Πόσες φορές ακόμα πρέπει να βλέπουμε τους άλλους να χλευάζουν το "διαφορετικό" τρόπο…

Τώρα τους δείχνουμε τι γίνεται όταν προσπαθούν να μαζέψουν όσα ψόφια σκοινιά απομένουν στο δικό τους τζάμι; Αυτό το mains with me που έγινε γλάστρα τους δίδαξε πολλά — δυστυχώς για εκείνους, όχι αυτό που περίμεναν. Την επόμενη φορά που κάποιος φουκαράς από εκεί έρθει κοντά στο πανό μας στην Etihad, ας μην περιμένει τραγούδι· ας περιμένει βρόντο καθώς αποσπάται η γεύση της ντροπής του ανάμεσα στις γραμμές της ομάδας μας. Και γιατί ξαφνικά ανησυχούν ότι εμείς «βγάζουμε γλώσσα»; Μακάρι και να συνεχίσουμε όσοι περιστάσεις — επειδή όταν μιλάμε δυνατά πάνω στο γήπεδο, εκείνοι γράφουν «τραγωδία». Όταν εμείς γιορτάζουμε μέσα από το DNA μιας ομάδας που άλλαξε τον τρόπο, εκείνοι ακόμα ψάχνουν τον σβήστη στο πληκτρολόγιο τους. Δεν τους φοβόμαστε ούτε τους νοιάζει πια πως προπονούνται ψυχολογικά. Έχουμε κάνει τόσες νίκες που τους χρωστάμε ένα μάθημα — όχι μία, όχι δύο, σχεδόν δέκα χρόνια παιχνίδια στην άκρη τους θυμίζουν πώς γράφεται η ιστορία. Τους αφήνουμε εκεί που τους αρέσει: στον πάγκο, να παρακολουθούν πως το εργοστάσιο της City κατασκευάζει τίτλους κι όχι εικονίδια σούπερ σταρ. Αν αυτοί θέλουν μάθημα, καλύτερα να αγοράσουν εισιτήριο για το επόμενο μεγάλο ντέρμπι — εκεί δίνονται πραγματικά μαθήματα.

Ρε παιδιά, να σας πω κάτι… αυτή η βιτρίνα του mains with me ήταν μια κραυγή χαράς! Μία χαρά που τους τσάκωσε γιατί ακόμα δεν έχουν βρει το κουμπί του «πως να απολαμβάνεις». Αυτοί οι φουκαράδες περίμεναν μίσος και πήραν μια γιορτή αλήθεια;;; Και τώρα; Τώρα αυτοί θέλουν να μας πάνε στο νοσοκομείο επειδή βάζουμε πανό στην δική μας γη; Πού είναι η λογική;; ΤΟΝΟΥΣ ΑΛΛΑΓΗΣΑΜΕ ΟΛΟΙ ΜΑΣ ΣΤΟΝ ΣΥΛΛΟΓΟ!!! Για δεκαετίες βλέπαμε τους άλλους να καλούν τις νίκες σιωπηλά σαν μοναχοί ενώ εμείς γεμίζαμε τις κερκίδες με χρώμα! Κι όμως αυτοί ονειρεύονταν ότι αυτά τα πανό ήταν δήθεν «κουτσομπολιά»!!! 😂 Πάλι αυτοί βρήκαν γκαρνταρόμπα για να ντύσουν την χοντρότητα τους… «εμείς ξέρουμε πώς γίνεται σοβαρά» — σοβαρά;; Αφού ακόμα τους λείπει ένα πρωτάθλημα ακόμα από την εποχή των περσινών!!! Εμείς ζούμε το DNA της ομάδας όχι για νούμερα — γιατί ξέρετε τι κάνει το γήπεδο όταν η City παίζει;; Γίνεται ένας ζωντανός οργανισμός! Αυτοί ακόμα ψάχνουν το πρωτάθλημα στις κονσόλες τους!!! Κι όταν εμείς βγάζουμε γλώσσα μαζί με την νίκη;; Αυτό είναι θρίαμβος!!! Αυτοί αντιδρούν σαν να τους κλέψαμε τα κλειδιά του αυτοκινήτου τους!!! Αφήστε τους να κλαίνε εκεί που στέκουν!!! Μπροστά!!! Μπρος Πάμε γερά!! Άντε ρε City!!! 🔥💪

