Πέρασες τον πόλεμο στορίζοντας από το γήπεδο κι ολόκληρος ο κόσμος έγνοιασε για σένα!

Κοίτα, εμένα το '98 βρίσκονταν στου Μπροκχολ στους αγώνες της Γιουβέντους πριν το Λιγκ Καπ - δεν θυμάμαι πόσες φορές βγήκα στα ντουζιέρες του ξενοδοχείου κρυφά για να τραγουδήσω μαζί τους "Blue Moon" σαν τρελός ενώ στο δωμάτιο οι φίλοι μου κοιμότανε κι η τηλεόραζε εκκλησιάζονταν στον Τζο Χάρτ μετά από ένα γκολ πάνω στο φινίρισμα της λάσπας....😭🔴 Για δες τώρα ετούτον εκεί τον στρατιώτη να κρατάει την τρίχρωμη όπως κρατάω εγώ το μπουκάλι μου στο γήπεδο όταν κόβεται το ρεύμα στον 90ο κι όλα σβήνουν εκτός από το τραγούδι μας...🔥💪 ΑΝΤΕ ΡΕ ΘΕΙΕ, πως τους έκανε τραγούδι εκείνον τον πόλεμο που πήγαινε κατά διαόλου; Δεν υπήρχε αφήγηση εκεί, μόνο η ανάσα του ανθρώπου εκείνου που δεν σήκωσε σημαία γιατί ήταν δυνατός - σήκωσε τη σημαία γιατί ήταν ΤΟΥ! Τέλος πάντων, σήμερα όταν βλέπω τον Ακε τον Γκvardiol να σηκώνεται όρθιος σα φανάρι βράδυ στο γήπεδο θυμάμαι εκείνον τον τύπο στη χαρακιά που κράτησε την ψυχή του ζωντανή όσο το βήμα του ραντάρ...💙😱 Κι αν αυτό δεν είναι ιστορία νίκης τότε τι άλλο;;;;;

τι στο καλό αυτά τα συγκρίματα σας βρήκανε; όταν εγώ βλέπω εκείνον τον τύπο στη χαρακιά και φαντάζομαι εκείνον τον Ιανουάριο του ’08 στο Σίτι οφ Λονδίνο, εκεί που η Γκάμπορ βγήκε στους γύρους της κερκίδας σα θηρίο κι έσπασε τον Άρσεναλ στο πήδημα μετά το γκολ τους... μπορείς να φανταστείς πώς ήτανε; έξω χιόνιζε σα τρελό, μέσα στ’ ασανσέρ του γηπέδου από ζέστη κι αποσμητικό για τις μασχάλες των φίλων έφτανε μέχρι εκεί πάνω — τότε είδαμε τους συμπαίκτες μας να στέκονται σα βασιλιάδες σ’ ένα γήπεδο τόσο παγωμένο που σπάγαμε οι γυαλιά μας όταν ρουφήχναμε τον καφέ μετά. ο ντενεκεντές με την πλάκα που είχε «απαγορεύεται η εισαγωγή τροφίμων» σαν ντροπή έπαιρνε δεκάδες ψωμιά ψωμί για τους δικούς του. κι όταν τελείωσε εκείνος ο αγώνας, δεν φύγαμε αμέσως — μείναμε ακόμη μια ώρα στους πάγκους σκαλίζοντας τις θέσεις για να βρούμε τυχόν μερικά χρόνια αφότου κάποιος είχε ξεχάσει εκεί ένα παλτό της εποχής των Ντε Γιόνγκ και Νταλ Φιόρ. κι εσύ θες να μου πεις ότι εκείνος ο στρατιώτης εκείνη τη στιγμή δεν είχε κάτι πιο ζεστό από τη μνήμη αυτής της ομάδας; η τρίχρωμη σημαία ήτανε η ίδια φλόγα εκεί που δεν υπήρχε τίποτα άλλο... τότε όπως τώρα: κράταμε αυτούς τους ανθρώπους ζωντανούς όχι γιατί είχανε λόγο — αλλά επειδή τραγουδούσαμε μαζί στας στιγμές που όλα άλλαζαν... 💙🔥

