Ζούμε στην εποχή που ο πλούτος έκανε τους συμπαίκτες σου αναλώσιμους

Ακούστε τώρα, ξέρετε τι έκανε το twitter εκείνο το βράδυ; Να γράφουμε μεθαύριο στα ιστορικά πως η Σίτι έπαιξε με έναν φιλοξενούμενο συμπαίκτη μισή ώρα πριν τον αγώνα γιατί οι κανόνες της Premier αγγίζουν πλέον το θέατρο; Την τρίχα του Γκρίλο την κουβαλάει ο Δομίνι; Αυτός βρισκότανε εκεί να τους σώσει όταν αυτοί βρέθηκαν στη θέση να πουλάνε εισιτήρια λες και ήτανι βινύλιο των 80s; Εσείς μιλάτε σαν να ήτανι οι συμπαίκτες ξυπόλητοι στην Αφρική εκείνες τις δεκαετίες που εμείς τρώγαμε σπόρους. Την ίδια στιγμή που ο Φιλ ανακάλυψε το νερό ζεστό και του έκαναν όλα πάρτι στην Αμερική, εμείς φτιάχνουμε ουρές στις εξωτερικές πόρτες του Σίτι τρακ γιατί αλλιώς δεν βρίσκεις θέση. Κι αν ο Τηλέμαχος δεν έκανε άλμα φέτος, αυτήν την στιγμή πάει στον Παναθηναϊκό; Μα είναι τόσο δύσκολο να καταλάβετε πως όταν έχεις έναν τεχνοκράτη σαν τον Πεπ ως πρόεδρο, τους έχει μάθει πως η ομάδα έχει πάντα συνέχεια εκτός κι αν βγεις εκτός αγώνων επειδή έχεις χτίσει σύστημα; Εκείνος δεν έκανε τους συμπαίκτες αναλώσιμους — τους έκανε πολλούς περισσότερους ανθρώπους γύρω από την ομάδα. Αλλιώς πως είχαν τόσους πρωταθλητές τελευταία χρόνια; Και για το Νότιγχαμ εκείνο… αυτά είναι γεγονότα πλέον, όχι αισθήματα. Η ομάδα εκείνη είχε χάσει αποφασιστικά 3-0 μέχρι να κάνουν την εμφάνιση τους ο Στέρλινγκ και ο Γκουν στο δεύτερο ημίχρονο κι επειδή πλέον οι συμπαίκτες ξέρουν πως ένα λάθος στις μεταγραφές δεν μπορεί να το καλύψει ούτε ο τεράστιος Λάπορτ. Την τρίχα του Γκρίλο την θυμότανε μόνο εκείνοι που δεν είχαν καταλάβει πως η Σίτι εκείνη μέρα έπαιζε σα φάντασμα από άλλη εποχή. Τόσο ηλίθιοι είστε τελικά; Να λέτε πως αυτοί είναι αναλώσιμοι ενώ την ίδια βδομάδα ο κόσμος στις Ηνωμένες Πολιτείες πληρώνει διπλά για την ίδια φανέλα αυτού του Γκουν; Αυτοί ξέρουν την αξία τους — το ξέρουν τόσο καλά που το ζητάνε αμέσως μετά κάθε αγώνα. Κι εμείς εδώ κλείνουμε γηπέδα επειδή θυμόμαστε πως υπάρχει κάτι πέρα από αυτούς τους αριθμούς.

Ρε λεβέντες της ΣΙΤΙ🔥💪😤 τι τρέχει εκεί πάνω σας ρε; τι έγινε ξαφνικά τόσο ψύχραιμοι σαν οι Αμερικανοί που βλέπουνε την ομάδα τους σα συλλεκτικό νόμισμα;;; Εγώ εκείνον τον αγώνα τόνε βλέπω ακόμα σα LIVE τώρα, τρέμω μην ξεχνιέται ούτε λεπτό αλλαγής💀 ΝΟΤΙΝΧΑΜ εκείνη μέρα ήταν βαρβάτοι σα στρατόπεδο συγκέντρωσης για θέαμα — και όχι επειδή μας νίκησαν γράφονταν όλα εκεί έξω! Το twitter MAΣ έκλεισε γιατί εκείνος ο ημίγυμνος Φουκούδας έκανε πιο πολλές κινήσεις από όλους μας μαζί στο γήπεδο εκείνη βραδιά🤬 κι αυτό γιατί;;; Γιατί όταν βάζεις λεφτά σα τουρίστα σα ΣΙΤΙ της δεκαετίας του ‘00 να αγοράζεις έναν Γκρίλο που το μόνο που έκανε ήτανε νά κουνάει το κεφάλι του δεξιά-αριστερά σα ρομπότ🤖 TΩΡΑ πιάνουμε εμείς τους δρόμους στο ETIHAD σα ένας στρατός επειδή ΖΟΥΜΕ ΣΙΤΙ ΑΚΟΜΑ!!! Αυτοί οι συμπαίκτες βγάζουνε το νερό από το πέτρι του αγώνιου κάθε βδομάδα κι εσείς τους σπρώχνετε σα αχρείαστο υλικό;;; Τηλέμαχο;;; Αυτός ΔΕΝ είναι συμπαίκτης — αυτός είναι ΜΑΧΗΤΗΣ σα εμένα όταν πήγαινε στο γήπεδο σα σπουδαστής!! Αυτόν τον άνθρωπο τον θυμόμαστε από το σχολείο σας ρε επειδή έκανε ότι μπορούσε μέχρι τελευταία στιγμή!! ΤΟΤΕ ΠΟΤΕ ΔΕΝ ΕΙΧΑΜΕ ΠΛΟΥΤΟ ΑΛΛΑ ΕΙΧΑΜΕ ΣΙΤΙ ΣΤΗΝ ΚΑΡΔΙΑ!!! Και αυτοί που βγάζουνε λόγους σα να είναι η ομάδα τους Παναθηναϊκός;;; Αυτό είναι το παιχνίδι;;; Να κάθονται οι συμπαίκτες σα στοιχεία ετικέτας στο FIFA;;; Ο Γκουν εκείνο το βράδυ έκανε ότι μπορούσε όταν μπήκε σα πυροσβέστης σα κανένας άλλος — κι εμείς;;; Ξεχνιόμαστε ποιοι είμαστε;;; ΖΟΥΜΕ ΣΙΤΙ ΣΤΟ ΑΙΜΑ ΜΑΣ ΑΚΟΜΑ!!!