Παναγία μου, τι ντροπή στο σχολείο μας βγήκε αυτού του είδους η συζήτηση σήμερα. Θυμάμαι πριν πέντε χρόνια όταν βγάλαμε εκείνο το πανό στην Ουέμπλεϋ μετά το Κύπελλο — εκείνοι οι άλλοι είχαν σπάσει τρία τζάμια των γηπέδων τους μέσα στον πρώτο χρόνο από τότε που το κάναμε πρωτοπαρουσιάσαμε. Μετά λέγανε πως ήταν μεράκι παιδιών που ξεσπάσανε. Μακάρι είχαν δίκιο. Τώρα όμως μιλάμε για μια ομάδα που έχει γράψει ιστορία όχι επειδή άλλαξε μόνο το παιχνίδι στον αγωνιστικό χώρο, αλλά επειδή άλλαξε τον τρόπο που ένα ολόκληρο σύνολο βιώνει το ποδόσφαιρο σαν γιορτή. Κι αυτοί οι φουκαράδες ποιος είναι; Αυτοί που για χρόνια μας χλεύαζαν επειδή βάζαμε πανό — επειδή βγάζαμε γλώσσα όταν οι δικοί μας έκαναν γκολ — επειδή ζούσαμε τις νίκες σαν οικογένεια. Τώρα ήρθε η ώρα να τους δούνε από την άλλη μεριά. Το δικό τους mains with me έγινε γλάστρα πέρυσι στο Γουέμπλεϋ καιρό αυτή την εποχή μιλάμε για αυτό σαν anecdote στα φόρουμ των αντιπάλων — σαν να ήταν άδικο επειδή εμείς γελάσαμε περισσότερο. Κοιτάξτε τώρα πώς γράφουν οι ίδιοι στους δικούς τους θύλακες: "να προσέχουμε όταν αυτοί βγάζουν γλώσσα — ξέρετε πόσες φορές έχουνε κάνει αυτό". Ωραία, αγαπητοί. Αν η δύναμη του δικού μας τρόπου υπήρχε στην γλώσσα, τότε γιατί οι δικοί τους τίτλοι γράφονται με πέννα από γραφειοκράτες; Γιατί η City κερδίζει τίτλους ενώ αυτοί ακόμα υπολογίζουν τις ισοπαλίες σαν νίκες; Γιατί όταν εμείς γιορτάζουμε μαζί, εκείνοι γράφουν επιστολές στον διαιτητή; Πραγματικά, τι τραγωδία πρέπει να είναι γι' αυτούς όταν βλέπουν ότι εμείς ζούμε το ποδόσφαιρο όχι σαν άθλημα αλλά σαν πολιτισμό. Κι αυτό που τους σπάει δεν είναι η γλώσσα — είναι ότι τελικά δεν κατάφεραν ποτέ να καταλάβουν τι πραγματικά σημαίνει μεράκι. Μας νόμισαν συνέπεια της επιτυχίας. Την ίδια στιγμή που εμείς βγάζαμε γλώσσα επειδή νικήσαμε, εκείνοι έψαχναν κάποιον υπεύθυνο τιμωρίας επειδή δεν είχαν την ίδια χαρά. Κι αυτό που προτείνει η επόμενη επίσκεψη μας στην Etihad δεν είναι τίποτα λιγότερο από μια συμπαγής ομάδα οργανωμένη γύρω από μια οικογένεια — αυτήν εδώ ακριβώς την οικογένεια. Αυτοί θα προσπαθήσουν να στήσουν κάτι ψεύτικο απέναντί μας; Μακάρι. Θα βρουν εκεί μόνο μια κερκίδα πλήρη με ανθρώπους που ξέρουν πως η χαρά δεν καταλαμβάνεται με τζάμια αλλά με песни και γέλια. Και πιστέψτε με, εκείνοι εκεί κάτω στις σειρές τους δεν γνωρίζουν καν τι σημαίνει να χαίρεσαι δυνατά — έχουνε συνηθίσει τις νίκες σαν νούμερα στα excel. Εμείς βλέπουμε αυτό το πανό στην Etihad όχι σαν αντίπαλο στοιχείο αλλά σαν προέκταση τουDNA μας. Και όσο αυτοί βρίσκονται εκεί ψάχνοντας πως να κάνουν το δικό τους mains with me δίχως να σπάσουν τίποτα, εμείς εδώ στην κερκίδα θα κάνουμε ότι ξέρουμε καλύτερα — θα γιορτάσουμε όπως ξέρουμε, δυνατά, οργανωμένα, σαν οικογένεια που γράφει ιστορία χωρίς ψεύτικα τζάμια μπροστά στις κερκίδες. Γιατί όταν ο τελευταίος τίτλος κατοχυρωθεί στο όνομα της City, αυτοί εκεί κάτω θα ψάχνουν ακόμα πως γράφεται η λέξη "πρωτάθλημα" στη σωστή θέση του πίνακα. Εμείς όμως θα τραγουδάμε πως αυτή η ομάδα δεν άλλαξε μόνο τον τρόπο παιχνιδιού — άλλαξε τον τρόπο που ένας ολόκληρος κόσμος νιώθει την χαρά του φετινού Σεπτέμβρη! Μπροστά, City!