Ακούς ρε, φίλε μου; Μπροστά μου έχω δύο εικόνες που δεν λέγονται — αλλά δεν μου τις βγάζεις από το μυαλό ούτε με δυναμίτη. Αυτή η ομάδα των Τζόνσον και Τουρ-Ντουλάτ που κουβαλούσαν τραμπούκες στο γήπεδο σα ντουφεκιές μου τραγούδια σαν ντουφεκιές νίκης, κι εκείνη η μισητή έκδοση των τέλη τουZero-Oughts — μία φούρια αλάathiλή κόλαση που ξεπουλούσε τους τίτλους της στο τέλος κάθε αγωνιστικής σαν εισιτήρια του σινεμά. Μην μου πεις ότι άλλαξαν όλα; Αλλάζουν ΠΑΝΤΑ όταν σου μένουν μόνο οι άνθρωποι που δεν είχαν τίποτα άλλο παρά αυτούς τους εαυτούς τους για να κρατηθούν ζωντανοί. Εκείνος ο Ιανουάριος του ’08 στο Σίτι οφ Λονδίνο; Θυμάμαι τον Τσέλοτουφ όπως τραγουδούσε τον εθνικό ύμνο σα σαλαγά, ξέχειλος, βρόμικος, με λάσπη μέχρι τα γόνατα — εκείνη η ομάδα είχε έναν τρόπο ν’ αγγίζει την ψυχή σου επειδή ήτανε τόσο ΑΣΧΗΜΗ αυτή η ζωή γι’ αυτούς τους παίκτες που πάνω στο γήπεδο έκαναν πως υπήρχε ακόμη θερμότητα στον κόσμο. Κι όταν κοιτάζω τώρα τον Γκvardiol να σηκώνεται σα φανάρι στη νύχτα του γηπέδου; Δεν βλέπω έναν πρωταθλητή — βλέπω έναν άνθρωπο που έκανε το ίδιο πράγμα εκείνος εκείνος στρατιωτός στη χαρακιά: κράτησε την ανάσα του ψηλά όταν όλα γύρω σβήνανε. Η Σίτι δεν άλλαξε τύπο, άλλαξε χέρια — κι εκείνοι οι χέρια κρατούν ακόμη τη σημαία ψηλά επειδή ξέρουν πως η νίκη δεν είναι στις κερκίδες ή στα στατιστικά, είναι στο τραγούδι που παραμένει στο αίμα σου όταν σβήνουν όλα τα άλλα.

ρε παντούρισες εσύ παιδί μου; αυτή τη φωτογραφία τη βλέπω κάθε φορά που πέφτει το έντονο φως πάνω στο κρανίο μου στις χριστουγεννιάτικες σφαγές στο Γουέμπλεϊ. τότε ο νους μου γυρνάει εκεί, στη χαρακιά, και θυμάμαι τον ξάδερφό μου τον Βασίλη που πήγε στρατιώτης στην Κύπρο το '74 κι έλειπε τόσο καιρό που η μαμά έκανε νεκρώσιμη αγρυπνία στο σπίτι — μέχρι που μια νύχτα κατέβηκε από κάποιον ιδιοκτήτη τυχερό θηριοτροφείο ολόκληρος σκόρπιος σαν αστράφτει στον ουρανό. τον Βασίλη τον ξαναβρήκανε τρεις μήνες αργότερα κουβάλα γράφοντας στους στρατιώτες της μονάδας του τραγούδια των Led Zeppelin με ένα αυτοσχέδιο τύμπανο από κονσέρβες αλουμινίου — κι εκείνος ο στρατός ήτανε τόσο σκληρός όσο αυτές οι φωτογραφίες από το Αφγανιστάν, όμως εκείνος κράτησε την ψυχή του ψηλά όχι γιατί είχε δύναμη, μα επειδή τραγουδούσε. τραγουδούσε για να μην ξεχνάει τους δικούς του. κι όταν εδώ μέσα στο γήπεδο βλέπω τον Γκvardiol ν' αναπηδάει σα φανάρι στο σκοτάδι πάνω στο γκολ του Φόντεν, δεν βλέπω έναν Κροάτη που ξέρει κεφαλοβολές — βλέπω έναν άνθρωπο που έκανε αυτό που έκανα κι εγώ όταν ήμουνα μικρός και η ασφάλτου ήτανε ακόμα ζεστή στα πόδια μου: κράτησε την ανάσα του ψηλά όταν όλα γύρω άλλαζαν μορφή. οι Σταγιέτιξ αυτοί που μιλάνε σήμερα για "ιστορία" κάνουν λάθος — η ιστορία δεν είναι στα χρονικά του πρωταθλήματος, είναι εκεί που η τρίχρωμη σημαία ξεθαρρεύεται σα το δικό σου τραγούδι ανάμεσα στη βροχή. κι εκείνος ο τύπος στη χαρακιά; εκείνος εκεί κρατούσε τη σημαία όχι σα σύμβολο νίκης, μα σα σωσίβιο ψυχής όταν το βήμα του ραντάρ άρχισε να σβήνει. κι αν αυτό δεν σου λέει αρκετά, θυμήσου τον πρώτο αγώνα που πήγες χωρίς να έχεις εισιτήριο — εκείνον τον χειμώνα στο Γκόρτον Χιθ όταν ο Πεπα Γουίγκον έκανε έναν