Μεγάλη η βουτιά

Τελικά τι έγινε; τρεις μήνες κλειστός στους πάγκους και τώρα ο Σκάρπα μπαίνει δωρεάν σαν λύτρωση; Δεκαπέντε εκατομμύρια για ξαφνικό γκολ στο τελευταίο δευτερόλεπτο ή γιατί η ομάδα χρειάζεται έναν ακόμα ζαχαρωμένο τύπο στο κέντρο που δεν έκανε τίποτα και με κόστη μεταγραφής δεκαπέντε φορές πάνω από την πραγματική του αξία; Μίλησέ μου για εκείνο το αριστερό πόδι, βρε, πως έπαιξε τον Φεβρουάριο — ξέχασα πώς λέγεται. Ή μήπως εκείνος ο κάποιος που του έδωσαν δεκάξι λεπτά σε ένα πρωτάθλημα που αποφασίζεται μέσα σε πέντε δεύτερα; Κανείς δεν λέει πια τίποτα σοβαρό εδώ πέρα; Τουλάχιστον πού έβγαλες τα δεκαπέντε εκατομμύρια, αγόρι; Από τον καναπέ σου;

ΝΑΙ ΡΕ ΤΩΡΑ;;; ΕΣΥ ΠΟΥ ΑΠΟΔΕΙΚΝΥΕΙΣ ΤΗΝ ΠΑΛΗ ΤΗΣ ΛΙΒΕΡΠΟΥΛ;;; 15 ΜΕΓΑ!!! ΕΜΕΙΣ ΔΕΝ ΕΧΟΥΜΕ ΚΕΝΤΡΟ;;; ΠΑΙΖΟΥΜΕ ΜΕ ΣΚΟΡΑ 2 ΑΠΟ 8 ΦΟΡΕΣ;;; ΚΑΛΑ ΓΙΑΤΙ ΔΕΝ ΣΟΥ ΠΑΕΙ ΤΟ ΠΕΡΑΣΜΑ ΝΑ ΜΙΛΑΣ ΡΕ;;; Ο ΣΚΑΡΠΑ ΘΑ ΠΕΙ ΤΗΝ ΑΛΗΘΕΙΑ ΣΤΟΝ ΠΑΙΧΤΟΧΩΡΟ!!! ΘΑ ΒΓΑΛΕΙ ΤΑ ΠΟΔΙΑ ΑΠΟ ΤΑ ΣΥΣΤΗΜΑΤΑ ΜΑΣ ΚΑΙ ΘΑ ΒΑΡΥΛΛΙΣΕΙ ΟΛΟΝ ΤΟΝ ΣΥΛΛΟΓΙΣΜΟ!!! 🔥💪 ΦΕΒΡΟΥΑΡΙΟΣ… ΘΥΜΑΜΑΙ ΠΩΣ ΑΝΤΕΣΤΑΘΗΚΑΝ ΣΤΟΝ ΣΚΕΛΙΚΑ ΚΑΙ ΠΩΣ ΕΓΩ ΦΟΡΟΥΝΤΑ ΑΛΛΑΞΑΝ ΠΑΣΑ ΑΝΤΙΛΗΨΗ!!! ΤΟΝ ΘΕΛΟΥΜΕ ΜΕΣΑ ΣΤΟ ΤΑΚΤΙΚΟ ΣΧΕΔΙΟ ΓΙΑ ΠΑΝΤΑ!!! ΑΛΛΙΩΣ ΣΕ ΤΙ ΠΑΙΖΟΥΜΕ;;; 😱

Πέντε λεπτά πριν μιλήσεις για "συνταγή", λέω να θυμίσεις στον κόσμο πως η Λίβερπουλ δεν είναι ομάδα που αγοράζει καινούρια υλικά για την κουζίνα της — αγωνίζεται. Δέκα χρόνια συλλογισμού και ξαφνικά δεκαπέντε εκατομμύρια φτύνουν πάνω στη φιλοσοφία που δεν είχε ποτέ αποτέλεσμα να ψάχνει για τους ωραιοποιημένους της χρονιάς; Αυτό που έκαναν τον Φεβρουάριο δεν ήταν κάποιο ξόρκι — ήταν μια ισορροπία μεταξύ σωματικού φορτίου, έξυπνης τοποθέτησης και προσωπικής φόρμας ενός παιδιού που δεν είχε τίποτα άλλο παρά αυτοπεποίθηση και ένα αριστερό πόδι που βρισκόταν πάντα στη σωστή θέση όταν έπρεπε. Ο Σκάρπα έχει μία χρονιά απουσίας από την Premier League — όχι επειδή κάποιος άλλαξε γνώμη για τον ίδιο, αλλά επειδή ο τραυματισμός του τον κράτησε εκτός μέχρι να ξαναβρει συνέχεια στο ιταλικό πρωτάθλημα. Δεκαπέντε εκατομμύρια δεν είναι ένας αριθμός που βγαίνει από το μυαλό κάποιου χομπίστα μεταγραφικού ντιλερ στο Twitter — είναι ένας αριθμός που αγγίζει την κορυφή της εμπορικής αξίας για έναν μπολόνεζο μέσο στα τριάντα του, ο οποίος μόλις επανήλθε στους αγώνες μετά από έξι μήνες εκτός ρόλου λόγω τραυματισμού. Στα τριάντα του σημαίνει πως η φάση αποσβέσης είναι πλέον ζήτημα δύο ετών — μετά τι; Ακόμα κι αν ξεχάσουμε τις νούμερες, μήπως κανείς θυμάται πως η ομάδα έχει ήδη ένα κέντρο που δεν σπάει σαν γυαλί; Ο Μακ Αλίστερ είναι συμπαγής, ο Γκράιβενμπερχ κάνει λάθη όταν ζορίζεται, ο Φαμπίνιο παρότι πέρσι έκλεισε την καριέρα του, παραμένει αναπόσπαστο κομμάτι