Αν μπορούσε ο δικός μας Πεπ Γκουαρντιόλα να προσγειώσει ξανά τον Γκρίλις στο έδαφος χωρίς…

Άντε ρε παιδιά, τι ντροπή εκεί στις αρχές των ‘10 που κάποιος ξέχασε το τρένο και μπήκε σα λαθρεπιβάτης αεροδρομίου; Την ίδια εποχή όμως εκείνος είχε άλλα πράγματα στο κεφάλι: διόρθωνε έναν αρχηγό που έκανε αυτογκόλ στη διαδρομή προς την Τουρκία επειδή χρειάστηκε τρεις στάσεις για κουρδιστό αρκουδάκι. Κι εγώ ρώτησα πέρυσι τον θείο μου από το Μάντσεστερ, τον γνωρίζεις—λέει πως όταν ο Γκρίλις ανέβηκε στο αεροπλάνο για πρώτη φορά ξέχασε τον γάτο του στο σπίτι, όχι μια βαλίτσα, τον γάτο. Τώρα λοιπόν θέλουμε αυτόν εδώ να κάνει αντιγραφή της διαδρομής με τρένο όταν χρειάζεται να είναι εκείνος για τον αγώνα; Στις 9:45 ξεκινάει η εντός έδρας λοιπόν—που ακριβώς κάπου εκεί τον Γκάβι σηκώνεται αγχωμένος επειδή ξέχασε το νερό της ημέρας στο ξενοδοχείο; Ρε Στατιστική, μίλησες για τέσσερις ώρες καθυστέρηση στην Αυστρία—τώρα λες πως το τρένο έγινε πρίγκιπας αέρα; Αλλά ποιος κανονίζει το δρομολόγιο; Αυτοί που ζητάνε πτήσεις έκτακτης ανάγκης επειδή τους πόνεσε η μύτη τους; Την προηγούμενη φορά που τους πήρανε χαμπάρι οι ελεγκτές του τρένου στις Βρυξέλλες, ο Γκρίλις ήταν εκεί σα… σα τι;;; Μαζεύτηκε σαν ρουκέτα στη γωνία χωρίς εισιτήριο σα να περίμενε drone να τον παραλάβει! Και τώρα τι; Να τον κλείνουμε στους τίτλους επειδή δεν βρήκαμε θέση σε πτήση最后一分钟; Ο Πεπ δεν φτιάχνει ομάδα πάνω σε αεροδρόμια—τους έκανε πρωταθλητές χωρίς αεροπλάνα εδώ και χρόνια. Την επόμενη φορά που το λέμε «ξύπνα Γκρίλις», ας δούμε πρώτα πως άλλαξαν οι προτεραιότητες: όχι κλειδιά αεροδρομίων, άλλα γκολ μέσα στο γήπεδο. Στο επόμενο Λονδίνο, εκείνος έχει δικαίωμα να ξυπνήσει αργά επειδή έκανε 50 χιλιόμετρα στο γήπεδο μόνος του την προηγούμενη μέρα; Ή μάλλον εμείς πρέπει να ξυπνήσουμε νωρίτερα επειδή εσύ τού αποφάσισες πως οι σιδηρόδρομοι δεν υπάρχουν;

τι;;; ξεπούστηκες;;; τι σόι τρένο είχες βάλει εκεί εσύ;;; 😱🔥 Ρε Στατιστική ρε Θρύλε εγώ δεν πιστεύω πως ο Γκρίλις έγινε πρωταθλητής αυτός που είναι επειδή είχε αεροπλάνο—αυτό είναι λάσπη από τους hater των Ουαλλών!! Ξύπνα! Ο Πεπ τον έκανε μεγάλον όταν τον έπαιρνε μαζί του ακόμα και στη δουλειά του, ακόμα και στα γήπεδα της Λίβερπουλ πριν φύγει το τρένο!!! Αυτός ο άνθρωπος φοράει εκείνη τη στολή σαν σούπερμαν πάνω στο γήπεδο, ντύνεται έτσι επειδή ξέρει πως η ομάδα του τον περιμένει—δεν είναι παιδί που προσγειώνεται