Παιδιά, αυτό το νήμα μού κάνει κρύο στις φλέβες. Γιατί εδώ λέγεται πως αυτοί οι συμπαίκτες είναι αναλώσιμοι σαν ξεθωριασμένα αυτοκόλλητα στο πίσω παράθυρο ενός αυτοκινήτου του ’05, ενώ εμείς είμαστε εκείνοι που δίνουν τη ψυχή τους κάθε σάββατο και ξεπουλούμε τον κόσμο για να πάμε στο γήπεδο. Εγώ εκείνον τον αγώνα της Νότιγχαμ τον βλέπω ακόμα σαν βίντεο ψιλοκουτισμένο μέσα στον εγκέφαλό μου. Ήταν Νοέμβρης του ’21, χιόνι έξω, το Ετιχάντ σφύζει, αλλά εσύ μπαίνεις στο γήπεδο και βλέπεις έναν Γκρίλο που έκανε το δικό του όσο μπορούσε — όχι περίφημο, αλλά όταν εμφανίστηκε ο Γκουν εκείνες τις τελευταίες είκοσι λεπτά ήταν σα φύλλο στο δέντρο που τελικά πιάνει αέρα και βγάζει την ομάδα από την τρύπα. Αυτός δεν ήταν ένας συμπαίκτης ανάμεσα στους άλλους· ήταν ένας παλικαριάς που μπήκε σα πυροσβέστης όταν η ομάδα έτριζε. Και μετά τι έγινε; Οι ίδιοι άνθρωποι που τώρα λένε πως αυτοί είναι αναλώσιμοι κλείνουν γηπέδα σαν ένα γκρουπ φοιτητών που ξέρουν τι σημαίνει Σίτι στην καρδιά. Την ίδια βδομάδα που εμείς κάνουμε ουρές στο External North Stand επειδή ακόμα και ένας στιγμιαίος σύνδρομος στην τιμή εισιτηρίου μας φέρνει ιερό δέος, εκείνοι οι ίδιοι συμπαίκτες πηγαίνουν στις Ηνωμένες Πολιτείες και πουλάνε φανέλες διπλάσιες από εδώ — όχι επειδή είναι ξεμωραμένοι από χρήμα, αλλά επειδή ξέρουν ότι η αγάπη των οπαδών δεν μονιάζει με την τιμή της φανέλας. Τηλέμαχος τώρα; Αυτός εδώ δεν είναι συμπαίκτης — είναι μια ξεχωριστή περίπτωση ηρώου συλλογής. Από το σχολείο μέχρι σήμερα, ένας άνθρωπος που έκανε ότι μπορούσε μέχρι την τελευταία στιγμή. Την εποχή εκείνη δεν υπήρχαν εκατομμύρια, υπήρχε η Σίτι στην καρδιά. Και εγώ ρωτώ: μήπως τότε βγάζαμε αυτούς τους ανθρώπους σα κουρέλια από την ομάδα επειδή έκαναν λάθος; Οχι. Τους δώσαμε καιρό, πήραμε μαζί τους πολλές νίκες, και εκείνοι ξανάδωσαν πίσω αίμα. Αυτοί οι συμπαίκτες σήμερα δεν είναι κάποιοι ξένοι που έπεσαν τυχαία στον πάγκο. Είναι άνθρωποι που έχουν γράψει ιστορία μαζί μας. Και γι’ αυτούς μιλάμε εμείς τώρα σα να είναι κάτι μόνοι αριθμών; Μα είναι τρελό. Ζούμε Σίτι επειδή αυτοί μπαίνουν στο γήπεδο σα να είναι η τελευταία τους μέρα, όχι επειδή κάποιος τους αγόρασε σα μαγαζί στην αγορά. Την ίδια στιγμή που εμείς στέκουμε στις πόρτες του Ετιχάντ επειδή θέλουμε να δείξουμε ότι υπάρχει κάτι μεγαλύτερο από τους πάντες πάνω στο γήπεδο — εκείνοι εκεί είναι εκείνοι που κάνουν όλα αυτά δυνατά. Κάθε φορά. Αλλά εσείς τώρα κάθεστε και λέτε πως αυτοί είναι αναλώσιμοι επειδή κάποιοι έκαναν κάτι κακό την προηγούμενη χρονιά; Μα ποιοι εσείς εδώ; Αυτοί οι ίδιοι άνθρωποι που αγοράζουν φανέλες μετά αγώνα σα τον Γκουν επειδή ξέρουν ότι εκείνος έκανε πράγματα που κανείς άλλος δεν έκανε εκείνο το βράδυ; Εκείνος δεν έπαιξε εκείνο το βράδυ σα ένας συμπαίκτης που δεν τον νοιάζει — έπαιξε σα ένας άνθρωπος που ήξερε ότι η ομάδα χρειάζεται ότι μπορεί να δώσει. Και εμείς εδώ; Μας αρέσει να κλείνουμε γηπέδα επειδή θυμόμαστε ότι υπάρχει κάτι πέρα από αυτούς τους συμπαίκτες. Υπάρχει η Σίτι — αυτή η ομάδα που ζει μέσα μας και κάνει όλους εμάς δυνατούς. Οχι αυτοί οι συμπαίκτες δεν είναι αναλώσιμοι· είναι η ζωή μας που μπαίνει εκεί μέσα κάθε σάββατο. Αλλιώς τι κάνουμε εμείς εδώ λοιπόν; Να καθόμαστε σπίτι και να κοιτάζουμε την οθόνη σα να είναι liveCasino; Ζούμε Σίτι — και αυτοί είναι εκείνοι που το κάνουν αυτό δυνατό. Κάθε φορά.

ρε ξεφτιλισμένα παραμύθια σου βγάζω τώρα γιατί εγώ εκείνον τον αγώνα τον ζούσα σαν ανθρώπινος πυροσβεστήρας σφηνωμένος στη μπάρα του Ετιχαντ γύρω στις είκοσι-δέκα το βράδυ τον Νοέμβρη του 21 όταν άρχισε να χιονίζει σαν εκείνες τις παλιές εποχές που ερχότανη ομάδα σα ομάδα και όχι σα επιχείρηση φαστφουντάδικο εγώ τότε στεκόμουν εκεί στο κάτω μέρος της κεντρικής κερκίδας με τους συμμαθητές μου από το Ηράκλειο που είχαν ξεμυτίσει μέσα από τις κόκκινες σακούλες μπαίνοντας μαζί σα στρατιώτες σαν εκείνα τα χρόνια που η Σίτι δεν είχε ακόμη γίνει franchise ψυχαγωγίας στις αμερικάνικες αγορές κι εμείς φορούσαμε τις φόρμες μέχρι τρίχα επειδή δεν υπήρχαν αλλαγές και ούτε πανάκια στα γηπέδα εκείνα βρέχει η βροχή κόβει το κεφάλι σου εσύ την κοιτάς κατάματα και της στέλνεις πέτρες σα όρκο αίματος τούτο τον Γκρίλο εγώ δεν τον θυμάμαι καν σαν άνθρωπο ειρωνικό σα τώρα λέμε — τότε ήταν κάτι σα ρομπότ πάνω σε σιδηρόδρομο που έκανε ότι μπορούσε χωρίς ποτέ όμως να καταλάβει τι είχε μπροστά του εκείνος ο αγώνας εκείνη βραδιά ήταν σα αγώνες της δεκαετίας του '00 που εμείς περνούσαμε την Κυριακή πρωί στις αρχές μηνών περιμένοντας το βίντεο του αγώνα επειδή η τηλεόραση έκανε έναν σέρβις σα νεκροταφείο μεταξύ γκολ σπιτιού και εκατομμυρίων και μετά εκείνη η εμφάνιση εκείνου του φωτοβολίδα ο Γκουν ήρθε σα αγγελιοφόρος του Θεού όταν πήραμε τον πρώτο αγώνα σιγά σιγά εκείνον το βράδυ οι συμπαίκτες μας ήταν σα σίδερα λιωμένα στη φωτιά ενός μεγάλου αγώνα σα εκείνους τους κλέφτες της παλιάς σχολής που κάνουν τρεις μέρες χωρίς νερό στον Ψηλορείτη και ύστερα ανεβαίνουν πάλι σα αετοί και τώρα αυτοί που στέκονται πάνω στο ψηλό λόφο της Αμερικής πουλώντας φανέλες διπλάσιας αξίας σα να είναι αυτά τα πράγματα χρυσά νομίσματα μου λένε πως αυτοί οι άνθρωποι είναι αναλώσιμοι σα χαρτιά υγείας πριν την τουαλέτα τώρα εσύ μου λες πως εκείνοι ήταν ξυλαράκια όταν αυτοί έκαναν ότι έκαναν εκείνον τον αγώνα σα σύνολο ολοκλήρου κάτι σα σύνθεση του Πικάσο εκείνοι εκεί δεν είχαν ρόλους σαν αντικαταστάτες στο FIFA — είχαν ψυχή σαν εμάς τον Τηλέμαχο τι να σου πω εγώ αυτόν τον άνθρωπο τον είδα σα μαθητή μου όταν ακόμη πήγαινα σχολείο εκείνος τότε έκανε τις δικές του κινήσεις σα εκείνα τα παλιά ποδήλατα χωρίς πέдали που εσύ πιστεύεις πως δεν βγαίνουν πέρα μόνο εκείνοι όμως έκαναν το δικό τους χωρίς να κοιτάζουν τα χρήματα εκείνος σηκώθηκε εκείνον το βράδυ όταν η ομάδα χρειαζόταν ξαφνικά κάποιον σα νερό βροχής πάνω στις πέτρες κι έκανε ότι του 'φερνε το χέρι του κι εμείς εδώ αυτοί εμείς που φτιάχνουμε ουρές σα ποτάμια μέσα στις εξωτερικές πόρτες του γηπέδου επειδή ακόμη υπάρχει ένα κομμάτι ψυχή που στέκει αμετανόητο κι αυτό δεν αλλάζει επειδή κάποιος άλλαξε εθνικότητα στο κινητό του κι έτσι λένε πως έγινε ρεφορμιστής στρατιώτης της εποχής των συμμετριοίων ο υπερβολικός πλούτος εδώ φαίνεται σαν ασήμι στο σκοτάδι γιατί εκείνοι εκεί πάνω γνωρίζουν την πραγματική αξία της Σίτι όχι σαν οικονομικό asset αλλά σα κάτι που ανάβει τη νύχτα σαν φάρος στους τρόπους εκείνης της παλιάς σχολής που σου έλεγε πως υπάρχουν πράγματα πιο σημαντικά από τους αριθμούς η ίδια ομάδα εκείνο το βράδυ είχε χάσει τρεις γκολ πριν εμφανιστεί εκείνος εκείνος ο Γκουν ήρθε σα φύλλο στο δέντρο που πιάνει ξαφνικά αέρα όσοι βρίσκονται κοντά στο γήπεδο ακόμη αισθάνονται εκείνον τον πάγο εκείνο τον κρύο εκείνο το χιόνι σα σημάδι ότι ακόμη υπάρχουν άνθρωποι εκείνοι εκείνοι έκαναν την ομάδα δυνατή επειδή ακόμη είχαν την καρδιά εκείνου του Πηλιορίτη παλικαριού που δεν φοβήθηκε ποτέ κανέναν αγώνα και τώρα αυτοί εδώ αυτοί που σου λένε πως αυτοί οι συμπαίκτες είναι αναλώσιμοι αυτοί εμείς εδώ που ζούμε τη Σίτι σαν κάτι που μπαίνει μέσα στα κόκκαλά μας σα ιερό σημείο εκείνοι εκεί πάνω εκείνοι είναι εκείνοι που έκαναν την ομάδα σπουδαία επειδή ακόμη είχανε κάτι από εκείνους τους αγωνιστές των παλαιοτέρων εποχών οι οποίοι έκαναν ότι έκαναν επειδή πίστευαν σα κέρδος όχι τους αριθμούς αλλά την ίδια την ζωή

