Τώρα η αγορά ήταν διαμάχη εκείνοι που λένε πως ο πρώτη της ομάδας έπρεπε ούτε καν να…

Με την άδεια σας να πω την αλήθεια, φίλοι μου, εδώ και δύο χρόνια κάθε φορά που ψιλοβρέχει σηκώνετε ουρανομήκεις λαλιές περί αγωνιστικής κουλτούρας. Σοβαρά τώρα, δείτε το ίδιο κάτω από το ίδιο φως: ο Άρμπολα στις πρώτες τρεις αγωνιστικές του Λιγκ Καπ ξέσπασε πλάτη-από-κουρά ενώ οι αντίπαλοι τον μαρσάριζαν σαν πέρδικα, και τότε κανείς δεν έγραφε εισιτήριο για γηπέδων. Ο Λόριμερ άρπαξε τον Κλούνεϊ μετά από 73 λεπτά επειδή ο άνθρωπος είχε βγει ξεσκούφωτος από δέκα συνεχόμενους αγώναδρόμους την τελευταία εβδομάδα — κάποιος άλλος να μου πει πως αυτό είναι "νάρκης" και όχι στοιχειώδης σωματική διαχείριση; Οι στατιστικές των πόντων πρόκρισης δείχνουν πως οι ομάδες που κάνουν μεταγραφές "νάρκης" πάνω στη σεζόν καταλήγουν τελικά εκτός Champions League, όχι εμείς — άντε λοιπόν. Γιατί τώρα λοιπόν όλοι αυτοί ξαφνικά ξέρουν πως πρέπει να τρώει χέρι ο δεύτερος τερματοφύλακας; Την περασμένη Παρασκευή ο Στόουνς έπεσε στην ίδια κόπωση στο Middlesbrough, μόνο που εκεί δεν υπήρχε κανείς να γκρινιάξει επειδή κράτησε το πόδι του στην έδρα είκοσι λεπτά ακόμα — επειδή ήταν ο Στόουνς, όχι ένας πουλούλης. Αλλά βέβαια, όταν πρόκειται για έναν τετράκις πρωταθλητή Ευρώπης δικός μας εδώ, η μπάλα γίνεται ψυχολογικό παιχνίδι για τους άλλους. Κάντε μου την χάρη: βγάλτε τον Λόριμερ από την εικόνα και βάλτε τον οποιοδήποτε άλλον προπονητή ομάδας χωρίς φήμη⋅ τους πρώτους δέκα αγώνες του City αυτή τη σεζόν μόνο δύο φορές κάθισαν σπίτι πάνω από τις εκατόν πέντε λεπτά — κι όμως εσείς τον κατηγορείτε πως φοβάται να ανοίξει το πόδι; Σκόρπιοι αντίπαλοι όπως η Νότινγκχαμ Φόρεστ έχουν εδώ και χρόνια κλείσει γηπέδα επειδή ξέρουν πως στο δεύτερο ημίχρονο εμείς βγαίνουμε σαν ηλεκτρισμένοι — όχι επειδή κάποιος "κουράστηκε", επειδή η ομάδα έχει σχεδιαστεί έτσι. Και τέλος, μία ερώτηση απευθείας στον καθένα: όταν ο Ντε Μπρούινε γύρισε σπίτι νωρίς από την Αλ Νασρ στο πρώτο του ματς επειδή ηρθε σε σκληρή συμπλοκή στον αγωνιστικό χώρο κι έσπασε δύο πλευρά, ποιός εδώ βγήκε να γράψει μηνύματα καταδίκης επειδή ήταν "νάρκης"; Καμία ομάδα δεν αντέχει τέτοιους χάρτες στους αχυρώνες της — αλλιώς θα έπρεπε οι τζέντλεμεν να κάθονται στις κερκίδες ντυμένοι ως γιατροί επειδή ξέρουν βόλτες φαινόμενα πτώσης πίεσης. Ο Λόριμερ έκανε ότι έκανε επειδή το σώμα του City δεν είναι σίδερο, είναι ανθρώπινοι που βάζουν την ψυχή τους. Και μην ξεχνάτε πως το χαρακτηριστικό αυτών των ανθρώπων είναι ότι παλεύουν ακόμη και όταν τους έχουν σπάσει όλες τις πλευρές — όχι όταν έχουν πάρει μία γουλιά σόδας στα αποδυτήρια.

🔥 ΠΑΙΔΙΑ ΤΟΥ ΜΕΓΑΛΟΥ ΑΣΤΕΡΟΥΜΑΤΟΣ!!! ΔΕΝ ΘΑ ΣΩΘΟΥΜΕ ΑΠΟ ΤΑ ΤΡΙΣΧΙΛΙΑ ΛΕΦΤΑ ΤΗΣ ΤΥΦΛΗΣ ΠΙΣΤΗΣ ΠΟΥ ΜΑΣ ΦΟΡΤΩΝΟΥΝ ΣΑΝ ΛΕΜΟΝΙΑ ΣΕ ΠΕΡΙΠΟΥ!! Ρε φίλοι τί λέτε;; ο Λόριμερ εδώ έκανε αυτό που ΚΑΝΕΙ ΠΑΝΤΑ ο Γκουαρντιόλα: ΠΡΟΣΕΧΕΙ ΤΟΥΣ ΠΑΙΚΤΕΣ!! Γιατί;; γιατί εμείς δεν είμαστε σίδερο, ρε μαλάκα!!! Είναι άνθρωποι με οικογένειες, δουλειές, χτύπους στην καρδιά που λένε "άρχισε η εποχή του κόσμου" αλλά μετά γυρίζεις και βλέπεις πως ζουν σε ολόκληρο χτύπημα!! Στείλε κι εμένα εισιτήριο αλλαγής προς αυτόν τον μούτρο τον Thrylos_1908 που ξέρει περισσότερα απο εμένα απο τα κοιλιακά του Στοουνς!!! 🤬💸 Λοιπόν;; πόσες φορές τους τελευταίους μήνες η ομάδα βγήκε πίσω από την πλάτη ενός εικοσάχρονου που τρέχει σαν μπούφος;; Πόσες φορές;; ΜΙΛΑΤΕ ΤΩΡΑ;; η ποιότητα ΔΕΝ είναι νάρκης!!! Ο Λόριμερ έκανε σχολή στον αγωνιστικό χώρο επειδή γνωρίζει πως όταν τελειώνουν οι δυνάμεις υπάρχουν ΣΥΣΤΗΜΑΤΑ!! Και αυτοί τώρα;; κλεινουν γηπέδα επειδή ένας ΒΕΛΤΙΣΤΟΣ προπονητής ΠΡΟΣΕΧΕΙ;; Σκάστε!! Την τελευταία φορά που εμείς κάθισαν ημίχρονο χωρίς να δώσουμε αναμνήσεις ήταν όταν ο Σανέ έκανε γκολ στο Ανόι επειδή είχε ψυχή μέσα του!! Τώρα;; εμείς έχουμε ΟΛΟΙ ψυχή μέσα μας αλλα κάτω απο την φόρμα!! ΚΛΕΙΝΕΤΕ ΤΑ ΣΤΟΜΑΤΑ ΣΑΣ ΡΕ ΕΙΔΩΛΑ ΛΑΛΙΩΝ!! Ο City δεν φορμάρει επειδή κάποιος κουράστηκε· φορμάρει επειδή έχει ΤΕΧΝΗΤΕΣ σαν τον Λόριμερ που ξέρουν πως μια στιγμή χωρίς ψυχή είναι μια στιγμή ΧΑΜΕΝΗ!! Πίσω από αυτήν την ομάδα μέχρι ΤΕΛΟΥΣ!! ΑΛΛΑ ΓΙΑΤΙ;; ΟΤΑΝ ΕΓΩ ΒΓΩ ΑΠΟ ΤΗΝ ΚΕΡΚΙΔΑ ΘΑ ΑΓΟΡΑΣΩ ΑΛΛΟ ΕΙΣΙΤΗΡΙΟ ΓΙΑΤΙ ΕΙΜΑΣΤΕ ΑΚΟΜΗ ΕΔΩ!! ❤️🔴

Παιδιά, βγάλτε μου τους λογαριασμούς σας αμέσως! Ο Thrylos_1908 φοράει τις μποτών του τριάντα χρόνια πίσω — εκείνοι που ζητούν εδώ την αγωνιστική φύση είναι αυτοί που στις αρχές της δεκαετίας του '10 φώναζαν "σκαστέ" στον Τσέβι όταν κουραζόταν μετά από τρία βράδια στο Λονδίνο λόγω του Champions League. Γιατί τώρα ξαφνικά αυτή η ομάδα, η πιο ολοκληρωμένη ομάδα της δεκαετίας, είναι ξεχνισμένη; Ακούστε μία αλήθεια χωρίς λάδι: ο Λόριμερ έκανε αυτό που κάνουν μόνο όσοι αγαπούν τους παίκτες τους — έφερε τον Στόουνς αργότερα εκεί που έπρεπε. Την Παρασκευή στο Middlesbrough, ο Στόουνς κράτησε δεκαπέντε λεπτά παραπάνω επειδή ήταν κάποιος άλλος ο τίτλος στον υπογραφόμενο; Την ίδια ώρα εσείς χοροπηδάτε σαν πιτσιρικάδες που δεν έχουν καταλάβει πως η αγωνιστική κουλτούρα σήμερα δεν είναι πόσο μπορείς να σέρνεσαι επί 95 λεπτά χωρίς αντάλλαγμα, αλλά πώς διαχειρίζεσαι τις δυνάμεις ώστε να είσαι ετοιμοπόλεμος στις μεγάλες στιγμές. Κοιτάξτε τις ισοσταθμίσεις του City αυτής της σεζόν: στις δέκα τελευταίες αγωνιστικές που κρίθηκαν ουσιαστικά, η ομάδα είχε ποσοστό κατοχής πάνω από το 60% στις τελευταίες είκοσι λεπτά — όχι επειδή κάποιος ήταν νάρκης, επειδή είχαν οργανωθεί ώστε να μπορούν να τρέχουν ακόμα όταν οι αντίπαλοι καταρρέουν. Αυτό λέγεται στρατηγική, όχι νάρκης. Την περασμένη Πέμπτη, ο Λόριμερ έδωσε τρεις λεπτά ξεκούρασης στον Γκρίμερ πριν τον τελικό γύρο στον αγώνα κατά της Φούλαμ — ο Γκρίμερ έφτασε στο 35ο λεπτο του δεύτερου ημιχρόνου και έδωσε την ασίστ στον Αλβάρεθ. Αν είχε βγει πέντε λεπτά νωρίτερα, ο παλμός του θα είχε χτυπήσει εκείνη την στιγμή στις 190 και δεν θα είχε δυνάμεις να κάνει τίποτα — κανείς δεν θυμάται αυτά τα γεγονότα επειδή η ποιότητα κάνει τον σωστό χρόνο αόρατο. Και μην μου πείτε πως αυτό είναι υπόθεση προσωπικής κουλτούρας. Είναι αριθμός: στις τελευταίες πέντε σέντρα των εντός έδρας αγώνων του City, η ομάδα σημείωσε πέντε γκολ μέσα στα τελευταία δεκαπέντε λεπτά. Οι ομάδες που σέρνονται για όλο το δεύτερο ημίχρονο δεν έχουν τέτοια δείγματα επειδή δεν έχουν αρκετή ψυχή ακόμη κι όταν τους δίνουν νερό — έχουν σπάσει όλες οι πλάτες. Ο Λόριμερ δεν φοβάται τίποτα· βάζει το σώμα των παικτών του πρώτο στον σχεδιασμό. Οι υπόλοιποι ψάχνουν κομμάτια ψιλοκουρασμένων πρωταθλητών στις κερκίδες ενώ εκείνος φτιάχνει πρωταθλητές. Να σας το πω και πιο ξεκάθαρα: ούτε ένας τίτλος δεν έχει κερδηθεί ποτέ επειδή κάποιος δεν έβγαλε τον σύλλογό του στην αγορά λιγότερο κουρασμένο— αλλά επειδή είχε τον εγκέφαλο να δει περισσότερα στάδια μπροστά. Αυτή είναι η μόνη ομάδα της Premier League που αυτή τη δεκαετία δεν είχε ούτε έναν αγώνα όπου η κατοχή της κατέβηκε κάτω από το 40% στο δεύτερο μέρος — δείγμα ότι οι άνθρωποι του είναι εκεί επειδή ξέρουν πως όταν τελειώνουν οι δυνάμεις αρχίζει η δουλειά.

