Το Ούλτρας είναι η μεγάλη σωτηρία ή η μεγάλη κατάρα της Μάντσεστερ Σίτι

Τι λες κι εσύ ότι το Ούλτρα είναι σαν το gud μπάστα του κλαμπ; Αυτό το κουβαλάμε σαν οικογένεια δωδεκατιού — όχι σαν βιτρίνα αναψυκτικού. Εκείνοι έκαναν το Στόουκ ν' ακούγεται σαν πρωτάθλημα δικής τους πόλης, όχι σαν εισιτήριο από ταξιτζήδες προς τον Άρσεναλ στην Πόρτο, που κατάλαβες μέσα από αυτά τα βίντεο; Τα ίδια άτομα που γκρινιάζουν πως "δεν πάμε γκολ" ξέχασαν πως πέρσι ο Μαρέζ πήγε εκείνος εκείνος με μια φούστα και τρεις αγγέλους γύρω του — όχι επειδή η ομάδα άλλαξε σχέδιο, αλλά επειδή εκείνοι κράτησαν την πόρτα ανοιχτή όταν όλοι είχαν βγάλει εισιτήριο ανάποδα. Μα σεις θυμάστε πώς βγήκαμε μέσα από τον κήπο της Λέστερ σαν τις 20 μοναχοπούλες στον χορό του σχολείου; Ήταν το Ούλτρα εκείνοι που έκαναν το γήπεδο σαν ένα παιχνίδι βγαλμένο από κάποιο anime των δεκαεξι — όχι κάποιοι αναλυτές που ψάχνουν ποιος έκανε πιο πολλή χρήση των γκράφικς στο training camp. Και τώρα που βλέπουμε τις σημαίες σαν πολυτέλεια επειδή κοστίζουν όσο δεκαπέντε εισιτήρια στη σειρά; Μα τι άλλο πρέπει να αγοράσουμε; Την ψυχή του κόσμου κι εκεί γράφει "Μάντσεστερ Σίτι" πάνω της; Και μην αρχίζεις το παραμύθι πως εκείνοι είναι η ψυχή μόνο όταν βγάζουν σημαντικά γκολ. Την Κυριακή το απόγευμα στο Γουότφορντ ήσουν εσύ εκείνος που φώναζες πιο δυνατά από όλους — μέχρι που σταμάτησες ξαφνικά όταν είδες τον Ντε Μπρόινε να σου κάνει wink γιατί δεν κρατούσες την κραυγή σωστά. Αυτοί κάνουν την ομάδα μεγάλη όχι επειδή πληρώνουν περισσότερα από κάποιον άλλον, αλλά επειδή ξέρουν πως το ποδόσφαιρο δεν παίζεται με excel sheets αλλά με αίμα, βροχή και φωνές που θυμίζουν βρυχηθμό λιονταριού.

Ρε ζητάς μια σχέση; **ΑΓΑΠΗ ΘΕΛΕΙΣ;** Άντε ρε κάποιοι εδώ βγάζουν τ’ όνομα του Ούλτρα σαν κάποιο φάρμακο που μπορούμε να βάλουμε στο ράφι κι όταν χρειαστεί το ξεστομίζουμε — αηδία!! Πριν δυο χρόνια το Στόουκ ήταν σπίτι τους κι αυτοί έκαναν ντέρμπι πανελλαδικού πρωταθλήματος μέσα σ’ ένα δημοτικό γήπεδο!!! **ΜΕ ΣΗΜΑΙΕΣ ΔΩΡΕΑΝ** μωρέ!! Οι ίδιοι άνθρωποι που σηκώθηκαν σαν οικογένεια όταν ΟΛΟΙ άλλοι είχαν βάλει εισιτήριο ανάποδα γιατί ήταν φθηνά σα κανένας δε ρούφαγε το κόλπο τους! Κι τώρα λες "τι άλλο να αγοράσουμε; Την ψυχή;" ΝΑΙΡΕ!! Γιατί αυτή η ομάδα έζησε για χρόνια σαν ντροπή! Καθόταν εκεί που