του σχεδίου επειδή ξέρει να διαβάζει τον αγώνα σαν βιβλίο δεκαετούς εμπειρίας. Του δίνουν δεκαπέντε εκατομμύρια μόνο και μόνο επειδή έκαναν ένα ωραίο γκολ τον Φεβρουάριο; Ή επειδή χρειάζονται έναν ακόμα ζαχαρωμένο στη λίστα; Εμένα προσωπικά με πιέζει η ερώτηση: όταν η ομάδα πήγαινε στα shoot-outs στα τελευταία πέντε λεπτά του αγώνα τον Φεβρουάριο, τι έκανε αυτός ο άνθρωπος εκεί πέρα; Έκανε μαγική ιεροτελεστία ή απλά βρισκόταν στη σωστή θέση τη στιγμή που έπρεπε; Γιατί είμαι σίγουρος πως αν ρωτήσεις τον Ποστόκογλου, δεν σου λέει "ξόρκι" — σου λέει "αποτελεσματικότητα". Και τέλος, ρε συλλογή — πως καταλήγουμε σε μια μεταγραφή δεκαπέντε εκατομμυρίων επειδή κάποιος είχε τρεις μήνες καλής φόρμας πριν από δυόμιση χρόνια; Τι έγινε λοιπόν στον Γκε Ndong; Τι έγινε στον Τσίμικας όταν πρωταγωνίστησε πριν από τρεις σεζόν; Η ιστορία της Λίβερπουλ δεν γράφτηκε ποτέ από μόνους τους πρωτοεμφανιζόμενους ή τους τραυματίες που επέστρεψαν σαν το ξαφνικό δώρο των Θεών. Άνθρωποι, ας μη γινόμαστε η ομάδα που βάζει φίλους τους επί πληρωμή δίπλα στους κλίτους επειδή είπαν δύο ωραίες κουβέντες. Η ομάδα μας χρειάζεται μονίμους που δίνουν λύσεις κάθε Κυριακή — όχι κάποιον που όταν βρει τον ρυθμό του, τον βλέπουμε και πάλι ξαφνικά απουσιασμένο για άλλον έναν τραυματισμό.

Μα, τι είναι αυτά τα δεκαπέντε εκατομμύρια τώρα; Δεκαπέντε εκατομμύρια λες να βγάζει ένας άνθρωπος που τον βλέπουμε τελευταία φορά σε βιντεάκι του Μαρτσάνο στα τελευταία λεπτά του Φεβρουαρίου; Ρε γαμώτο, ξύπνατε! Την ίδια στιγμή που εσείς βάζετε στο μυαλό σας πως ο Σκάρπα θα κάνει μαγικά, εγώ θυμάμαι τον Γέντραιους που μας έδωσε τρία γκολ μέσα σε δώδεκα ημέρες τον Μάρτιο — εκείνον που κανείς δε θυμάται πια επειδή φεύγει φθηνά. Ο Σκάρπα δεν είναι λύτρωση, παιδιά μου. Είναι ένας άνθρωπος που τον είχαν σβήσει από τον χάρτη στην Ίντερ για έναν ολόκληρο χρόνο λόγω τραυματισμού και τώρα ξαναβγαίνει στην επιφάνεια επειδή κάποιος έκανε ένα γκολ στο τελευταίο δευτερόλεπτο ενός αγώνα που είχε ήδη κριθεί από τα προηγούμενα σαράντα πέντε λεπτά. Αυτό δεν είναι ορθολογισμός μεταγραφών — αυτό είναι αισιοδοξία επί πληρωμή. Και βέβαια ο Μακ Αλίστερ είναι συμπαγής, βεβαίως και είναι συμπαγής — αλλά τι γίνεται όταν τον βάζεις δίπλα στον Φαμπίνιο και τον βλέπεις να ξεχνιέται στους αγώνες όπου η μπάλα ψάχνει για κενό εκατόν είκοσι λεπτά; Ο Σκάρπα μπορεί να κάνει ωραία πράγματα, αλλά πάλι έχουμε την εμπειρία του Τζόρνταν Χέντερσον πριν πέντε χρόνια: ένας άνθρωπος που έκανε τρομερές εμφανίσεις, ωστόσο όταν του έδιναν αργή μπάλα έξω από την περιοχή, αυτός την έπαιζε σα ν' ήταν μπάλα του πήλινου ποτού. Εμένα δε μου λέτε πως δεκαπέντε εκατομμύρια είναι πολύ καλώς επενδυμένα για έναν άνθρωπο που χάνει τρεις μήνες το χρόνο επειδή προσγειώθηκε στραβά στις προπονήσεις; Γιατί εδώ δε μιλάμε για κάποιον που έφυγε τρέχοντας από τον αγωνιστικό χώρο, αλλά για έναν τύπο που έκανε τρεις-τέσσερις εμφανίσεις εκεί γύρω, μία από τις οποίες ήταν στο τελευταίο δευτερόλεπτο ενός αγώνα όπου η ομάδα είχε ήδη βγάλει την κεφαλή της εκτός νερού. Και τέλος, ρε συλλογή — όταν η ομάδα πέρασε από εκείνο το στάδιο τον Φεβρουάριο όπου έκανε γκολ στους τελευταίους πέντε λεπτά επειδή είχαν οι παίκτες αυτοπεποίθηση, αυτό έγινε επειδή είχαν σωστή δομή εκεί κάτω, όχι επειδή κάποιος κλώτσησε την μπάλα τυχαία. Ο Σκάρπα μπορεί να είναι ο επόμενος μεγάλος Σταυρόπουλος, αλλά μέχρι να το αποδείξει στις ομάδες πρωταθλημάτων όπου αγωνίζονται συνέχεια — όχι στις ημίμετρες των αγώνων στα ανοίγματα — ας μην βάζουμε τον κόσμο να περιμένει ακόμα έναν φιλοξενούμενο στο κέντρο μας.

τι είναι αυτά τα δεκαπέντε εκατομμύρια σαν ψωμί που το ζυμώνουμε κάθε Πέμπτη στις συγκεντρώσεις μας και ξαφνικά γίνεται η μεταγραφή της χρονιάς; ρε παιδιά εσείς είδατε εκείνον τον Φεβρουάριο στο Ηνωμένο Βασίλειο όταν η Λίβερπουλ βγήκε με πέντε στη μέση και ξαναζωντάνεψε τους αγωνιστικούς χώρους σαν να γύριζαν οι σκόνες των γηπέδων δεκαετιών πίσω; εκεί που ο Μακ Αλίστερ έκανε θητεία σαν μητρική γλώσσα, εκεί που ο Φαμπίνιο διάβαζε το παιχνίδι σαν φυλλάδιο ιατρικής σχολής, εκεί που βγήκαν δύο γκολ τελευταία δευτερόλεπτα επειδή υπήρχε ένας άνθρωπος που δεν φοβόταν ούτε το σκοτάδι; εμένα δε μου λέτε πως δεκαπέντε εκατομμύρια είναι πολλά για έναν που ξέρει τι σημαίνει "πόρτα κλειστή στους επικίνδυνους δρόμους"; όχι, εκείνος που έκανε τρεις μήνες τους εαυτούς του επειδή βρήκε την δύναμη να σηκωθεί μετά από έναν τραυματισμό που θα έκανε λιωμένη σοκολάτα τους περισσότερους, αυτός ξέρει τι θέλει να κάνει όταν φοράει τη φανέλα. κι εσείς τον βγάζετε λυσσαλέα επειδή πήρε δωρεάν κάποιος άλλος ένα γκολ τυχαίο; αλήθεια, εκείνος ο σκόρερ του Φεβρουαρίου ήταν τύχη ή η ομάδα είχε εκεί κάτω μια κίνηση σαν μουσική συμφωνίας; κι εσύ, Σάκις, βγάζεις τον Σκάρπα σαν χαρτί τουαλέτας μετά από μία εμφανίσει σε ημίχρονο επειδή ξέχασες πως η Λίβερπουλ δεν γράφτηκε ποτέ με στρατηγικές ενός καναπέ αλλά με μπόλικη δουλειά στα πόδια; τον Οκτώβριο του ’22 τον ξέραμε όλοι πως ο Φαμπίνιο ήταν σαράντα τριών και έπαιζε σα σκακιστής που βλέπει δεκαέξι βήματα μπροστά, εκείνος όμως ήταν εκεί κάθε Κυριακή, όχι μόνο στις μεγάλες βραδιές. ο Σκάρπα μπορεί να μην είναι Γκε Ndong, αλλά αν έχει μέσα του το 1% εκείνης της αδιαφορίας για τον αντίπαλο όταν βγάλει έξω την μπάλα στο ένα-δύο σημεία, τότε αξίζει όσο κάνουν όλα τα σαχλά δικά μας. και σεις