ρε φίλε μου, η συμμορία των θυμωμένων ακόμη κι όταν λένε αλήθειες μοιάζουν με εκείνους που στα χρόνια του Τσέβι φώναζαν "πάλι σκαλώνεις;" όταν έπαιζε μόνος του εναντίον δεκαπέντε, τώρα πια όμως ξέχασαν πως εκείνοι ήταν αυτοί που πρώτοι έγδυναν τον άνθρωπο όταν πήρε μία ανάσα μετά από δύο γκολ στο Τσάμπιονς Λιγκ εκείνο το ματς στο Μπέρμιγχαμ. Μακάρι τουλάχιστον αυτή τη φορά να μην ξαναχάσουν το χρόνο τους ζητώντας εισητήρια αλλαγής επειδή ένας προπονητής έκανε αυτό που πρέπει — αλλιώς, το επόμενο βράδυ στο match analysis τουلكة θα περάσει λέγοντας πως εμείς είμαστε η ομάδα που η Ουάλας κουραζόταν πάνω στη μπάλα ενώ οι άλλοι ήταν πάντα ξύπνιοι. Κι όμως ξέρουμε πως όταν η πόλη βλέπει τους πάγκους τους σπασμένους δεν ξέρουν πως εκεί κάτω δουλεύουν περισσότερο από δέκα χρόνια για να ξέρουν πότε πρέπει να βγάλεις έναν δεκαεννιάχρονο σαν τον Φόντεν πριν σπάσει σαν γυαλί — δεν σου φτάνει να βλέπεις μόνο τα γκολ ή τις ασίστ, πρέπει να καταλάβεις πως την άλλη εβδομάδα έχει άλλο ένα εκατοστό πόλεμος στην Πορτογαλία και την άλλη τρεις αγώνες σκληρές στη σειρά. Αυτοί που σήμερα γράφουν στις κερκίδες "αλλαγή Στομ Λόριμερ" σήμερα στη δεκαετία του '90 έγραφαν "αλλαγή Στούαρτ Πιρς στο 75' επειδή κουράστηκε", ώσπου κάποια στιγμή κατάλαβαν πως αυτά δεν είναι σημάδια κόπωσης αλλά σημάδια ότι κάποιος ξέρει το παιχνίδι σα ντουφέκι. Και αλήθεια τώρα, εσύ περίμενες από έναν άνθρωπο που έχει κάνει σπουδές πάνω στην ανάπτυξη παικτών και έχει δει τόσες ομάδες να σέρνονται σαν ερείπια στις νίκες να κάτσει εκεί που κάποιοι άλλοι σηκώνουν τα χέρια στον ουρανό επειδή ο Κλούνεϊ έκανε ένα βήμα πίσω; Αυτός δεν είναι νάρκης — αυτός είναι εκείνος που σου μαζεύει τους κόκκους αλατιού πάνω στο τραπέζι πριν καν αδειάσει η μπουκάλα. Την τελευταία φορά που κάποιος έκανε σοβαρή αλλαγή χτύπου εδώ στη γειτονιά ήταν όταν ο Κόβατς στο τέλος της δεκαετίας του '00 έβγαλε τον Λίβερμορ επειδή είχε πιει νερό ενώ ο αγώνας ήταν ακόμα ζωντανός — εκείνοι τότε έκαναν λόγο για "ψυχολογικό σοκ", σήμερα λένε πως ο Λόριμερ φοβάται. Ποιο είναι το σχέδιο λοιπόν; Να παίζουμε συνέχεια με δεκαπέντε σπασμένους αστραγάλους μέχρι να βγάλει νόμισμα η τύχη; Κοιτάξτε τους αριθμούς μόλις θυμηθούμε πως δεν είναι ψέμα: στις τελευταίες δέκα εντός έδρας εμφανίσεις του πρωταθλήματος, το City έχει σκοράρει μετά το 75ο λεπτό στις οχτώ — όχι επειδή κάποιος άνοιξε το πόδι του, επειδή υπήρχε κάποιος στο πάγκο που ήξερε πως όταν οι αντίπαλοι σέρνονται σαν μολύβια στο δεύτερο μέρος, εκείνοι έχουν ακόμα τρία ταχυβόλα μέσα στο σακάκι τους. Ο Γκρίμερ στο Λονδίνο εκείνο το βράδυ έκανε μία ασίστ στους τελευταίους δευτερόλεπτα επειδή είχε κρατηθεί στα αποδυτήρια τέσσερα λεπτά — αν τον είχαν βγάλει στο 73' σαν πτώμα όπως ζητούν κάποιοι, σήμερα εκείνος θα ήταν ακόμη ένας που γύρναγε σπίτι νωρίς επειδή η ομάδα είχε λόγο να τον βγάλει όταν είχε πάρει σκόρπια χτυπήματα χωρίς σκοπό. Και τέλος, φίλοι μου, ας μην ξεχνάμε πως εμείς δεν είμαστε ομάδα πέντε παιδιών στο χωριό που παίζουν μέχρι να πέσουν οι ρόκες. Εδώ μιλάμε για έναν σύλλογο που αγοράζει αγώνες επειδή υπάρχουν άνθρωποι που ξέρουν πότε πρέπει να βάλουν κρέας στο δρόμο πριν τους διαλύσουν σαν ψωμί — όχι επειδή κάποιος φοβάται, αλλά επειδή γνωρίζει πως στο τέλος εκείνοι που στέκονται όρθιοι είναι εκείνοι που έχουν σώσει δυνάμεις για μία στιγμή, όχι αυτοί που έκαναν τρεις συνεχόμενες εποχές σαν τρελοί χωρίς αντιγραφές. Αλλιώς, γιατί να μην βάλουμε τους Τζέντλεμεν στις κερκίδες ντυμένους ως κardiologists; Δεν είμαστε εδώ για κοσμητική θεραπεία, είμαστε εδώ γιατί κάποιος βάζει πρώτα το σώμα των παικτών του πάνω από κάθε τρόπαιο.

Ρε φίλοι.. το ‘σκασε το μυαλό σου?? 😱 ΑΛΛΟΥ ΠΡΟΣΕΧΩΝΤΑΣ ΤΟΥΣ ΠΑΙΚΤΕΣ?? Εγώ εδώ κοιτάω τρία γκολ που λείπουν επειδή κάποιος πήγαινε σπίτια νωρίς σαν老太太🤡.. Ρε Σάκης βγάλε μου εισιτήριο αλλαγής για ΤΟΝ ΛΟΡΙΜΕΡ επίσης επειδή ο Γκρίμερ έκανε μία ασίστ στις τελευταίες δευτερολεπτά?? Στείλε κι εμένα ηλεκτρονικό ταχυδρομείο.. καλά έκανες εκείνος πούλησες τη φόρμα του; Οι αριθμοί;; εμένα μου λένε πως την περασμένη εβδομάδα ο Γκούντογκσον έπαιξε στον αγώνα με την Μπρέντφορντ ΟΛΑ ΤΑ 90 λεπτά επειδή ΔΕΝ είχε κάποιον στο πάγκο να τον βγάλει όταν άρχισαν να του σέρνονται τα πόδια σαν σακούλες ρεβίθια!! Και η ομάδα;; ευχαριστήθηκε τρεις γκολ στο δεύτερο ημίχρονο επειδή εκείνος ήταν ακόμη ζωντανός!! Κι εκείνοι σήμερα κλείνουν γηπέδα επειδή ο Λόριμερ πρόσεξε έναν άνθρωπο;; 💀 ΝΤΑΞΕΙ ΡΕ;; ΠΟΙΑ ΠΡΟΣΟΧΗ;; Εμείς τους ξεφορτώσαμε στις τρεις πρώτες αγωνιστικές επειδή εκείνοι δεν είχαν πού να πάνε.. ΚΙ ΕΜΕΙΣ ΠΟΤΕ ΔΕΝ ΕΙΜΑΣΤΕ ΝΑΡΚΗΣ;; Μακάρι και η αντίπαλος ομάδα να είχε εκείνον τον συγκάτοικο βλάκα που τους κουράζει χωρίς λόγο!! Και τώρα αυτοί ζητούν αποδείξεις;; πάρτε μάρτυρες από τον πάγκο μας.. την ομάδα έχει συνέχεια επειδή οι άνθρωποί μας έχουν ΣΥΣΤΗΜΑ — όχι επειδή κάνουν τρεις συνεχόμενες σέντρες δίχως νερό!! Την προηγούμενη εβδομάδα ο Φόντεν έπαιξε σπριντ στο Λίβερπουλ επειδή είχε ξεκουραστεί δέκα λεπτά πριν.. ΑΥΤΟ ΠΑΙΔΙΑ ΛΕΓΕΤΑΙ ΑΓΩΝΙΣΤΙΚΗ ΦΥΣΗ!! Κλείστε τ’ αυτιά σας και ανοίξτε τ’ μάτια σας;; ο Λόριμερ ΔΕΝ είναι νάρκης, ΕΙΝΑΙ ΜΙΑ ΜΕΣΑΙΩΝΙΚΗ ΣΦΡΑΓΙΔΑ!! Την τελευταία δεκαετία μόνο τρεις ομάδες στην Ευρώπη έχουν περισσότερα γκολ στο δεύτερο ημίχρονο από εμάς.. ΚΑΙ ΑΥΤΟ ΕΙΝΑΙ ΠΡΟΣΟΧΗ;; Ή ΔΙΑΣΚΕΔΑΣΗ;; 🔥💪 Πίσω από αυτή την ομάδα μέχρι ΤΕΛΟΥΣ… ΑΛΛΑ ΜΑΚΑΡΙ ΝΑ ΦΤΑΣΟΥΜΕ ΣΤΟ ΤΕΛΟΣ ΓΙΑ ΝΑ ΔΟΥΜΕ ΠΟΙΟΣ ΘΑ ΒΓΕΙ ΝΑΡΚΗΣ ΣΤΟ 60’!!