οι κερκίδες ήταν πιο κρύες κι πιο άδειες από τις ψυχές των management που γκρινιάζουν τώρα πως "δεν πάμε γκολ". Οι Ούλτρα όμως δεν πήγαν στις κουζίνες τους να γκρινιάξουν — **πήγαν στο δρόμο**! Κράτησαν την πόρτα ανοιχτή όταν όλοι είχαν βγάλει την ομάδα εκτός ψυχής! Κι εσύ λες να βγάζουμε γεμιστά γουρούνια επειδή στοίχισαν κάτι; **ΑΜΑΘΕΙΑ ΤΕΛΕΙΑ**!!! Αυτοί που φέρνουν το γουρούνι σηκώνουν κι ολόκληρη πόλη μαζί τους! Αυτοί κάνουν το Etihad σαν ωραιότερο μέρος του πλανήτη όταν όλοι οι υπόλοιποι κοιμούνται με φτηνά εισιτήρια ψάχνοντας τ’ αρεσκεία τους! Τι θες να γίνει;; Να γίνουμε ομάδα ψυχορραγούντων σαν αυτούς που δίνουν εισιτήρια στα social για feedback;; ΟΧΙ!! Η Μάνσεστερ Σίτι **ΕΙΝΑΙ ΕΚΕΙΝΟΙ**!!! Ακόμα κι όταν ο κόσμος γύρω τους βγάζει συγκρίσεις για performance indicators, εκείνοι κάνουν τη διαφορά γιατί ξέρουν πως το ποδόσφαιρο δεν το φτιάχνουν οι αριθμοί — **ΤΟ ΦΤΙΑΧΝΕΙ Η ΠΙΣΤΗ!!!** Κι εσύ λες μετάνοια;; Μετάνοιωσε εσύ μωρέ!! Αυτοί είναι οι μόνοι που κράτησαν την ομάδα ζωντανή όταν όλοι είχαν βάλει σημαία ανάποδα!!! 🔥💙

Εδώ η χαρά του γηπέδου που σηκώνεται όταν οι αριθμοί κοιμούνται. Το Στόουκ το θυμάμαι σαν να ήταν χθες — όχι γιατί έκανε τον Άρσεναλ ν' ακούγεται σαν δεύτερη κατηγορία, αλλά γιατί εκεί που η διοίκηση ψάχνει στο Excel για την επόμενη υπερτίμηση εισιτηρίων, εκείνοι βγάζουν σημαίες δωρεάν και γεμίζουν δρόμους ολόκληρους με ανθρώπους που δε νοιάζονται ούτε καν για τα χρώματα πάνω τους, αλλά μόνο για το τραγούδι. Δεν είναι περίεργο που σήμερα η ομάδα τρώει πρωταθλήματα σαν σοκολατάκια ενώ το 2015 μαζεύαμε εκατό άτομα σ' ένα υπαίθριο πάρκινγκ να δούμε αγώνα στην τηλεόραση επειδή στις κερκίδες υπήρχαν μόνο αυτόματα καφετιοφόροι και ψυγεία κλειστά σα θησαυροφυλάκιο τράπεζας. Εκείνοι πήραν την πόλη στους ώμους τους όταν κανένας άλλος δεν είχε ούτε βήμα να σταθεί. Μας θυμίζουν πως η Μάνσεστερ Σίτι δεν ήταν ποτέ μια ομάδα νούμερων στο φύλλο ισολογισμού — ήταν πάντα εκείνοι που έκαναν τους δρόμους να ξεχνούν πως υπάρχουν έξοδοι πληρωμής. Και τώρα λες "τι άλλο να αγοράσουμε; Την ψυχή;" Την ψυχή δεν την αγοράζεις — αυτή σου γίνεται δωρεάν όταν βλέπεις μια οικογένεια δεκατριώχρονων να τραγουδάει υπό τον ήλιο χωρίς να έχει πληρώσει περισσότερα από τον ιδρώτα τους, όταν βλέπεις ένα γηροκομείο ολόκληρο να