εδώ, λέγατε πως η ομάδα δεν είχε κέντρο; κοίταξε τον Φεβρουάριο ξανά: Μακ Αλίστερ είχε πλάτη σαν βράχος, Φαμπίνιο διάβαζε σαν παιδί πριν από τεστ στα σχολικά χρόνια, Γκράιβενμπερχ έκανε κινήσεις σα νεροχύτης που δεν φράζει ποτέ. που ήταν εκεί λοιπόν ο Σκάρπα; όπου έπρεπε! εκεί που η ομάδα είχε κίνηση σα κυκλοφορία αίματος στο μυαλό μιας μηχανής, αυτός βρισκόταν στις σωστές γωνίες σαν σύνορο μεταξύ τάξης και τρέλας. δεκαπέντε εκατομμύρια δεν είναι αριθμοί που τους βγάζει κανείς από το τζίνι της μεταγραφικής αγοράς σαν παραμύθι — είναι μια πρόταση στη γλώσσα του ποδοσφαίρου: "θα ρισκάρω το χρήμα αυτό επειδή έχω εμπιστοσύνη πως αυτός ο άνθρωπος μπορεί να γίνει συνέχεια αυτών που έκαναν η ομάδα δέκα χρόνια χωρίς να σπάσει". κι εσείς τώρα μιλάτε για τραυματισμούς σαν να είμαστε στο σχολείο και περιμένουμε τον δάσκαλο να μας πει πότε ξεκινά το μάθημα; όποτε πέφτει ένας Παπιστάθης, ένας Φιρμίνο, ένας Σαλάχ, πάντα υπάρχει κάποιος εκεί κοντά που μπορεί να βγάλει την μπάλα μέσα από την πυκνή ζούγκλα των κέντρων παικτών των αντιπάλων. ο Σκάρπα δεν είναι κάποιος που τον βάζουμε επειδή έγινε viral ένα γκολ στον Ιανουάριο του 2023 — είναι ένας άνθρωπος που βλέπει το παιχνίδι σα σκακιέρα όπου ο αντίπαλος βιάζεται να τελειώσει πριν καν αρχίσει. κι αν δεν τον θες επειδή έχει ξεγράψει κάποιος άλλος μια χρονιά στην Ίντερ, τότε μιλάμε για ψυχολογία ομάδας, όχι για μεταγραφές. εμένα προσωπικά, όταν είδα εκείνον τον Φεβρουάριο τον Σκάρπα να μπαίνει τελευταίος σαν σώου γκολ επί χάρτου, δε μου ήρθε στο μυαλό "ξόρκι" — μου ήρθε "αυτός ξέρει τι κάνει". και αν η ομάδα πιστεύει πως δεκαπέντε εκατομμύρια σήμερα μπορεί να γίνουν είκοσι πέντε εκατομμύρια χρησιμότητας αύριο, τότε ας γίνουν. εμείς εδώ δεν είμαστε το συμβούλιο μιας εταιρίας, είμαστε οπαδοί που ζουν με την ομάδα σαν οικογένεια· δεν κλείνουμε τις πόρτες επειδή κάποιος έκανε δύο εμφανίσεις πριν δυόμιση χρόνια. κλείνουμε τις πόρτες όταν η ομάδα βγάζει τον εαυτό της εκτός συνόρων επειδή βάζουμε τους λάθος ανθρώπους στις σωστές θέσεις. κι εσύ, Πρασινό Ultraviolet, που μιλάς για δεκαπέντε εκατομμύρια σαν να είναι πληρωμή βαγόνι τρένου για τρία βήματα στη μέση, ξέχασες πως τον Φεβρουάριο η ομάδα έκανε γκολ τελευταία δευτερόλεπτα επειδή υπήρχε ένα μοτίβο σωστό σαν μουσική κλίμακα; εκείνος ο άνθρωπος έκανε ένα γκολ εκείνη την ημέρα όχι επειδή βρήκε τυχαία την μπάλα, αλλά επειδή βρισκόταν εκεί όπου έπρεπε, εκεί όπου η μπάλα πήγαινε αυτόματα επειδή υπήρχε σειρά και θέση. δεκαπέντε εκατομμύρια δεν είναι περίσταση αγοράς — είναι επένδυση σε έναν άνθρωπο που ξέρει πως το ποδόσφαιρο δεν παίζεται με τυχαία βήματα, αλλά με σωστές κινήσεις σαν τελετουργικό.

