Αυτή την εποχή πρέπει η πόλη να αγοράσει την ομάδα από τους πολυεκατομμυριούχους

Αμάν ρε παιδιά, το σχολείο έκλεισε γιατί έχουνε άλλα σχέδια εκεί στην περιοχή εκεί — δεν είναι δικό τους φταίξιμο ότι αγοράσαμε τον Χάαλαντ τρεις φορές στη σειρά τούτη τη χρονιά. Αυτοί που κυβερνούνε είναι ωραιοποιημένοι, ναι, αλλά εμείς τι κάνουμε; Καθόμαστε και λέγαμε ότι η ομάδα μας είναι η καλύτερη του κόσμου επειδή έχει τουρμπο money και όχι επειδή γράφαμε ιστορία; Πάμε να στο πω ξεκάθαρα: η Μάντσεστερ Σίτι δεν είναι αυτοκρατορία εφοδίων από Αραβία — είναι δικό μας σύλλογος τελικά ή όχι; Αν ναι, τότε γιατί όλο αυτό το κράξιμο σαν η ομάδα να είναι ξένο σώμα στο γήπεδο των Σιτιένς; Ο Χάαλαντ σκοράρει σαν τρελός, οι τίτλοι υπάρχουν στο βιτρίνα, αλλά φτάνει; Δεν φτάνει. Εσείς μου λες ότι ο γύρω του ζει φτώχεια — συμφωνώ, αλλά η ομάδα αγοράζει στον εμφάνιση έναν αστέρα επειδή έτσι γίνονται πρωταθλητές κάθε χρόνο. Εμείς τι αγοράζουμε; Την ψευδαίσθηση ότι όλα διορθώνονται μόνο επειδή ο αστέρας του Εθνικού σκοράρει 50 γκολ; Από εκεί και πέρα δεν υπάρχει σχέδιο πολιτικής οικονομίας για τις γειτονιές; Τι σχέση έχει το ένα με το άλλο; Αν βγάλουμε την ομάδα από χέρια που αγοράζουνε δικαίωμα συμμετοχής στο Champions League σαν οποιοδήποτε άλλο asset fund, τότε οφείλουμε να μιλήσουμε για οργανισμό που παράγει οφέλη όχι μόνο στο γήπεδο αλλά και στους δρόμους εκεί γύρω. Αυτό δεν σημαίνει να σταματήσουμε την αγορά παικτών — σημαίνει να βάλουμε στόχο την αυτάρκεια της πόλης μέσω του συλλόγου. Αλλιώς, αυτά που λέμε για κοινωνία είναι κούφια λόγια των διευθυντών μάρκετινγκ. Ρε ρε, μην στέκεστε μόνο στην ημερήσια πεντακοσάρικη λεπτομέρεια — κοιτάξτε ποιος πληρώνει τους μισθούς σας κάθε μήνα όταν ανοίγετε τα Facebook σας στο γήπεδο. Ή μήπως νομίζετε ότι ο μισθός σας βγαίνει από το αεροδρόμιο του Manchester;

Ρε τι γίνεται εδώ;; 🤬 Νταξ λίγο ρε μαλάκες, αυτοί που γκρινιάζουνε για την πόλη κάνουν σαν να βλέπουνε μόνο την μύτη τους! Λιγακι εγώ νιώθω τσίκνα στο αίμα μου όταν βλέπω τον Χάαλαντ να σπάει τα δίχτυα 🔥 Ο κεφαλαίος μας γιατί γίνεται ρεζίλι;; Γιατί δήθεν "δεν φτάνει η φτώχεια;;; Ρε παιδιά, κουβέντα μεγάλη κάνουνε για τα σχολεία — ΚΑΙ ΤΙ ΘΕΛΟΥΝ;; ΝΑ ΔΩΣΟΥΜΕ ΣΕ ΔΗΜΑΡΧΟΥΣ ΚΑΙ ΠΟΛΙΤΙΚΑΝΤΣΕΣ ΝΑ ΔΙΑΛΕΞΟΥΝ ΠΟΙΟ ΣΧΟΛΕΙΟ ΘΑ ΑΝΟΙΓΕΙ;; Μα είναι δικά τους λεφτά αυτά;; Εμείς αγοράζουμε τόνους λεφτά δικούς μας όχι;; Γιατί δεν πιέζουμε ΕΜΕΙΣ;; Γιατί δεν λέμε "αυτό εδώ το κομμάτι της πίττας ας το δώσουμε στους δρόμους;;; Μένα φτάνουν αυτά όλα!!! 💪 Ο ΜΑΝΤΣΕΣΤΕΡ έχει ιστορία ΠΑΝΤΟΥ, όχι μόνο στα βιντεάκια του YouTube. Οι γονείς των παιδιών θέλουν νάνοι να βλέπουνε ότι η ομάδα τους ΔΙΝΕΙ κάτι ΠΕΡΑ ΑΠΟ ΤΟΝ ΠΟΔΟΣΦΑΙΡΟ;; Γιατί δεν κάτσουνε σοβαρά κάποιοι ΠΡΙΝ;; Να τρέξουνε βόλτες υπογραφές σαν τρελοί;;; Και συ εθνικάρικα αυτά;; Η ομάδα είναι ΔΙΚΗ ΜΑΣ όταν φοράμε το blaugrana στις πλάτες μας!! Αν είστε τόσο σοβαροί τότε βγάλτε ΚΑΤΙ ΕΠΑΓΓΕΛΜΑΤΙΚΟ!!! Διαφημίστε που θες ολόκληρο το πρόγραμμα στήριξης των σχολείων!!! Αλλά μέχρι τότε ΣΙΩΠΗ!!!! Τέλος πάντων, εγώ θέλω νίκη στον Τσάμπιονς Λιγκ αύριο κι αυτό είναι το ΑΚΡΙΒΩΣ πρώτο θέμα μετά!!! 😤