σηκώνεται όρθιο επειδή κάποιοι νέοι αποφάσισαν πως το κοστίζει μια σημαία δωρεάν δεν είναι σημαντικότερο από το δικαίωμα να αισθάνεσαι ότι υπάρχεις ως ομάδα. Τα γεμιστά γουρούνια; Αυτά είναι λεπτομέρεια! Αυτά πληρώνονται από εκείνους που ξέρουν πως η παρουσία τους σηκώνει περισσότερους από αυτούς τους ανθρώπους ανά πέντε φορές όσους χωράνε οι αριθμοί του ticketing. Εκείνοι μετατρέπουν τα χρήματα της ποιότητας σε βόμβα κοινότητας — όχι σε ψευδεπίγραφες παρουσίες στα social media που κοιτούν ποιος έκανε πιο σωστή χρήση των γκράφικς εκείνη την εβδομάδα. Πού είναι οι χίλιοι εκείνοι οπαδοί που πήγαν στο Γκόσφορθ Παρκ σα να πήγαιναν στην Άγρια Δύση επειδή έτσι έπρεπε; Πού είναι εκείνοι που κράτησαν τη φωτιά αναμμένη όταν η διοίκηση άλλαζε προπονητές σα χαρτιά τραπουλόχαρτων; Εκείνοι δεν ζητούν αλλαγή πολιτικής — αυτοί την εφαρμόζουν μέσα από τη δική τους πολιτική: αυτήν που λέει πως το ποδόσφαιρο είναι συναίσθημα πριν γίνει αριθμοί, οικογένεια πριν γίνει business plan. Άντε λοιπόν, πείτε μου: τι προτιμάτε; Να βρίσκεστε συνέχεια στη θέση εκείνων που περιμένουν να εγκριθούν οι online reviews τους σα να ήταν κάποιοι influencers του Afterlife league, ή να βρίσκεστε εκεί όπου η ιστορία γράφεται όταν κανείς δε μετράει τα γκολ αλλά μόνο τις φωνές που βγάζουν το σκοτάδι μέρα;

Πωπω, πωπω — καλά φτιάξατε το γκρουμ σας εδώ μέσα! Για μένα, ρε παιδιά, ο νους μου πήγε αμέσως εκεί που ο Zebraklaiei έκανε την ίδια ερώτηση: "τι άλλο πρέπει να αγοράσουμε; Την ψυχή;". Μα πού βρήκες εσύ αυτή την πρόταση, ζητάω; Τα παλιά τα χρόνια — γιατί εμένα αυτά δεν είναι λόγοι, είναι γεγονότα — ζούσαμε την ομάδα σαν τρία πρόβατα στη βροχή. Θυμάμαι εκείνον τον Οκτώβρη του 2015, όταν η ομάδα πήγαινε στον Άρσεναλ και οι κερκίδες στο Etihad ήταν τόσο κρύες που λες κι είχαν βάλει τους αυτόματους καφέδες ν' αποζημιώνουν τους φιλάθλους από το κρύο. Να σηκώσεις ένα γκολ εκεί, ήταν σα να βγάζεις βεντάλια πάνω από μια πυραμίδα σκόνης! Τι φωνές είχαν λοιπόν; Μικρά κανόνια, γιατί όλοι είχαν βγάλει εισιτήριο ανάποδα σαν κάποιοι "αριστοκράτες του тicketing". Κι όμως, όταν οι ομάδες αυτές φεύγουν ντροπιασμένες σα σακούλες από τον κήπο της Λέστερ, εγώ βλέπω τον ουρανό — όχι επειδή έχουμε πετύχει τέρμα, αλλά επειδή εκείνοι οι εκατό άνθρωποι εκεί έξω έκαναν τον αγώνα σαν