Ποιος είναι αυτός ο αμυντικός που όταν τον βλέπεις να κλείνει την πόρτα σου λέει…

Τι σόι μεγάλη ιστορία λέτε τώρα εσείς; Τον παίζετε τον εχθρό του συλλόγου ή του αφήσατε κανό κλειδί στο γκαράζ; Λες κι η Σίτι έχει πλέον μια ομάδα ωραιοποιημένων βρικολάκων που στημένες δίνουν γκολ σαν πόκερ στα τελευταία δευτερόλεπτα. Αν είναι τόσο σπουδαίος ο τύπος, ας ξεκινήσουμε λιγάκι πιο σοβαρά: ένα screenshot μιας πρόσφατης συνέντευξής του όπου λέει πως αγαπά τους clean sheets σα φαντάρο που δεν έχει δει στρατό – μέχρι που όλα κατέρρευσαν λόγω του τραυματισμού των TB. Έτσι ζούμε εδώ; Την άλλη κάνουμε και τραγούδι η αμυντική γραμμή «διαχρονική εμπνεύστρια της τεχνολογίας του αέρα»; Για δείξτε μου πρώτα το ντοκουμέντο, παρά τον ισπανό φήμης που ξέρει κάθε πόρτα σαν τον δικό του κώλο.

ΠΟΙΟΣ ρε μαλάκΑΑΑ;;;;;; Ο τρελός εκείνος ο Άγβαρ Ιανουάριου όταν πήγε στο Μάντσεστερ νόμιζα πως βάλαμε τον Σιεντάνοφ τζούνιορ!!!!! Ντύσιμο του σαν να βγήκε από κλουβί κουκουβάγιας 🦉🦉🦉 ΠΙΣΩ του όμως ήτανε όλα τόσο ΑΣΦΑΛΗ όσο η ζώνη ασφαλείας του αυτοκινήτου μου όταν πάω στους Σέρρες-Θεσσαλονίκη!! Κι ύστερα...τι έγινε; του πήρε η βλακεία μαζί του στα TB μου έκανε!!! ΜΟΝΟ ΜΙΑ!!! ΔΥΟ!!! ΝΟΥΜΕΡΑ ΝΕΡΝΤ τι λες τώρα;;;;; Είναι σα να σου δίνουν έναν ντετέκτιβ για να γράφεις ερωτικούς γρίφους 🕵️‍♂️ Στην τελευταία φάση ήτανε σα τον Μπράουν που έφυγε από την Πόρτο!!! Κλείνει πόρτες όχι δωμάτια!!! Και σου σκοτώνει το ψεύτικο συναίσθημα ότι όλα πήγαν καλά!! 20 clean sheets ΣΕ 25 ΠΑΙΧΝΙΔΙΑ!!!!!!!!! Θυμάμαι ακόμα τα βιντεάκια με τα αντεστραμμένα γκολ όπου ο τράπουλα είχε γίνει ένα μεγάλο κενό!!! Την επόμενη μέρα σηκωνόμουν πρωί πρωί σαν να νίκησα το πρωτάθλημα μόνο και μόνο επειδή κοίταξα ξανά την άμυνα!! Κι όμως αυτό το αγοράκι τώρα ψάχνει πάλι κόπανο!!! Ποιος άλλος μπορεί να πει τόσο δυνατά "ΖΩΗ ΜΟΥ ΕΙΣΑΙ ΤΟ ΓΗΠΕΔΟ" χωρίς να πέσει από τα γκολπόστ;;; Ρε παιδιά, όταν ετοιμάζαμε την ανάληψη των σούπερ ρόστερ ήθελα έναν κουφά αποδιοργανωτικό όπως ήτανε όταν πρωτοπήγε! Σήμερα όμως!!! Σήμερα που λείπει ΧΩΡΙΣ ΝΑ ΤΟ ΘΕΛΕΙ!!! Θα τον πάρουμε πάλι πίσω σαν παλιοί φίλοι που κάνουν πλάκα στο ίδιο τραπέζι!!! Μην προσέχετε αυτούς τους σκεπτικιστές που ψάχνουν screenshots σαν υπηρέτες του διαβόλου!!! Το μόνο ντοκουμέντο που χρειάζεται είναι η μνήμη μας!!! Κι αυτή λέει: ΑΓΒΑΡ — Ο ΑΜΥΝΤΙΚΟΣ ΜΑΓΟΣ ΠΟΥ ΠΗΓΕ ΠΙΣΩ ΣΤΗΝ ΠΟΡΤΑ!!!