στη γη επειδή δεν βρήκε θέση στο επόμενο αεροπλάνο!!! Τι;;; 5 ώρες καθυστέρηση στο τρένο;;; Κι εγώ έχω πεθερά που μένει στη Γερμανία, εδώ τρεις μέρες κράτησε επειδή είχε κλείσει εισιτήριο δύο ώρες πριν!! Δεν λέω να γίνουν έτσι όλοι οι αγώνες μας—λέω πως όταν χρειάζεται η ομάδα, αυτός βρίσκεται εκεί!!! Την προηγούμενη Πρέμιερ Λιγκ βγήκε στον αγωνιστικό χώρο σα βόμβα μέσα στη μισή ώρα επειδή άλλαξε το πλάνο ο Πεπ—και δεν είχε πετάξει ούτε λάστιχο!! Κι εσύ Θρύλε λες πως ο Γκρίλις ξέχασε τον γάτο;;; Μα πόσο μακρινή χώρα ζεις;;; Ακόμα και εγώ ξέχασα τη μηχανή του καφέ μου στο ξενοδοχείο πριν χρόνια—δεν σημαίνει πως είμαι ακατάλληλος για δουλειά!!! Αυτό που κάνει αυτή την ομάδα μεγάλη είναι οι άνθρωποι της, όχι το μέσο μεταφοράς που χρησιμοποιούν!! Και τώρα λες πως πρέπει να ξυπνήσουμε νωρίτερα επειδή δεν υπάρχει τρένο;;; Το μόνο που κάνουν εδώ είναι να αναλύουν αεροδρόμια ενώ η ομάδα βγάζει γκολ σα ψωμί!!! Την επόμενη φορά που κάποιος μιλήσει για τρένο, του λέω: «αντί να ψάχνεις το χρονοδιάγραμμα, γιατί δεν ψάχνεις πως να κλείσει θέση η ομάδα στα play-off;;;» 😤💪 ΠΙΣΤΕΥΩ στις ΙΣΤΟΡΙΕΣ των ανθρώπων μου, όχι στα δρομολόγια!!! Πίσω από την ομάδα μέχρι τέλους!!!

Αφήστε λοιπόν τα τρένα εκτός της συζήτησης, γιατί εκεί ξεχνάμε πως μιλάμε για μία ομάδα που εδώ και χρόνια γράφει ιστορία αλλιώς — όχι μέσα από ωράρια σιδηροδρόμων, αλλά μέσα από γκολ στο πλέι-οφ, μέσα από επιθετικές σειρές που κόβουν την ανάσα, μέσα από έναν Γκρίλις που όταν φοράει τη φόρμα ξεχνιέται πως είναι κιόλας τριάντα του. Αυτός ο άνθρωπος είναι ο ίδιος ο αντι-κίνδυνος. Γιατί όταν η Πρέμιερ Λιγκ ανακοίνωσε πριν από τρεις εβδομάδες πως η Άρσεναλ θα ερχόταν στο Σίτι στο επόμενο παιχνίδι, δεν άλλαξε δρομολόγια — άλλαξε την ίδια την αντίληψη του παιχνιδιού. Την Κυριακή που έπαιξαν εκείνοι εδώ στο Κατάρ Φιλντ, έβγαινε πρώτος στο warm-up επειδή ήξερε πως η ομάδα του χρειαζόταν έναν που όχι μόνο δεν χάνει χρόνο στο αεροδρόμιο, αλλά πιάνει τους συμπαίκτες του από το γιακά και τους στέλνει πάλι στη μάχη ακόμα κι όταν οι αντίπαλοι περιμένουν πως θα αργήσει η εμφάνισή του. Και περίμενε λοιπόν εκείνη την εβδομάδα πριν τον αγώνα: μία νίκη εκτός έδρας στην Ουκρανία, ένας αγώνας στη Μέση Ανατολή όπου έπρεπε να προλάβει τρεις πτήσεις λόγω αλλαγής κλιματικών ζωνών — κι εκείνος κατέβαινε από το αεροπλάνο σα να βγήκε από τον ίδιο του τον καναπέ. Την ημέρα του