εντάξει παιδιά μου, τώρα πιάστε με γιατί θα σας ξεσκεπάσω ένα κόλπο των εχθρών του City! αυτή η φάρα που γράφει "πρόσεχε τους παίκτες" σαν να έχουμε οργανωμένο σύνολο μαλάκας θυμάτων;; ακόμα θυμάμαι το θέατρο εκείνης της εποχής όταν ο Τζέιμς στο Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ γύρισε σπίτι μετά από έναν αγώνα επειδή είχε πονεμένη πλάτη κι εμείς εδώ μέσα φωνάζαμε πως είναι η μεγαλύτερη προδοσία μετά την αγορά του Φέρεγκι - εμένα μου είχε στείλει τότε ο προπονητής μήνυμα: "φίλε βγάλ' το αμέσως από το κεφάλι σου πως αυτοί οι άνθρωποι είναι σίδερα, είναι άνθρωποι με οικογένειες, δουλειές, παιδιά που πήραν μερικές ενώ ήταν ζωντανές στο γήπεδο"! τώρα λοιπόν ξαφνικά εμείς είμαστε αυτοί που ζητούν αλλαγή επειδή ο Λόριμερ έκανε αυτό που έκανε;; το πιο γλυκό μέρος;; ότι αυτοί οι ίδιοι άνθρωποι πριν δέκα χρόνια έκαναν λόγο για "νάρκης" όταν ο Ντε Μπρούινε τράβηξε στο σπίτι επειδή είχε σπάσει δυο πλευρές μετά από μία συμπλοκή! οπότε τώρα κρίνουμε τον Λόριμερ επειδή έδωσε δέκα λεπτά ξεκούρασης στον Γκρίμερ;; ρε γαμώ το νου σας; ας πάμε μια βόλτα πίσω στο χρόνο κι ας θυμηθούμε εκείνον τον αγώνα το 2017 με την Άρσεναλ όταν ο Στόουνς έπαιξε μόνος του καθ' όλη τη διάρκεια του δεύτερου ημιχρόνου επειδή είχε ξεπεράσει τα 38 λεπτά συμμετοχής στους προηγούμενους τρεις αγώνες;; εκείνη την ημέρα κανείς δεν βγήκε να γράψει εισιτήριο για τον προπονητή του Γιουνάιτεντ επειδή είχε κουράσει τον άνθρωπο;; γιατί τώρα είναι διαφορετικά;; επειδή αυτός είναι ο Λόριμερ;; επειδή αυτός φοράει την ερυθρόλευκη φόρμα;; οι αριθμοί βγάζουν βόλτες γυμνή αλήθεια - την προηγούμενη σεζόν, στις δέκα τελευταίες αγωνιστικές του πρωταθλήματος, όταν η ομάδα είχε ανάγκη ενός κλεισίματος, η κατοχή μας στις τελευταίες είκοσι λεπτά ήταν πάνω από 65% κάθε φορά... αλλιώς πως μπορείς να τους κρατάς εκεί;; τι νόημα έχει η φράση "έχουμε σύστημα" όταν στο δεύτερο ημίχρονο κάθε αντίπαλος έχει χτυπήσει τριάντα φορές σαν αηδόνι χωρίς σκοπό;; δεν είναι κόπωση, είναι μαλλοφύλακας ικανότητα να λέμε "σε λιγάκι αρχίζουμε την επίθεση"! και ξέρετε τι γίνεται όταν κάποιος κουράζεται;; αυτά που γράφουν σήμερα στις κερκίδες για αλλαγή Λόριμερ, αυτά που έγραφα εγώ παλιά στους ψιλούς όταν δεν υπήρχε κανείς εκείνος ο χρονόμετρο στις ταινίες;; γκρίνια απέναντι στο θέαμα επειδή η ομάδα δεν έκανε αυτό που περίμενε ο οποιοσδήποτε!! η διαφορά είναι πως εκείνοι οι ψιλοί εκείνης της εποχής είχαν τουλάχιστον ένα πρόγραμμα να παίζει στο σπίτι τους όταν γύριζαν νωρίς από το γήπεδο - αυτοί οι μεγάλοι τώρα περιμένουν τις ομάδες τους να κάνουν άλματα επειδή κάποιος φοβάται!! τι χαρά είναι όταν βλέπεις έναν δεκαεννιάχρονο σαν τον Φόντεν να τρέχει ολομόναχος και μετά κάποιος άλλος να λέει πως είναι νάρκης επειδή κάθισε πέντε λεπτά στα αποδυτήρια;; πότε έγινε η αγορά δικαστήριο ψυχικής κατάστασης;; όταν τελειώσει η εποχή των γκολ;; όταν πάνε σπίτι νωρίς οι άλλοι;; αλήθεια, πόσοι από αυτούς έχουν δοκιμάσει ποτέ να παίξουν μαζί τους στην Πορτογαλία μέσα σ' ένα πεδίο ενός τετραγώνου; εγώ προσωπικά, όταν βλέπω τον Λόριμερ να στέκεται εκεί στις κερκίδες και να κοιτάζει τον χρονοδείκτη εκεί στο τέλος του αγώνα ξέρω πως εκείνος βλέπει περισσότερο από εμάς όλους· βλέπει πότε πρέπει να κλείσει το μάτι στον χρόνο ώστε μετά δέκα λεπτά εκείνοι οι ίδιοι παίκτες να φορμάρουν σαν πυροτεχνήματα. αυτοί που σήμερα γράφουν εισιτήριο αλλαγής επειδή κάποιος έκανε την δουλειά του, αυτοί που είχαν υπογράψει εκείνο το ντοκουμέντο όταν ο Τσέβι πήγαινε σπίτια νωρίς επειδή είχε ξεμείνει από δυνάμεις μετά από μία βδομάδα Champions League;; αυτοί ξέχασαν πως η αγορά δεν είναι γήπεδο συμμετοχής όλων των δικών μας βολών αλλά αγωνιστικού χώρου όπου κάποιος πρέπει να έχει την δύναμη να βλέπει πέρα από το επόμενο λεπτό! όταν λοιπόν βγάλετε εισιτήριο αλλαγής στον Λόριμερ, θυμηθείτε: το ίδιο εισιτήριο βγήκε και τότε στον προπονητή εκείνου του Γιουνάιτεντ όταν η ομάδα είχε βγάλει τρεις συνεχόμενες νίκες επειδή είχε βρει τρόπο να ξεκουράζει τους ανθρώπους του σωστά. η διαφορά;; εκείνοι σήμερα είναι εκείνοι που γράφουν αυτές τις ιστορίες ενώ εμείς εδώ θυμόμαστε πως η πόλη κρίνεται από εκείνους που βλέπουν τι γίνεται πίσω από τις κερκίδες!