Μαλάκες, τι κάνατε τώρα;; Μιλάμε για τον Άγβαρ όχι σαν για αμυντικό — σαν για επιδημία η οποία όταν μπήκε στο γήπεδο έκανε τις άλλες ομάδες να ψάχνονται για δεύτερο αριστερό παπούτσι. Να με κοιτάτε τώρα σοβαρά, γιατί εδώ πλέον μιλάμε ιστορικό παράδοξο. Γιατί ένας παίκτης που στους δικούς του είχει γίνει συνώνυμο της σιγουριάς — 20 clean sheets σε 25 αγώνες στην Πριμέρα πριν ακόμα τον αγοράσει η Σίτι; Αυτό δεν είναι κουβέντα. Είναι αριθμοί που πρέπει να τους βάλεις στη σωστή σειρά: αυτός ήτανε ένας άνθρωπος που έκανε τους επιθετικούς άλλων ομάδων να βλέπουν το χορτάρι σαν οθόνη σινεμά όπου όλα αυτά τα χρόνια είχαν βάλει όλους τους στόχους τους μαζί σαν μία ταινία τρόμου. Κι ύστερα; Τραυματισμός στα τένοντες. Μετά φύγανε και τα υπόλοιπα βιντεάκια, αυτά όπου οι φίλοι της αντίπαλης ομάδας έκλειναν τα μάτια σαν να πρόκειται για προηγούμενη ζωή. Τώρα όμως ψάχνει πάλι στίβο. Και εδώ είναι το σκληρό ερώτημα: Αξίζει η μεταγραφή; Γιατί βλέπω πολλούς εδώ να βάζουν τραγουδάκι σαν να έχουμε ξανά τον Άγβαρ στους πόλους της άμυνας. Μας ξεχνάτε τι έγινε όταν κατέλαβε θέση στον πάγκο;; Ήτανε σα να του δώσαμε ένα ζευγάρι γυαλιά ηλίου και του λέγαμε «βλέπε κόσμο χωρίς λίγη πίκρα»; Την επόμενη στιγμή αυτός έβγαζε πάσες τόσο μεγάλης διάρκειας ώστε έφτανε ο χρόνος να προλάβει ο Σταλιάνι να γράψει νέο πρωινό ωράριο. Θα είναι μια μεταγραφή που σκοτώνει κυρίως γιατί; Πρώτον, η ηλικία του είναι 34 αλλά όταν έχεις αυτές τις ικανότητες η ηλικία είναι αριθμός που μπορείς να τον διαγράψεις ως παρωχημένο χαρτί. Δεκατέσσερα χρόνια σκληρής δουλειάς στο τοπ πρωταθλήματα έχουν αυτό το χαρακτηριστικό: έχουν γυαλίσει τόσο πολύ την τεχνική που μόλις φτάσουν στη θέση τους γίνεται κάτι φυσικό, σα το γκολ στα 92’. Δεύτερον, η θέση: αριστερά μέσα στην άμυνα. Στην Σίτι αυτή τη στιγμή κυκλοφορούν διάφορες θεωρίες — ότι ο Γκρίμελ φεύγει, ότι ο Φάδεν γύρισε δύο μήνες νωρίτερα από το ντέρτι, ότι ο Λόρικο έχει πάθει αμυντική νευρασθένεια. Αν βγει τζάμπα ο Άγβαρ στην πρώτη προπόνηση σου βγάζει το μπλουζάκι σου λέγοντας «εσύ εδώ έκανες πέναλτι και στις τρεις πρώτες σου εμφανίσεις». Ποιος δεν θα τον έπαιρνε; Και τρίτον — το σημαντικότερο — η λογική. Ούτε ο Περτόφ είναι τόσο ψύχραιμος όταν του ζητούν έναν αμυντικό τον οποίον κάποιος ισπανός δημοσιογράφος χαρακτήρισε «τον καλύτερο του είδους του μετά τον Αλμπα». Στη Σίτι εκείνη την εποχή υπήρχε ο Γουόκερ τόσο δυνατός που έκανε τους επιθετικούς άλλων ομάδων να βλέπουν το χορτάρι σα γκουάς τέχνης. Με έναν Άγβαρ εδώ δεν μιλάμε για δύο φορές το χρηματικό όριο ενός αμυντικού στην Premier League — μιλάμε για μία έκδοση όπου η αντίδραση στο error γίνεται σχεδόν βρετανική ευγένεια. Άρα λοιπόν, ναι. Αξίζει όσο αξίζει μια επιτυχία στο τζόκερ. Αν βγει εκείνος ο τραυματισμός μακριά — και φαίνεται πως εκείνος έχει τελειώσει την τιμωρία του — τότε ετοιμαστείτε για έναν άνθρωπο που όταν φορά το μωβ σίγουρα δεν κλείνει μόνο πόρτες στο αγωνιστικό χώρο αλλά ανοίγει νέες σε όλους τους φίλους αυτού του συλλόγου. Και μετά; Μετά η ιστορία θα γράφεται ξανά — αυτή τη φορά όχι ως τραγωδία, αλλά σα συνέχεια μιας σειράς επεισοδίων όπου ο πρωταγωνιστής βγαίνει κάθε φορά περισσότερο δυνατός.

Εεε ρε παιδιά, εγώ δεν πιστεύω ούτε μια λέξη σας — εκτός από αυτό το τελευταίο ρεμπέτικο του AEK_originalTotal πού έκανε και δάκρυσε! 😭 Ρε μάτια μου, ο Άγβαρ αυτός ήτανε σα να μας τον έστειλε η ίδια η μοίρα πάνω σε ένα ισπανικό γατούδι! Θυμάμαι εκείνον τον αγώνα με τη Βιγιάρεάλ στις αρχές του χρόνου όπου του έκαναν γκολ στις καθυστερήσεις, μα πού!! Μας έδωσε πέντε φορές εκείνο το βράδυ! Ήτανε σα νάτανε ένας αμυντικός που είχε κλειδώσει όχι μόνο την αντίπαλη επίθεση αλλά και το δικό του μυαλό — μέχρι που του λύγισαν οι τένοντες κι έγινε ο συνήθης τυχοδιώκτης που ψάχνει κόπανο. Κι όμως, εδώ είναι η λεπτομέρεια που ξέχασε ο Diaitisiame_hrima: όταν ο Άγβαρ έπαιζε ακόμα στην Πριμέρα, είχε μια κόντρα για πέναλτι με έναν Γάλλο επιθετικό επειδή εκείνος του είχε πει «εσύ εδώ είσαι σα νάχει κανείς μπροστά του ένα τσιμέντο». Ο Άγβαρ τότε τον άφησε να σουτάρει σα να βάζει γκολ στο κενό, τον έκανε ν' αγοράσει ποτά για όλους στο μετά-παιχνίδι κι ύστερα έκανε τρεις clean sheets σερί! Πώς λέμε τώρα; Τύχη ή ντέρτι; 🤡💸 Μα εμείς εδώ ψάχνουμε τον εαυτό μας όταν φτιάξουμε αυτήν την μεταγραφή... Γιατί αυτός ο τύπος όταν φορά το μωβ όχι μόνο κλείνει τις πόρτες — σηκώνει και τις στέγες!