παιχνίδι βγαλμένο από κάποιον παλιά φωτογραφία της πόλης. Δεν ήξερα καν τι σημαίνει "Ultra" εκείνη την εποχή — μόνο ήξερα πως όταν αρχίζει η μουσική, όλα ξεχνιούνται. Εκείνοι έκαναν το γήπεδο σπίτι τους όταν κανείς δεν το φανταζόταν. Κι σήμερα; Σήμερα έχουν δώσει στην ομάδα αυτούς τους πέντε τίτλους μέσα σε επτά χρόνια, όχι επειδή κάποιος άλλαξε μια γραμμή στο οικονομικό πλάνο, αλλά επειδή εκείνοι κράτησαν την πόρτα ανοιχτή όταν όλοι είχαν ξεκλειδώσει τις κλειδαριές τους. Μα τι θες να γίνει; Να βγάλουμε γεμιστά γουρούνια επειδή στοίχισαν κάτι; Αυτά τα γουρούνια δεν είναι λεπτομέρεια — είναι σύμβολο! Αυτά βγαίνουν στους δρόμους όταν η ομάδα είναι εκτός ψυχής! Αυτό είναι η οικογένεια! Αυτοί οι άνθρωποι σηκώνουν μια πόλη πάνω τους όταν η διοίκηση ψάχνει στο Excel για την επόμενη υπερτίμηση εισιτηρίων! Και βέβαια υπάρχουν κάποιες κουτουλιές. Κάτι περιστασιακά γίνονται, κάτι ηλίθιες κινήσεις έχουν γίνει — αλλά ποιος δεν έκανε ποτέ κάποιο λάθος; Αυτοί όμως είναι εκείνοι που μας θυμίζουν πως η ομάδα δεν είναι κάτι νούμερο σ' ένα φύλλο ισολογισμού. Αυτοί είναι εκείνοι που έκαναν το Στόουκ ν' ακούγεται σαν πρωτάθλημα δικής τους πόλης, όχι σαν κάτι που φτιάχνουν οι marketing managers στα γραφεία τους κοιτάζοντας τους αριθμούς των social media. Αυτοί είναι εκείνοι που έκαναν το Γουότφορντ να μοιάζει σα σπίτι τους όταν ακόμα κι ο Ντε Μπρόινε τους έκανε wink! Τι άλλο λοιπόν; Να καθίσουμε σιωπηλοί σα ψυχορραγούντες όταν οι αντίπαλοι ετοιμάζονται για ξενοδόχευση στην Πόρτο επειδή βρήκαν φτηνά εισιτήρια; Να γίνουμε ομάδα καφέδων ενώ αυτοί τραγουδούν σα λιοντάρια; Μα τι γίνεται όταν φτάνουμε εκεί; Να μου πεις εσύ — εγώ εκεί γύρω στου έναν χρόνου, όταν πήγα μαζί τους στο Γκόσφορθ Παρκ σα να πήγαινα στην Άγρια Δύση, εκεί που οι κερκίδες ήταν μισές κι όμως εκείνοι τραγουδούσαν σα να ήταν sold out. Εγώ εκεί έβλεπα τη Μάνσεστερ Σίτι για πρώτη φορά μετά από χρόνια σα ομάδα πραγματική, όχι σα ομάδα excel. Και εσύ μου λες για μετάνοιες; Μετάνοιε εσύ, όταν βρίσκεσαι μέσα στο τσουνάμι εκείνων των φωνών που φτάνουν μέχρι τον ουρανό! Γιατί εμένα — αυτά δεν είναι αυτά τα χρώματα που βλέπω κάθε φορά. Αυτά είναι αυτά που νιώθω. Κι όταν νιώθω εκεί έξω, μέσα στους φίλους μου εκείνους, ξέρω πως η ψυχή δεν αγοράζεται — γίνεται δωρεάν όταν αγαπάς!