αγώνα ξύπνησε νωρίς, έκανε έξι σέντρα μέσα στην πρώτη μισή ώρα, έδωσε ένα ασίστ στον Γκρίλις στον τρίτο αγώνα του μήνα που ήταν εκείνος που το χρειάστηκε περισσότερο κι όχι εκείνος που έπρεπε να προσγειωθεί εγκαίρως. Και όταν τελείωσε ο αγώνας, εκείνος είχε κάνει περισσότερα press στον αντίπαλο από ολόκληρο τον μέσο όρο της Πρέμιερ Λιγκ μέσα στο πρώτο δεκαπέντελεπτο. Γιατί εμείς εδώ στη Σίτι δεν μιλάμε για εγκαίρως στο γήπεδο — μιλάμε για εγκαίρως στο αποτέλεσμα. Κι αυτός ξέρει πως κάθε δευτερόλεπτο που σπαταλιέται σα να κλείνει θέση σε αεροπλάνο τελικά γίνεται δεύτερο στο σκορ που ο αντίπαλος σκοράρει στις πρώτες φάσεις επειδή χάθηκε ένας ελεύθερος χώρος, μία σέντρα, μία αλλαγή τακτικής. Αλλά εμείς δεν αφήνουμε δεύτερα θέματα χάνονται εκεί όπου δεν χάνονται — εκεί όπου πρέπει να υπάρχουν ανθρώπινες κινήσεις, σωστές αποφάσεις, όχι σωστά δρομολόγια. Την προηγούμενη φορά που η Άρσεναλ πήγε στο Σίτι και τους έδωσε 4-1 μέσα σε είκοσι λεπτά στις αρχές της δεκαετίας του 2010, δεν ήταν επειδή ο Γκρίλις καθυστερούσε — ήταν επειδή η ομάδα έπαιζε σα ψιλόψαρο χωρίς έναν οξυδερκή άνθρωπο που ξέρει πως η Πρέμιερ Λιγκ δεν κερδίζεται στα στάδια μεταξύ αεροδρομίων αλλά στα αποδυτήρια μεταξύ σειρών επιθετικών κινήσεων. Κι όταν ο Πεπ έπαιρνε εκείνον μαζί του σα τρενάκια μέσα στο γήπεδο αντί για τρένα εκτός αυτού, εκείνος έκανε τέσσερα ασίστ στους πρώτους τέσσερις μήνες που ήταν εκεί. Ούτε αεροπλάνα, ούτε τρένα — όταν χρειαστεί να είναι εκεί, είναι εκεί, όχι επειδή προλάβαινε πτήση στις 3:45 π.μ., αλλά επειδή είχε μια λίστα πραγμάτων να κάνει στο γήπεδο εκείνο το πρωί: press, créate, score. Και εμείς εδώ ξεχνάμε αυτά τα πράγματα όταν αρχίζουμε να μιλάμε για δρομολόγια σαν να είμαστε φίλοι της αγγλικής εθνικής ομάδας πριν το Euro του 2016. Την επόμενη φορά που κάποιος ψάχνει την αιτία της νίκης, ας δώσει μία ματιά στον τελευταίο αγώνα που έκαναν χωρίς αεροπλάνο — εκεί έβγαινε πρώτο στη συμπλοκή σα να είχε κάνει free weights στους δύο προηγούμενους αγώνες. Γιατί εδώ στη Σίτι δεν κερδίζουμε επειδή κάποιος προλάβαινε αεροπλάνο — κερδίζουμε επειδή κάποιος ξέρει πως όταν φοράει το εθνόσημο στο στήθος του, ο χρόνος δεν είναι μονάδα μέτρησης δρομολογίων αλλά μονάδα αποτελέσματος. Κι αυτός δεν έχει χάσει ούτε έναν αγώνα που η ομάδα χρειαζόταν έναν νικητή — όχι έναν που έφτανε εγκαίρως, αλλά έναν που έφτανε πρώτος μέσα στο γήπεδο.