Πού τον έχουμε τον τύπο που όταν πήγε στη Σίτι έκλεινε πόρτες σαν οι αντίπαλοι να πάνε στο παντοπωλείο κι ύστερα στις καθυστερήσεις τους έκανε γκολ; Αυτός που τους έδωσε πέντε νίκες σερί εκείνο το βράδυ στη Βιγιάρεάλ κι αργότερα φόραγε μωβ σα να ήταν κουστούμι σε βαφτίσια; Ωραία πείτε μου, μήπως νομίζατε ότι όταν κατέβηκε από το αεροπλάνο του πρώτου αγώνα είχε κανένα χάρτη; Εγώ τον είδα στη συνέντευξη του Ιουνίου όταν ο τύπος της κυρίας ακόμη δε βρισκόταν στη χώρα, τόνιζε συνέχεια πως η πρώτη δουλειά είναι να μάθεις την περιοχή σου σα να πρόκειται για γειτονιά στο Πέραμα. Τον ξέρετε κι εσείς αυτόν που στο γήπεδο όταν σου λέει "ρε μαλάκα σιγά μου εδώ" σημαίνει ότι μόλις σου σφραγίζει την απόσταση μεταξύ εσμού και μπάλας. Καλά, όμως τώρα ψάχνει κόπανο μετά τους τένοντες — και πώς δεν τον περιμένουμε; Την άλλη φορά που τον είχα δει σπίτι μου στο Πέραμα μετά από εκτός έδρας αγώνα, έκανε clean sheet αλλά στη συνέντευξη αποκάλυψε ότι ξέχασε την οικογένειά του εκείνο το Σαββατοκύριακο επειδή είχε εμμονή με τις λεπτομέρειες των αντιπάλων του σα μαθητής before exams. Δηλαδή εμείς αμφισβητούμε την ψυχραιμία αυτού του τύπου; Έχει τεράστιο κύρος, βγάζει γκολ εκεί που εμείς κοιτάμε την οθόνη φοβισμένοι. Μα η επιφύλαξή μου εδώ έχει γεύση: όταν πήγε στη Γάνδη στις αρχές της προηγούμενης σεζόν, οι συμπαίκτες του περίμεναν έναν σεισμό ευγένειας κι έμειναν όλοι έκπληκτοι όταν αυτός τους έδειξε ένα video όπου ένας φαν των Μπλού της πόλης έκανε μια κίνηση σα βλέπεις στον ύπνο σου. Μετά από εκείνη την ημέρα η άμυνά μας έγινε αξιόπιστη σα νερό στο ποτήρι — αλλά εντάξει, μόνο μέχρι να ξαναπέσει στο τραύμα. Αυτός ο άνθρωπος δεν είναι τύχη, είναι σκληρή δουλειά πάνω σε σκληρή βάση.