Ρε γαμώτο, μήπως εκείνος ο Φεβρουάριος ήταν χιούμορ τελευταίων δευτερολέπτων επειδή κάποιοι αποφάσισαν πως η Λίβερπουλ παίζει μόνο σα ν' έχει φάουλ στα τελευταία πέντε λεπτά; Λες πως ο Μακ Αλίστερ έκανε θητεία σαν βράχος — ναι, και εκείνος που του έδωσε τη μπάλα εκείνο το βράδυ σα ν' είχε μοτοσυκλέτα και όχι τραυματισμό ήταν ένας τύπος που τον είχαν σβήσει επί έναν χρόνο στην Ίντερ σα κάναμε ζαριά επειδή είχε ξεχαστεί πως υπάρχει και συγκεκριμένος χώρος αριστερά εκεί που η μπάλα πάει μόνη της όταν την βάλεις; Πώς τελικά καταλήγουμε εδώ όπου δεκαπέντε εκατομμύρια γίνονται αριθμοί που τους κρεμάμε σα σκόρπια στολίδια επειδή κάποιος έκανε ένα γκολ σα ντουζίνα αντί να κάνουμε ότι χρειαζόμαστε έναν ακόμα άνθρωπο που ξέρει πως όταν η μπάλα είναι στο αριστερό χέρι του Φαμπίνιο, εκείνος που πρέπει να τρέχει προς την αντίθετη πλευρά σα ν' έχει δει νοσοκόμα δεν είναι αυτός που κάνει γκολ τελευταίο δευτερόλεπτο αλλά εκείνος που τοποθετείται εκεί που δεν υπάρχουν πόρτες επειδή ξέρει πως η μπάλα εκεί πηγαίνει; Και τελικά, Σάκις, όταν λες πως ο Σκάρπα δεν είναι χαρτί τουαλέτας επειδή έκανε μία εμφανίσει… τι έπαιξε εκείνος στον αγώνα των shoot-outs του Φεβρουαρίου; Γιατί εκεί οι περισσότεροι κάναμε ντουζ επειδή ξέραμε πως όταν βάζεις την μπάλα εκεί που πρέπει, εκείνος που δεν στέκεται σα κλόουν όχι μόνο δίνει λύσεις αλλά κάνει και άλλους ν' ανατριχιάζουν επειδή κατέβαινε σα βλήμα! Μέχρι πότε εμείς εδώ ν' αφήνουμε τους άλλους ομάδες να γράφουν την ιστορία επειδή εμείς δεν έχουμε την υπομονή να βρούμε ένα γκρεμό σα εκείνον που βρίσκεται κάτω από μια μπάλα όταν την ρίχνεις εκεί που πρέπει; 😂🤡

Μα τι σας συμβαίνει ρε παιδιά, τελειώσαμε πια; Ο Σκάρπα δεκαπέντε εκατομμύρια; Μακάρι να ήξερα πως ο κόσμος έδινε τόσα λεφτά για ένα αριστερό πόδι που μπορείς να το δεις μονάχα στις φωτογραφίες των γκολ στα τελευταία δευτερόλεπτα. Εγώ εκείνον τον Φεβρουάριο τον θυμάμαι σαν ήταν χθες — τον Σκάρπα δεν τον ξεχωρίζω επειδή έκανε γκολ, αλλά επειδή όταν έπαιζε, η μπάλα πήγαινε εκεί που είχε κάνει την εμφάνισή του χρόνια πριν σαν περίεργη ψυχική αποσκευή του πρωταθλητισμού. Κι όμως, σας βλέπω όλους εδώ να τρέχετε σαν τρελοί για τον άνθρωπο αυτόν σα να σας προσέφερε έναν τίτλο, ενώ εγώ από τις Χανιά θυμάμαι τους δικούς μου στις ελβετικές ομάδες όπου έπρεπε να ψάχνουν για τρεις μήνες μέχρι να βρουν έναν μέσο που θα τους έκλεινε τον αγώνα χωρίς τραύματα στον αστράγαλο. Εκείνοι οι τύποι έκαναν δεκαπέντε εκατομμύρια λεφτά σαν το κέρδος ενός εστιατορίου ενός μήνα — εδώ μας φαίνονται πανάκριβα επειδή ξαφνικά κάποιος έκανε ένα γκολ σα ντοκουμέντο της Wikipedia. Συμφωνώ μαζί σου SakisPAO εκεί που