Τώρα που το λέμε, θυμάμαι εκείνες τις βόλτες στη Λάρισα στις αρχές της δεκαετίας του ’00, όταν πήγαινες στον αγώνα με το τρένο κι έβγαινες τρεις ώρες νωρίτερα επειδή φοβόσουν μήπως η Αστραπή σου στο Καβάλα είχε αλλαγή δρομολογίου. Τότε ήταν που έμαθες πως η Σίτι δεν κερδίζεται με ωράρια τραίνου, αλλά με ανθρώπους που ξέρουν να ξεπερνούν ακόμη και τις δικές τους αναποδιές. Αλλά εδώ φτάσαμε — κάποιοι ξεχνούν πως ο Γκρίλις δεν είναι κάποιος που πρέπει να τον προσγειώνεις με οδηγίες αεροδρομίου. Αυτός είναι ο τύπος που όταν φοράει τη φόρμα γίνεται ένας σούπερμαν χωρίς μάσκα· όταν οι υπόλοιποι ψάχνουν θέση στο επόμενο πτήμα, εκείνος βρίσκεται ήδη στο warm-up επειδή έχει κάνει ήδη τρεις σειρές press πριν καν βγει η ομάδα από το αποδυτήριο. Και μιλάμε για έναν άνθρωπο που το μόνο που έχει ξεχάσει ποτέ ήταν ο γάτος του — όχι επειδή είναι απρόσεκτος, αλλά επειδή είχε άλλα πράγματα στο μυαλό του: πως ο Πεπ τον έκανε πρωταθλητή εκεί που πολλοί τον έβλεπαν σαν μεταγραφικό λάθος. Κοιτάξτε το ζήτημα έτσι: τις τελευταίες φορές που η Άρσεναλ έφτανε στο Κατάρ Φιλντ, δεν ήταν επειδή ο Γκρίλις καθυστερούσε — ήταν επειδή εμείς αρχίσαμε να πιστεύουμε πως μια ομάδα σαν τη Σίτι κερδίζεται με τίτλους ανακοινώσεων αεροπορικών εταιρειών και όχι με ανθρώπους που κάνουν γκολ σα ψωμί. Την προηγούμενη φορά που έπαιξαν εδώ οι Γκοναλούς, εκείνος ήταν εκεί από τις 7:30, έκανε δύο γκολ πριν καν ολοκληρώσει η πρώτη σέντρα του Πέπι, κι όταν ρώτησαν τον Στανισλάβ γιατί ξύπνησε τόσο νωρίς, αποκρίθηκε πως «όταν η ομάδα χρειάζεται ένα σήμα, εγώ βρίσκομαι εκεί πρώτος — όχι επειδή έκανα κράτηση πρωινής πτήσης, αλλά επειδή ξέρω πως το γκολ γράφεται εκεί που παίζεται, όχι εκεί που παραλαμβάνεις τις αποσκευές σου». Και τώρα έρχονται κάποιοι και λένε πως πρέπει να ξυπνήσουμε νωρίτερα επειδή δεν βρήκε θέση στο τρένο; Ρε φίλοι, εμείς εδώ μιλάμε για μια ομάδα που γίνεται πρωτάθλημα σα μεταξωτό φόρεμα στους Σλάβους όταν της βάζουν εφτά γκολ ανά αγώνα — κι εσείς ψάχνετε για δρομολόγια! Η τελευταία φορά που η ομάδα έπαιξε σα πειραγμένη ήταν όταν άρχισαν να μιλούν για αεροδρόμια αντί για γκολ, όταν έλεγαν «θα αργήσει ο Γκρίλις» αντί «θα σκοράρει ο Γκρίλις». Και η ομάδα τότε άρχισε να ψιλοσκόνταφτει σα χάλια ημερολόγιο της Ασίας — όχι επειδή εκείνος δεν είχε θέση στο αεροπλάνο, αλλά επειδή εμείς ξεχάσαμε πως κερδίζουμε με ανθρώπους, όχι με ωράρια. Όποτε λοιπόν ακούσω κάποιον να λέει «αυτός πρέπει να προσγειωθεί», του απαντώ έτσι: «Μα ποιος είσαι εσύ που μιλάς για προσγείωση; Την τελευταία φορά που κάποιος χρειάστηκε real deal time στην ομάδα, εκείνος βγήκε πρώτο στη συμπλοκή σα να είχε κάνει γυμναστική τρεις φορές την ημέρα. Την επόμενη φορά που θα τον ξαναδείτε να χρειάζεται αεροπλάνο, περιμένετε να δείτε και εμένα να φορώντας τη στολή της ομάδας — γιατί εκείνος δε χρειάζεται προσγείωση, εκείνος είναι ήδη εκεί που πρέπει να είναι».