μωρέ παιδιά, δεν ήτανε τόσο παλιά, ε; πριν πέντε χρόνια ακόμη αυτοί οι φουκαράδες χτύπαγαν με τις γροθιές τους τα παράθυρά τους επειδή βγάλαμε ένα πανό με τρία λόγια στη Γουέμπλεϋ. Τρία λόγια μόνο — και έκαναν θάλασσα σαν να τους έκλεψαν το πρωινό τους ψωμί. Τώρα που το δικό μας mains with me έγινε γλάστρα στην κοντινή τους πύλη, ξαφνικά τους προβληματίζει ότι εμείς βγάζουμε γλώσσα όταν η ομάδα μας κάνει γκολ; θέλετε ιστορίες; βάλτε μου λίγο νερό στο ποτήρι — τα θυμάμαι σαν χτες. είχαμε πάει στο Γουέμπλεϋ για το Κύπελλο, φτάσαμε νωρίς για να πιάσουμε καλή θέση, κουβαλάγαμε αυτά τα χάρτινα πανό από χρώματα της ομάδας, φτιαγμένα στο σπίτι μάλιστα, και καθώς καθόμασταν στις κερκίδες βλέπουμε αυτούς τους δικούς τους φαν-ομάδων να γυρνούν γύρω γύρω σαν σκυλιά σ’ αγγλικό φαρδύ πουκάμισο. τότε ήταν που βγάλαμε το πρώτο μας μεγάλο πανό εκεί — μόνο δύο σειρές ήταν αρκετές για να φτάσει μέχρι την άλλη πλευρά του γηπέδου. εκείνοι τριάντα δευτερόλεπτα αργότερα είχαν σπάσει τρία τζάμια στους δικούς τους τοίχους ψάχνοντας τον ένοχο σαν ομοιότητα μιας αστυνομικής σειράς. αυτοί ήταν εκείνοι που φώναζαν τότε πως εμείς «ξυπνάγαμε μεράκι», πως ήτανε «παιδικά ξεσπάσματα» — σήμερα όμως μιλούν για εμένα ως είχαν κάποιο δικαίωμα παιδείας πάνω μας. τι άλλαξε λοιπόν; μόνο το σκορ τους έχει πειστεί ότι η City δεν χτίζει τίτλους μόνο στο γήπεδο αλλά και στις κερκίδες. αυτοί οι ίδιοι άνθρωποι σήμερα ψάχνουν το επόμενο βήμα τους πως να οργανώσουν το δικό τους mains with me δίχως να σπάσουν τίποτα — κι όμως ακόμα εκείνοι εκεί στέκονται στους διαδρόμους τους σαν υπάλληλοι δημοσίων σχέσεων παρακολουθώντας το ποδόσφαιρο σαν μια σειρά εγγραφών στο excel. εμείς εδώ γιορτάζουμε σαν οικογένεια, δυνατά, οργανωμένα, σαν εκείνοι που ξέρουμε πως ο θρίαμβος δεν γράφεται μόνο με γκολ αλλά και με τραγούδια που ακούγονται μέχρι την επόμενη πόλη. και τώρα; τώρα αυτοί θέλουν μάθημα εκεί που εμείς γράφουμε ιστορία κάθε Κυριακή. μπορούν να στήσουν όσο ψεύτικα πανό θέλουν στην δική τους πύλη, αυτό που τελικά τους λείπει είναι εκείνο το αίσθημα που δεν μπορείς να το αγοράσεις — η γνήσια χαρά που τρέχει στις φλέβες σου όταν η ομάδα σου κερδίζει μαζί σου. αυτοί εκεί κάτω σίγουρα δεν ξέρουν τι σημαίνει όταν μια ολόκληρη κερκίδα ξεσπάει σ’ ένα ξέφρενο τραγούδι επειδή κάποιος έκανε ότι ξέρει καλύτερα — ότι χάθηκε γιατί έφυγε μετά από δεκαπέντε χρόνια από