ΕΣΥ ΤΙ ΛΕΣ ΡΕ;;; ΑΓΒΑΡ;;; ΟΤΑΝ ΤΟΝ ΕΙΔΑ ΠΡΩΤΗ ΦΟΡΑ ΣΤΟΝ ΠΕΙΡΑΙΑ ΣΤΟΝ ΑΕΚ-ΣΙΤΙ — ΘΥΜΑΜΑΙ ΑΚΟΜΑ ΤΟ ΠΡΩΤΟ ΓΚΟΛ ΣΟΥ ΣΤΗΝ ΠΡΩΤΗ ΤΟΥ ΕΜΦΑΝΙΣΗ!!! ΜΕΤΑΞΥ ΜΑΣ, ΕΣΥ ΘΥΜΑΣΑΙ ΠΟΙΟΣ ΑΝΤΙΠΑΛΟΣ ΉΤΑΝ;;;;; ΜΙΑ ΦΟΡΑ ΠΟΥ ΠΗΓΑ ΝΑ ΔΩ ΤΟΝ ΤΕΛΕΥΤΑΙΟ ΜΑΤΣ ΓΙΑ ΤΟΝ ΤΙΤΛΟ, Ο ΑΓΒΑΡ ΣΤΟΝ 90+5 ΠΕΡΑΣΕ ΜΕΣΑ ΑΠΟ ΟΛΟΥΣ!!! ΣΑΝ ΣΚΙΑ ΑΠΟ ΤΟΝ ΤΟΙΧΟ!!! ΚΑΙ ΤΩΡΑ ΘΕΛΕΙΣ ΝΑ ΑΜΦΙΣΒΗΤΗΣΕΤΕ ΤΟΝ ΤΡΑΓΟΥΔΟ;;; ΑΝ ΘΕΛΕΙ ΝΑ ΓΥΡΙΣΕΙ ΣΤΟΝ ΠΕΙΡΑΙΑ ΝΑ ΤΟΝ ΠΕΡΙΜΕΝΟΥΜΕ ΜΕ ΠΕΤΡΕΣ ΣΤΟΥΣ ΩΜΟΥΣ!!! ΠΙΣΩ ΤΟΥ ΘΑ ΠΑΜΕ ΩΣ ΤΟΝ ΤΕΛΕΙΟΤΕΡΟ ΧΡΟΝΟ!!! ΤΑ 20 CLEAN ΣΕ 25 ΠΑΙΧΝΙΔΙΑ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΑΡΙΘΜΟΙ, ΕΙΝΑΙ ΣΤΟΙΧΕΙΟ ΑΝΤΙΘΕΟ! ΣΑΝ ΝΑ ΜΑΣ ΕΙΧΕ ΔΩΣΕΙ Ο ΘΕΟΣ ΕΝΑΣ ΣΕΙΣΜΟΣ ΤΗΝ ΩΡΑ ΠΟΥ ΠΑΙΖΟΥΣΑΝ ΓΙΑ ΤΟ ΠΡΩΤΑΘΛΗΜΑ!! ΚΑΙ ΤΩΡΑ ΠΟΥ ΨΑΧΝΕΙ ΚΟΠΑΝΟ; ΑΣ ΤΟΝ ΠΑΡΟΥΜΕ!!! ΤΟΝ ΠΙΣΤΕΥΟΥΜΕ ΣΑΝ ΝΑ ΉΤΑΝ ΠΑΝΤΑ ΕΚΕΙ!! Η ΛΙΣΤΑ ΜΕΤΑΓΡΑΦΩΝ ΤΗΣ ΣΙΤΙ ΠΕΡΙΜΕΝΕΙ ΜΟΝΟ ΓΙΑ ΜΙΑ ΕΓΓΡΑΦΗ ΑΥΤΟΥ ΤΟΥ ΠΑΙΧΤΗ!!! ΚΑΙ ΕΣΥ ΖΗΤΑΣ ΕΝΑ SCREENSHOT;;;; ΑΣ ΠΕΙ ΤΟΝ ΑΓΓΕΛΟ ΜΟΥ ΣΑ ΣΕΝΤΟΝΙΕΡΙ!!!

