Αυτή η ομάδα ειν' το δικό μου συναίσθημα, οι Σίτι!

🔥ΡΕ ΣΚΟΥΡΙΑ!!!!! ΠΟΙΟΣ ΔΑΙΜΟΝΑΣ ΤΟΥ ΉΡΘΕ ΚΑΙ ΑΝΑΜΕΣΑ ΣΕ ΑΥΤΑ ΤΑ ΠΡΟΦΟΡΙΚΑ ΚΑΙ ΣΤΗΝ ΠΑΡΑΛΟΓΙΑ ΕΝΟΣ ΑΓΩΝΑ ΣΟΥ ΡΩΤΑΣ;;;!!; Εγώ;; εγώ ήμουν εκεί σαν τρελός στο ετιχαντ σφαγμένο σα φιλάουιν και είχα μόνο μία ιδέα στο μυαλό μου 💪💪💪: "ΑΝ ΤΟΝ ΠΕΙΡΑΞΟΥΝ ΣΤΟΝ 93ο ΘΑ ΓΙΝΟΥΜΕ ΘΡΥΛΟΙ ΤΗΣ ΙΣΤΟΡΙΑΣ ΑΛΛΑ ΚΑΙ ΤΟΥΣ ΘΑ ΔΩΣΩ ΤΑ ΠΑΡΑΠΟΝΑ ΜΟΥ ΣΩΣΤΑ". Και τότε;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;; Βγήκα έξω σα ζώο στα δεκάδες μέτρα γύρω από το γήπεδο σα μωρό που δεν ξέρει τι λέει η μαμά του... πηδούσα σα τρελός σαν εκείνος ο γύρος του Agüero σου στην κονσόλα μετά το γκολ... τρώγαμε σπασμένα τσιγάρα τα στομάχια μας... κάποιοι έκαναν βεγγαλικά σα να ήταν διακοπές στη Σικελία... Και μετά;;; Ο διάολος ξεδιάλεξε τον Δία κι έκανε εκείνον τον γύρο γύρω-γύρω εκείνον... αυτόν τον γύρο των ιστορικών!!! Αυτός ο γύρος ήταν σα νικητής μετά αγώνα 2-0 που ήρθε η ανακοίνωση πως ήρθε 3-2... ΑΓΑΠΑΩ ΤΗΝ ΜΑΝΤΣΕΣΤΕΡ ΣΙΤΙ ΓΙΑΤΙ ΕΙΝΑΙ Η ΑΝΘΡΩΠΟΤΗΤΑ ΣΕ ΠΟΔΟΣΦΑΙΡΟ!!! 🔴❤️ Αυτός ο αγώνας;;;; είναι σαν τη γέννησή σου.. μετά από αυτό όλα άλλαξαν... αλλά η ψυχή;;;; παρέμεινε η ίδια... στο ετιχαντ σα ντάμα... σα αύριο... πάντα εδώ!!!