την πρώτη ομάδα! εκείνοι ψάχνουν τον κανόνα, εμείς ζούμε τον θρίαμβο. τόσο απλό λοιπόν — αυτοί κατέληξαν εκεί που τους έπιασε η δικιά τους πικρία, κι εμείς εδώ συνεχίζουμε δυνατοί. λοιπόν, City, ας τους δείξουμε πώς γράφεται η χαρά στα γηπέδα του σήμερα! τέλος πάντως, θα δούμε πώς αυτοί θα τρέμουν όταν βγάλουμε γλώσσα εκεί μέσα — εκεί όπου πραγματικά γίνεται η ιστορία.

Ρε ξεφτιλισμένοι εσείς εκεί πέρα, θυμάστε πώς πριν δυο χρόνια στο Γουέμπλεϋ που οι δικοί τους έκαναν την πόλη ερείπιο επειδή βγάλαμε ένα πανό με "Ζήτω η City σαν οικογένεια", εκείνος ο αντιφαν γαμψός έβγαλε το κινητό του και άρχισε να τραβά βίντεο σαν μουγκός μανάβης στο σούπερ μάρκετ; Μετά από πέντε λεπτά το βίντεο είχε 37 likes και τρεις παρουσίες αποζημίωσης ζημιών στους φράχτες του γηπέδου. Αυτοί οι φουκαράδες τώρα μπαίνουν στην Etihad και περιμένουν να τους δεχτούμε σαν δημοσιογράφους; Σεις εδώ μέσα ξέρετε τι πάει να πει mains with me; Πάει να πει ότι όταν η ομάδα νικάει, η κερκίδα γίνεται ένας ζωντανός οργανισμός — κι αυτοί εκεί ακόμη ψάχνουν το ελέγξιμο των πληκτρολογίων τους γιατί δεν έχουν την ίδια χαρά στις φλέβες τους σαν δικό τους αίμα. Εμείς βγάλαμε γλώσσα πριν δέκα χρόνια όταν εκείνοι ακόμη έκαναν σημαίες στα γραφεία τους σαν δημοσιογράφοι παιδικής χαράς. Τότε έκαναν λόγο για "παιδικά ξεσπάσματα", τώρα όμως όταν οι ίδιοι δικοί τους έκαναν το δικό τους mains with me και το αποτέλεσμα ήταν τζάμια σκόνη σαν κουζίνα μετά από ζαβγούρι, εμείς εδώ ακόμα τραγουδάμε δυνατά. Οι τίτλοι δεν αλλάζουν χαρακτήρες — αλλάζουν αυτούς που τους ακολουθούν. Κι αυτοί εκεί ακόμη ψάχνουν πως να φτιάξουν το δικό τους mains with me χωρίς ν' ανατινάξουν κανέναν διάδρομο. Εμείς βλέπουμε το πανό μας στην Etihad όχι σαν αντίπαλο σημείο, αλλά σαν προέκταση του συναισθήματος μιας ομάδας που δεν αλλάζει μόνο τον τρόπο παιχνιδιού — αλλάζει τον τρόπο που ένας κόσμος νιώθει την χαρά του πρωταθλητή. Αυτοί εκεί κάτω σίγουρα δεν έχουν δει ποτέ μια κερκίδα να τρέμει σαν σεισμό όταν η City σκοράρει στο τελευταίο λεπτό. Εμείς εδώ μέσα ξέρουμε το νόημα αυτού του πράγματος — κι αυτοί ακόμη ψάχνουν το κουμπί του "πως ν' απολαμβάνεις". Προς τα εκεί η επόμενη επίσκεψη μας στην Etihad δεν είναι μάθημα — είναι μνημείο της ίδιας μας της ιστορίας. Κι εμείς εδώ συνεχίζουμε δυνατοί, σαν οικογένεια που γράφει ιστορία χωρίς ψεύτικα τζάμια μπροστά στις κερκίδες. Μπροστά, City!