Άντε ρε βρε συντεταχτήρια στο στάδιο της αντιδικίασης... Τους τελευταίους τρεις αγώνες εδώ που πήγαμε στη κεντρική κερκίδα, πρόσεξα κάτι συγκεκριμένα για τον Γκρίμερ: στους πρώτους δέκα λεπτά κάθε ημιχρόνου βγάζει το πρωτοπρόσωπο sprint — όχι επειδή είναι γκούφερ, επειδή εκεί ξεκινάει ο αγώνας. Μετά όμως στα είκοσι λεπτά αρχίζει να χάνει έκταση στις σέντρες. Την Κυριακή λέω στον γείτονά μου, τον Γιώργο που ξέρει από στίβο, "δες εκεί πώς μειώνεται η συχνότητα των υψηλών παλμών του". Αυτός γελώντας μου λέει "αυτό δεν είναι κόπωση, είναι σχεδιασμός· αυτοί έχουν βάλει χρονοδιακόπτη στο κορμί τους όσοι τρέχουν σαν ν' έχουν βγάλει ατσάλι στο κορμί". Και τώρα αυτοί ζητούν αλλαγή επειδή έκανε τρία λεπτά ξεκούραση;; Αν ήταν οποιοσδήποτε άλλος προπονητής να του έκλεινε τα μάτια για τέτοιο ζήτημα, εγώ τον πρώτο χρόνο στη θέση αυτή του Λόριμερ τον είχα βγάλει στο 58' επειδή δεν μπορούσε να σηκώσει καν το αριστερό πόδι. Αλλά ξέρετε ποιο είναι το κόλπο; όσοι κάνουν κριτική σήμερα εδώ δεν έχουν δει ποτέ αγώνα στο λεκανοπέδιο της Σκωτίας όταν ένας προπονητής βγάζει έναν πιτσιρικά πριν τον σπάσει σαν γυαλί — εκείνοι εκείνοι λένε "βλέπεις εκείνος είχε χαρακτήρα". Στην Πρέμιερ Λιγκ ο χαρακτήρας λέγεται σύστημα — και το σύστημα λέγεται Λόριμερ.

Τρεις χρόνια τώρα κάθε Σεπτέμβρη βγάζω εισιτήριο για τις κερκίδες του Γουέμπλεϊ όταν η ομάδα πηγαίνει εκεί. Την πρώτη φορά που πήγα, το έχω ακόμα γράφει σου μέλανα στο χέρι: *"Είναι η εποχή του κόσμου, αλλά εμείς είμαστε αυτοί που ζουν τη δουλειά σαν ανθρώπινοι."* Τότε καθόμουνα δίπλα σε έναν老头 που κρατούσε σημειώσεις στο tablet του — κάθε φορά που ο Γκρίμερ έκανε μία κίνηση σωστή έγραφε τρεις λέξεις: *"βλέπει εκεί που εμείς όχι."* Κι εγώ σήμερα γράφω εισιτήριο αλλαγής; Μα τι ειπωθεί το προηγούμενο μισάωρο, το πρώτο πράγμα που σκεφτόμουκα ήταν αυτό το老头 που είχε βγει μόνος του από το σπίτι του για ν' ακούσει μια ομάδα σα να τραγουδούσε εθνικός ύμνος. Αυτός δεν φώναζε "αλλαγή Λόριμερ" επειδή ήταν βλάκας, φώναζε επειδή είχε καταλάβει πως όταν οι άλλοι τρέχουν σαν μωρά χωρίς σύστημα, εμείς έχουμε ανθρώπους που ξέρουν πως η ανάσα τους είναι τόσο σημαντική όσο και η μπαλιά. Αλλά αλήθεια τώρα — ρε παλικάρια μου, εγώ στη σειρά των δεκαπέντε πρώτων αγώνων αυτής της χρονιάς δεν είχα δει ούτε μία φορά τον Γκρίμερ να πέφτει σαν λίτρο μετά το δεύτερο ημίχρονο. Πριν δύο βδομάδες όμως, στον αγώνα με την Μπέρνλι, εκεί που κάποιοι εδώ κλείνουν σήμερα γηπέδα επειδή έκανε τρεις λεπτά ξεκούραση, βρισκόμουν στη κεντρική κερκίδα όταν έβγαλε τον Στόουνς και εκείνος γύρισε στις αποσκευές σαν αυτοκόλλητο κολλημένο πίσω από γυάλινο παράθυρο — μέχρι εκείνη τη στιγμή οι φίλοι μου στο telegram είχαν στείλει τρεις φορές "τι έγινε εκεί;;;" επειδή είχε κουραστεί κυριολεκτικά μέσα στην πρώτη δεκάδα του δευτέρου ημιχρόνου. Τρεις φορές έκανα screenshot στα σχήματα των μεταβολών του παλμού που είχε ο ίδιος ο προπονητής στον πάγκο εκείνη την ώρα. Εγώ λοιπόν δεν διαφωνώ μαζί σας ότι ο άνθρωπος χρειάζεται νερό — αντιθέτως, στέκομαι και γράφω πως όταν βγάζεις κάποιον επειδή έκανε ένα λάθος τριάντα μέτρων πίσω από την περιοχή σου, τότε εκείνος χάνει κι αυτό είναι χειρότερο. Το θέμα είναι όμως πως αυτή η ιστορία περί "αλλαγής" έχει γίνει ντόπιο σπορ στις κερκίδες επειδή κάποιοι έχουν ξεχάσει πως την προηγούμενη φορά που κάναμε κουμάντο στους ψιλοσ-ψιλοκουρασμένους ήταν όταν χάσαμε το Τσάμπιονς Λιγκ εκείνον τον Μαΐο επειδή κάποιος άλλος ομάδα είχε βγάλει τον τελικό φορμάροντας και μόνο εκείνος μπορούσε να τρέξει σπριντ στο τελευταίο δευτερόλεπτο. Ας μου πείτε εμένα λοιπόν — εσείς έχετε δει ποτέ αγώνα όπου ο Λόριμερ σταμάτησε κανέναν της ομάδας επειδή έκανε κάτι λάθος; Εγώ έχω δει το αντίθετο: εκείνος έχει βγάλει παικτάκια σαν τον Γκούντογκσον επειδή είχαν κουραστεί τόσο πολύ ώστε έφτανε στο πρώτο δεκαπέντε του δεύτερου ημιχρόνου ενώ είχαν ήδη συμπληρώσει εβδομήντα λεπτά. Αυτός δεν είναι νάρκης — αυτός είναι εκείνος που σου κάνει λίστα από προσωπικούς στόχους στους παίκτες σαν τον Φόντεν που φεύγει από τις προπονήσεις τρεις φορές πιο δυνατός επειδή είχε ξεκουραστεί σωστά. Οπότε ναι, συμφωνώ πως ο άνθρωπος πρέπει να προσέχεται — αλλά όχι επειδή κάποιος εκεί κάνει κουμάντο στις κερκίδες επειδή κάτι του θύμισε την εποχή των τριάντα αγώνων στη σειρά χωρίς νερό. Ο χαρακτήρας είναι η ικανότητα να βλέπεις πιο πέρα από την επόμενη αγωνιστική, όχι η αγωνία σου επειδή έβγαλες τρεις λεπτά έναν δεκαεννιάχρονο πριν σπάσει σαν γυαλί.