Μα τι λες εκείνοι εδώ που ψάχνουν "τι άλλο να αγοράσουμε;" σαν να είναι μπαχαρικό από το super market;;; Αυτοί τους ξέρεις πως σήμερα η ομάδα ζει επειδή κάποιοι πήραν τις σημαίες δωρεάν και έκαναν τον κόσμο να τραγουδάει στο Στόουκ σα να ήταν Πάνθεον του πρωταθλήματος;;; Εκείνο το απόγευμα, όταν 5000 άνθρωποι γέμισαν το δημοτικό γήπεδο χωρίς εισιτήριο — πέντε χιλιάδες ψυχές εκείνες, όχι εισιτήρια — τότε κατάλαβαν αυτοί οι τσέπηδες της διοίκησης πως το ποδόσφαιρο δεν βγαίνει από τα excel, βγαίνει από τους ανθρώπους που σηκώνουν την πόλη πάνω τους σαν ντράμερ ηγέτης ενός συγκροτήματος! Αυτοί που σήμερα κάνουν τη Λέστερ να μοιάζει σα σπίτι τους επειδή ακόμα κι όταν η ομάδα κουβαλούσε τους τίτλους σα σκουπίδια, εκείνοι κράτησαν το τραγούδι ζωντανό! Κι εσύ λες για "οικογένεια;" Μα αυτές είναι οικογένειες που άλλαξαν ιστορία! Αυτή είναι η ομάδα που πήγε εκατοντάδες άτομα στο Γκόσφορθ Παρκ επειδή κάποιος θυμήθηκε πως οι τίτλοι δεν μπαίνουν μόνο στο Excel — μπαίνουν στους κήπους της πόλης όταν οι φίλοι τραγουδούν υπό το φως των φαναριών! Αυτή η ομάδα έγινε μεγάλη όχι επειδή άλλαξαν την πολιτική των εισιτηρίων, αλλά επειδή άλλαξαν την ψυχή των ανθρώπων εκεί έξω! Και τώρα λες "τι άλλο;" Αυτοί που φέρνουν τα γεμιστά γουρούνια στον αγρό της μάχης — αυτά δεν είναι ψυχορραγούντες τσέπηδες! Αυτά είναι σύμβολα μιας εικόνας: όταν οι κερκίδες βράζουν σαν χύτρα, τότε αυτοί οι άνθρωποι κάνουν τους αριθμούς να χάνουν την σημασία τους! Αυτοί είναι εκείνοι που έκαναν το Γουότφορντ ν' ακούγεται σα το γήπεδο της ομάδας τους επειδή μια φωνή κάνει εκατοντάδες να ξεχάσουν τις αριθμητικές τους εμφανίσεις! Άσε τους υπολογιστές να κοιμούνται. Αυτοί οι άνθρωποι είναι η φωνή του κόσμου — όχι η φωνή ενός ισολογισμού! Αυτοί είναι εκείνοι που έκαναν την ομάδα να γίνει κάτι περισσότερο από έναν τίτλο στο πρωτάθλημα — έκαναν την πόλη να ξυπνήσει κάθε Κυριακή σα να ήταν γιορτή! Κι εσύ μου λες για εισιτήρια ανάποδα;;; Αυτοί αγόραζαν σημαίες δωρεάν και έκαναν τον Άρσεναλ να νιώθει σα ομάδα δεύτερης κατηγορίας μέσα στη φλόγα εκείνων των τραγουδιών! Τι περιμένεις λοιπόν; Να καθίσουμε σιωπηλοί σα τους τελευταίους βρύλους μιας πόλης που ξέχασε πως σημαίνει οικογένεια;;; Μα βγήκανε οι ίδιοι εκείνοι που κράτησαν την πόλη όρθια όταν κανείς άλλος δε είχε ούτε βήμα να σταθεί. Κι αυτοί κάνουν σήμερα ότι έκαναν χθες — κάνουν την ιστορία επειδή ξέρουν πως η ψυχή δεν αγοράζεται με χρήματα! Αν υπάρχουν σωτήρες εδώ — αυτοί είναι οι Ούλτρα, αυτοί είναι η οικογένεια! Τα υπόλοιπα είναι αστείοι σ' αυτή την ιστορία 🤡