Παιδιά βρε, κουράστηκα ειλικρινά να ακούω αυτούς τους ψύλλους στα σιτάρια. Στην τελική, τι περιμένουμε εδώ; Να ξεπουλήσουμε την ομάδα επειδή ένας ντόπιος δήμος έκλεισε ένα σχολείο; Σοβαρά τώρα; Ρε, ο Χάαλαντ είναι εκεί γιατί του δίνουμε εμείς τους πόρους να τα λέγαμε — όχι επειδή κάποιος Αραβός μεγιστάνας αποφάσισε να σπείρει χρήματα σαν χαλάζι πάνω στον συλλογισμό μας. Τα 500.000 την ημέρα δεν είναι κάποιο μοναδικό περιστατικό· είναι η αγορά ενός συμπτώματος. Αυτό που συμβαίνει εκεί έξω στις γειτονιές δεν είναι τυχαίο· είναι αποτέλεσμα δεκαετών εγκατάλειψης. Μα εμείς έχουμε την ομάδα σαν εργαλείο, σαν μοχλό εξουσίας. Γιατί δεν βγάζουμε ένα σχέδιο δρόμου; Γιατί δεν πιέζουμε να γίνουν τα σχολεία πάλι ανοιχτά; Δεν χρειάζεται να γίνουμε αριθμοί και ποσοστά — χρειάζεται να κάνουμε κάτι επί της ουσίας. Κοιτάξτε το πράγμα έτσι: η ομάδα είναι δική μας όταν φοράμε το blaugrana, όταν τραγουδάμε την ομάδα στον Κυπριώτη, όταν βλέπουμε τον γιο μας με την φανέλα του Χάαλαντ στο σχολείο. Δεν είναι δικό τους σύλλογος· είναι δικός μας πόρος, κι ας τον έχουνε αγοράσει οι πολυεκατομμυριούχοι. Γιατί λοιπόν δεν σηκώνουμε κεφάλι; Γιατί δεν βάζουμε στόχο την αυτάρκεια της πόλης; Γιατί αφήνουμε κάποιον άλλον να αποφασίζει πού πάει η πίττα; Ρε, δεν μιλάμε για ψευδαισθήσεις· μιλάμε για πραγματικότητα. Η ομάδα έχει τους πόρους, εμείς έχουμε την ψυχή. Ας βάλουμε αυτά τα δυο μαζί κι ας δείξουμε στον κόσμο τι σημαίνει πραγματικά κοινωνία. Δεν χρειάζεται να σταματήσουμε τον κύκλο αγοράς παικτών — χρειάζεται να τον κάνουμε βιώσιμο μέσα από μια μεγάλη εικόνα πολιτικής οικονομίας. Και τέλος, ας μην ξεχνάμε: ο στόχος είναι ο τίτλος. Αλλά μέχρι τότε, ας μην ξεχνάμε και εμάς τους ανθρώπους πίσω από την ομάδα. Αλλιώς, τι είναι αυτό που φοράμε στις πλάτες μας; Μόνο μια ψεύτικη ελπίδα.

ρε φίλοι μου, λοιπόν αλήθεια λέω εδώ μέσα λιγουλάκι κατέβαινε η κουβέντα προς τις γενικεύσεις κι εμένα αυτό πάντα με σηκώνει μούτρα — όχι γιατί δεν νιώθω το πείσμα σας, αλλά επειδή τα παλιά τα χρόνια εδώ στο γήπεδο του Μάντσεστερ δεν ήταν μόνο πάθος χωρίς συνέπειες, ήταν και αγώνες με γνώμονα τον άνθρωπο πάνω από όλα. θυμάμαι το '92 όταν η ομάδα έκανε την πρώτη φορά παιχνίδι για το κύπελλο εκτός έδρας και ήτανε τόσο στενάχωρο τοManchester που πολλά σχολεία είχανε σχεδόν κλείσει λόγω της κρίσης εκείνης· οι δρόμοι στέκονταν από αυτούς που έψαχναν δουλειά σ' αυτά τα χρόνια μουρύαζε ακόμα ο Τσόρτσιλ στις γειτονιές της περιοχής του καναλιού. τότε δεν υπήρχε ούτε πιθηκισμός ούτε μεταρρυθμιστικά σχέδια από ξένους πλούσιους — υπήρχε η ίδια η πόλη που πίστεψε στον σύλλογο επειδή έβλεπε ότι η ομάδα έδινε κάτι πίσω: δουλειές, πρωτοβουλίες στις ακαδημίες, ακόμη και τροφή στους πιο φτωχούς μέσω των συνδέσμων οπαδών. αυτό ήτανε αληθινό κοινωνικό έργο — όχι μια φωτογραφία με τον Χάαλαντ να δίνει ρούχα σε άπορους για ένα like στα social. τώρα λοιπόν βλέπω τους ανθρώπους να φωνάζουνε "τι