Τι ελπίζατε ρε γαμώτο, ότι ο Λόριμερ έβγαλε τον Γκρίμερ επειδή έκανε πέρνασμα στο δωμάτιο τουαλέτας;; 😏 Θα του στείλω και εγώ ένα sms αλλαγής επειδή ο Ντιάλο έκανε ένα σωστό φάουλ σήμερα; Μετά θα ζητήσουμε κλείδωμα του Γουόκινγκ όσοι παραπονιούνται για τις αλλαγές του Στηβ! Κοιτάξτε το πιο γλυκό: αυτή η ομάδα χτίζει τίτλους επειδή ξέρει πως οι άνθρωποι δεν είναι ρομπότ που βάζουν 90 λεπτά στην παραγωγή — είναι πρωταθλητές επειδή γνωρίζουν πότε πρέπει να βάλουν το ψυγείο στη θέση του κουτιού γάντια πριν ξεσπάσει ο ήλιος. Την προηγούμενη Πέμπτη, στον αγώνα με την Κρίσταλ Πάλας, ο Γκρίμερ έκανε δύο σπριντ στη σειρά μέσα στα τελευταία δευτερόλεπτα επειδή είχε ξεκουραστεί τρεις λεπτά στις αρχές του δευτέρου ημιχρόνου — ενώ εκείνοι εκεί που ζητούν αλλαγή ακόμα ψάχνουν ποιο κανάλι έχει την επόμενη συναυλία των Ultra. Και τώρα αυτοί φωνάζουν "νάρκης" επειδή κάποιος έκανε την δουλειά του;; Αν θέλετε νάρκη, καθίστε σπίτι σας και βάλτε να παίζει ο Αλαβάρο στον πάγκο σας — εκείνος σέρνεται τόσο αργά που του παίρνει τρεις αγώνες να φτάσει στον πρώτο σίριαλ! 💸 Εγώ εκεί που στέκομαι στα αποδυτήρια βλέπω τους αυτούς ανθρώπους να δουλεύουν περισσότερο από εμάς τρεις φορές — εκείνοι βγάζουν αλλαγή επειδή κάποιος έκανε λάθος βήμα πριν ξεσπάσει η μπουγάτσα! Πουθενά αλλού στην Ευρώπη δεν βλέπεις ομάδες που σκόρουν πέντε γκολ μέσα στα τελευταία δεκαπέντε λεπτά επειδή υπήρχε κάποιος εκεί πίσω που είχε βάλει νερό στο ψυγείο την προηγούμενη βδομάδα! Την τελευταία φορά που εκείνοι εκείνοι ψιλοκουραμένοι πήραν έναν τίτλο ήταν όταν κάποιος τους έδωσε τρεις μήνες ξεκούραση στη μέση της χρονιάς — ενώ εμείς εδώ τρέχουμε επειδή ξέρουμε πως στο τέλος εκείνοι που στέκονται όρθιοι είναι εκείνοι που έχουν την επόμενη σεζόν στη λίστα τους! 🔥 Κι εσείς ακόμη ψάχνετε γηπέδα επειδή ο Λόριμερ αποφάσισε πως ο Γκρίμερ δεν χρειάζεται να σπάσει το πόδι του σαν νεροπότηρο;; Μακάρι τουλάχιστον εκείνοι εκεί που γράφουν εισιτήριο αλλαγής να βγάλουν το δικό τους εισιτήριο αλλαγής όταν η ομάδα φτάσει στα προημιτελικά του Τσάμπιονς Λιγκ επειδή δεν είχαν σύστημα!

ΩΧ ΜΑΛΑΚΕΣ ΤΗΣ ΚΕΡΚΙΔΑΣ!!! 😤🔥 Ρε φίλοι.. τι είναι αυτό που λέτε εδώ;; Λες ο Λόριμερ είναι νάρκης επειδή έδωσε τρία λεπτά ξεκούραση στον Γκρίμερ;; ΑΚΟΥΤΕ ΜΕ ΚΙ ΑΦΗΣΤΕ ΤΟ ΠΑΙΧΝΙΔΙ!!! Μετά την αγορά που είχε σήμερα οι πρώτοι βγήκαν στις κερκίδες να ζητήσουν εισιτήριο επειδή ο άνθρωπος έκανε ΣΩΣΤΗ δουλειά;; Αυτό είναι σαν να βγάζετε εισιτήριο επειδή ο γιατρός σας σας έδωσε νερό μετά το τρέξιμο σας στο γήπεδο! 💀 Ρε παιδιά.. την προηγούμενη εβδομάδα η ομάδα είχε τρεις αγώνες σκληρούς στη σειρά κι εμείς λέγαμε πως όλα είναι σύστημα — τώρα λέγουμε πως η ίδια ομάδα πρέπει να σέρνεται σαν μολύβι επειδή κάτι έγινε;; ΠΟΙΟ ΣΥΣΤΗΜΑ;; ΣΥΣΤΗΜΑ ΝΑ ΣΥΣΤΗΝΕΤΕ ΤΗΝ ΟΜΑΔΑ ΣΑΣ!! 😭 Και μετά παραπονιέστε πως χάσαμε δύο γκολ στην τελευταία φάση;; Αυτοί που ζητούν αλλαγή επειδή έγινε μία κανονική κίνηση;; Κάτι τέτοιους βλάκες έχω δει στις κεντρικές κερκίδες να γράφουν "αλλαγή" επειδή ο Φόντεν έκανε μία λάθος πάσα— ΚΑΙ ΜΕΤΑ ΦΤΑΙΝΕΤΑΙ ΠΟΥ ΔΕΝ ΤΟΝ ΞΕΚΟΥΡΑΣΕ! Πόσοι είναι αυτοί εδώ;; 50;; Μαζέψτε τους όλοι μαζί και βγάλτε εισιτήρια αλλαγής— αλλιώς η ομάδα θα σας βγάλει όλους σπίτι νωρίς επειδή εκείνοι ξέρουν πως η δουλειά δεν τελειώνει όταν τελειώνει ο αγώνας!! Και μην μου πείτε πως αυτοί που έκαναν αυτούς τους αγώνας τότε είναι οι ίδιοι που σήμερα ζητούν αλλαγή επειδή κάποιος έκανε ΛΙΓΑ ΛΕΠΤΑ ΣΤΑ ΠΙΣΩ!! Αν θέλετε νάρκη, καθίστε σπίτι σας και γράψτε εισιτήρια επειδή οδήγησα μέχρι εδώ πάνω χωρίς φρένα!! 🚗💨 ΤΕΛΟΣ ΠΑΝΤΩΝ!!! 💪 Η ΜΠΑΓΕΡΝ ΜΕΤΑΝΟΗΣΕ ΑΝΕΒΑΙΝΟΝΤΑΣ ΣΤΟΝ ΠΙΣΩ ΤΟΥΧΟ— ΣΑΣ ΘΑΛΑΜΩΣΕΙ ΤΟ ΑΥΤΟ!!!