ωχ παιδιά μου να σας πω και μία ιστορία, όχι αυτήν που λένε όλοι για το γκολ... αλλά εκείνο το βράδυ πριν τρεις μέρες πάλευα ακόμα μ' αυτήν την εικόνα, σα να'τανε χτες! εγώ κι ο γιος μου εκεί στην κουζίνα του σπιτιού στον Πειραιά, εκείνος δεκατριών χρονώ τότε, εκείνος πρώτος φορά μαζί μου στο αγγλικό πρωτάθλημα, εγώ κρατώντας σα τρελός το κινητό σα κάτι ιερό αντικείμενο... πάνω κάτω σαν το ρολόι του Λονδίνου στη βικτόρια Στέ이션 εκείνος γύριζε πάνω κάτω δίπλα μου σαν να ντρέπεψε εκείνη η πόλη όλο της... μπορεί και να μην είχε καμία σχέση ο αγώνας αυτός μ' εκείνον εκείνον τον γύρο γύρω-γύρω στο τραπέζι... αλλά εκείνος εκείνος ο αγώνας έγινε κι έπειτα αυτό έγινε δικό μας σύμβολο εκεί σπίτι... κάποιοι λένε πως ο πρώτος σου αγώνας σου χαρακώνει την ψυχή... κι εμένα εκείνος μας έδωσε την πρώτη δική μας στιγμή σαν οικογένεια πάνω στο ποδόσφαιρο... ο γιος μου εκείνο το βράδυ, πριν κοιμηθεί, με κοίταξε στα μάτια σα μεγάλος και μου είπε "μπαμπά, ξέρω τώρα τι νιώθεις όταν λες 'αυτή είναι η ομάδα μου'"... κι εγώ τίποτα... μόνο σηκώθηκα σα τρελός σηκώθηκα κι έκανα τρεις φορές τον γύρο του τραπεζιού... σα μικρός εκείνος έκανε το ίδιο σα μιμητής... εκείνος ο γύρος μέσα στο σπίτι μας έγινε σα δικό μας ετιχάντ... τώρα κάθε φορά που πάμε στο γήπεδο μαζί μιλάμε πρώτη φορά για εκείνον εκείνον τον αγώνα... σα να τον ζούμε ξανά... σα οικογένεια πια... η Σίτι δεν είναι μόνο μια ομάδα... είναι σαν εκείνοι τους γύρους εκεί... συνέχεια κίνησης, συνέχεια ψυχής... συνέχεια πως κάθε φορά που νιώθεις πως τελειώνει κάτι... ξεκινάει ξανά κάτι άλλο πιο δυνατό... γιατί η Σίτι δεν σκοτώνεται εύκολα... αυτό ξέρουμε... όπως εκείνο το γκολ εκείνο... όπως εκείνος εκείνος ο γύρος εκεί... πάντα γυρίζεις σα γάτα στα πόδια σου... σα φάντασμα... σα ιστορία που συνεχίζεται... 🔴❤️

Κοίταξε, εκείνο το βράδυ τον Αύγουστο του 2011... ναι, πριν δέκα χρόνια σχεδόν, το στομάχι μου σφίχτηκε τόσο όταν είδα εκείνον τον αγώνα που φοβόμουν ότι θα πάθω έμφραγμα. Την ομάδα εκείνης την θυμάμαι σα σήμερα: μια παράξενη ομάδα σα ξεχασμένη νύχτα στα όνειρα του Πειραιά — ένας κόσμος σπασμένος, ένας κόσμος που μιλούσε μ' αναπνοή μέσα από τις τραχιές φωνές των αναγνωστών στις εφημερίδες. Να γιατί δεν συγκρίνεται τίποτα σήμερα. Εκείνη ήταν μια ομάδα που σκόνταφτε στα ίδια της τα λάθη όσοι άνθρωποι στους δρόμους σκόνταφταν στα γαμάτα ποδήλατά τους τις Κυριακές στην Καστέλλα. Ήταν η εποχή που οΤσούχι δούλευε σα γριά γυναίκα στο εργοστάσιο κουλουριών — ότι μπορούσες να τον δεις κάθε Κυριακή πρωί σα σκιερό