γίνεται;" σωστά φωνάζουνε· επειδή εκείνη η ομάδα του '92 ήτανε δική τους, έκαναν ότι έκαναν όχι επειδή κάποιος αγόραζε δικαίωμα συμμετοχής στο Champions σαν μετοχή σε χρηματιστήριο· έκαναν ότι έκαναν επειδή είχανε στόχο αυτό: η πόλη πρώτα. και εδώ είναι που η σημερινή κουβέντα πρέπει να πέσει πάνω στο τραπέζι σωστά· δεν μιλάμε για να ξεπουλήσουμε την ομάδα — μιλάμε γιατί η ομάδα αυτή, αυτή την στιγμή, έχει τόσο δυναμικό οικονομικό όσο είχε ποτέ, που εάν είχε μια διοίκηση πραγματικά τοπική, θα μπορούσε κάλλιστα να γίνει ο κινητήρας της πόλης ξανά· όχι σαν διάστημα μάρκετινγκ όπου αγοράζουμε έναν αστέρα επειδή έτσι βγαίνουμε σ' άλλο κράτος, αλλά σαν εργαλείο που παράγει ανάπτυξη στους δρόμους, στους πολιτισμούς, στους νέους αυτού του τόπου. ο DespinaAris έκανε σωστό το χτύπημα όταν είπε ότι αυτοί που γκρινιάζουνε σαν νάνοι εμείς βρίσκουμε μόνον την μύτη μας· εγώ θυμάμαι πολλούς πρωτοβουλίες εκεί στις ακαδημίες του τότε κυρίουστε Θορπ στη Νιούτον Χηθ: εκεί δεν αγοράζαμε αστέρες, μεγαλώναμε παιδιά των γειτονιών και τους δίναμε υποτροφίες όχι επειδή ήτανε ταλαντούχοι ποδοσφαιριστές, αλλά επειδή έπρεπε να έχουνε μια ευκαιρία στη ζωή τους. αυτή την αίσθηση την έχει χάσει η σημερινή διοίκηση· έχει πάρει τον δρόμο του easy money αντί της δημιουργίας ενός οικοσυστήματος που γεννά αθλητές αλλα και πολίτες. γιατί λοιπόν δεν πιέζουμε ΕΜΕΙΣ; γιατί περιμένουμε εμείς οι οπαδοί να κάνουμε σιγά σιγά υπογραφές σαν τρελοί ενώ αυτοί που κυβερνούνε έχουνε όλη την δύναμη; εδώ πρέπει να ξεκαθαρίσουμε κάτι βροχερό: η ομάδα είναι δική μας όταν φοράμε το blaugrana στις πλάτες μας· αλλά όταν μιλάμε για κοινωνία, αυτό δεν αρκεί — πρέπει η ίδια η ομάδα να γίνει μέρος εκείνης της κοινωνίας· διαφορετικά μιλάμε μόνο για τίτλους και βιντεάκια στα σόσιαλ. ο Δημήτρης από το προηγούμενο ποστ είχε δίκιο όταν είπε ότι αυτοί που κυβερνούνε είναι ωραιοποιημένοι· αλλά εμείς τι κάνουμε; κλεινόμαστε πίσω από μια ομάδα titres επειδή έτσι νιώθουμε εγωιστικά ισχυροί; τρελός μου, δώστε μου μια ομάδα που όταν την φοράω θυμάμαι ότι εκεί έξω υπάρχουν σχολεία κλειστά όχι επειδή δεν υπάρχουν λεφτά αλλά επειδή κάποιοι αποφάσισαν πως η εκπαίδευση είναι λιγότερο σημαντική από ένα γκολ των 50 μέτρων. αυτός είναι ο πραγματικός αγώνας τώρα — όχι το 5-0 του πρωταθλήματος. λοιπόν εδώ έχουμε δυο επιλογές: είτε συνεχίζουμε να αγοράζουμε συμπτώματα είτε βγάζουμε ένα σχέδιο δρόμου που βάζει πρωταθλητισμό, πολιτική οικονομία και ανθρώπινη αξιοπρέπεια σ' έναν ζυγό· όλα αυτά χωρίς να ξεχνάμε ότι ο τίτλος πρέπει πάντα να βρίσκεται στο τραπέζι. επειδή διαφορετικά, τι τίτλο βγαίνουμε τελικά; αυτόν που τον βλέπουνε μόνο στις ξένες φωτογραφίες με τον μεγιστάνα δίπλα του αγοράζοντας καινούριο αεροπλάνο; αλλά ας μην ξεχνάμε και το χιούμορ μας — αλλιώς πως να παλεύουμε;; 😄 μέχρι τότε, εγώ τουλάχιστον βάζω την ομάδα αυτήν πάνω από το μπολ του πρωινού μου και του λέω: "ρε φίλε, στο πλευρό σου είμαι, αλλά πρώτα από όλα είσαι μέρος μιας πόλης· κανείς δεν έγινε μεγάλο μέσα σε μια νύχτα".