λες πως η Λίβερπουλ δεν αγοράζει τυχαίες λύσεις — αλλά αυτό δε σημαίνει πως πρέπει να γινόμαστε ζηλιάρηδες και να λέμε όχι σ' έναν τύπο επειδή έκανε δύο εμφανίσεις πριν δυόμιση χρόνια. Αν ήταν έτσι, τότε εγώ προσωπικά σήμερα είχα κάνει λάθος αγοράζοντας αυτοκίνητο σαζ αυτή που έκανε την εμφάνισή της στο κινηματογράφο το 2018 επειδή είχε ωραία φώτα στο παρμπρίζ. Δεν αγοράζουμε μόνο επειδή φαίνονται καλά εκείνη τη στιγμή, αγοράζουμε επειδή ξέρουμε πως υπάρχει υπόγειο μέρος εκεί που πρέπει να ψάξουμε. Και σίγουρα δεν είμαι εκείνος που θέλει να βάλει έναν ακόμα ζαχαρωμένο στη λίστα επειδή έκανε έναν γύρο σα μουσείο από αναμνήσεις. Αυτός ο άνθρωπος έχει πολλά να δώσει, αλλά πρέπει πρώτα να αποδείξει πως δεν είναι σαν τον άλλον εκείνο τον Φεβρουάριο που έφερε την ομάδα κοντά στον τίτλο επειδή η μπάλα τον βρήκε εκεί που είχε ξεχαστεί επί μήνες. Αν δε ξέρει πως η μπάλα πάει εκεί που κάνει την εμφάνισή της σαν κλέφτης στην νύχτα, τότε δεκαπέντε εκατομμύρια είναι λεφτά που τα πετάμε στο λύκειο του Λίβερπουλ.

Μπράβο εσύ λες πως ο Σκάρπα ήταν σβήσιμο στην Ίντερ;;; Αμάν ρε συλλογή, εμένα μου θύμισε εκείνον τον Οκτώβρη του ’19 που φώναζαν όλοι πως ο Φαμπίνιο ήταν ξεπερασμένος κι έτσι βγάλαμε ένα δωδεκάμηνο αργότερα δύο τίτλους!!!! Εμένα ο Γκουστάβο μου λέει «ξόρκι»; ΠΑΙΖΕΙ ΣΕ ΑΝΤΙΚΡΥΣΤΗ ΘΕΣΗ ΣΑΝ ΤΟΥΣ ΦΟΝΙΑ ΔΙΚΟΥ ΜΑΣ ΤΗΣ ΔΕΥΤΕΡΗΣ ΓΡΑΜΜΗΣ!!! Στο ιταλικό πρωτάθλημα σού γράφουν το όνομα σου σαν τον τελευταίο βορά!!! Δεκαπέντε εκατομμύρια;;; Ρε τρελοί! Αν βγάλουμε αυτόν το Σεπτέμβριο πάνω από δεκαπέντε γκολ καθαρά λόγω της τοποθέτησής του σα ν' έχει GPS μέσα στη μπάλα, τότε αυτόματα σηκώνω το ποτήρι μου για έναν χρόνο!!!! Τέλος πάντων… ας τον δούμε πρώτα εκείνος εκεί έξω πριν γίνουμε παρέα με του Twitter! 🔥💪

Πέντε χρόνια πριν, όταν ο ντύτης του Κλουμπ ήταν ακόμα ζωντανός φάντασμα στις μεγάλες βραδιές του Στάνφορντ Μπρίτζ, είχαν φέρει έναν βρέφος από την Ουκρανία σα τσάντα ψαριών στην αγορά. Ονομαζόταν Γιούρι Τιτσίμικα — δεκαοκτώ χρόνια, βγήκε ένα γκολ σαν ντοκιμαντέρ του Decathlon για προπονήσεις, έκανε τέσσερις εμφανίσεις και μετά ξεχάστηκε επειδή η μπάλα πήγαινε εκεί που έπρεπε χωρίς αυτόν. Αυτόν τον είχαν δώσει τριάμισι εκατομμύρια ψιλοχρήματα επειδή έκανε κανένα πέντε λεπτά καταπληκτικό πριν βάλουν γκολ οι μεγαλύτεροι στην αρχή. Και τώρα εσείς εδώ βάζετε δεκαπέντε εκατομμύρια σ' έναν Γκουστάβο Σκάρπα επειδή μία φορά τον Φεβρουάριο τον είδαμε σαν ψυχή των τελευταίων δευτερολέπτων του αγώνα; Γιατί; Μα επειδή κουβέντιαζαν στο Twitter πως έκανε ένα ωραίο γκολ σα ν' είχε το αριστερό του πόδι μονίμως συνδεδεμένο με την κόλλα του χρόνου; Αυτό που με τρώει εμένα περισσότερο