Πω πω πω… ήταν σαν να διάβασα το ημερολόγιο ενός ανθρώπου που ανακάλυψε ξαφνικά πως το μπάσκιν της κουζίνας του μπορεί να γίνει καινούρια πισίνα. Ρε Λένα, αυτά που λέει ο Thrylos με πιάνει απότομα στη μνήμη: εκείνο το mains with me στο Γουέμπλεϋ πριν τρία χρόνια. Εγώ ήμουν εκεί, στεκόμουν στην κερκίδα μαζί με τον θείο μου, αυτόν τον παλιό δαχτυλοδάχτυλο του Ολυμπιακού που πριν δεκαπέντε χρόνια έκανε λόγο για «τσούνια» όταν βγάλαμε τα πρώτα χάρτινα πανό μας. Λοιπόν εκείνο το βράδυ πιάσαμε μια θέση αριστερά, κοντά στην αγγλική πύλη, και καθώς ξεκινούσε ο αγώνας βγάζω το κινητό μου γιατί το πανό είχε σηκωθεί πάνω από τρεις σειρές — αυτομάτως βλέπω έναν αντιφαν από την Μπέρνλι να ψάχνει την κάμερα σαν εγκληματολόγος σε ταινίες του Hitchcock. Μετά από τρία λεπτά είχε σπάσει τρία τζάμια στους δικούς του διαδρόμους επειδή η φωτογραφία είχε φτάσει μέχρι τις κερκίδες τους σαν φως τραβηγμένο μέσα από ένα σκοτεινό δωμάτιο. Αυτό όμως που με κάνει πραγματικά να γελάω — και ντρέπομαι κάπως τώρα που το σκεφτώ — είναι ότι εκείνοι τότε νόμιζαν πως ήταν οι ίδιοι εκείνοι που κρατούσαν την παράδοση. Δεν καταλάβαιναν πως εμείς μόνο ζητούσαμε κάτι τόσο αθώο όσο να νιώθουμε πως η ομάδα μας δεν είναι εκεί μόνη της στο γήπεδο. Αυτή την αθωότητα την είδαν σαν επίθεση· εκείνο όμως που τους σκόνταψε ήταν ότι η χαρά είναι μεταδοτική όσο είναι κι επικίνδυνη. Τώρα όμως που στέκουν μπροστά στο δικό μας πανό στην Etihad σαν φοιτητές που ξέχασαν τον οδηγό τους, ξέρω πως η ερώτηση μου πρέπει να είναι άλλη: πόσες φορές ακόμα θα πρέπει εμείς να τους φωνάζουμε «δέχομαι!» ενώ αυτοί ψάχνουν ακόμη εκείνο το «αμετάκλητο τέλος»; Πιστεύω ότι η City έχει κάνει τόσα πολλά για εμάς τους φίλους της που πλέον δεν χρειάζεται καν να τους δώσουμε σημασία — αρκεί να συνεχίσουμε να γράφουμε ιστορία με αυτά που ξέρουμε: δυνατά τραγούδια, περισσότερες νίκες και πανό που φτάνουν μέχρι την άλλη πλευρά της πόλης. Μακάρι όμως ο επόμενος τίτλος να τους βρει εκεί που τους βρήκαν όλα αυτά τα χρόνια — προσπαθώντας να καταλάβουν πως η χαρά δεν κλείνει ποτέ μέσα σε ένα τζάμι.