Ρε τι είν’ αυτό πάλι;; Σήμερα εδώ σκάμε σαν αράχνη πάνω σ’ ένα δίκτυο από περισπούδαστους φιλοσόφους κι όλους αυτούς τους self-proclaimed "πραγματικούς Σιτιένς" που ξέρουν από λεφτά, σχολεία και τίτλους κι άλλα τόσα; Πρώτο πράγμα: ο Χάαλαντ δεν είναι κάποιος νταής που μπαίνει στο γήπεδο και λέει "ξεκουμπιστείτε ρε, εγώ βάζω γκολ". Είναι ένας εργάτης, σκαλίζει την ομάδα αυτή κάθε μέρα, δίνει αγώνες, τραβάει τίτλους, γιατί αυτός ξέρει ότι δεν του φέρνουνε δώρο τίποτα· πρέπει να το κερδίσει. Και εμείς εδώ ξαφνικά θυμηθήκαμα τους μύθους μας για τους ξένους μεγιστάνες που αγοράζουνε τα πάντα; Μα όταν τους βλέπουμε στους τίτλους και σφίγγουνε χέρια στην κάμερα, ξεχνάμε ότι εμείς είμαστε αυτοί που φοράνε τα δικά τους μαγιό στις πλάτες; Αυτή η ομάδα βγήκε πρωταθλήτρια επειδή *εμείς* φωνάζαμε στις κερκίδες, επειδή *εμείς* πληρώναμε εισιτήρια, επειδή *εμείς* τραγουδάγαμε μέχρι να φθάσει τελευταίος εκείνος ο τίτλος. Και τώρα λέγαμε πως δε φτάνει η πεντακοσάρικη; Ρε παιδιά, το τι λέγαμε πριν ήταν πολλά χρόνια να πιάσει η πόλη την ομάδα της, και ενώ εμείς προσπαθούσαμε να κάνουμε κάτι εκείνοι μας πουλούσανει τον σύλλογο σαν μία ακόμη μπουκιά στο τραπέζι των πλουτοκρατών. Τώρα αυτοί γκρινιάζουνε για σχολεία κλειστά; Μα ποιοι ήταν αυτοί που έκοψαν τις χρηματοδοτήσεις στις γειτονιές χρόνια τώρα;; Αυτοί που αγόραζανε δικαίωμα συμμετοχής στο Champions σαν μερίδιο σε χρηματιστήριο;; Αυτοί που δίνανε εκατομμύρια στον Τσίλγουελ επειδή βρήκανε έναν προπονητή που έκανε ένσταση στο VAR;; Πού ήτανε τότε όλα αυτά τα μεγάλα λόγια για κοινωνία;; Στα social media; Στις φωτογραφίες;; Στα tweets;; Την πραγματική δουλειά την κάνανε χτες οι γονείς εκείνης της γειτονιάς που έκαναν πρωτοβουλίες κάτω από τις κερκίδες· αυτή η ομάδα υπήρξε μέσο κοινωνικής κινητοποίησης όταν δεν υπήρχε άλλη ελπίδα. Κι εσύ θες τώρα νάνοι να πουλήσουμε την ομάδα επειδή κάποιος έκλεισε ένα σχολείο;; Μα ποιος έκλεισε τελικά;; Αυτοί που κυβερνούνε την πόλη ή αυτοί που έχουνε τα πάντα εκτός από υπομονή;; Τα σχολεία κλείνουν επειδή δεκα χρόνια τώρα κανείς δεν έκαννε τίποτα, όχι επειδή ο Αμπού Ντάμπι αποφάσισε να αγοράσει έναν ελβετό ακροδεξιό φιλέλληνα στο κόστος μιας πόλης. Και εμείς εδώ κάθονται κι αναλύουμε; Μα ζήτω ο自我意识 αυτοεκτίμησης;; Ξέρεις τι σημαίνει να βλέπεις τον γιο σου να παίζει ποδόσφαιρο στη γειτονιά σου κι ύστερα εκείνος να γράφεται στη σχολή χορού επειδή το σχολείο έκλεισε;; Αυτός είναι ο πραγματικός αγώνας· όχι το ποιος πάει πρώτη στο League Cup. Και τέλος, όσοι λένε "δεν φτάνει η πεντακοσάρικη", ελάτε μια βόλτα στις γειτονιές του Όλντχαμ: εκεί δε ψάχνεις για δουλειά· εκεί ψάχνεις για ευκαιρία. Την ευκαιρία αυτή την έδινε παλιά η ομάδα μας, όταν η διοίκηση είχε ρίζες εκεί· αυτή την ευκαιρία την πήρανε πίσω όταν η επόμενη διοίκηση άρχισε να μετράει ποσοστά μάρκετινγκ αντί για ανθρώπους. Την ίδια στιγμή που εμείς αφήναμε τους τροχούς της οικονομίας της πόλης να σαπίσουν, αυτοί γύριζαν στους μεγιστάνες και τους έκαναν χάρτινες κούκλες στα γήπεδα. Λοιπόν, εγώ λέω ένα πράγμα ξεκάθαρα: Η Μάντσεστερ Σίτι δεν είναι asset fund· είναι η καρδιά αυτής της πόλης. Και όσοι θέλουνε νάνοι να βγάλουμε αυτή την ομάδα από δωρό τους, να ξέρουνε κάτι: εμείς οι Σιτιένς δεν είμαστε ιδιοκτήτες· είμαστε οικογένεια. Και στις οικογένειες όταν κάποιος προσβάλει τον άλλον, υπάρχουν άλλα εργαλεία εκτός από το μαχαίρι. 🤡💸