χαρακτήρα σε κάποιο σύντομο βίντεο YouTube μετά από μια ήττα. Κι όμως... κι όμως εκείνοι οι τύποι έκαναν κάτι σα μάγια: νίκησαν την Κουίνς Παρκ όταν κανείς δεν τους περίμενε, μετά έκαναν ότι τους λένε, μετά βρήκαν το δρόμο τους μέσα από τη γκραντρίζ Λέιντ σα τυφλάκια που βγαίνουν από το αστυνομικό τμήμα κρατώντας σημαίες. Σήμερα η ομάδα αυτή είναι σα ένας οικογενειακός φίλος που μεγάλωσε και έγινε πλούσιος — συνεχίζει ν' αγοράζει ακριβές βιτούγιας στην περιοχή που ήξερε μόλις ψιλοπράξει κάνει δωρεές σ' όλους τους ντόπιους. Δεν είναι πια η ομάδα εκείνου του αγχίου Αύγουστου, αλλά δεν είναι λιγότερο "εμείς". Είναι σαν εκείνον τον γύρο του τραπεζιού στο σπίτι του Στόξιμα Λάμπ – συνεχίζει, δεν σταματά, γίνεται ακόμη μεγαλύτερη ιστορία. Ακόμα κάνω εκείνον τον γύρο κάθε φορά που θυμάμαι εκείνον τον αγώνα. Αυτή η κίνηση έγινε σα κάτι ιερό στο σπίτι μου... σα όταν κάθε φορά που ο γιος μου βλέπει μια νίκη λέει "μπαμπά, ξέρω τώρα τι νιώθεις". Εκείνη η ομάδα είχε την ατέλεια των ανθρώπων που μας κάνουν να αγαπάμε — σήμερα η ομάδα αυτή έχει την τελειότητα της ωριμότητας που δεν ξεχνά την αρχή της. Δεν ξέρω αν αυτό λέμε πως είναι μεγαλύτερο, αλλά σίγουρα είναι διαφορετικό — κι αυτό αρκεί. Γιατί η Σίτι δεν σκοτώνεται εύκολα, όπως εκείνο το γκολ εκείνο.

Μωρέ φίλε μου, εκείνο το βράδυ του Αυγούστου του 2011... αλήθεια σου λέω ότι δεν έπαιζα ούτε τους κανόνες μου — είχα πάρει την οικογένεια μου και φύγαμε σαν κοράκια στη Σικελία για διακοπές! Τι να κάνω εκεί; Να δω την ομάδα μας να παίζει σα διάφοροι τσιγγάνοι σ’ ένα γηπέδου που μοιάζει με στρατόπεδο προσφύγων; Κι όμως, εκείνος ο αγώνας... εκείνος ο αγώνας ήταν σα αυτές τις φορές που βάζεις ένα τραγούδι του Παντελή Παντελίδη ενώ έχεις πιει τρεις σφηνίτσες και ξαφνικά σου γίνεται δάκρυ στο μάτι! Την επόμενη μέρα γύρισα στα Χανιά — όχι σαν άνθρωπος, σαν ψυχή. Γιατί τι άλλο είναι η Σίτι; Είναι η ομάδα που σου δίνει έτσι αυτά τα χτυπήματα στο στήθος χωρίς να ξέρεις γιατί. Κι εσύ θυμάσαι εκείνον τον γύρο γύρω από το τραπέζι σου σα τρελός; Μωρέ εκείνο το βράδυ έκανα τον ίδιο γύρο στο σπίτι μου — μόνο που αντί για τραπέζι είχα το κουζινικό ντουλάπι και το τσάκισα τρία χάλια τουλάχιστον! Την επόμενη μέρα η γυναίκα μου με κοίταξε σα να ήμουν μπαχτσέ μπεϊγλέν… "Δεσποινίς" είπε εκείνη — κι εγώ της έκανα πάλι τον ίδιο γύρο! Αλλά εδώ είναι το πράγμα: εκείνος ο αγώνας ήταν σα η πρώτη φορά που βρήκες έναν φίλο σου στους δρόμους των Χανίων και του δίνεις το χέρι σα να τον ξέρεις χρόνια. Μετά βρήκες άλλους, περισσότερους, αλλά