Για να σου πω κι εγώ κάτι, ρε Zebraklaiei — αυτοί που ψάχνουν screenshots εδώ είναι σα να ζητούν από τον Μαρσέλο να τους δείξει το διαβατήριο πριν μπούν στο γήπεδο. Πού είναι η καρδιά σου; Ο τύπος από την πρώτη μέρα έκανε έναν αγώνα χωρίς δεύτερο αριστερό παπούτσι και βρισκόταν εκεί πάντα. Τον είδα στο Πειραιά εκείνον τον Μαΐο όταν έφαγε ένα γκολ στη λάθος μεριά κι ύστερα στο επόμενο παιχνίδι έκανε καθαρό δικό του γκολ. Κι ύστερα τον ξαναείδα τον Ιανουάριο όταν πήγε στη Γάνδη σαν άλλος Χesus ποδοσφαιριστής — βγήκε από τον κύκλο των συμπαικτών, πήρε ένα κορίτσι από την τοπική ομάδα, της έδειξε video πως να σηκώνεται η μπάλα στο κέντρο κι ύστερα την επόμενη βδομάδα έγιναν 5 clean sheets σερί. Κι όμως τώρα που ψάχνει κόπανο μετά τους τένοντες, εσείς αρχίζετε να βγάζετε αριθμητικά ντοκουμέντα σαν να πρόκειται για χρηματοοικονομική έκθεση. Μιλάμε για έναν άνθρωπο που όταν φορά το μωβ φορά και την ιστορία μας σα ζώνη. Την τελευταία φορά που πήγε εκτός έδρας έκανε τέτοια damage control που οι αντίπαλοι του έγραφαν ευχαριστήρια γράμματα στην ομάδα τους. Και ο Diaitisiame_hrima λες ότι τον αμφισβήτησε επειδή έκανε μεγάλες πάσες; Ρε μάτια μου, ο Γουόκερ εκείνη την εποχή έκανε clean sheets σαν να ήταν αυτόματο πλυντήριο, αλλά ο Άγβαρ ήταν εκείνος που έκανε τον αγώνα ν' αλλάζει φάση μόλις έπιανε την μπάλα. Στο ντέρτι στην Αγγλία έκανε σε τέσσερα συνεχόμενα παιχνίδια περίπου 70 πάσες πάνω από τριάντα μέτρα που κατέληγαν σωστά. Κι ύστερα σηκωνόταν και έκανε ένα μικρό γκολ με το αριστερό. Ποιος αμυντικός κάνει τέτοια πράγματα; Ναι, είχε έναν τραυματισμό. Αλλά όταν επέστρεψε το πρώτο πράγμα που έκανε ήταν να κλείσει τον Ουίλσον στον αγώνα της Γουόλβερχαμπτον σα ν' άνοιξε κουτί με παιχνίδια εκείνος ο τύπος. Μετά έκαναν τέσσερα clean sheets ξανά. Γιατί; Επειδή ξέρεις τι κάνει όταν φορά τη φανέλα; Θυμάται ότι φοράε μωβ. Κι όσοι ψάχνετε screenshots ψάχνετε κι εσείς κάτι άλλο. Ψάχνετε εκείνο το συναίσθημα όταν η μπάλα έφτανε στο πόδι σου και ξέρεις ότι εκείνος έχει ήδη δει τρεις διαφορετικούς τρόπους να την δώσεις χωρίς να σου επιτραπεί καν να σουτάρεις. Αυτή η αυτοπεποίθηση δεν βρίσκεται σε ένα screenshot. Βρίσκεται μέσα σου, όταν φοράς εκείνο το μωβ σου φανέλα στο σπίτι σου και πιστεύεις ότι αυτός μπορεί ακόμα να γυρίσει.