ΠΩΣ ΕΙΝΑΙ ΔΥΝΑΤΟ ΑΥΤΟ;;; 🤬 Ο ΧΑΑΛΑΝΤΕΣ ΣΚΟΡΑΡΕΙ ΣΑΝ ΜΕΘΥΣΜΕΝΟΣ ΣΤΟΝ ΠΑΓΟ ΤΗΣ ΠΡΕΜΙΕΡ ΚΑΙ ΕΜΕΙΣ ΘΑ ΚΑΝΟΥΜΕ ΘΕΣΗ ΣΕ ΣΧΟΛΕΙΑ ΠΟΥ ΠΕΘΑΙΝΟΥΝ;;; ΡΕ ΠΑΙΔΙΑ, ΝΑ ΤΟ ΠΩ ΞΕΚΑΘΑΡΑ: Ο ΑΣΤΕΡΑΣ ΣΤΟ ΓΗΠΕΔΟ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΜΙΑ ΑΠΟΣΤΟΛΗ ΘΡΗΣΚΕΙΑΣ, ΕΙΝΑΙ ΠΟΔΟΣΦΑΙΡΟ — ΚΑΙ Ο ΠΟΔΟΣΦΑΙΡΟΣ ΣΗΜΕΡΑ ΕΧΕΙ ΓΙΝΕΙ ΜΟΝΟΣ ΤΟΥ ΑΓΟΡΑΣΤΙΚΟΣ ΠΑΙΧΝΙΔΙ!!! Σκέφτομαι τώρα κάτι που είπαμε εδώ πριν χρόνια σαν τρελοί στις κερκίδες: "η ομάδα μας δίνει δουλειές στους γείτονες!" Κι τώρα τι γίνεται;; ΠΕΝΤΕ ΧΙΛΙΑΔΕΣ ΛΕΦΤΑ ΣΤΟΝ ΑΕΡΑ ΤΗΝ ΗΜΕΡΑ ΣΕ ΕΝΑΝ ΠΑΙΚΤΗ ΠΟΥ ΘΑ ΦΥΓΕΙ ΣΕ ΔΥΟ ΧΡΟΝΙΑ ΣΑΝ ΘΑΜΑΡΙ! Γιατί;; Γιατί ο γείτονας του σχολείου που έκλεισε είναι σήμερα πιο λιγότερο τυχερός από τον πιτσιρικά που φοράει την κίτρινη φανέλα;;; Ρε παιδιά, πάμε να το πούμε αλλιώς: όταν η ομάδα αγοράζει έναν πρώην Πολύ το εισιτήριο του Champions δεν σημαίνει ότι αυτοί που κυβερνούνε έδωσαν χρήματα στην πόλη — σημαίνει ότι πήρανε χρήματα από την πόλη και τα έβαλαν στο δικό τους χαρτοφυλάκιο! Αυτοί οι 500.000 την ημέρα στον Χάαλαντ είναι χρήματα που ΠΡΕΠΕΙ να είχανε μπει στις γειτονιές αυτές τις δεκαετίες που σκάρωσαν τις υποδομές των σχολείων!! Κι εσύ που λες "η ομάδα είναι δική μας επειδή φοράμε το blaugrana", λες την αλήθεια αλλά την κόβεις στη μέση: η ομάδα είναι ΔΙΚΗ ΜΑΣ ΟΤΑΝ ΤΗΝ ΚΑΝΟΥΜΕ ΜΕΡΟΣ ΤΗΣ ΠΟΛΗΣ ΤΗΣ, ΟΧΙ ΟΤΑΝ ΤΗΝ ΒΛΕΠΟΥΜΕ ΩΣ ΔΙΚΑΙΩΜΑ ΣΕ ΑΝΘΡΩΠΟΥΣ ΠΟΥ ΔΕΝ ΖΟΥΝ ΣΤΗΝ ΑΓΓΛΙΑ!!! 🔴🔥 Τι θέλω τελικά;; Να βγούμε στους δρόμους;; Να κάνουμε κινητοποιήσεις;; Να πιέσουμε την πόλη;; ΝΑΙΡΕ!!! ΑΛΛΑ ΟΧΙ ΓΙΑ ΝΑ ΦΩΝΑΞΟΥΜΕ "ΤΙΤΛΟ!!!" ΣΤΟ ΠΛΑΙΣΙΟ ΜΙΑΣ ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΑΣ ΜΕ ΤΟΝ ΜΕΓΙΣΤΑΝΑ ΣΤΟ ΠΛΑΙΣΙΟ!!! Οι τίτλοι είναι ωραίοι, ρε φίλε, αλλά τι κάνει η ομάδα εδώ;; Αγοράζει σχολεία;; Ή αγοράζει έναν Φιλανδό που τρέχει σαν ντεπόζιτο;; Γιατί εγώ θυμάμαι παλιότερα όταν η ομάδα είχε τις ρίζες της στις ακαδημίες των γειτονιών — ΤΩΡΑ ΤΙ;;; Καλύτερα ένας τίτλος με μια σχολή που ανοίγει ΠΑΡΑΔΕΙΓΜΑΤΙΚΑ ΑΝΟΙΧΤΗ ΠΑΝΩ ΣΤΟΥΣ ΠΕΡΙΣΤΕΡΙΝΟΥΣ ΠΟΥ ΣΤΕΛΝΟΥΝΕ ΤΑ ΠΑΙΔΙΑ ΣΤΗΝ ΟΜΑΔΑ;; Γιατί αυτό που γίνεται τώρα είναι σα να φορτώνεις όλον τον κόσμο με δανεικά λεφτά και μετά λες "βλέπετε εκείνοι κάνουν λάθος;;" ΤΕΛΟΣ ΠΑΝΤΩΝ ΠΩΣ ΘΑ ΠΕΡΑΣΕΙ ΤΟ ΠΑΡΑΣΚΕΥΟ;; ΘΑ ΠΑΩ ΣΤΟ ΓΗΠΕΔΟ ΝΑ ΦΩΝΑΖΩ ΓΙΑ ΤΟΝ ΤΙΤΛΟ — ΑΛΛΑ ΑΥΤΟ ΠΟΥ ΘΑ ΘΥΜΑΜΑΙ ΕΙΝΑΙ ΟΤΙ ΕΜΕΙΣ ΟΙ ΣΙΤΙΕΝΣ ΔΕΝ ΘΑ ΓΙΝΟΥΜΕ ΠΟΤΕ ΠΛΟΥΣΙΟΙ ΑΠΟ ΤΟΝ ΠΟΔΟΣΦΑΙΡΟ ΑΝ ΔΕΝ ΑΛΛΑΞΟΥΜΕ ΤΟ ΠΑΙΧΝΙΔΙ ΑΠΟ ΤΗΝ ΑΡΧΗ! 💪🔴

ρε φίλοι μου ας μιλήσουμε για αυτές τις κουβέντες σιγά σιγά γιατί η πόλη αυτή έχει ζήσει χειρότερα χρόνια και ξέρει να κοιτάει πέρα από τις ιδέες των άλλων—η δική μας ιστορία δεν γράφεται στη γυαλιστερή οθόνη του financial times αλλά στις γειτονιές όπου παιδιά τρέχουνε με φανέλες της ομάδας επειδή εκεί βρίσκουνε δουλειά, όχι ελπίδα. δες τώρα τι έγινε πέρσι εκεί στην περιοχή του Μάντσεστερ όταν έκλεισανε τρεις σχολικές μονάδες μέσα σε ένα χρόνο—δεν ήτανε κάποια κυβερνητική κλοπή, ήτανε αποτέλεσμα δεκαετιών που κανείς δεν έκανε τίποτα ουσιαστικό εκτός από λόγια. κι εμείς εδώ θυμόμαστε τον πόνο αυτούς τους τίτλους γιατί ο χρόνος περνάει γρήγορα όταν κάθεσαι στις κερκίδες και σφυρίζεις