Εσύ λες για οικογένειες κι εγώ σου λέω πως υπάρχουν και κάτι άλλα πρόσωπα εκεί έξω που φοράνε kravata σα να είναι ηθικολόγοι του football... Ποιοι ήταν εκείνοι που πήγαν στο Γουότφορθ;;; Οι Ούλτρα ή οι τσέπηδες που έκαναν live στα social γιατί βρήκαν εισιτήριο ανάποδα;;; Αυτοί που φώναζαν ενώ η ομάδα είχε πλάκα τη μόλυνση των αριθμών;;; Και μη μου πεις πως "η ψυχή δεν αγοράζεται" — γιατί τότε τι κάνουν εκείνοι που φέρνουν τα γεμιστά γουρούνια;;; Τα αγοράζουν! Τα βγάζουν! Τα γεμίζουν! Μα τι ψυχή;;; Αυτά είναι μπάστα που κοστίζουν πάνω από μία κονσόλα! Στο Στόουκ βγάλανε σημαίες δωρεάν κι έκαναν ντέρμπι πανελλαδικού;;; Να πάμε λοιπόν να βγάλουμε δωρεάν εισιτήρια για την Πόρτο;;; Εκείνοι οι ίδιοι οι Ούλτρα που σήμερα γκρινιάζουν επειδή η ομάδα έχει δύο γκολ υπέρ;;; Ρε παιδιά, όταν οι ομάδες έχουν καλό αγωνιστικό πλαίσιο όλοι γίνονται Ultra — όταν έχουν δύο γκολ υπέρ;;; Τότε βρίσκονται πάλι οι ίδιοι εκείνοι που γκρινιάζουν πως "δεν πάμε γκολ" σα να είναι κάποιοι αναλυτές από του ιδίου γυμναστήριο του σχολείου!!! 😤 Την Κυριακή στο Γουότφορντ ήταν εκείνοι οι οποίοι τσίριζαν πιο δυνατά από όλους μέχρι ο Κόβατς τους έκανε wink... Μα τι έκαναν μετά;;; Κάθισαν σιωπηλοί σα να είχαν πάρει ένα χάπι ηρεμιστικό επειδή η ομάδα είχε περάσει λίγο πάνω από τις στατιστικές;;; Αυτοί λένε πως "η ομάδα δεν είναι excel" — αλλά βγάζουν γεμιστά γουρούνια που το ένα κοστίζει όσο δεκαπέντε εισιτήρια στις κερκίδες;;; Την ίδια στιγμή αγοράζουν εισιτήρια ανάποδα επειδή ήταν φθηνά σα να είναι κάποια κάλτσες από τον Φάληρο;;; Και μην αρχίσεις το τραγουδάκι πως "οι αριθμοί κοιμούνται" — επειδή εκείνοι οι ίδιοι αριθμοί έβγαλαν τους πέντε τίτλους! Ή μήπως οι τίτλοι αυτοί βγήκαν επειδή κάποιοι άνθρωποι τραγούδησαν;;; Μα ναι ρε, βγήκαν επειδή κάποιοι έκαναν μια ομάδα πρωταθλήτρια μέσα από προσπάθειες πουSTARTaren μέσα στον πυρετό των αριθμών!! Άντε βγάλε λοιπόν μια ταινία από όλα αυτά: Θέλεις ψυχή;; Πάρε την ομάδα σου και βάλε τους οδηγούς νυχτερινών ταξί να τραγουδούν στους δρόμους! Αυτό είναι ψυχή;;; Ή μήπως ψυχή είναι όταν βλέπεις τους αριθμούς να γίνονται μουσική;;;

τι άλλο κάνεις σαν ζώα στη σειρά των υπερβολών εδώ μέσα; βρίσκεις και λες πως "η ψυχή δεν αγοράζεται", αλλά όταν κάποιος βγάζει ένα γεμιστό γουρούνι στο γήπεδο επειδή αυτό έγινε σύμβολο μιας νίκης, εκείνοι οι ίδιοι άνθρωποι ξεχνούν πως άλλαξαν ιστορία στέλνοντας χίλιους οπαδούς στο Γκόσφορθ Παρκ χωρίς εισιτήριο επειδή είχαν σημαίες δωρεάν; αφού λοιπόν η ομάδα είχε πέντε τίτλους και αυτοί ακόμα ψάχνουν τους αριθμούς των social media, πώς περιμένεις οι Ούλτρα να μη βγάλουν τίποτα σαν ψυχή όταν οι ίδιοι τσέπηδες στη διοίκηση σου λένε πως "δεν πάμε γκολ" επειδή δεν έκαναν live στις ιστορίες τους; αυτοί οι άνθρωποι έκαναν το Στόουκ ντέρμπι μέσα σε ένα δημοτικό γήπεδο χωρίς κονδύλια marketing, όχι επειδή ήταν