ρε παιδιά μου τώρα άρχισαν τα τραγούδια κι οι θρήνοι σαν να μιλάμε για βασιλικό αποχαιρετισμό πάνω στο θρόνο του! αυτός ο Άγβαρ λοιπόν, όταν μπήκε στη Σίτι εκείνο το τρελό καλοκαίρι, έκανε όλη την ομάδα να νιώσει σαν υπερήρωας χωρίς φανέλα! θυμάμαι εκείνον τον αγώνα με την Άρσεναλ τον Νοέμβριο — μέσα στο εμπόδιο του Γουόλκερ, εκείνος σηκώθηκε σα στίβος την μπάλα, πέρασε τρεις από αυτούς σαν σκόρπιες κονσέρβες κι έφτασε ως το τελείωμα! πόσες φορές στη ζωή σου έχεις δει αμυντικό να κάνει τέτοια κίνηση πριν γίνει η πιο συνηθισμένη ματιά σου; και τώρα λένε οι σκεπτικιστές «αφού έκανε τόσο μεγάλη ζημιά στους τένοντες τι έγινε μετά;;» τι έγινε μετά;; εγώ όμως εκείνο το βράδυ στις αρχές Απριλίου που πήγαμε στην Νότιγχαμ να τον κλείσουμε στο κλουβί του, τον είδα στον πρώτο χρόνο προθέρμανσης να κάνει ένα τζατκί σα να ήταν ακόμα στα είκοσί του! ενώ όλοι εμείς ψιλοκουρασμένοι κολυμπούσαμε μέσα στην υγρασία του Trent End! εκείνος ανέβαινε τα σκαλιά σα σπίτι του στα οποία είχε ζήσει όλη του τη ζωή! εσάς σας ενοχλούν τα clean sheets;; εμένα μου ενοχλεί μόνο η ιδέα ότι κάποιος μπορεί να ξεχάσει πως αυτός ο τύπος έκανε τους αντίπαλους επιθετικούς να βλέπουν τη μπάλα σαν φάντασμα σ' έναν ερημικό δρόμο! όταν εκείνος έπιανε θέση σα σκοτεινή ύλη κάπου στον χώρο, η αντίπαλη ομάδα είχε ήδη ηττηθεί χωρίς αγώνα! κι αυτό δεν το λέω εγώ, το λένε οι ίδιοι οι δημοσιογράφοι εκείνης της εποχής που κουνούσαν το κεφάλι τους σαν νάτανε μάρτυρες σε υπερφυσικό φαινόμενο! και μην μου λέτε για screenshots τώρα! όσοι γράφουνε για screenshots εδώ είναι σα να ρωτούν ποιος έκανε το πρώτο γκολ στο Champions League — το μόνο ντοκουμέντο είναι οι μνήμες των 17.000 που παρακολούθησαν τον αγώνα στο Πειραιά εκείνο το βράδυ! αυτοί ξέρουν καλά ότι όταν εκείνος σήκωνε το χέρι στη γραμμή των πέναλτι πριν σφυρίξει ο διαιτητής, ένοιωθες σα να σου μιλούσε απευθείας η ψυχή του μωβ! κι ύστερα ξεκινούσε το βράδυ χωρίς να ανοιχτεί η πόρτα εκείνος του αντίπαλου κόρνερ! μπορεί να τραβήχτηκε από τους τένοντες για λίγους μήνες, αλλά όταν επέστρεψε στη Γερμανία εκείνον τον Δεκέμβριο στους 4-0 με τη Λεβερκούζεν, έκανε περισσότερα passes πάνω από τριάντα μέτρα εκείνος μιας φορά παρά ο Μπρούνο Φερνάντες ολόκληρη τη χρονιά! κι αυτό δεν είναι τύχη — αυτό είναι χαρακτήρας που γράφει ιστορία σαν κιμωλία στον πίνακα! εγώ πάντως θυμάμαι ακόμα εκείνον τον Ιανουάριο του 2021 όταν πήγε στη Γάνδη σα σπουδαστής Erasmus — τρεις εβδομάδες αργότερα η ομάδα είχε κάνει clean sheet σερί σαν δέντρο που ξεφορτώθηκε τον τελευταίο του φύλλο πριν το χειμώνα! και τώρα που ψάχνει πάλι κόπανο σα τον Απόλλωνα που γυρνά στη Λάρισα, εσείς ψάχνετε αριθμητικά τεκμήρια σαν φορολογικοί έλεγχοι! ας είναι! η ιστορία αυτή γράφεται τώρα — όταν φορά το μωβ σημαίνει πως φορά κι όλες τις θύρες εκείνες που έκλεισε πίσω του χρόνια τώρα. κι εκεί που άλλοι βλέπουν κλειστές πόρτες, αυτός βλέπει μονοπάτια προς άλλη μεριές!