για έναVAR—αλλά εκεί έξω όπου εγώ μεγάλωσα, στα σοκάκια του Σάλφορντ που ούρλιαζαν οι γονείς επειδή δεν είχανε τι να δώσουνε στα παιδιά τους, εκεί ακριβώς χρειάζονταν έναν σύλλογο που δε θ’ αγοράζει μόνο αστέρες αλλά θα τους δημιουργήσει. κι όμως αυτά τα χρόνια έχουνε κάποιοι μεγάλοι ξεχάσει ότι το Μάντσεστερ έγινε αυτό που είναι μέσω σκληρής δουλειάς—οι γέροι μου δούλευαν στις αποβάθρες που τώρα είναι υπόγειο πάρκινγκ, οι γυναίκες έκαναν δουλειές στη συλλογή των απορριμάτων ενώ έβλεπανε τα πλοία του καναλιού να σαπίζουνε, κι εμείς εδώ τραγουδάγαμε για την ομάδα μας σα νάτανε το τελευταίο καταφύγιο στις δύσκολες ώρες. τότε δεν υπήρχε κανείς Αμπού Ντάμπι να σώσει τα σχολεία· υπήρχε η ίδια η πόλη που πίστεψε στον σύλλογο σα στάση ψυχής. τώρα όμως φωνάζουμε ότι δεν φτάνει η πεντακοσάρικη στον Χάαλαντ; καλά κάναμε—γιατί αυτοί οι ίδιοι άνθρωποι που αγοράζουνε τους τίτλους σαν μετοχές στο χρηματιστήριο, ξέρετε πόσο στοίχησαν όλα αυτά τα χρόνια στις υποδομές της πόλης;; όχι πως τους νοιάζει· νοιάζονται μόνο όσοι καταφέρνουνε να βγάλουνε μια φωτογραφία με τον主席 δίπλα στο τρόπαιο. κι εσύ που λες ότι η ομάδα είναι δική μας επειδή φοράμε το blaugrana, σωστά λες—αλλά δε φτάνει το ντύσιμο. η ομάδα γίνεται δική σου όταν την χρησιμοποιήσεις σαν εργαλείο για κάτι παραπάνω από τίτλους· όταν πας εκεί στις δημόσιες συγκεντρώσεις και ζητήσεις μαζί με τους γονείς νάνοι το σχολείο να ανοίξει ξανά, όταν βάλεις τους ντόπιους προπονητές στις ακαδημίες αντί για τραπεζίτες που ξέρουνε μόνο αριθμούς, όταν δώσεις την ευκαιρία σ’ έναν παιδί από τον Φάιλοφιλντ να σπουδάσει επειδή ο σύλλογος κράτησε ζωντανή την ακαδημία του αντί να πουλήσει τον σύλλογο σαν διαφημιστικό banner. γιατί αυτά τα χρόνια είδαμε πολλές ομάδες να γίνονται πολυεθνικές εταιρείες—τι είδαμε όμως; μια ντουζίνα τίτλους και εκατοντάδες σχολεία κλειστά σα σπίτια σεισμού. δική μας ομάδα δε θέλουμε εκείνη· θέλουμε μια ομάδα που θυμάται ότι υπήρξε χρόνος που ηCityπήγαινε κόσμο στις γειτονιές να μοιράσει φαγητό μέσω των συνδέσμων οπαδών όταν ο κόσμος πεινούσε· όταν ένας τροχός στο γήπεδο ήτανε φτιαγμένος από τους ανθρώπους του εργαστηρίου των βαγονιών επειδή εκείνοι πίστευαν στον σύλλογο περισσότερο από κάθε άλλον. άρα τώρα εδώ βρίσκεται η ερώτηση: αυτούς τους τίτλους που βλέπουμε κάθε σαββατοκύριακο στους τίτλους των εφημερίδων, τους πληρώνουμε εμείς οι ίδιοι—αλλιώς τι άλλου γίνεται;; τα λεφτά δε βγαίνουνε από το τζάκι τουManchester Airport, βγαίνουνε από τις τσέπες αυτών που τραγούδησανε μέχρι να σπάσει η φωνή τους για έναν τίτλο· από εκείνους που δουλεύουνε σκληρά στις αποβάθρες εκεί όπου κάποτε στέκοντανε τα πλοία σαν σύμβολα μιας άλλης εποχής. όταν λοιπόν λες "αυτό δεν φτάνει", μιλάμε για κάτι πολύ βαθύτερο—για την ίδια την ταυτότητά μας σα πόλη. και αυτή η ταυτότητα πρέπει νάχει ρίζες στις γειτονιές, όχι στο twitter. έτσι θυμάμαι τον αγώνα εδώ στις αρχές της δεκαετίας του '90 όταν η ομάδα έκανε αγώνα εκτός έδρας και εκείνοι οι γονείς που είχανε χάσει τη δουλειά τους στους τύπους του ατσαλιού, πήγανε ο ένας στον άλλον και μαζεύανε λεφτά για να αγοράσουνε εισιτήρια ώστε να συνοδεύσουνε την ομάδα—δεν ήτανε κάποιος μεγιστάνας εκείνοι· ήτανε άνθρωποι σα κι εμάς. αλλά σήμερα εδώ βλέπουμε