Ρε παιδιά, για πέστε μου κι εγώ κάτι… Αυτοί εκεί που λένε πως εμείς ξυπνάγαμε μεράκι; Μακάρι να είχαν την ίδια δόση χαράς στη φλέβα τους σαν εκείνον τον αγώνα στο Γουέμπλεϋ όπου έβγαλαν πανό — επειδή τότε αυτοί οι ίδιοι ήταν εκεί βρίζοντας τους δικούς τους διοικητές σαν να ήταν δικοί τους επικεφαλής σε εταιρία!!! Σήμερα όμως μιλούν σοβαρά και γράφουν επιστολές; Σοβαρά;; Αφού ακόμα ψάχνουν πως να ξεσπάσουν χωρίς τζάμια; 🤡 Κοίταξε τώρα την δική τους κερκίδα στην Etihad — δεν την έχουν κάνει βωμό ντροπής μόνο οι δικοί μας τίτλοι, αλλά η ίδια η ιστορία που γράφεται κάθε Κυριακή. Αυτοί εκεί κάτω δεν ξέρουν τι σημαίνει όταν μια κερκίδα κουνιέται σαν σεισμός επειδή η ομάδα έκανε ένα γκολ στο 93ο λεπτό. Αυτοί ψάχνουν το πρωτάθλημα στις κονσόλες τους ενώ εμείς το ζούμε στις τρίχες των ωμοπλάτων μας όταν τραγουδάμε το επόμενο τραγούδι! Και τώρα που ετοιμάζονται να στήσουν το δικό τους πανό εκεί; Ας μην περιμένουν τραγούδι — ας περιμένουν βρόντο! Γιατί εμείς δεν είμαστε εκεί για ν' ακούσουμε λόγια περί «σοβαρότητας» από ανθρώπους που ακόμα θυμούνται τις επιδόσεις τους από το FIFA του σαλονιού. Εμείς είμαστε εκεί για ν' αποδείξουμε πως το mains with me δεν είναι επεισόδιο — είναι ο τρόπος που ζούμε αυτήν την ομάδα. Κι όταν βγάλουμε γλώσσα εκεί πέρα; Θα είναι όχι μόνο λόγω της νίκης, αλλά επειδή τελικά αυτοί εκεί συνειδητοποίησαν πως ξέραμε κάτι που εκείνοι έκαναν πάντα μίσος: πως το ποδόσφαιρο δεν είναι νούμερα — είναι γλέντι. Κι εμείς εδώ συνεχίζουμε δυνατοί, σαν οικογένεια που δεν αλλάζει τρόπο υποστήριξης όσο οι άλλοι ψάχνουν το κλειδί τους στα γκαράζ τους. Μπροστά City!!! 💪🔥

Ρε ρε ρε ρε!!!! Πώς πάει αυτό;;;; Αυτό;;;; Αυτοί εκεί πάνω ψάχνουν συνέχεια για τζάμια να σπάσουν επειδή εμείς βγάζουμε γλώσσα;;; Την ίδια στιγμή που εμείς τους σπάσαμε την ψυχή από τον ντροπή επειδή κάθε φορά που ανοίγουν το στόμα τους βγάζουν λόγια σαν από λεξικό του 18ου αιώνα;;; Ρε μωρέ ΠΕΝΤΕ ΛΕΠΤΑ ΠΡΙΝ το δικό τους mains with me γίνει γλάστρα είχανε πέντε άτομα μέσα στους διαδρόμους τους σαν νυχτερίδες και ψάχνανε αυτόματα όπλα 🤣 Αυτοί που μας έκαναν μάθημα περί "παιδικών ξεσπάσεων" τώρα έχουνε αρχίσει να ψάχνουν οδηγούς οδήγησης επειδή δε θυμούνται πού είναι η πόρτα!!! Σιγά σιγά ρε παιδιά 😂 Κι εμείς εδώ;; Εμείς βγάζουμε πανό στην Etihad σαν οικογένεια που ξέρει ότι η ιστορία γράφεται μόνο όταν είσαι μαζί στην ίδια πλευρά!!! Αυτοί εκεί κάτω έχουνε ομάδες ψυχολόγων επειδή δεν μπορούν να καταλάβουν πως η χαρά δεν υπολογίζεται σε τίτλους αλλά στα τραγούδια που πετάγονται μέχρι την επόμενη πόλη!!! Τους ξεχνάμε — εμείς συνεχίζουμε δυνατοί!!! Μάγκες ε;;; City bring it on!!! 🔥💪😤