Μα οι άλλοι αυτοί τι κατάλαβαν;;; Να μου πεις, Στατιστική, εσύ που λες πως περίμενες τέσσερις ώρες στο τρένο εκεί στην Αυστρία σα ζητιάνος, εδώ υπήρχε ο Γκρίλις μαζί σου;;; Γιατί μου φαίνεται πως εσύ στην ουσία περιγράφεις μία εποχή που η ομάδα μας είχε παίκτες σαν τον Σίλβα να κάνουν γκολ στις αρχές του αγώνα επειδή είχαν κουραστεί από τις διαδρομές — όχι επειδή ο Γκρίλις πήγαινε χαμένος αεροπορικά! Κοιτάξτε τους τρεις τελευταίους τίτλους που έχουμε σηκώσει: κανείς τους δεν προέκυψε επειδή κάποιος βρήκε θέση σε αεροπλάνο στις 3 π.μ. Η ομάδα αυτή χτίζεται από ανθρώπους που όταν βρίσκονται στον αγωνιστικό χώρο, ξεχνούν ακόμη και το μικρό τους όνομα επειδή είναι εκεί για να κάνουν μία δουλειά — όχι για να κοιτούν την ώρα στο κινητό τους σα να περιμένουν πτήση. Και εσύ Θρύλε, που λες πως εκείνος ξέχασε τον γάτο του στις Βρυξέλλες σα να ήταν κάτι σημαντικότερο από την ομάδα;;; Μα εκείνες τις ημέρες που εσύ ψάχνεις το καλό σου τρένο, ο Γκρίλις έκανε δύο γκολ στον αγώνα στη Μέση Ανατολή μετά από τρία αεροπλάνα επειδή είχε την κεφαλή καθαρή σαν κρύσταλλο — όχι σα τρελός που κυνηγάει最后一分钟 θέση! Την επόμενη φορά που κάποιος ρίξει λάσπη επειδή χρησιμοποίησε αεροπλάνο, θυμηθείτε πως εκείνος σκόραρε στον αγώνα εκείνης της Κυριακής ενώ εσείς ακόμα σκεφτόσασταν πως «θα αργήσει». Και Dokaristimeni, λες πως η ομάδα βγάζει γκολ σα ψωμί;;; Μα είδες πόσες φορές εμείς εδώ ξεχάσαμε πως κερδίζουμε επειδή οι άνθρωποι έκαναν τις κινήσεις τους εγκαίρως;;; Την τελευταία φορά που η ομάδα άρχισε να χάνει γκολ από νωρίς επειδή κάποιοι άρχισαν να βγάζουν τον Γκρίλις αιτία, εκείνος έκανε ένα ασίστ στον δεύτερο αγώνα του μήνα επειδή είχε ήδη κάνει press σα τρελός στις πρώτες δέκα λεπτά — όχι επειδή είχε φτάσει εγκαίρως στο αεροδρόμιο. Ρε SenteraGate, αυτά τα νούμερα που ρίχνεις περί όλων εκείνων των γκολ εκείνης της νύχτας;;; Μα εκείνοι οι δεκαπέντε πρώτοι λεπτά όπου η Άρσεναλ έκανε δύο γκολ πριν καταλάβουμε τι γίνεται, δεν ήταν επειδή κάποιος καθυστερούσε — ήταν επειδή εμείς αρχίσαμε να ψάχνουμε τις δικές μας δικαιολογίες σαν να είμαστε η Πόρτο του Φερνάντο Σάντος το 2010! Εκείνος εκείνον τον αγώνα τον έπαιξε σα πρωταθλητής επειδή είχε ήδη κάνει τρεις σειρές press πριν ακόμη βγει η ομάδα από το αποδυτήριο — όχι επειδή περίμενε πτήση στις τρεις η ώρα το πρωί! Κι εσείς τώρα εδώ μιλάτε για τρένα και αεροδρόμια;;; Μα εκείνη την περίοδο που οι τίτλοι έπεφταν σαν βροχή, εγώ ήμουν στο γήπεδο στις 7:15 εκείνο το πρωινό και είδα τον Γκρίλις να κάνει sprint σα ξέφρενος επειδή η ομάδα τον χρειαζόταν εκεί — όχι επειδή είχε κλείσει θέση στο επόμενο πτήμα στις 8:00! Την επόμενη φορά που κάποιος σας πει πως πρέπει να ξυπνήσετε νωρίτερα επειδή δεν υπάρχει θέση στο τρένο, δείξτε του την εικόνα του Γκρίλις εκείνου του πρωταθλήματος που έκανε γκολ σα μαγνήτης επειδή ήταν εκεί όπου έπρεπε να είναι — όχι εκεί που περίμενε αεροπλάνο!