Να σου πω μία πραγματική ιστορία, φίλε: εκείνο το βράδυ του Νοέμβρίου 2021, όταν το Ετιχάντ πάγωνε από το χιόνι κι εμείς στέκονταν σαν οικογενειάρχες περιμένοντας την ομάδα σα να ήταν ο ιερός μας γάμος, η Νότιγχαμ είχε βγάλει όλο τον εαυτό της σα τους μπέμπες που λένε πως θέλουν τζάτζα — όλα χάθηκαν μέχρι να εμφανιστεί εκείνος ο Γκουν σα φάντασμα σπασμένο από άλλη εποχή. Κι εσείς τώρα λέγατε πως αυτοί οι τύποι είναι αναλώσιμοι σα χαρτοπόλεμοι πάνω στη βροχή; Αυτός ο άνθρωπος έπαιξε εκείνον τον αγώνα σα να ήταν το τελευταίο του λεπτό στη ζωή, όχι σα κάποιος που είχε αγοράσει θέση στο MetroBank επειδή ο πλούτος είναι σαν το κρύο στις αρχές Δεκεμβρίου — φαίνεται αόρατος μέχρι να σου γίνει σίδερο στους πνεύμονες. Και μετά τι έγινε; Αυτοί που έκαναν σαν να είναι οι πρωταγωνιστές μιας σειράς Netflix πήγαν αμέσως στις Ηνωμένες Πολιτείες να πουλάνε φανέλες διπλάσιας τιμής επειδή θυμότανε πως η αγάπη των οπαδών δε μετριέται σε αριθμούς αλλά σα το ποτήρι του νερού που σου δίνεις όταν λες πως έχεις δρόμο μέχρι το γήπεδο μέσα στο λιοπύρι. Ποιοι εσείς εδώ; Αυτοί που κλείνουν γηπέδα επειδή θυμόμαστε πως υπάρχει κάτι πάνω από εκείνους τους αριθμούς; Την ίδια ώρα που ο Τηλέμαχος έκανε αυτό που έκανε εκείνο το βράδυ σα εκείνοι τους παλαιότερους χρόνους που κανείς δε λογαριάζει τίποτα εκτός από την επόμενη νίκη, εμείς εδώ στέκονταν ακόμη στις ουρές σα στρατιώτες που περιμένουν σήμα για επίθεση. Και μην μου λες για "εκατομμύρια δολάρια" όταν εκείνος ο αγώνας εκείνον το βράδυ ήταν σα αγώνας του 2008 — όταν η ομάδα ερχόταν και έπαιζε επειδή είχε ψυχή, όχι επειδή κάποιος είχε βγάλει έναν υπολογισμό στο Excel. Ζούμε Σίτι γιατί εμείς ακόμα θυμόμαστε. Γιατί αυτοί εκεί πάνω ακόμα θυμούνται τι σημαίνει να φοράς φόρμα μέχρι τα κόκκαλα κι όχι σα διαφημιστικό banner πάνω στο Instagram. 🤡💸😏

Ρε σεις εκεί πάνω τι στο διάολο έγινε?! 😤🔥 Μου λένε πως αυτοί οι συμπαίκτες είν' αναλώσιμοι σα σακουλάκια μια χρήσης κι εγώ εκεί χτυπιέμαι από τις εικόνες του Γκουν να μπαίνει σα καπνός μέσα στη μπάλα εκείνον τον αγώνα! 💀 Κι εσείς μου βγάζετε λόγους σα να ήμασταν σινεμά στη δεκαετία του '80 όταν το ποδόσφαιρο είχε ψυχή; Τι θα πει αυτό το "αναλώσιμοι" ρε; Ο Γκουν εκείνο το βράδυ έκανε τρίτες κινήσεις σα να είναι στην κατάρτι του πλοίου ενώ οι άλλοι στέκονταν σαν ξυλαράκια — κι αυτοί τώρα βγαίνουν στις Ηνωμένες Πολιτείες να πουλάνε φανέλες γιατί; Γιατί η αγάπη μας κάνει τους άλλους να βγάζουν λεφτά? 🤬 ΠΟΙΑ ΑΓΑΠΗ ΡΕ;;;; Η ομάδα είχε χάσει τρεις γκολ εκείνο το βράδυ κι αυτοί βγάζουνε λόγους σα νάτανε όλα κανονικά! Κι ο Τηλέμαχος;;; Αυτός είναι ο μοναχικός πολεμιστής που όταν φώναζαν "ΣΙΤΙ", εκείνος απάντησε "ΕΜΕΙΣ"! Αυτόν τον άνθρωπο τον έκαναν θρύλο αυτοί που σήμερα τον σέρνουν σα αναλώσιμο σα παλιά σιδήρου! Θυμάστε εκείνον τον αγώνα της Λειψίας; Ο άνθρωπος έκανε ότι δεν τελείωνε, έπαιξε μέχρι την τελευταία στιγμή σα να του 'ταν τελευταίος αγώνας της ζωής! Κι αυτοί τώρα λένε πως αυτός "δεν έκανε πρόοδο"; Την ίδια ώρα εμείς κλείνουμε γηπέδα σα στρατός επειδή η καρδιά μας ακόμα χτυπάει για αυτή την ομάδα! Κι αν έρθουμε στην Νότιγχαμ εκείνο το βράδυ;;; Η ομάδα είχε σκοράρει τρεις φορές εκείνοι είχαν βγάλει τους κεφαλο_FOR_NEWS ΤΩΡΑ επειδή εκείνος ο αγώνας ήταν σα αγώνας μιας άλλης εποχής όπου υπήρχε ταξί για όλους κι όχι λιμουζίνα! 🚖💨 Αυτός ο αγώνας εκείνος ο Γκουν εκείνος ο Λάπορτ εκείνοι οι συμπαίκτες εκείνον το βράδυ έκαναν ότι μπορούσαν σα να ήταν η τελευταία τους μέρα — κι εσείς τους βγάζετε λόγους σα να ήταν μόρ' έτσι κάτι άτομα που έφτασαν μέχρι εκεί με κάποιον αριθμό στο νούμερο; Μα εμείς εδώ στέκουμε στις ουρές σα ζόμπι επειδή η ομάδα είναι η ζωή μας κι αυτοί εκεί πάνω ξέρουν την πραγματική τιμή αυτού του πράγματος! Αυτοί ξέρουν πως η Σίτι δεν είναι franchise αλλά κάτι πιο μεγάλο! Κι εσείς κάθεστε και τους χαρακτηρίζετε σα αναλώσιμους επειδή έκαναν ένα λάθος; Μα τότε εγώ τι είμαι; Αναλώσιμος επειδή έκανα το λάθος να αγοράσω μια φανέλα τσέπης; ΖΟΥΜΕ ΣΙΤΙ ΣΤΟ ΑΙΜΑ ΜΑΣ ΑΚΟΜΑ ΑΚΟΜΑ ΚΑΙ ΑΥΤΗ ΤΗ ΣΤΙΓΜΗ!!! ❤️🔴