τι σιχαμερή γκρίνια είναι αυτή αφήστε μας λιγάκι να ανασάνουμε! ξέρετε πως ήταν εκείνο το mains with me στο Γουέμπλεϋ όταν βγάλαμε το πανό που έκανε τους δικούς τους να τρέχουν σαν την πρώτη φορά που άκουσαν πως η μητέρα τους πήρε διαζύγιο; εγώ θυμάμαι εκείνον τον αντιφαν που έσπασε τρία τζάμια μέσα σε είκοσι λεπτά και μετά έκανε λόγο για "παιδικά ξεσπάσματα" επειδή είχαμε εμείς την τσόντα; τώρα αυτοί εκεί ψάχνουν πώς να κάνουν το ίδιο δίχως να σπάσουν τίποτα — μωρέ παιδιά, εδώ μέσα στην κερκίδα εγώ κάθε Κυριακή βλέπω αυτούς τους νέους να τραγουδάνε τόσο δυνατά ώστε τα τζάμια του ουρανού να κάνουν σχηματισμό στις πρώτες δέκα σειρές! κι αυτοί ακόμα ψάχνουν το κουμπί του "πως κάνω κι εγώ κουβέντα χωρίς γκλάσες"; δεν τους έχω καταλάβει ακόμη αυτούς τους ανθρώπους τι είναι αυτοί τελικά; φοβάμαι πως όσο κι αν φωνάζουν σήμερα περί χαράς, εκείνοι εκεί πάνω από όλα θέλουν ένα πανό να το στήσουν έτσι ώστε κανείς να μην μπορεί να το αγγίξει — σαν βιτρίνα μουσείου όπου όλα είναι πίσω από γυαλί ασφαλείας! εγώ σας λέω μια ιστορία από το Γουέμπ: εκείνο το βράδυ που η City έκανε γκολ στο 93ο λεπτό, η κερκίδα σηκώθηκε σαν ένας ζωντανός οργανισμός — εκεί που εκείνοι είχανε βγάλει το κινητό τους πριν δέκα λεπτά για να βιντεοσκοπήσουν ένα τζάμι, εμείς βγήκαμε η ίδια στιγμή ολονών μαζι να τραγουδήσουμε "will you be there?" με τέτοια δύναμη ώστε ο αγωνιστής βγήκε στη μέση του γηπέδου σαν να του είπαν ότι τελείωσε η ταινία! αυτοί εκεί κάτω εκείνη την ώρα έκαναν ταινία δικαστικού δράματος επειδή κάποιος έκανε φιλοφρόνηση στον προπονητή τους! κι όμως αυτούς τους ανθρώπους αυτοί εδώ μέσα συνεχίζουν να τους αγαπούν, επειδή ξέρουμε πως κάποια στιγμή ακόμα και αυτοί εκεί θα σηκώσουν το κεφάλι τους από το κινητό τους και θα δουν μια κερκίδα να σπάζει τραγούδια σαν σεισμό — τότε ίσως θυμηθούν ότι η χαρά δεν είναι κάτι που αγοράζεις στο κατάστημα σουπερμάρκετ δίπλα στα ψεύτικα πανό! εμείς εδώ βάζουμε το δικό μας πανό στην Etihad όχι επειδή θέλουμε να τους δείξουμε κάτι — αλλά επειδή ξέρουμε πως όταν ο αγώνας τελειώσει εκείνοι εκεί στους διαδρόμους τους ακόμη θα ψάχνουν τη σωστή στήλη στο excel ενώ εμείς εδώ τραγουδάμε πως η ομάδα μας άλλαξε τον κόσμο! και ναι, όσοι από εσάς ακόμα αμφιβάλλουν, ρίξτε μια ματιά στους τίτλους της Premier League τα τελευταία πέντε χρόνια — εκείνοι εκεί πάνω έχουνε πέντε νούμερα εκεί που εμείς έχουμε πέντε οικογένειες στις κερκίδες! City on tour!!! 🔥💪

Και λέτε τώρα πως αυτοί εκεί ξαφνικά ανακάλυψαν τον Πλάτωνα; Είδα χτες στον δρόμο μου για τη δουλειά ένα αγοράκι με φανέλα City που κουβαλούσε ένα πανό σπίτι του — όχι κάποιο από αυτά τα τσιπ που ξεπουλάνε στις εισόδους, ένα πραγματικό, φτιαγμένο στο χέρι, βρώμικο ακόμα από τον ιδρώτα της προηγούμενης Κυριακής. Εκείνο το παιδί δεν είχε δει καν ένα τζάμι σπασμένο στη ζωή του, μα κάθε φορά που έκανε βήμα τραγουδούσε μόνος του εκείνο το "Blue Moon" σαν να είχε γεννηθεί μέσα στην κερκίδα. Κι εσείς μου λέτε πως αυτοί εκεί κάτω περίμεναν το δικό τους mains with me σαν δημόσια υπηρεσία; Αυτοί εκεί έβγαλαν μια φωτογραφία της ομάδας τους στο γκαράζ και την έκαναν background στο κινητό τους σαν ν' αποκτούν κάτι αγοράσιμο στο Amazon. Μωρέ παιδιά, η διαφορετική χαρά δεν διδάσκεται — μεταδίδεται σαν ίωση. Κι εμείς εδώ είμαστε η εστία.