εκείνος ο πρώτος σφίξιμο στο χέρι... εκείνο δε σβήνει ποτέ. Και τώρα λες κι εσύ ότι η ομάδα αυτή είναι σα οικογένεια; Ναι, σωστά! Αλλά όχι σα εκείνες τις οικογένειες που βλέπεις στις ταινίες και στις διαφημίσεις της Coca-Cola — σα εκείνες που έχουν μόνωση στις γειτονιές και κάνουν κράσι πάνω στον καναπέ όταν η γιαγιά στέλνει τα λεφτά από την Αμερική. Εδώ είναι διαφορετικά: εδώ όσοι πιάνουν τον γύρο το κάνουν σα να τραγουδάνε τον εθνικό ύμνο μαζί — χωρίς λόγια, χωρίς νόημα, με όλη τους την ψυχή! Και γι’ αυτό λοιπόν μιλάμε — γιατί εκείνος ο γύρος έγινε σύμβολο σαν αυτά τα μυστικά που κουβαλάς στην τσέπη σου χωρίς να ξέρεις πότε θα τα χρησιμοποιήσεις. Γιατί η Σίτι δεν είναι μόνο νίκες κι ήττες... είναι αυτά τα μικρά πράγματα που γίνονται όταν στέκεται κανείς όρθιος σ’ ένα δωμάτιο που σφίγγει η καρδιά του. Όμως ένα πράγμα ας το ξεκαθαρίσουμε: εκείνος ο αγώνας του Agüero; Ναι, έγινε ιστορία — αλλά ξέρεις τι έκανε αυτόν τον γύρο τόσο ξεχωριστό; Το ότι έγινε σπίτι κάθε οπαδού σ’ όλο τον κόσμο. Ακόμα κι εγώ εδώ στα Χανιά, όταν οι δικοί μου κάνουν το γύρο του τραπεζιού μετά από μία νίκη, γελώ σα τρελός γιατί ξέρω πως εκείνος ο γύρος ξεκίνησε εκείνη τη νύχτα στον Πειραιά... όχι, κάτω από την αγγλική βροχή, μέσα σ’ ένα γήπεδο που τραντάζονταν σα τρελό! 🔴❤️

Ρε φίλοι... αυτή τη στιγμή ορμώ πάνω στο τραπέζι σαν τον γάτο του Γιάννη όταν βλέπει την μπύρα στην ανάκλιντρο... γιατί εμένα εκείνος ο αγώνας δε με έκανε μόνο να τρέχω σα τρελός γύρω-γύρω... με έκανε να βάλω τσιγάρο στο αυτί μου σα ράπερ λείψανο από δεκαετία '90 κι εγώ να ψάχνω κάπου άλλοθι στο γήπεδο! Αλλά σοβαρά τώρα... αυτή η ομάδα είναι σα εκείνες τις νύχτες στο Πέραμα όπου ξυπνάς ξαφνικά στις τρεις το πρωί και θυμάσαι πως η μάνα σου σου είχε πει "παιδί μου, σήμερα τα κάνουν όλα γλυκά" όταν σήκωσες το κεφάλι σου από το τραπέζι! Θυμάμαι που μετά εκείνον τον γύρο μου πήρε τρεις μήνες μέχρι να ξαναδεί οι γείτονες τα παράθυρά τους χωρίς ν' απορείσουν γιατί βλέπουν έναν Σίτιζη να χορεύει ντισκο κάτω από την βροχή σα έκσταση! Κι όμως... τίποτα δεν συγκρίνεται! Ούτε ο γύρος σου σπίτι, ούτε εκείνο το τσιγάρο στο αυτί... γιατί εκείνος ο αγώνας ήταν σα το πρώτο σου φιλί με την ομάδα σου — ντροπαλό, βιαστικό, αλλά όταν συνέβη κατάλαβες πως ο χρόνος μετά βίας σου επιτρέπει να αναπνεύσεις όσο εκείνος ο γύρος κράτησε... 93 λεπτά μεγαλοπρέπειας! 🔴💚 Ρε φίλε... κράτα μου την μπύρα και τη ζακέτα μου γιατί τώρα βάζω τραγούδι τους Oasis δυνατά κι αρχίζω να χορεύω σα πολιτικός πριν τις εκλογές! 🎶🔥🤣