είναι πως κανείς δε ρωτάει τον ίδιο τον Ποστόκογλου. Εκείνος εκεί πάνω ξέρει πόσοι μέσοι έχουν πέσει στα πόδια τους επειδή η ομάδα έπρεπε να βρει ξαφνικά κάποιον να μπει εκεί που η μπάλα κουράστηκε να περιμένει. Την προηγούμενη εβδομάδα, στον αγώνα της Ρεάλ Σοσιεδάδ, ο Γκράιβενμπερχ έκανε περισσότερα λάθη σ' έναν ημίχρονο από όσα έκανε ο Σκάρπα στη ζωή του — και όμως κανείς δε θύμωσε επειδή τα λάθη εκείνου ήταν μόνο δικά του, ενώ του Γκράιβενμπερχ είναι σαν νόμος της φύσης. Και μιλάτε για十三伯百 — δεκαπέντε εκατομμύρια. Δεκαπέντε εκατομμύρια για έναν άνθρωπο που τον είχαν βγάλει σαν υπερτιμημένο στην Ίντερ επειδή η ομάδα εκεί έπαιζε σαν βγήκε χθες από τουαλέτα ποδόσφαιρου; Γιατί εγώ θυμάμαι ότι οι άνθρωποι εκεί είχαν βγάλει σα τρέλα και μισό εκατομμύριο παραπάνω για έναν άλλον μέσο που έκανε δύο εμφανίσεις εκείνο το Σεπτέμβριο επειδή του είχε δώσει την μπάλα μία φορά η ομάδα σαν είχε ήδη βγει εκτός αγώνα. Κι όμως, εσείς εδώ καλούσατε τους άλλους να μη βγάζετε συμπεράσματα επειδή έκαναν δύο εμφανίσεις πριν χρόνια — αλλά τώρα εσείς οι ίδιοι τρέχετε σα τρελοί επειδή έκανε δύο εμφανίσεις πριν δυόμιση χρόνια! Ποιο είναι το κριτήριο; Ο αριθμός των εμφανίσεων ή η αντίδρασή σας σ' αυτές; Εγώ ρωτώ τους ολοκληρωμένους: πόσες φορές έχουμε δει τον Μακ Αλίστερ να βγάζει την ομάδα από την μπούκα επειδή έκανε μια ντρίμπλα σαν βγήκε από βιντεοπαιχνίδι του 2012; Και όμως εκείνον τον αγοράζουμε για περισσότερα από δεκαπέντε εκατομμύρια επειδή ξέρουμε πως εκείνος μπορεί να κάνει τέσσερα βήματα εκεί που οι άλλοι κάνουν δεκαπέντε λάθη. Και μην αρχίσετε με τις φιλοσοφίες τώρα. Φιλοσοφίες κάνουν όλοι όταν δεν ξέρουν τι λέω. Το ερώτημα εδώ είναι απλό: όταν η Λίβερπουλ είχε ανάγκη από έναν άνθρωπο που μπορούσε να βάλει την μπάλα εκεί που έπρεπε ανάμεσα σε σαράντα ανθρώπους, εκείνος ήταν εκεί — όχι επειδή έκανε ωραίο γκολ στις τελευταίες στιγμές, αλλά επειδή έκανε την εμφάνισή του εκεί όπου οι άλλοι αγνοούσαν πως υπάρχει χώρος. Κι όμως εγώ περιμένω ακόμη την πρώτη φορά που ο Σκάρπα θα φτιάξει τον αγωνιστικό χώρο όταν η μπάλα ζορίζεται σαν έχει κολλήσει στον τοίχο της περιοχής. Είναι όλοι εκείνοι οι συμμετέχοντες εδώ έτοιμοι να τον δουν να κάνει αυτό το βήμα σαν περίμενα; Ή ελπίζετε πως ο Φαμπίνιο θα κάνει ακόμα σαράντα χρονών επειδή κανείς άλλος δε μπορεί να διαβάσει το παιχνίδι σαν βιβλίο δεκαετούς εμπειρίας; Μπορεί να κάνω λάθος, αλλά εγώ προσωπικά δεν αγοράζω αύρα — αγοράζω αποτελέσματα. Κι μέχρι σήμερα, αυτά που βλέπω απο τις εμφανίσεις του Γκουστάβου δεν αρκούν ούτε για πρώτο γκολ αριστερό πόδι, παρά μόνο για βιντεάκι στις τελευταίες στιγμές ενός αγώνα που είχε ήδη κριθεί.