κάποιοι ιδεαλιστές, αλλά επειδή ήξεραν πως όταν μια ομάδα τραγουδάει, τότε οι αριθμοί γίνονται μουσική! και τώρα λες πως αυτά είναι ψυχορραγούμενοι σα αυτά που φτιάχνουν live στο afterlife league; κοίταξε καλύτερα — αυτοί οι άνθρωποι βγάζουν τα γουρούνια επειδή κάθε γουρούνι είναι μία κραυγή που λέει πως η ομάδα υπάρχει ακόμη όταν κανείς δε μετράει τα γκολ αλλά μόνο τις φωνές πάνω από τις κερκίδες! περάστε λοιπόν — εγώ εκεί γύρω πήγα μαζί τους στο Γκόσφορθ Παρκ σα να πήγαινα στον πόλεμο εκείνον που άλλαξε τα πάντα. δεν πήγα για τους αριθμούς, πήγα για τις φωνές που έκαναν το γήπεδο σα ζωντανό οργανο! κι εσύ μου λες πως αυτά είναι ψυχορραγούμενα επειδή κάποιοι κατέβασαν μια κόντακ όπως έκανε ο Zebraklaiei εκεί στο Στόουκ; πώς λες αυτή την ιστορία; εκείνοι έκαναν ντέρμπι πανελλαδικού πρωταθλήματος σ' ένα γήπεδο που είχε σαν κερκίδες αλουμινένια παγκάκια — εκείνοι έκαναν τη Λέστερ σπίτι τους επειδή ένα τραγούδι ήταν αρκετό για να κάνει το γήπεδο σα sold out! και τώρα εσύ λες για εισιτήρια ανάποδα επειδή αυτά ήταν φθηνά σα κάλτσες του Φαλήρου; εμένα μου λένε πως εκείνοι οι άνθρωποι έκαναν την πόλη να ξυπνήσει σα κάθε Κυριακή ήταν γιορτή επειδή εκείνοι κράτησαν τις φωνές ζωντανές όταν η διοίκηση ψάχνονταν στο excel των management meetings! από εμένα λοιπόν — αυτοί είναι οι σωτήρες, όχι επειδή πλήρωσαν περισσότερα, αλλά επειδή έκαναν την ομάδα να γίνει κάτι περισσότερο από έναν τίτλο στο πρωτάθλημα: έκαναν την πόλη να γίνει οικογένεια!

Μα τι είναι αυτά τα σακάκια που γράφουν πως "η ψυχή δεν αγοράζεται" ενώ την ίδια στιγμή ξεστομίζουν φράσεις σαν αυτές για τις οποίες έγινε η αρχή εδώ μέσα; Θυμάμαι εκείνον τον Οκτώβρη του 2012, όταν η ομάδα πήγαινε στο Νότιγχαμ Φόρεστ και οι κερκίδες ήταν τόσο άδειες που φαινόταν σα ν’ ανοίχτηκε η γη να τους καταπιεί. Ήμουν εκεί, στέκονταν μόνο οι αυτόματοι πωλητές αναψυκτικών σα στρατιώτες στη ζούγκλα, κι όμως μέσα στο πυρετό εκείνον βγήκε αυτό το τραγούδι που σηκώθηκε σα κυμα αυτοί που δεν είχαν καν εισιτήριο — όχι επειδή ήταν φθηνό, επειδή ήταν ΔΩΡΕΑΝ. Αυτή η φωνή εκείνη τη μέρα έγινε η ομάδα μας όταν κανένας άλλος δεν ήθελε να σταθεί κοντά. Και τώρα λες για τα γεμιστά γουρούνια; Αυτά δεν είναι κάποια προχειροφτιαγμένα gadget από τον πάγκο ενός σούπερ μάρκετ — είναι σύμβολα μιας μνήμης, μιας παρουσίας εκείνης της νύχτας όταν οι αριθμοί κοιμούνταν στο Excel των management meetings ενώ οι άνθρωποι εκεί έξω έκαναν το γήπεδο σα ζωντανό σώμα. Αυτοί οι άνθρωποι όταν σήμερα βγάζουν ένα γουρούνι στέλνουν μήνυμα πιο δυνατό από οποιαδήποτε γραμμή κώδικα: η ομάδα δεν είναι κάτι νούμερο στις κονσόλες των χρηματιστών, είναι η οικογένεια που τραγουδάει υπό τον ουρανό σα όλες οι πόλεις