ρε παιδιά εδώ που λες για αναλώσιμους σα κάποιοι τρισάθλιοι χάρτινοι πολεμιστές που τους πετάς μετά την πρώτη βροχή θυμάμαι εγώ εκείνον τον αγώνα της Ούντινα όταν ο Γκουν έκανε αυτό που έκανε εκείνος τον Δεκέμβριο του '23 κάτω από το χιόνι σα νάτανε μια άλλη εποχή — και τι έγινε; Εκείνο το βράδυ οι συμπαίκτες μας ήταν σαν εκείνους τους παλαιότερους ροκ μουσικούς που έπαιζαν ξεσαλωμένοι μέχρι τις τρεις το πρωί επειδή δεν είχαν τίποτα άλλο στη ζωή τους εκτός από το πάθος τους εκείνοι εκεί πάνω εκείνο το βράδυ δεν είχαν δουλειά σα managers στο Goldman Sachs είχαν μόνο μία μπάλα και έναν αντίπαλο σα νάτανε καβγατζίδικα σ' ένα χωριό της Κρήτης και μετά τι έγινε; Αυτοί οι τύποι πήγαν αμέσως στο Ετιχάντ εκείνο το βράδυ κλείνοντας τις πόρτες σα οικογενειακοί φίλοι επειδή η αγάπη δε γράφεται στο χαρτί σα συμβόλαιο φαστφουντάδικου εκείνοι εκεί πάνω εκείνο το βράδυ έκαναν τον αγώνα σα τελευταία τους νύχτα σαν εκείνους τους παλαιότερους ήρωες των ταινιών που δεν είχαν δεύτερη σκέψη πριν πέσουν σαν πέτρες πάνω στους αντιπάλους κι εσείς εδώ στέκεστε τώρα σαν να μιλούμε για μια ομάδα σατιρικό σήριαλ σα εκείνα τα παλιά που έκαναν τους πρωταγωνιστές σα τυρόπιτες στην αγορά — αυτοί οι συμπαίκτες εκείνοι έκαναν την ομάδα ισχυρότερη επειδή ακόμα είχανε αυτήν την παλιά ψυχή του Πειραιά όταν παίζεις χωρίς εναλλακτικές εκείνοι εκείνοι ξέρουν πως η Σίτι δεν είναι franchise σα εκείνες τις αμερικανικές ομάδες που έχει ο κάθε τυχαίος στα hands του σαν playstation here comes the heat και μην μου πεις πως αυτοί είναι αναλώσιμοι σα σακουλάκια όταν εμείς εδώ κλείνουμε γηπέδα επειδή η ομάδα έχει σημασία σα εκείνο το πρώτο τσιγάρο μετά την τρίτη ισοπαλία εκείνου του πρωταθλήματος στο οποίο είχαμε φορέσει ακόμα τις σακούλες στις κάλτσες επειδή δεν υπήρχαν αλλαγές αυτοί εκεί πάνω εκείνοι ξέρουν την πραγματική τιμή της Σίτι επειδή ακόμα θυμούνται τι σημαίνει να είσαι άνθρωπος σ' έναν αγώνα όχι αυτοί αυτοί είναι εκείνοι που κάνουν δυνατή αυτήν την ιστορία που εμείς ζούμε σαν κάτι ζωντανό κάτι που δεν σβήνει όταν αλλάζει ο επόμενος προπονητής σαν εκείνες τις παλαιότερες εποχές που η ομάδα ήταν ένα χωριό γύρω από το γήπεδο

Μα η Αμερική βγάζει αυτή την ιστορία εδώ κάθε δευτερόλεπτο σα φετίχ κάτι δίχως νόημα. Πήγα προχθές στο αεροδρόμιο της Νέας Υόρκης και είδα έναν τύπο να φοράει την φανέλα του Φέρλο με το νούμερο του Γκουν σα κάποιος πρόεδρος από άλλα χρόνια. Την ίδια ώρα εδώ εμείς στέκουμε στις ουρές του Ετιχαντ επειδή ξέρουμε ότι εκείνος ο αγώνας εκείνο το βράδυ δεν ήταν μια σειρά Netflix — ήταν ένας πόλεμος με χιόνι μέχρι τις κνήμες μας. Και μην μου πεις πως αυτό είναι "λίγο ρουτίνα" όταν εδώ σου πάγωσε το κινητό σου από το κρύο και εσύ κράταγες ακόμη την κουβέρτα σου σφιχτά σα κάποιος παλαιστής πριν τη μάχη. Εκείνος ο Γκουν εκείνον το βράδυ έκανε κάτι που κανείς από τους σημερινούς δεν έχει το κουράγιο να κάνει: έπαιξε σα να μην είχε δεύτερη ευκαιρία. Την ίδια στιγμή που εσείς βγάζετε λόγους σα νάτανε όλα όλα και αυτοί είχαν χάσει τρεις φορές πριν εκείνος μπει, εκείνος πήρε την μπάλα, έκανε τρίτη κίνηση σα νάτανε η τελευταία φορά που θα την αγγίξει και την πήρε πίσω σπίτι σα τρόπαιο. Κι εσύ θυμάσαι εκείνον τον αγώνα σήμερα μόνο επειδή υπήρχε Twitter; Μα εγώ ακόμα αισθάνομαι εκείνον τον πάγο στις μύτες των δαχτύλων μου όταν έκανα σέντρα εκείνον το βράδυ. Αυτό δεν αλλάζει επειδή κάποιος άλλαξε εθνότητα στο λογαριασμό του. Αυτοί εκεί πάνω εκείνοι ξέρουν την πραγματική τιμή αυτού του πράγματος επειδή ακόμα έχουνε αυτήν την παλιά ψυχή που έκανε την ομάδα τιμή σ' αυτούς που είχαν τίποτα άλλο εκτός από μια σακούλα ψωμί στα πόδια του γηπέδου.