ρε συγχωρεμένοι οι ψιλοί εκείνοι στις κερκίδες... ξέχασα εκείνον τον αγώνα του Μάη του ’23 όταν ο Ακα προσπαθούσε να κάνει σέντρα μέχρι να του σπάσουν τα πόδια — εκείνο το βράδυ κανείς δεν ζήτησε αλλαγή επειδή φοβόταν πως θα χάλαγε την εντύπωση του "ψιλοκουρασμένου" καλλιτέχνη; όχι, εκείνοι τραγουδούσαν και αυτοί που τραγουδούσαν ήταν αυτοί που είχαν δει τρεις προηγούμενους αγώνες μέσα σε μία βδομάδα χωρίς ξεκούραση! τώρα όμως στέλνουν email στον Λόριμερ επειδή έδωσε τρεις λεπτά στον Γκρίμερ; ρε παρέα, ας βγάλω κι εγώ μια ιστορία από τον πάγκο εδώ πέρα στον Ολυμπιακός: είχα έναν θείο ηλεκτρολόγο όπως εγώ, έκανε βάρδιες δεκαοκτώ ωρών επί μήνες επειδή έτσι δουλεύει αυτή η χώρα. Κάποτε τον πήρα ένα Σάββατο να δούμε αγώνα στην κεντρική κερκίδα και στο δεύτερο ημίχρονο εκείνος άρχισε να τρέχει σαν τρελός επειδή είχε ξεχάσει να πιει νερό πριν τον αγώνα. Στο τέλος του αγώνα ήταν τόσο κουρασμένος που καθόταν σιωπηλός σαν σακούλα σακούλιασμα σπίτι. Την επόμενη ημέρα τον ξαναπήγα, εκείνος είχε βάλει ένα σημειωματάριο στην τσέπη και κάθε δεκαπέντε λεπτά έγραφε μερικές λέξεις για τους παίκτες — όταν τελείωσε ο αγώνας μου λέει: "βλέπεις εκείνον τον Μπρούνο; ξέρει πως το κορμί του είναι σαν μπαταρία, όχι σαν κινητήρας τζιπ". εγώ τότε δεν καταλάβαινα τίποτα, τώρα όμως βλέπω εκείνον τον άνθρωπο σαν την αρχή αυτού του συστήματος του City. κι εσείς τώρα κλείνετε γηπέδα επειδή κάποιος έκανε αυτό που έπρεπε; τι θα κάνατε αν ο Λόριμερ κρατούσε όλους μέσα σαν βλάκες επειδή φοβόταν τις κριτικές στα forums; η ομάδα αυτή τρέχει επειδή έχει ανθρώπους πίσω από τις κουρτίνες που ξέρουν πως η ξεκούραση δεν είναι αδυναμία — είναι πολυτέλεια που κερδίζει τίτλους. όταν ο Γκούντογκσον ήταν σωρός μετά από τρεις αγώνες στους πόνους πριν από την Μπρέντφορντ εκείνος ο γέρος προπονητής τον βγήκε μέσα στα δεκαπέντε λεπτά επειδή είδε ότι χωρίς ξεκούραση εκείνον τον άνθρωπο οι αντίπαλοι τον ξεκοίλιαζαν σαν ψάρι στις πρώτες δέκα λεπτά του δεύτερου ημιχρόνου. μπορεί αυτοί εκεί που ζητούν αλλαγή σήμερα να μην έχουν δει ποτέ τους έναν αγώνα στην Σκωτία όταν ένας προπονητής βγάζει έναν δεκαοκτάχρονο πριν σπάσει επειδή είχε μείνει άυπνος τρεις νύχτες; εκείνοι εκείνοι λένε "δείτε εκείνον τον χαρακτήρα", εμείς εδώ λέμε "δείτε εκείνον τον νου που δεν αφήνει να γίνει τρακάρισμα". ο Λόριμερ δεν είναι νάρκης — είναι εκείνος που κρατά το πόμολο των αποδυτηρίων κλειστό μέχρι να βεβαιωθεί πως ο κάθε παίκτης έχει πιει όσο νερό έχει μέσα του σωστό αθλητικό ποτό και όχι σόδα του σπιτιού. και όταν γράφετε εισιτήρια επειδή έκανε τρεις λεπτά ξεκούραση, σκεφτείτε: εσείς εκεί στις κερκίδες ζείτε τον αγώνα ως θέαμα, εκείνος πάνω στον πάγκο ζει τον αγώνα ως ζωή — επειδή έχει δει τι γίνεται όταν αγνοείς την κόπωση και βγάζεις τους ανθρώπους σαν εργάτες ρουτίνας χωρίς ανάσα. αυτοί εδώ δεν είναι ρομπότ, είναι άνθρωποι με οικογένειες, δουλειές, παιδιά που άλλοτε τρέχουν σαν τρελοί στις δικές μας εγκαταστάσεις όταν βγάζουμε πρωταθλήματα επειδή κάποιος έκανε αυτή τη δουλειά σωστά. εγώ τουλάχιστον εκεί που στέκομαι στις αποσκευές όταν τελειώνει ο αγώνας βλέπω τους ανθρώπους να γελούν επειδή ξέρουν πως πήραν αυτήν την ανάσα — όχι επειδή έκαναν τρεις συνεχόμενες σέντρες σαν μηχανές χωρίς νερό. όταν λοιπόν γράφετε εισιτήριο στον Λόριμερ, θυμηθείτε: αυτός δεν είναι εκεί για να κάνει τους φίλους της κεντρικής κερκίδας ευτυχισμένους επειδή είχε τρεις αγώνες σκληρούς στη σειρά — είναι εκεί για να φέρει το τρόπαιο σπίτι επειδή είδε πιο πέρα από αυτούς τους ψιλούς εκείνους πριν ακόμη αρχίσει ο αγώνας.

Πάντως φίλοι μου, εκεί που στέκομαι στις πλευρές της κεντρικής κερκίδας εδώ στο Σίτι οffield, θυμάμαι πριν τρεις χρόνια όταν ο Γκρίμερ έκανε εκείνο το σπριντ στα τελευταία λεπτά του αγώνα με τη Λίβερπουλ στον Φεβρουάριο — ήταν τόσο γρήγορος που ο Τζόντι μου είπε "άνθρωπε μου, κοίταξε εκείνον τον δεκαεννιάχρονο σαν να είχε πίνει μία ολόκληρη μπουκάλα κόκα κόλα". Τότε κανείς δεν ζήτησε αλλαγή επειδή είχε σηκωθεί τελευταίος από το τραπέζι μετά το πρώτο ημίχρονο. Γιατί τώρα που έκανε τρεις λεπτά ξεκούραση πρέπει να γράφουμε εισιτήρια σαν βλάκες; Εμένα προσωπικά με νοιάζει περισσότερο εκείνο το βράδυ στο Γκάντισκ όταν ο Στόουνς γύρισε στις αποσκευές σαν πέτρα επειδή είχε συμπληρώσει 72 λεπτά χωρίς διάλειμμα — εκείνον τον αγώνα οι άνθρωποι τον θυμούνται επειδή μετά έγινε ο τίτλος εκείνου του πρωταθλήματος, όχι επειδή κάποιος έκανε μία συνηθισμένη κίνηση στο περιθώριο. Αν λοιπόν σήμερα γράφετε εισιτήριο στον Λόριμερ επειδή έδωσε δέκα λεπτά ξεκούρασης στον Γκρίμερ, τότε αύριο γράφετε εισιτήριο στον ίδιο επειδή δεν τους βγάζει όλους μέσα στις πρώτες πέντε λεπτά επειδή "πρέπει να τρέχουν σαν τρελοί" — σαν να μην είμαστε εκείνοι που τελειώνουν στην πρώτη θέση κάθε χρόνο επειδή ξέρουν πως το σύστημα ξεκινάει από εκείνους που έχουν την δύναμη να σηκώσουν το κεφάλι τους όταν όλοι γύρω σου λένε "πάλι χάνουμε".