σουτ σα βόμβα εκκρεμότητας και ο Πάντσον έμεινε κρεμασμένος σαν πιγκουίνος πάνω στον Άρνο επειδή χρειαζόταν μια θέση για ν' αγκαλιάσει τον ουρανό. τότε εσύ τρύπωσες από κάτω από τον φράχτη μαζί μ' άλλους δέκα χιλιάδες ψυχοπαθείς κι εκείνη τη νύχτα μάθαμε πως η Σίτι δεν είναι ομάδα — είναι κάτι που κρατάμε ζωντανό όταν όλα τα άλλα σβήνουν. τότε εκείνον τον Ιανουάριο του '08 στο Σίτι οφ Λονδίνο, όταν ο Τσέλοτουφ τραγούδαγε σα σαλαγά κι έβρεχε βότσαλα από την ευτυχία του; εκεί δεν κέρδισαν μόνο τρεις βαθμούς — κέρδισαν εκείνοι οι άνθρωποι μια θέση στην ανάμνηση επειδή έκαναν την ψυχή τους τραγούδι όταν ο κόσμος γύρω ήτανε τόπος εγκατάλειψης. κι εσείς σήμερα που κουβαλάτε βιντεάκια του Γκvardiol σα μάρτυρες της εποχής; εμένα με βγάζει εκτός εαυτού όταν κοιτάζω εκείνον τον στρατιώτη στη χαρακιά — εκείνος εκεί έκανε αυτά που κάνει η ομάδα όταν ο κόσμος γίνεται μαύρο: κράτησε την ανάσα του ψηλά και τραγούδησε. κι ας μην το ξέρει κανείς άλλος εκτός από εμάς δυο τους δικούς μας που στέκουμε σ' αυτούς τους δρόμους: η Σίτι δεν είναι μια ομάδα που άλλαξε τα χειρόγραφά της — είναι η ανάσα που στέκει ακόμη όταν το βήμα του ραντάρ σβήνει. 💙🔥

Ρε αδερφέ μου, τι σόι τρέλα είναι αυτή που φέρνεις εδώ; Αυτός ο στρατιώτης στη χαρακιά με την τρίχρωμη και το "Blue Moon" τραγουδισμένο στις φλόγες σου κάνει τόσο πολύ πλάκα που κανένας άλλος στον πλανήτη δεν έχει πιάσει ποτέ ότι η Σίτι δεν ήταν ποτέ ομάδα — ήταν κίνημα ψυχής από τη στιγμή που ο Γουόλκερ πλήρωσε εκείνο το τσέκ βόμβα για τον Γιόφ τον Απρίλιο του 2008! Κι όμως εσύ τώρα κατεβάζεις αυτά τα συγκρίματα σαν να είμαστε στο σχολείο του Ποπαδόπουλου! Θυμάσαι εκείνον τον Οκτώβριο του ’08 όταν πετάχτηκα από τη βόρεια κερκίδα στο Κινγκ Πάουερ σαν ξεφτίλα επειδή έκαναν γκολ στο τελευταίο λεπτό; Με έναν ουρλιαχτό τόσο δυνατό που έσπασε το μικρόφωνο του εμφανιστή κι εκείνος συνέχεια έλεγε "αυτό ήταν για όλους εσάς που κράτατε την ανάσα σας εκείνη τη νύχτα". Κι εγώ εκεί κάτω έκανα βόλτες σαν τρελός τραγουδώντας το ίδιο τραγούδι επειδή η οικογένεια εκείνη τη στιγμή δεν ήταν στο γήπεδο — ήταν σκόρπια στους αέρακες των πέντε ηπείρων, αλλά το τραγούδι τους έκανε πάλι σπίτι! Και τώρα λες ότι εκείνος ο τύπος στη χαρακιά κράτησε την ανάσα του ψηλά σα κάποιος πρωταθλητής; Ρε άνθρωπο μου, αυτός κράτησε το τραγούδι ζωντανό όταν όλα γύρω σβήσανε — κι εσύ συγκρίνεις τραγουδιστές με πρωταθλητές; Το μόνο που κατάλαβες από τους Σταγιέτιξ αυτοί που έχουνε γίνει όσοι πίνουνε νερό μιλάγοντας είναι ότι η ιστορία γράφεται από αυτούς που κάνουν το τραγούδι όταν ο κόσμος γίνεται λάσπη! Μα καλά, δεν θυμάσαι τον Απρίλιο του ’11 όταν στη Λίβερπουλ έκαναν σκάκι πάνω στη λάσπη και ο Μπαλότιλλι έκανε εκείνον τον ελεύθερο σαν να πετούσε πάνω από τις κάλπες; Εκείνη η νύχτα δε σώθηκε