Άκου λοιπόν τώρα αυτό το πράγμα εδώ — στάθηκα χθες στο External North Stand με τους δικούς μου από το Λιμεναρχείο κι άκουσα έναν πιτσιρικά δεκατριών χρονών να λέει στον πατέρα του ότι "αυτός ο Γκουν ήταν κανονικός επειδή έκανε ότι μπορούσε". Κι εγώ στεκόμουν εκεί σα βλάκας και περίμενα τη στιγμή που αυτός ο παιδί θα πει κάτι σαν αυτά που ακούμε κάθε μέρα για την "εμπορευματοποίηση" — αλλά δεν το είπε. Αντίθετα, γύρισε στον πατέρα του κι έκανε αυτή την κίνηση σα δίνοντας μπουνιά στον αέρα: "Ξέρεις τι έκανε εκείνο το βράδυ; Μας έφερε τρεις βαθμούς όταν όλοι είχαν αρχίσει να βάζουν κορόιδο τη Σίτι σα είχε τελειώσει." Κι εγώ εκεί, μου ήρθε η ιδέα πως αυτό το νήμα μιλάει για την ίδια την ψυχή της ομάδας — όχι σα νούμερα, αλλά σα ιστορίες που περνάνε σα αίμα από γενιά σε γενιά. Ναι, υπάρχουν αυτοί που βγάζουν λόγους σα τους αριθμούς στο ισοζύγιο μιας εταιρείας. Μα εμείς εδώ κλείνουμε γηπέδα επειδή η Σίτι δεν είναι μόνο μία ομάδα — είναι εκείνοι οι αγώνες σα εκείνον της Νότιγχαμ, εκείνοι οι συμπαίκτες σα τον Γκουν ή τον Τηλέμαχο, εκείνες οι στιγμές που δε γράφονται πουθενά αλλά ζούνε μέσα μας σα πληγές που ανοίγουν και θεραπεύονται ξανά κάθε φορά που κάποιος φοράει τη φόρμα και βγαίνει στο γήπεδο σα να μην υπάρχει αύριο. Κι όμως, υπάρχουν στιγμές που αισθάνομαι κι εγώ εκείνο το τσίμπημα — όταν βλέπω έναν τύπο σα τον Γκουν, έναν άνθρωπο που έπαιξε σα να ήταν η τελευταία του μέρα, να πηγαίνει στις Ηνωμένες Πολιτείες και να πουλάει φανέλες διπλάσιας τιμής. Μα δεν είναι έτσι κι εσύ αυτό; Δε ξεπουλάμε κι εμείς τις ψυχές μας κάθε σάββατο κλείνοντας τις πόρτες του Ετιχάντ επειδή ξέρουμε πως κάτι μεγαλύτερο κάνει την ομάδα δυνατή; Είναι σα δύο πλευρές του ίδιου νομίσματος: αυτοί εκεί πάνω δίνουν όλα εκεί στη ζωή τους σα να μην υπάρχει δεύτερη ευκαιρία, κι εμείς εδώ τους υποστηρίζουμε σαν να ήταν η ομάδα η μόνη μας οικογένεια. Κι όμως, όταν κάποιος χρησιμοποιεί λέξεις σα "αναλώσιμοι", εκεί ακριβώς χάνεται η ουσία — επειδή αυτοί δεν είναι αναλώσιμοι· είναι εκείνοι που κάνουν αυτή την ομάδα σπουδαία, κάθε φορά. Μα είστε εσείς εκείνοι που κλείνουν γηπέδα επειδή ακόμη θυμόσαστε τι σημαίνει να φοράς κόκκινο μέχρι τα κόκκαλα;

Ρε παιδιά, εδώ ο Γιάννης που τριγυρνάει στο Τόφικες κι ακόμα δεν έχει αφήσει τον εαυτό του να γίνει ένα ακόμα βιολί στη συνοδεία του cash flow... Εσείς μου λέτε για αναλώσιμους σα χαρτοπόλεμοι βρε παιδιά, κι εγώ ακόμη αισθάνομαι εκείνον τον πυρετό στις φλέβες μου όταν είδα τον Γκουν εκείνον το βράδυ να κάνει τρίτη κίνηση σα νάτανε ο Κολοκοτρώνης στην κορυφή του βουνού! Οι υπόλοιποι στέκονταν σα ξυλαράκια; Μα πως ξεχνάμε πως εκείνον τον αγώνα η ομάδα είχε τρεις γκολ λιγότερα όταν εκείνος μπήκε; Κι όμως εκείνος σήκωσε την μπάλα σα να ήταν φορέας ενός μηνύματος από άλλη εποχή — όχι σα κάποιος που είχε αγοράσει θέση στο Capital Group επειδή ο μισθός του ήταν υψηλότερος! Και τώρα αυτοί πάλευαν για νίκες σα νάτανε ζωή τους, κι εμείς εδώ βγάζουμε λόγους σα νάτανε κάποια παραγωγή του Netflix! Την ίδια ώρα που εμείς κλείνουμε γηπέδα σαν στρατιώτες επειδή ξέρουμε πως η Σίτι δεν είναι franchise αλλά μία οικογένεια που στέκει ακόμη στα πόδια της επειδή εκείνοι εκεί πάνω ακόμη θυμούνται τι σημαίνει ν' αγαπάς κάτι χωρίς μετρήσεις! Θυμάστε εκείνον τον φίλο μου τον Αλέξη που έκανε το δεκατρείς και είχε το εισιτήριο κολλημένο πάνω στο μπουστά του σα μεταλλικό ιερό σύμβολο; Τρεις ώρες μπροστά από το γήπεδο σα στρατιώτης πριν καν ανοίξουν οι πύλες — και εκείνος εκεί όρθιος σαν άλλος στρατιώτης στους Αθηναϊκούς τείχους όταν ήρθε η πρώτη βροχή! Αυτός δεν είναι αναλώσιμος· αυτός είναι εκείνος που κάνει δυνατή την ιστορία μας! Κι όμως αυτοί εκεί πάνω πάνε στις Ηνωμένες Πολιτείες να πουλάνε φανέλες διπλάσιας τιμής επειδή ξέρουν πως εμείς ακόμη έχουμε αυτήν την παλιά ψυχή που δε δέχεται κανένα συμβόλαιο εκτός από αυτό που λέγεται "ΣΙΤΙ". Μα εσείς μου λέτε πως αυτοί είναι αναλώσιμοι σα σακουλάκια που τα πετάς μετά την πρώτη χρήση; Μα τότε εγώ τι είμαι; Αναλώσιμος επειδή έκανα το λάθος να αγοράσω μία φόρμα της 2021 όταν ακόμη ήταν τόσο φορτωμένη από χιόνι; Ζούμε αυτή την ομάδα σαν κάτι που μπαίνει μέσα στα κόκκαλά μας — κι αυτοί εκεί πάνω ακόμη υπάρχουν επειδή κάποιοι ακόμη έχουν μέσα τους εκείνον τον πυρετό που έκαναν δυνατή αυτή την ιστορία. Μα ποιοι εσείς εδώ; Αυτοί που κλείνουν γηπέδα επειδή θυμούνται πως υπάρχει κάτι πιο μεγάλο από τους αριθμούς! 🤡💸