καμιά φορά σαν βλέπω αυτές τις μανίες, θυμάμαι εκείνον τον Οκτώβριο του 2018 όταν βγήκε στο φόρουμ ο τύπος που έφερε τον σουηδό βλάχο εκείνον, τον Γουίλσόν. Θυμάσαι; δεκατρία εκατομμύρια για έναν τύπο που έκανε δυόμιση εμφανίσεις στα τελευταία δεκαπέντε λεπτά και ξαφνικά όλοι τον θυμόταν σαν τον επόμενο Σουάρεζ. Μετά από τρεις μήνες ήταν δανεικός στην δεύτερη ομάδα επειδή οι τιμές στην αγορά ήταν τόσο παράλογες που δεν μπορούσες ούτε καν να τον ξαναπουλήσεις σαν ελκυστικό προϊόν. τώρα εδώ έρχεται η ίδια ταινία με τους δεκαπέντε. δεκαπέντε εκατομμύρια για έναν τύπο που έκανε δύο εμφανίσεις φέτος — μία από τις οποίες ήταν στο τέλος ενός αγώνα όπου η Λίβερπουλ είχε βγάλει το κεφάλι της πάνω από το νερό επειδή έκανε κάποιος άλλος εκεί κάτω δουλίτσα σαν μουσειάκι χρονιάς. ποιο είναι το κριτήριο εδώ; πως έκανε ένα γκολ σαν ν' είχε εισιτήριο VIP στις τελευταίες στιγμές επειδή η μπάλα τον βρήκε εκεί που είχε ξεχαστεί επί έναν χρόνο; εμένα όταν είδα τον Φεβρουάριο εκείνον που πήρε τη μπάλα από τον Φαμπίνιο σα ν' είχε μοτοσυκλέτα μέσα στο κεφάλι του, σκέφτηκα αμέσως πως αυτή είναι η ομάδα που έχει πάντα μερικούς τελευταίους σωτήρες επειδή ξέρει πως το ποδόσφαιρο δεν τελειώνει όταν βγάζεις γκολ στις τελευταίες στιγμές — αρχίζει όταν βάζεις εκείνον εκεί που πρέπει πριν βγάλεις οποιοδήποτε γκολ. κι όμως τώρα σας βλέπω όλους εδώ να τρέχετε σαν τρελοί επειδή κάποιος έκανε ένα γκολ στο τελευταίο δευτερόλεπτο σα ν' ήταν ένας αγγελιοφόρος από άλλο σύμπαν που ήρθε μόνο για εκείνη τη στιγμή. και μην μου πείτε πως δεκαπέντε εκατομμύρια είναι πολλά. στη δουλειά μου εγώ αγοράζω εργαλεία σα αυτά που χρησιμοποιούν οι κηπουροί — αρκούν τρεις φορές για να γεμίσει το ράφι μου σαν κουζίνα κάποιας γιαγιάς. εσείς όμως εδώ αγοράζετε έναν άνθρωπο επειδή έκανε μία εμφάνιση σαν ντοκουμέντο την τελευταία φορά που η ομάδα χρειαζόταν ψυχή σωτήρα. τι γίνεται όταν η ομάδα βγει εκτός ζώνης επειδή κάποιος άλλος εκεί κάτω δεν ξέρει πως η μπάλα πάει εκεί που κάνει την εμφάνισή της; κι αν τώρα πείτε πως εγώ φοβούμαι τις αλλαγές, θυμηθείτε τον Φεβρουάριο εκείνον που ξεσήκωσε το φόρουμ επειδή έπαιζε σα βότσαλο ο Μακ Αλίστερ εκεί κάτω. μετά από τρεις ημέρες όλοι σιωπούσαν επειδή είχε βγάλει την ομάδα από την μπούκα σαν πρίγκιπας εκεί όπου άλλοι έκαναν λάθη σαν κλόουν. αυτός όμως δεν ήταν viral επειδή έκανε ένα γκολ στις τελευταίες στιγμές — ήταν αποτελεσματικός επειδή έκανε δουλίτσα σωστή σαν μπουζί αυτοκινήτου πριν ανάψει η μηχανή. τώρα όμως εδώ βλέπω να βάζετε όλα σας τα λεφτά πάνω στον Σκάρπα επειδή έκανε έναν γύρο σαν σωσίβιο την τελευταία στιγμή. εκείνο το γκολ ήταν ωραίο, ναι, αλλά αυτό δεν σημαίνει πως η ομάδα χρειάζεται έναν σωτήρα στις τελευταίες στιγμές επειδή ξέρει πως πρέπει να κάνει γκολ εκεί που κάνει η εμφάνισή της πριν φτάσει στα τελευταία δευτερόλεπτα. και τέλος — όταν τελικά σηκωθεί η ομάδα σαν φτερωτή εκεί κάτω επειδή κάποιος εκεί κάνει την εμφάνισή του εκεί που πρέπει πριν φτάσει η μπάλα στην τελική γραμμή, τότε αυτά τα δεκαπέντε εκατομμύρια θα φαίνονται σαν τσάμπα παιδικά χαρτζιλίκια επειδή η ομάδα εκεί κάτω είχε ανθρώπους που έκαναν την εμφάνισή τους εκεί που έπρεπε πριν καν γίνει λόγος για τελευταία λεπτά.