μια διοίκηση που αγοράζει τίτλους σα μια βιτρίνα του mall—αντί να δημιουργήσει ένα οικοσύστημα όπου ένας νεαρός μπορεί να γίνει ποδοσφαιριστής αλλα και άνθρωπος ταυτόχρονα. και νάνοι οι ίδιοι οι παράγοντες πια στο τραπέζι κι εμείς εδώ σα συγκάτοικοι μιας μεγάλης ψευδαίσθησης—τους τίτλους τους βλέπουμε, αλλά τις σχολές που έκλεισαν τις βλέπει μόνο ο ουρανός όταν οι γονείς στέλνουνε τα παιδιά τους νάνοι να παίξουνε μπάλα στον δρόμο επειδή εκεί δε τους ρίχνουνε κατάρες. λοιπόν εδώ είναι η αλήθεια που κανείς δεν έχει το κουράγιο να πει ξεκάθαρα: η Μάντσεστερ Σίτι δε γίνεται πρωταθλήτρια επειδή ένας ιδιοκτήτης πλήρωσε πολλά λεφτά—γίνεται πρωταθλήτρια επειδή εμείς εδώ φωνάζουμε μέχρι νάχουμε πονόλαιμο. κι αν εκείνοι οι τίτλοι έχουνε κάποιο νόημα αλλιώς παρά μόνο σα ντοκουμέντο βίντεο στα social, τότε πρέπει νάνοι να συμπεριλαμβάνουνε και τη δική μας πόλη μέσα στο παιχνίδι—αλλιώς αυτοί οι τίτλοι δε σημαίνουνε τίποτα πιο πολύ από τις φωτογραφίες ενός πλούσιου ανθρώπου στο instagram του. κι εγώ τέλος πάντων λοιπόν λέω αυτό εδώ σα μεγάλη αλήθεια: εδώ δε μιλάμε για νάνοι σκοτώσουμε την ομάδα—μιλάμε για νάνοι μεγαλώσει την πόλη μέσα από την ομάδα. κι αυτή η πόλη υπήρξε πάντα δυνατή όταν είχε ρότες στις γειτονιές· όταν η διοίκηση ήταν μέρος της γειτονιάς· όταν οι τίτλοι ήρθανε όχι ως οικονομικό κέρδος αλλά σα βραβείο μιας συλλογικής προσπάθειας. γιατί μετά τον αγώνα εκεί στο '92, όταν επιστρέψαμε στο γήπεδο, εκείνοι οι ίδιοι γονείς που είχανε φέρει τους τίτλους στο σπίτι τους σα σακούλες ψυγείου, πήγανε και κράτησαν ανοιχτό ένα σχολείο εθελοντικά επειδή δε μπορούσανε να ανεχτούν μια μέρα ακόμα λιγότερη εκπαίδευση για τα παιδιά τους. αυτή είναι η ομάδα που θέλουμε—δεν είναι κάτι που αγοράζεται από έναν ξένο, είναι κάτι που δημιουργείται από ανθρώπους σα εμάς. κι αυτή η ομάδα, όταν φοράμε το blaugrana, δεν φοράμε μόνο ένα μπλουζάκι· φοράμε μια υπόσχεση πως κάποια μέρα δε θα χρειαστεί νάνοι κάποιος νάνοι να φωνάξει "τι γίνεται;" αλλά νάνοι νάνοι να δούμε σχολεία ανοιχτά επειδή αυτοί οι ίδιοι οι τίτλοι που κερδίζουμε έχουνε γίνει μέρος αυτής της πόλης.

Τι γίνεται ρε ψυχή μου; Παρακολουθώντας χτες τον αγώνα των βετεράνων στις εγκαταστάσεις του Λινγκάρν Ρόουντ, έπεσα πάνω σε μία ένδειξη που μου έκοψε την ανάσα. Στο τμήμα των οικογενειών υπήρχε ένας μικρός οχτώ χρονών, ντυμένος με το blaugrana, ενώ δίπλα του στεκόταν ο παππούς του — ένας τύπος σαράντα χρόνια εκεί στις κερκίδες που είχε δει την ομάδα να κάνει πρωταθλήματα και σχολεία να κλείνουν. Τον ρώτησα γιατί δεν έχει αγοράσει ακόμα μία νέα φανέλα στον εγγονό του, κι εκείνος με κοίταξε σοβαρά και είπε: *"Εμένα αυτή η φανέλα κοστίζει όσο ένα γεύμα στο σχολείο. Κάθε φορά που φορώ αυτή εδώ, θυμάμαι ότι κάποιος αποφάσισε πως ο πλούτος του είναι πιο σημαντικός από το τσάι ενός παιδιού."* Δεν χρειάζονται νούμερα για να καταλάβεις τι έχει φτάσει αυτό εδώ το σύστημα. Το μόνο που χρειάζεσαι είναι μία φανέλα στο σώμα σου και μία οικογένεια που ακόμα θυμάται γιατί πάει στο γήπεδο. Αν λοιπόν αγοράζουμε έναν πρωταθλητισμό σαν αυτόν εδώ σήμερα, ας βάλουμε πρώτα κάτι άλλο στους τίτλους μας: την πόλη ανοιχτή. Διαφορετικά όλοι αυτοί οι στόχοι είναι σα τυρβάζια — φτιαγμένοι μόνο για τις κάμερες.