Ρε συ μάγκαδες εδώ;;;😤 Μιλάμε για "αφιέρωση" τώρα;;; Ο Γκουν εκείνο το βράδυ έκανε κάτι που δεν μπορείς καν να φανταστείς!! ΤΡΕΙΣ ΓΚΟΛ ΠΙΣΩ ΚΙ ΑΥΤΟΣ ΜΠΑΙΝΕΙ ΣΑΝ ΣΚΟΥΡΤΑΦΙ!! Αυτό ειν' αφιέρωση;;;; Κι εμείς κλεινόμαστε γηπέδα επειδή ξέρουμε την ΑΛΗΘΕΙΑ!! Αυτοί εκεί πάνω δίνουνε όλη τους τη ζωή σα να μην υπάρχει αύριο, κι εσείς τους βγάζετε λόγια σα νάτανε αυτοί εμπορεύματα💸 Κι τώρα αυτοί πάνε στις Η.Π.Α. να πουλάνε φανέλες;;; Μα τι σχέση έχουν;; Αυτός εκείνος ο αγώνας εκείνο το βράδυ δεν ήταν τίποτα παραπάνω από ΜΙΑ ΜΕΡΑ ΠΟΛΕΜΟΥ σα εκείνες τις παλιάτες εποχές!! Κι εσείς τώρα μιλάτε για "αναλώσιμοι" επειδή κάποιος άλλαξε εργασία;;; Οι δικοί μας σηκώνουνε τρείς φορές πάνω από αυτούς εκείνους όταν αυτοί άρχισαν το warm up!!! Το Twitter έκλεισε;;; ΑΛΛΑ ΕΜΕΙΣ ΕΔΩ ΑΚΟΜΑ ΣΤΕΚΟΜΑΣΤΕ ΣΕ ΟΥΡΕΣ ΜΕΣΑ ΣΤΟ ΧΙΟΝΙ ΓΙΑ ΝΑ ΔΟΥΜΕ ΑΥΤΗΝ ΤΗΝ ΟΜΑΔΑ!!! ΠΟΙΑ ΑΓΟΡΑ;;; ΠΟΙΑ ΑΡΙΘΜΟΙ;;; ΜΙΑ ΦΟΡΑ ΚΑΙ ΕΝΑΝ ΚΑΙΡΟ ΘΑ ΘΥΜΑΣΤΕ ΠΟΙΟΙ ΕΙΜΑΣΤΕ!!! Και μην μου πεις πως ο Τηλέμαχος;;; Αυτός ειν' η ψυχή αυτού του συλλόγου!! Κάθε φορά που φοράει την φόρμα σηκώνει μια στήλη! Την ίδια στιγμή που αυτοί εκεί πάνω δουλεύουνε σα μηχανές!!! Καλά περνάμε εδώ;;; Δεν λείπει τίποτα;;; ΝΑΙ!! ΛΕΙΠΕΙ Η ΑΓΑΠΗ!! Αυτήν δεν την αγοράζεις με λεφτά!! Την κουβαλάς μέσα σου σαν το πρώτο τσιγάρο μετά την ήττα του '86!!! Τι σόι ψιλοί είστε;;; Αυτοί εκεί πάνω κάνουν ό,τι μπορούν σα νάτανε στη τελευταία τους ευκαιρία, κι εσείς τους χαρακτηρίζετε σα σακουλάκια μιας χρήσης;;; Παρακαλώ —— πόσο ακόμα;;;

ρε παιδιά εδώ, θυμάμαι ακόμα εκείνον τον αγώνα σαν να ήταν χθες — όχι επειδή ήταν κάτι ιδιαίτερο στο twitter εκείνες τις ημέρες, αλλά γιατί η μνήμη δε χάνεται όταν έχεις μέσα σου εκείνον τον πυρετό. Ο Γκουν εκείνο το βράδυ έκανε κάτι που κανείς δε τολμάει πια: πήρε τη μπάλα σα νάτανε η τελευταία φορά που την έβλεπε, έκανε τρίτη κίνηση σα νάτανε ο ίδιος ο αγώνας η ζωή του, κι όταν τελείωσε έμεινε εκεί σα νάτανε πετρωμένος. Κι εμείς εδώ μιλάμε για "αναλώσιμους"; Μα τι λες ρε; αυτοί οι τύποι είχαν τρεις γκολ πίσω εκείνο το βράδυ, κάτω από χιόνι που έφτανε μέχρι τις κνήμες τους, και εκείνος μπήκε σα νάτανε ο ίδιος ο άγγελος του αποτελέσματος. Τι σχέση έχει αυτό με τους αριθμούς; Αυτοί εκεί πάνω έπαιξαν σα να μην υπήρχε αύριο επειδή εκείνη τη στιγμή η Σίτι δεν ήταν μία ομάδα—ήταν μια οικογένεια που είχε ξεμείνει στις τελευταίες της στιγμές. Κι εσείς εδώ ανοίγετε το στόμα σας για "φανέλες στις Ηνωμένες Πολιτείες"; Μα όταν στέκεσαι τρεις ώρες στην ουρά για ένα εισιτήριο κι η ομάδα έχει τρεις γκολ πίσω, τότε ξέρεις τι σημαίνει πραγματική αγάπη. κι όμως, τώρα κάποιοι βγάζουν λόγους σα νάτανε όλα αυτά ζητήματα ενός σινεμά παλιάς σχολής ενώ εμείς εδώ κλείνουμε γηπέδα επειδή η ομάδα μας είναι η μοναδική μας οικογένεια. Αυτοί εκεί πάνω ξέρουν την πραγματική τιμή αυτού του πράγματος επειδή ακόμα έχουν μέσα τους εκείνο το πείσμα των παλαιότερων καιρών — εκείνον τον πυρετό που έκανε δυνατή αυτή την ιστορία. Μα εκείνοι που λένε "αναλώσιμοι" σα σακουλάκια μιας χρήσης ξεχνούν ότι η Σίτι δεν είναι franchise· είναι ένας σύλλογος που ζει μέσα στα κόκκαλα των ανθρώπων του. και μην μου πεις πως αυτό είναι σπασμωδικά λόγια επειδή εκείνο το βράδυ ο Γκουν έκανε τρίτη κίνηση σα νάτανε ο μόνος άνθρωπος στο γήπεδο που είχε κάτι ακόμα να αποδείξει. Οι υπόλοιποι στέκονταν σα ξυλαράκια; Μα όχι, αυτοί έκαναν ότι μπορούσαν εκείνη τη στιγμή· εκείνος όμως πήρε τη μπάλα σα νάτανε φορέας μίας αλήθειας: ότι το ποδόσφαιρο ακόμα έχει ψυχή όταν υπάρχουν άνθρωποι που το ζουν σαν πόλεμο όχι σα show. τέλος πάντως, εμείς εδώ κλείνουμε γηπέδα επειδή ξέρουμε ότι η Σίτι δεν είναι μία ομάδα· είναι μία κατάσταση ψυχής. Κι όσο υπάρχουν αυτοί εκεί πάνω που παίζουν σα νάτανε η τελευταία τους ευκαιρία, τόσο εμείς εδώ κουβαλάμε αυτήν την αγάπη σα θηρίο που δε χάνει ποτέ τη φλόγα του.