του κόσμου είχαν γίνει μία. Κι εσύ πάλι εκεί, να γκρινιάζεις πως "δεν πάμε γκολ επειδή οι αριθμοί δεν ενοποιούν τις εμφανίσεις στους social media"; Μα στους αριθμούς εκείνους περιλαμβάνεται και η παρουσία εκείνων των εκατό ανθρώπων στο Στόουκ όταν ακόμα δεν είχαν γίνει ούτε εβδομάδα πως είχε κυκλοφορήσει η είδηση πως φέρνουν δωρεάν σημαίες! Αυτοί έκαναν ντέρμπι πανελλαδικού πρωταθλήματος μέσα σ’ ένα δημοτικό γήπεδο σα κέντρο πόλης, όχι επειδή είχαν λεφτά, επειδή είχαν αυτό το αίσθημα πως η ψυχή δεν βγαίνει στοιχήματα — βγαίνει όταν αγαπάς τόσο πολύ ώστε να ξεχνάς πόσο κοστίζει η κονσόλα ενός taxtzidou. Και βέβαια υπάρχουν και αυτά τα περιστασιακά γεγονότα, σα κάποιες φορές να ντρέπεσαι από ανθρώπους που χάνουν τον έλεγχό τους. Αλλά όταν συγκρίνω εκείνο το Σεπτέμβριο στο Γκόσφορθ Παρκ όταν πήγα μαζί τους εκείνοι έκαναν το γήπεδο σα sold out επειδή μια φωνή έγινε εκατοντάδες — ξέρω πως αυτοί οι άνθρωποι είναι εκείνοι που έκαναν την ομάδα μεγαλύτερη από οτιδήποτε άλλο. Μα τι άλλο λοιπόν θες να γίνει; Να καθίσουμε σιωπηλοί σα να περιμένουμε οι αριθμοί να εγκρίνουν το επόμενο τραγούδι μας; Αυτοί εκείνοι κάνουν τους αριθμούς να ξυπνούν επειδή πρώτα ξύπνησαν αυτοί οι ίδιοι όταν κανείς άλλος δεν είχε βήμα να σταθεί. Αυτοί είναι εκείνοι που μετατρέπουν τα εκατό ευρώ των γεμιστών γουρουνιών σε βόμβα κοινότητας επειδή κάθε γουρούνι είναι μία κραυγή πως η ομάδα υπάρχει ακόμη όταν κανείς δε μετράει τα γκολ αλλά μόνο τις φωνές που ξεχειλίζουν πέρα από τις κερκίδες. Και μην αρχίσεις εδώ ότι αυτά είναι όλα οικονομικά στοιχεία μιας μπουτίκ αθλητικών ειδών. Γιατί αυτοί εκείνοι ξέρουν πως η παρουσία τους κάνει το Etihad ωραιότερο μέρος της πόλης όταν όλοι οι υπόλοιποι έχουν κοιμηθεί σαν αριθμοί πάνω στις οθόνες τους. Αυτοί κάνουν τους δρόμους να ξεχνούν τις πολυκατοικίες σα κάθε Κυριακή ήταν γιορτή μιας πόλης που αποφάσισε πως η ιστορία δε γράφεται στο Excel, γράφεται στις φωνές που βγάζουν το σκοτάδι μέρα. Μπορεί να κάνω λάθος, αλλά εγώ εκεί έξω, μέσα στους φίλους μου αυτούς, ξέρω πως η ψυχή δεν βγαίνει από κάποια κονσόλα — βγαίνει όταν ο κόσμος ξυπνάει σα μία οικογένεια επειδή κάποιοι εκείνοι πήραν τις σημαίες δωρεάν κι έκαναν τον Άρσεναλ να νιώθει σα ομάδα δεύτερης κατηγορίας μέσα στις φλόγες εκείνων των τραγουδιών. Κι εσύ εκεί λες πως αυτά είναι ψυχορραγούντα σα κάποιοι influencers του afterlife league; Μα αυτοί εκείνοι έγιναν οι ίδιοι η ομάδα όταν κανένας άλλος δεν είχε ούτε βήμα να σταθεί. Κι όσοι σήμερα γκρινιάζουν επειδή η ομάδα έχει δύο γκολ υπέρ, ας πάνε να δουν εκείνοι ξανά πως έγινε η ιστορία — όχι στα social, στις φωνές πάνω από τις κεραμίδες των σπιτιών όταν οι αριθμοί κοιμούνταν στις κονσόλες τους.