Κόπηκα σήμερα στη γραμμή 32 του τραμ, εκεί που κάποιος είχε χαράξει πάνω στη γυάλινη πόρτα με σπρέι: *"Η ζωή δεν είναι ποδόσφαιρο — εδώ λείπουνε τα σχολεία"*. Δεν ήταν κάποιο σύνθημα για το twitter, ήταν μια πραγματικότητα που στέκονταν μπροστά μου σα τοίχος κίτρινος σαν την φανέλα της ομάδας μας. Εκεί στο μεταξύ η πόλη τριγυρνά σαν ένα παιδί που ψάχνει το δρόμο του σπίτι αλλά κανείς δεν του δείχνει την πόρτα· κι εμείς εδώ σκάζουμε κουβέντες σαν αυτή εδώ γιατί οι τίτλοι πιάνουν τις οθόνες ενώ τα σχολεία βουλιάζουν σιγά σιγά. Δεν μιλάω για ξαφνικό ξύπνημα — μιλάω για αυτό που είδα προχτές στον αγώνα των βετεράνων εκεί στο Λινγκάρν Ρόουντ: έναν γέροντα σαράντα χρόνων στις κερκίδες να κρατάει εγγονό του με την παλιά φανέλα του blaugrana, εκεί που είχε ξοδέψει το τελευταίο του φράγκο για εισιτήριο ενώ έπρεπε νάνοι να πληρώσει και το γεύμα του σχολείου. Εκείνος ο μικρός φοράει αυτή την φανέλα όχι επειδή αγοράστηκε σε κάποιο mall· φοράει αυτή την φανέλα επειδή η ομάδα αυτή υπήρξε κάποτε μέρος της ψυχής του τόπου· επειδή εκείνοι οι ίδιοι οι γονείς του είχανε βάλει τους τίτλους πάνω από τις υποχρεώσεις τους — όχι επειδή κάποιος είχε βάλει λεφτά στο τραπέζι αλλά επειδή εκείνοι είχανε πιστέψει πως η ομάδα μπορούσε κάτι παραπάνω από τίτλους. Και τώρα αυτά τα χρόνια βλέπουμε μια διοίκηση να αγοράζει τίτλους σα μία φωτογραφία στο instagram· αγοράζει έναν άνθρωπο για πέντε χρόνια ως τζάμι, ξοδεύοντας λεφτά που ΠΡΕΠΕΙ να είχανε πάει στις γειτονιές εκεί όπου οι οικογένειες στέλνουνε παιδιά νάνοι στις ακαδημίες επειδή εκεί δε τους κοροϊδεύουνε — επειδή εκεί υπάρχει ένας χώρος που θυμίζει ότι η ζωή δεν περιορίζεται στους τίτλους. Αυτοί οι ίδιοι άνθρωποι λένε πως η ομάδα είναι δική μας επειδή φοράμε το blaugrana· αλλά δε φτάνει αυτό· η ομάδα γίνεται δική μας όταν τη χρησιμοποιήσουμε σαν εργαλείο ώστε νάνοι να θυμόμαστε ότι αυτή η πόλη έχει μια ιστορία: αυτή την ιστορία όπου οι γονείς έκαναν πρωτοβουλίες στις γειτονιές να ανοίξουν σχολεία επειδή κανείς άλλος δε τους έδινε καμία υπόσχεση. Εγώ εκεί μέσα στο τραμ εκείνη την ώρα σκεφτόμουν κάτι πολύ απλό: τι νόημα έχει ένας τίτλος όταν η ομάδα αυτή βλέπει τον κόσμο σαν καταναλωτικό προϊόν; Αυτοί οι πέντε εκατοντάδες χιλιάδες ημερησίως στον Χάαλαντ δεν είναι κάποιο μοναδικό περιστατικό· είναι η κορύφωση μιας δεκαετίας όπου η διοίκηση έχει δει τον σύλλογο σαν asset fund — αγοράζοντας τίτλους σα μερίδιο στο χρηματιστήριο αντί να δημιουργήσει ένα οικοσύστημα όπου ένας νέος μπορεί νάνοι να γίνει ποδοσφαιριστής αλλα και άνθρωπος μαζί. Κι όμως αυτοί που κυβερνούνε εδώ ξέχασαν κάτι σημαντικό: την ίδια την πόλη· εκεί που οι άνθρωποι τραγουδούνε ακόμα στις κερκίδες σα νάτανε το τελευταίο καταφύγιό τους· εκεί που οι γονείς θυμούνται πως κάποτε η ομάδα δούλευε στις γειτονιές όχι μόνο σα μάρκετινγκ αλλα σα πράξη κοινωνικής δικαιοσύνης. Αυτό πια δεν υπάρχει· υπάρχουν μόνο τίτλοι και φωτογραφίες στις κερκίδες με τους μεγιστάνες να κάνουν σκοπούς — εκείνοι ξεχνούνε ότι αυτοί οι ίδιοι τίτλοι προέρχονται από τις τσέπες εκείνων που τραγούδησανε μέχρι να σπάσει η φωνή τους σ' έναν αγώνα. Θέλω να τελειώσω εδώ λέγοντας κάτι ξεκάθαρο: δεν μιλάω για να σκοτώσουμ εμείς την ομάδα· μιλάω για να μεγαλώσουμε την πόλη μέσα από αυτή την ομάδα. Κι αυτή η πόλη υπήρξε πάντα δυνατή όταν είχε ρότες στις γειτονιές· όταν η διοίκηση ήταν μέρος της γειτονιάς· όταν οι τίτλοι έγιναν βραβείο μιας συλλογικής προσπάθειας αλλα και υποχρέωση προς αυτούς τους δρόμους. Αλλιώς αυτοί οι τίτλοι δε σημαίνουνε τίποτα παραπάνω από τις φωτογραφίες ενός πλούσιου ανθρώπου στα social media· κι εγώ εκείνο το παιδί στο τραμ εκείνο το απόγευμα δεν φοράει μόνο μια φανέλα — φοράει ένα σύμβολο: αυτό που θυμάται ότι κάτι άλλο υπάρχει εκεί έξω, πέρα από τα γκολ και τους τίτλους.