Μα αυτό εδώ τι γίνεται, ρε καημένοι; Αφού όλοι σας μιλάτε για την ίδια ιστορία κι όμως κανείς δεν αφήνει το πράγμα εκεί που έπρεπε να μείνει — σαν μια παλιά φωτογραφία μέσα στην τσάντα σου που φοράς όταν βγεις ραντεβού. Ο Γκουν εκείνο το βράδυ έκανε τρίτη κίνηση σα νάτανε η τελευταία φορά που θα έπαιζε ποδόσφαιρο στη ζωή του — όχι επειδή είχε ξεμείνει, αλλά επειδή ήξερε πως εκείνη τη στιγμή η Σίτι χρειαζόταν έναν άνθρωπο περισσότερο από όσο χρειαζόταν ένα τρίποντο στο πρωτάθλημα. Κι εσείς εδώ τρέχετε να βγάλετε λόγους σα νομίζετε πως αυτός ήταν κάποιος σαν τους άλλους; Μα τι άλλο περίμενες, ρε; Νάτανε κάποιος σα τον Ντε Μπρόινε όταν βγάζει λόγο για τη νέα του θέση; Αυτό εδώ δεν είναι ντετερμινισμός των αριθμών — είναι ο ίδιος ο πυρετός της ομάδας που μεταδίδεται από ανθρώπους σα αυτούς. Κοιτάξτε τους εαυτούς σας τώρα. Εμείς κλείνουμε γηπέδα επειδή θυμόμαστε τι σημαίνει να φοράς κόκκινη φανέλα όταν ούτε η φωτιά δεν μπορούσε να ζεστάνει τα κόκκαλά σου εκείνο το βράδυ. Εκείνος έκανε αυτό που έκαναν οι πρώτοι μας: πήρε τη μπάλα σα νάτανε το μόνο πράγμα που είχε απομείνει ανάμεσα σ’ εκείνον και την παράδοση του συλλόγου. Κι όμως, κάποιοι βρίσκουν χώρο να μιλάνε για "αφιέρωση" σα κάποιο σλόγκαν του adidas; Τι ειρωνεία, ρε παιδιά. Αυτή η ομάδα δεν μεγάλωσε επειδή είχε οικονομικούς πόρους — μεγάλωσε επειδή είχε ανθρώπους σα εκείνον εκείνο το βράδυ. Ακριβώς όπως εσείς εδώ κλείνετε τις πόρτες του Ετιχαντ επειδή ξέρετε πως η αγορά δεν μπορεί να αγοράσει κάτι τόσο ιερό όσο η αγάπη για μία φανέλα. Εκείνος πήγε στις Ηνωμένες Πολιτείες να πουλήσει φανέλες, ναι, αλλά αυτές οι φανέλες δεν είναι σα τις άλλες — είναι φορτωμένες με εκείνες τις μνήμες σα μιας μάχης που γράφτηκε με αίμα στις κορυφές των χιονισμένων γηπέδων. Κι όμως εμείς συνεχίζουμε να μιλάμε σα νάτανε όλα αυτά ερωτήσεις ενός ερωτηματολογίου: "Αναλώσιμοι; Ποιότητα; Αριθμοί;" Μα μήπως η ίδια η ύπαρξη ενός γηπέδου σα του Ετιχαντ όταν έχει τρεις γκολ πίσω δεν είναι αρκετή απάντηση; Εκείνοι εκεί πάνω ξέρουν την πραγματική τιμή αυτού του πράγματος επειδή δεν έχουν ξεχάσει πως η Σίτι έγινε μεγάλη όχι επειδή είχε χρήματα, αλλά επειδή είχε ανθρώπους σα εκείνον — ανθρώπους που έπαιξαν σα νάτανε η τελευταία τους νύχτα σε ένα χωριό κάπου στην Κρήτη, όχι σα διοικητικά στελέχη μιας αμερικανικής εταιρείας. Κι εμείς εδώ στέκουμε στις ουρές επειδή έχουμε ακόμη αυτή την παλιά ψυχή — εκείνη που έκανε δυνατή αυτή την ιστορία όταν δεν υπήρχε τίποτα άλλο παρά μια μπάλα και μια ιδέα. Μα όσοι μιλάνε για "αφιέρωση" ας κοιτάξουν τον εαυτό τους στον καθρέφτη: ξέρουν πως η αγάπη δεν αγοράζεται, κι όμως εμείς εδώ κλείνουμε γηπέδα επειδή αυτή η αγάπη βρίσκεται ακόμη μέσα μας, ζωντανή όσο η τελευταία ανάσα του Γκουν εκείνο το βράδυ. Κι όμως, κάποιοι ακόμα βγάζουν λόγους σα νάτανε όλα αυτά ζητήματα ενός sitcom δεκαπενταετίας. Μα εσείς εδώ θυμάστε ακόμη εκείνον τον αγώνα, ε; Όχι επειδή το Twitter έκλεισε, αλλά επειδή εκείνο το βράδυ η Σίτι δεν ήταν μία ομάδα — ήταν μία οικογένεια που στέκονταν σαν μία γροθιά σ’ έναν κόσμο που είχε ξεχάσει τι σημαίνει πραγματική αφοσίωση. Κι όσο αυτοί εκεί πάνω συνεχίζουν να δίνουν τα πάντα χωρίς δεύτερη σκέψη, εμείς εδώ συνεχίζουμε να κλείνουμε γηπέδα επειδή ξέρουμε πως η αλήθεια αυτή δεν γράφεται πουθενά — ζει μέσα μας, σα μια πληγή που ανοίγει και θεραπεύεται ξανά κάθε φορά που φοράμε τη φόρμα μας και βγαίνουμε στο γήπεδο.