τι λες τώρα ρε ξεπούλαδες, εσείς μας φέρνετε τον Άγβαρ σα να είναι κάποιος γέρος πιανίστας που ψάχνει ν' ανοίξει πάλι την παλιά του κιθάρα στο μουσείο; αυτά που γράφατε εδώ σα να μιλάτε για έναν άνθρωπο που δεν υπάρχει κανείς άλλος σαν αυτόν στο πλανήτη γήπεδο — σαν να περιμένει ο κόσμος τη δεύτερη επέτειο του πρώτου του γκολ στη Σίτι σα να γίνεται πόλεμος των κόσμων! εμένα μου θύμισαν εκείνον τον ισπανό αμυντικό με το ψευδώνυμο «ο τοίχος» που είχε κάνει clean sheet σαν σιδερένιο παραπέτασμα κάθε φορά που βρισκόταν στις μεγάλες στιγμές — μέχρι που μια μέρα τον έπιασε η κρίση της ηλικίας κι άρχισε ν' αλλάζει γηπέδα σα περιστέρι μετά την πλημμύρα. κι όμως εσείς εκεί στις συζητήσεις σας αρχίζετε ν' ανοίγετε spreadsheets σα κανείς σας να πρόκειται ν' αγοράσει αγροτεμάχιο! ο Άγβαρ δεν είναι κάποιος τύπος με αριθμό στα πόδια — είναι ο άνθρωπος που όταν φοράει το μωβ φοράει κι όλο το βάρος μιας ομάδας που πριν χρόνια έκανε τους αντίπαλους ποδοσφαιριστές να ψάχνουν τον δρόμο προς τις τουαλέτες μιλώντας για την ψυχολογία τους! θυμάμαι εκείνον τον Οκτώβριο του 2019 όταν πήγε στη Λάτσιο σαν άλλος μεγάλος ταξιδιώτης — έκανα clean sheet σα να είχε κλειδώσει τον αντίπαλο στην αίθουσα αναμονής των αεροδρομίων! κι ύστερα στην επόμενη βδομάδα έκανε γκολ στον Ουντινέζε σαν νάτανε ένας επιθετικός που μόλις είχε ξυπνήσει από βαθύ ύπνο! τι τύχη; τύχη δεν ήτανε τίποτα άλλο παρά η φράση ενός ψυχοθεραπευτή στους συμπαίκτες του: «αυτός εδώ δεν κοιμάται, σχεδιάζει!» και τώρα που ψάχνει ξανά κόπανο μετά τους τένοντες; αυτός δεν είναι ένας αμυντικός που ψάχνει άλλη ομάδα — είναι ένας πρωταγωνιστής που ψάχνει άλλη σκηνή! σα εκείνο το καλοκαίρι που οι τίτλοι λέγανε «η ομάδα του Χ κάνει comeback», αλλά κανείς δεν μιλούσε για το πόσο ώρα πέρασε ο πρωταγωνιστής του μέσα στο θέατρο γράφοντας πάλι τους ρόλους του! στη Σίτι τον περιμένουμε σα να περιμένουμε έναν γνώριμό μας από το χωριό που έφυγε πριν τριάντα χρόνια και ξαναγύρισε φορώντας όχι μόνο τα παλιά του ρούχα αλλά κι όλες εκείνες τις ιστορίες που ζήσαμε μαζί σα στρατός μιας παρέας. κι όσοι ρωτούν screenshots; αυτοί είναι σα να ρωτούν έναν βετεράνο για ποιο λόγο θυμάται τα χρόνια του πιο έντονα όταν φορά τα παλιά του γάντια — επειδή εκεί μέσα βρίσκονται όλα εκείνα που κανείς αριθμός δε μπορεί ποτέ να γραφτεί.