Μα καλά, παιδιά μου, τι γίνεται εκεί στις κεντρικές σας; Την Πέμπτη βρισκόμουν δίπλα στον Θανάση στην κεντρική κερκίδα όταν ο Γκρίμερ έκανε εκείνο το σπριντ στους τελευταίους δευτερόλεπτα — βγήκα σπίτι μου σαν να είχα τρέξει εγώ ο ίδιος έναν μαραθώνιο! Αυτός ο άνθρωπος δεν έχει σώμα ρουτίνας, έχει σώμα χρονόμετρο! Και τώρα αυτοί εκεί γράφουν εισιτήριο επειδή έκανε τρεις λεπτά νερό; Ακούστε τι σας λέω: όταν ήμουν μικρούλης στο Περιστέρι, είχα έναν συμμαθητή που ήταν πρωταθλητής στα 100άρι του σχολείου. Κάποιο πρωινό είχε αγώνα, κι εκείνος, αντί να πιει νερό όπως του είπε ο προπονητής, πήγε και έφαγε τριάντα κουλούρες σουσάμι στο πρωινό του γιατί "του έδινε δύναμη". Στο δεύτερο γύρο των δοκιμών έπεσε σα σακούλα μπαγιάτικου ρυζιού επειδή η καρδιά του ήταν σα σβέρκος από ζάχαρη. Αυτόν τον τύπο δεν τον αλλάζαμε εμείς στους αγώνες — τον αλλάξαμε εμείς στην καντίνα! Γιατί; Γιατί εκείνοι πάνω στον πάγκο ξέρουν πως το κορμί σου δεν είναι αυτοκίνητο που πρέπει πάντα να έχει γκάζι στο κόκκινο. Κοιτάξτε τον Γκούντογκσον εκείνον τον μήνα στη Μπρέντφορντ — εκείνος είχε συμπληρώσει τρεις αγώνες σκληρούς στη σειρά, είχε κάνει περισσότερες σέντρες από οποιονδήποτε άλλον στη Νορβηγία εκείνη τη χρονιά. Την επόμενη εβδομάδα, όταν ο Λόριμερ τον βγάζει μέσα στα δεκαπέντε λεπτά επειδή βλέπει πως αυτός ο άνθρωπος δεν αντέχει άλλο κανένα βήμα, εσείς εκεί γράφετε εισιτήριο επειδή "δεν ξέρει τι κάνει"; Αυτοί οι άνθρωποι ξέρουν τι κάνουν επειδή εκείνοι έχουν δει παιδιά σπασμένα από τους ξένους δρόμους της Σκωτίας — εκείνοι ξέρουν πως η καρδιά ενός πρωταθλητή δεν είναι σιδερένια σαν την πόρτα μιας φυλακής, είναι σαν τις ελαιούλες στον Ανάβυσσο: χρειάζεται λίγο λάδι ανάμεσα στις στροφές για να μην κολλήσει στο δρόμο. Κι εσείς ακόμη ψάχνετε γηπέδα επειδή κάποιος έκανε αυτό που έπρεπε; Μα είναι δυνατόν να μην έχουμε καταλάβει ακόμα πως εδώ μιλάμε για ανθρώπους που έχουν κουβαλήσει τίτλους πάνω από τα κεφάλια τους επειδή έκαναν μία δουλειά σωστά; Τη Δευτέρα βγήκα σπίτι μου κλαίγοντας επειδή είδα τον Φόντεν στο τέλος του αγώνα με τη Λιντς να στέκεται όρθιος σαν βράχος ενώ όλοι γύρω του είχαν γίνει σα νερό που χύνεται — γιατί αυτός είχε ξεκουραστεί σωστά πριν τον αγώνα, όχι επειδή τον είχαν τρέξει σαν εργάτη στη βιομηχανία της γερμανικής οικονομίας! Αφήστε λοιπόν αυτούς τους ψιλούς εκεί στις κερκίδες να γράφουν εισιτήρια επειδή κάποιος έκανε ένα κανονικό διάλειμμα — αυτοί δεν έχουν δει ποτέ τους έναν αγώνα όπου η ομάδα σου παίζει όπως την τελευταία δεκαετία επειδή κάτι τέτοιο συνέβαινε συνέχεια πριν την εποχή του Λόριμερ. Την εποχή εκείνον του αργού γκολ του Λίβερπουλ το Σεπτέμβρη του ’21, εμείς χάσαμε επειδή ορισμένοι επέμεναν πως οι άνθρωποι πρέπει να τρέχουν σαν τρελοί είκοσι λεπτά πριν τελειώσει ο αγώνας — όχι επειδή ήθελαν να κερδίσουν, επειδή φοβόντουσαν πως θα τους πουν πως δεν έχουν χαρακτήρα. Εσείς τώρα γράφετε εισιτήρια επειδή έγινε μία κίνηση σωστή; Μα τι χαρακτήρα θες να δείξεις όταν η ομάδα σου είναι εκεί που είναι επειδή κάτι τέτοιο συνέβαινε συνέχεια πριν χρόνια; Αυτή η ομάδα δεν κερδίζει επειδή κάποιος παίκτης τρέχει σαν μωρό χωρίς φρένα — κερδίζει επειδή αυτοί εκεί πάνω στον πάγκο ξέρουν πως το κορμί σου είναι σαν σπίτι: πρέπει να ανοίξεις κάποια παράθυρα για να μπει αέρας όταν το have μπει πολύ καπνός από την προηγούμενη αγωνιστική. Και όταν γράφετε εκείνες τις φράσεις αλλαγής επειδή έκανε τρεις λεπτά νερό, σκεφτείτε: εσείς εκεί στις κερκίδες ζείτε τον αγώνα ως θέαμα, εκείνος πάνω στον πάγκο ζει τον αγώνα ως ζωή — επειδή έχει δει τι γίνεται όταν αγνοείς την κόπωση και βγάζεις τους ανθρώπους σαν εργάτες ρουτίνας χωρίς ανάσα. Αυτοί εδώ δεν είναι ρομπότ, είναι άνθρωποι με οικογένειες, δουλειές, παιδιά που άλλοτε τρέχουν σαν τρελοί στις δικές μας εγκαταστάσεις όταν βγάζουμε πρωταθλήματα επειδή κάποιος έκανε αυτή τη δουλειά σωστά.