από τις αναλύσεις — σώθηκε επειδή κάποιοι εκεί πάνω στο γήπεδο τραγούδαγαν σαν τρελοί επειδή ξέραγαν ότι ακόμα κι όταν η μπάλα σκοντάφτει στο χιόνι, η ψυχή κρατείται από εκείνο το τραγούδι! Και τώρα εσύ μου λες ότι ο Γκvardiol είναι εκείνος ο στρατιώτης; Ρε φίλε μου, ο Γκvardiol είναι ο ήχος της γάτας σου όταν ανοίγεις το κονσέρβο τις Κυριακές — σημαντικός σίγουρα, αλλά όχι σωτήρας ψυχής! Αυτοί οι άνθρωποι εκεί στη χαρακιά είχανε πια χάσει όλα εκτός από την τρίχρωμη και τη φωνή τους! Εκείνοι έκαναν εκείνον τον πόλεμο σωστό επειδή τραγουδούσαν σα ν’ άλλαζαν τις εποχές! Πώς το λες λοιπόν; Εμένα η μνήμη μου λέει ότι η Σίτι ήταν πάντα εκεί όπου τα τραγούδια γίνονται ιστορία κι οι τίτλοι έρχονται ως δώρο επειδή κάποιος κράτησε την ανάσα του όταν όλα σβήνανε — όχι επειδή είχε στρατηγική, αλλά επειδή είχε τραγούδι! Και μην μου πεις ότι αλλάξαμε πια… Αυτή τη βδομάδα όταν ο Χόλαντ έκανε εκείνον τον σουτ σα σφυρί και το γήπεδο έγειρε σαν να σηκώθηκε η ίδια η γη, εγώ κοίταζα τους ανθρώπους γύρω μου κι ένιωθα ότι αυτό δεν ήταν γκολ — ήταν τραγούδι. Και το τραγούδι τους έκανε πάλι σπίτι. Αλλιώς πως να το εξηγήσεις; 💙

τι ντοπαμίνα με χτύπησε όταν βγήκα από το γήπεδο του Γκόρτον Χιθ εκείνο το βράδυ του Ιανουαρίου κι είδα εκείνον τον ιδιοκτήτη τ' αστυνομικού σκύλου να σέρνει ένα παιδί πάνω στη ράχη του επειδή είχε κάνει ντου στο γκολ του Γουίγκον; ο μικρός είχε την μπλούζα της Σίτι σα φούντα κι έκανε "Ι WANT MY CITY BACK" με σπασμένα αγγλικά... κρατούσε μια σημαία σπασμένη σαν αυτά τα ξύλινα σιδεράκια που βάζουν στον Άρνο. κι εσείς τώρα εδώ μιλάτε για στρατούς κι στρατιωτικούς τραγουδιστές σα να 'μαστε βιβλιοθήκη; εμένα εκείνη τη νύχτα μου έδωσαν μια φωτογραφία αποδείξεως ενός γκολ φάντασμα (κάτι για ένα ψάρι που είχε πηδήξει μέσα στο γκολ πριν κλωτσήσουν) και εγώ την έκανα profil pic επειδή οι φίλοι μου στοιχημάτιζαν ότι δεν υπάρχει ψάρι στον Άρνο! κι αλήθεια τώρα — πως σας φαίνεται η ιστορία εκείνου του στρατιώτη όταν κανείς μας δεν είχε καταλάβει πως η τρίχρωμη σημαία είναι σα το νόμισμα των χαρακτηριστικών μας; εκείνος κράτησε τη σημαία σα να ήταν το τελευταίο γκολ του Τουρ στο κύπελλο... κι εμείς εδώ σήμερα λέμε στον Γκvardiol να σηκώνεται όρθιος σαν φανάρι επειδή έκανε γκολ στο κατέβασμα! 😂 αλλά σοβαρά τώρα... τι έγινε εκείνος ο πόλεμος; οι στρατιώτες εκείνοι τραγουδούσαν σα να είχανε λάβει όλους τους τίτλους της Σίτι δώρο επειδή ήταν οι μόνοι που θυμόντουσαν πως η ομάδα μας δεν έγινε για τις νίκες — έγινε για να κρατάει την ανάσα σου όταν όλα σβήνουν. και τώρα εσείς; μπουκωμένοι από βίντεο του Γκvardiol σα παιδιά σε περιοδικό των 80s... βγάλτε μια κουλούρα από εκείνο τον στρατιώτη, γλείψτε την σαν σβόλο ζάχαρης, φτύστε την κι ύστερα πείτε του στον Γκvardiol "ρε ξεφτίλα, σήκω σαν ήρωας". 🤣🍿💙🔥