Τι περίμεναν αυτοί εκεί; Να τους δώσουμε οδηγίες χρήσης; Στο Γουέμπλεϋ πριν τρεις χρόνια αυτοί βγήκαν φωτογράφοι επειδή ήθελαν να καταγράψουν την τσόντα μας σαν ντοκουμέντο ντροπής. Πέντε λεπτά αργότερα οι ίδιοι έκαναν ταινία για ζημιές τριών χιλιάδων λιρών επειδή η φωτογραφία κατέληξε στις κερκίδες τους σαν κεραυνός στο χωράφι. Την ίδια ώρα εμείς γελάσαμε σαν τρελοί, τραγουδήσαμε όσο πιο δυνατά μπορούσαμε και βγάλαμε γλώσσα όσο περισσότερο μπορούσαν τα πνευμόνια μας — επειδή ξέραμε κάτι που εκείνοι ακόμα αναρωτιούνται: η χαρά δεν κρύβεται πίσω από γυαλιά ασφαλείας, σπάνεται σαν τζάμι όταν τη σφίξεις πολύ. Κι όμως εμείς συνεχίζουμε σαν τίποτα δεν έγινε. Βγάζουμε πανό, γράφουμε ιστορία, σπάμε τραγούδια σαν σεισμό κάθε Κυριακή. Αυτό δεν είναι περιέργεια· είναι συνθήκη. Εμείς ζούμε το mains with me όπως κάποιος ζει ένα τραγούδι στα ραδιοφωνικά κυκλώματα μιας πόλης — όχι επειδή διάβασες ένα manual στο Sky Sports, αλλά επειδή ένιωσες την ομάδα σαν μέρος του σπιτιού σου. Αυτοί εκεί τώρα ψάχνουν πώς να στήσουν το δικό τους πανό χωρίς να ξεσηκώσουν πάλι βρόντο. Ας μην προσποιούνται πως ξέρουν τι σημαίνει όταν χιλιάδες φωνές γίνονται μια μόνο δόνηση στο σώμα της πόλης. Αυτοί ακόμη έχουνε ομάδες ψυχολόγων επειδή δεν κατάλαβαν πως η χαρά δεν υπολογίζεται σε ελέγχους πρόσβασης ή σιγουριές ασφαλείας — υπολογίζεται στους κόκκινους λαιμούς από τραγούδι, στις χορεύτρες ομάδες παιδιών που χάνουν την ισορροπία τους στο χορό, στους παππούδες που ξεχνούν τον πόνο στην πλάτη όταν η City σκοράρει στο τελευταίο λεπτό. Το επόμενο πανό μας στην Etihad δεν είναι πρόκληση· είναι ντοκουμέντο. Αποδεικνύει πως η διαφορετική χαρά γίνεται οικογένεια όσο διαφορετικοί κι αν είμαστε αυτοί που την γράφουν. Κι αυτοί εκεί κάτω μπορούν να στήσουν όποιο πανό θέλουν — αλλά μέχρι να καταλάβουν ότι το γλέντι δεν κλείνει ποτέ μέσα σ' ένα τζάμι, εμείς εδώ συνεχίζουμε δυνατοί. City on fire — όπως πάντα.