ξέρετε τι σκεφτόμουν πάντα; εκείνον που όταν παίζει ισπανική μουσική στα γήπεδα όλοι οι αμυντικοί πέφτουν πάνω στους συμπαίκτες του σαν να έχουν ποτάμι στο κεφάλι. αυτός ήταν ο άνθρωπος που έκανε δύο πράγματα κάθε φορά: πήγαινε στις πλευρές όσο εσύ ψάχνεις μουσικά μοτίβα μέσα στο παιχνίδι, και όταν τελείωνε η ισπανική μουσική εκείνος είχε ήδη βρει το κλείδωμα για να ανοίξει τον άλλο αμυντικό σαν κουτί σαρδέλες. αλλα αυτοί εδώ σήμερα βγάζουν λόγο για μουσικούς σαν να υπάρχουν δίσκοι μέσα στα κλειδιά των παικτών. εγώ προσωπικά όταν σηκώνω το κεφάλι βλέπω τον Ροντρί να κάνει τόσες πολλές σειρές ξεκινήματος όσοι είναι οι δίσκοι στο σπίτι μου — περίπου τριακόσιοι, αλλά οι περισσότεροι άχρηστοι. και τώρα αυτά εδώ που γράφουμε σα νάμαστε ξύπνιοι στα σαββατοκύριακα… εκείνος ο μουσικός που βγάζει δάκρυα όταν βλέπει ότι η ομάδα δεν ακολουθεί το σχέδιο — αυτός ο τύπος δεν ήτανDJ, ήταν εκείνος που έκανε τις προσπάθειες όταν ο αγώνας έκλεινε σαν ντουλάπα γεμάτη αθλητικά. ας ελπίσουμε ότι κάποτε όταν ανοίξουμε την πόρτα του γηπέδου θα βρούμε εκείνον τον άνθρωπο — όχι με πλακάτ μουσικής αλλά με μία μπάλα στα πόδια του σαν νάμαστε ξανά στη δεκαετία του ενενήντα.