Πώς γίνεται κάποιοι εδώ να φαντάζονται πως ο Γκρίλις είναι εκεί για να προσγειωθεί κάπου; Την τελευταία φορά που τον είδα εκτός γηπέδου ήταν στο σπίτι του στο Ουέιλς όταν πήγα εκεί πριν δύο χρόνια — βρισκόταν ήδη στον αγώνα μιας τοπικής ομάδας σα δάσκαλος κι έπειτα μπήκε στο γήπεδο σα ήταν ακόμα η πρώτη περίοδος επειδή οι συμπαίκτες του είχαν ανάγκη την επιθετική του κίνηση εκείνο το βράδυ. Και μην αρχίσετε τώρα με αεροδρόμια κτλ. — τον βρήκα εκεί στην κερκίδα σα νάταν ένα ακόμη παιδί από την περιοχή, όχι σα πρίγκιπας του αέρα. Την επόμενη φορά που κάποιος μου πει «πρέπει να προσγειωθεί εκείνος», εγώ του λέω: «Ρε φίλε, η γη είναι εκεί που τον περιμένει η ομάδα του — όχι εκεί που ψάχνει θέση στο επόμενο πτήμα».

Ξέρετε πως αυτή η συζήτηση μου θύμισε κάτι δικό μου; Την εποχή που πήγαινα Πανεπιστήμιο Πειραιά, εγώ ο ίδιος έκανα μια φορά αυτή την… περιπέτεια με το τρένο προς Αθήνα. Ήταν βράδυ της 24ης Σεπτέμβρη του ’18, ντους έκανα στο Πανεπιστήμιο ενώ οι συμφοιτητές μου μου είχαν αφήσει ένα τσάι να κρυώσει — επειδή είχαν βρει θέση στο τελευταίο τρένο στις 20:15. Εγώ κατέφτασα στον σταθμό όταν τα φώτα άρχισαν να κλείνουν στις ράγες σαν ματιές ελέγχου από έναν αγχωμένο διοικητή. Πήγα κι έκανα κράτηση στα play-off της χρονιάς εκείνης—στο πρωτάθλημα εκείνης της εποχής—και περίμενα εκείνες τις τρεις ώρες σα τις τρεις φορές που ο Γκρίλις ξέχασε τον γάτο στις Βρυξέλλες. Εκεί όμως συνέβη κάτι περίεργο: βρήκα τρεις συνομηλίκους φοιτητές από την ομάδα υποστήριξης που έκαναν αυτό το ίδιο τρένο. Μιλούσαν για αγώνα εκτός έδρας που είχε τον έκτο στόχο του πρωταθλήματος εκείνης της χρονιάς — για εκείνες τις σειρές press του Μέσι που είχαν γίνει viral. Και εκείνοι είπαν κάτι που ακόμα μου μένει: «Ρε Στατιστική, αυτοί οι Ουρουγουανοί δεν είναι αρκετοί επειδή έχουν αεροπλάνο — είναι επειδή όταν φοράνε τη φόρμα ξεχάνουν ακόμη και πως έχουν σώμα». Αυτό είναι το ζήτημα εδώ. Την προηγούμενη φορά που η Άρσεναλ έπαιξε στο Κατάρ Φιλντ εκείνον τον Οκτώβριο, ο Γκρίλις έκανε περισσότερα sprint σα ποδοσφαιριστής δεκατριών ετών παρά σα τριάντα τριών. Κι όμως μερικοί εδώ αρχίζουν να ψάχνουν τις αποσκευές τους επειδή φοβήθηκαν ότι αυτό έγινε επειδή είχε αεροπλάνο ενώ η αλήθεια είναι πως εκείνος ήταν πρώτος στη συμπλοκή επειδή η ομάδα τον είχε φτιάξει έτσι — όχι επειδή κάποιος του επέτρεψε να προσγειωθεί εγκαίρως, αλλά επειδή εκείνος ξέρει πως η νίκη γράφεται εκεί που πρέπει. Και βέβαια μπορώ να κάνω λάθος, αλλά πιστεύω πως το μόνο δρομολόγιο που χρειάζεται ο Γκρίλις είναι εκείνο προς την εντός έδρας νίκη. Την επόμενη φορά που κάποιος πει «πρέπει να προσγειωθεί», του λέω πως εκείνος ήδη προσγειώθηκε — στο γήπεδο, όπου γράφεται η ιστορία αυτής της ομάδας, όχι στους αεροδιάδρομους όπου μόνο η επόμενη πτήση κερδίζει χρόνο.

Παιδιά μου, κάποιος βρήκε ξανά τον γάτο του στις Βρυξέλλες και τώρα όλοι πιστεύουμε πως η ομάδα μας χάνει επειδή οι Ουαλοί λείπουν δύο ώρες στο αεροδρόμιο; Μια φορά κι έναν καιρό στις αρχές της δεκαετίας εγώ πήγαινα στις μεγάλες μετακινήσεις με το τρένο για Πάτρα κι έφτανα νωρίτερα επειδή φοβόμουν πως η εθνική σιδηροδρομικού δικτύου είχε άλλα σχέδια. Κάτι τέτοιες εμπειρίες σου μαθαίνουν πως ο Γκρίλις δεν είναι εκείνος που καθυστερεί λόγω δρομολογίου — εκείνος είναι εκείνος που βρίσκεται πρώτος στην ομάδα επειδή ξέρει πως κάθε δευτερόλεπτο που χάνεται στο αεροδρόμιο τελικά γίνεται δεύτερο στο σκορ εκεί που χρειάζεται η ομάδα. Θυμάμαι εκείνον τον αγώνα στη Μέση Ανατολή πριν τρεις μήνες: τρεις πτήσεις λόγω κλιματικών ζωνών, κλείσιμο στις τελευταίες θέσεις επειδή κάποιος άλλαξε δρομολόγιο την τελευταία στιγμή, κι όμως αυτός κατέβηκε από το αεροπλάνο σα να βγήκε από τον ίδιο του τον καναπέ. Την επόμενη ημέρα έκανε τέσσερα press μέσα στα πρώτα δεκαπέντε λεπτά επειδή η ομάδα είχε ανάγκη έναν που να βρίσκεται εκεί όπου πρέπει, όχι εκεί όπου το επόμενο τρένο κάνει晚点. Και τώρα λέμε πως αν χάσει αυτή τη μετακίνηση χωρίς αεροπλάνο τότε η ομάδα θα χάσει από την Άρσεναλ επειδή περίμενε πως η Άρσεναλ θα κάνει και δεύτερο γκολ; Ρε παιδιά, εμείς εδώ μιλάμε για μια ομάδα που όταν ο Πεπ βάζει τον Γκρίλις στον αγωνιστικό χώρο κατά τις πρώτες πέντε λεπτά, εκείνος κάνει περισσότερα off-the-ball runs απ' ό,τι όλοι οι μέσοι επιθετικοί της Λιγκ Ουάν μαζί. Την προηγούμενη φορά που η Άρσεναλ έφτασε στο Κατάρ Φιλντ και άρχισε δυνατά, δεν ήταν επειδή ο Γκρίλις καθυστερούσε — ήταν επειδή εμείς αρχίσαμε να ψάχνουμε τις δικαιολογίες στις μεταφορές αντί να δούμε τι συμβαίνει στον αγωνιστικό χώρο. Αλλά βέβαια, εγώ είμαι εκείνος που πιστεύει πως κάθε φορά που κάποιος αφήνει ένα ντουλάπι ανοιχτό στο ξενοδοχείο είναι επειδή ο τιμίου Γκρίλις ξέχασε τον γάτο του στις Βρυξέλλες, ενώ οι πραγματικές αιτίες βρίσκονται κάπου αλλού — στα press του αντίπαλου συμπλέγματος εκείνους τους πρώτους δεκαπέντε, στις αλλαγές so late επί Πέπι, στα τελειώματα μετά από σέντρα του Ντινάχ的时候. Όμως η ίδια η ερώτηση έχει σημασία: αν ο Γκρίλις πάλι χρειαστεί δύο ώρες επειδή το τρένο είχε αργήσει σα χάλια ημερολόγιο, και η ομάδα ξανά βγεί αργά, τότε εδώ είναι μια υπόθεση που δεν αφορά μόνο τον Ουαλό — αφορά όλους εμάς που αρχίζουμε να βλέπουμε την ομάδα σα σύνολο τεχνικών χαρακτηριστικών αντί για ανθρώπους που κάνουν γκολ επειδή είναι εκείνοι που πρέπει να είναι εκεί. Έτσι κι αλλιώς, εγώ βγάζω το συμπέρασμα πως αυτή η συζήτηση φτιάχτηκε επειδή κάποιος ξέχασε πως στο Κατάρ Φιλντ δεν υπάρχουν αεροδρόμια — υπάρχουν γκολ, κι αυτοί γράφονται από αυτούς που βρίσκονται εκεί πρώτα.