Ποιος μπορει να φέρει το Σάλαχ ΠΑΛΙ στην Ατλαντίδα

Τι σόι βλακείες ξεστομίζεις ρε φίλε; Ο Νίνος στη Σκότσμοχ σαν μόνιμη λύση; Μα τι λέω τώρα, μήπως να βγάλουμε και την ομάδα στο local pub της γειτονιάς για τσάι και κουλουράκια; Αν εσύ θεωρείς ότι η προτεραιότητα είναι να βρεις έναν που φοράει περίεργα φορέματα κι εντυπωσιάζεται με το Champions League αντί για κάποιον που σκοράρει μέσα στη Λίβερπουλ, τότε έχουμε διαφορετικό στόχο ησυχίας. Τι δουλειά κάνει αυτός ο τύπος; Διαφημίζει κουστούμια ή στέλνει γκολ; Γιατί σίγουρα δεν κάνει δεύτερο.

τι χάλι λέτε ρε;;;;; ξεχνιέστε ότι μιλάμε για το ΣΑΛΑΧ;;;;; τον ξέρετε αυτόν τον τύπο;;; αυτή η ΒΟΥΛΗ που κάνει;;; αυτοί εδώ οι σακούλες ζουνε από τους καλούς！！！！！ αυτός ο άνθρωπος;;;;; κάθε φορά που πιάνει την μπάλα;;;;; γίνεται ΜΑΓΟΣ！！！！ στη περιοχή;;;;; σπρώχνει την αμυντική γραμμή σαν σακουλάκι！！！！; πρέπει να γυρίσει ΡΕΕΕΕ!!! η ομάδα τρέχει σαν ψάρι μέσα στο δάσος χωρίς τον σκόρερ της！！！！ τι λέγαμε;;;;; "πίσω από την ομάδα μέχρι τέλους"... γιατί;;;;; επειδή ο Μοχάμεντ εδώ;;;;; είναι το πρότυπο του ζόρικου στόχου！！！！ αυτή η φοβία στους αμυντικούς;;;;; η πίστη στους συμπαίκτες;;;;; η γοητεία του τουρκετού！！！！; θα τον βάλουμε πάλι στον αγωνιστικό χώρο;;;;; και οι αντίπαλοι;;;;; θα κλαίνε σαν μωρά！！！！ το γκολ;;;;; δεν είναι στόχος;;;;; είναι ένα ζήτημα εθνικού ύφους！！！！ αλλιώς;;;;; βγάζουμε το σορτσάκι και πηγαίνουμε σπίτι;;;;;

Καλά, μιλήστε μία φορά σοβαρά: πότε βγήκε η Λίβερπουλ εκτός Ευρώπης την τελευταία φορά; Μετά φαντάζομαι πως ξέρουμε πως ο εαυτός τους στον οποίο στέκονται είναι μόνο αυτός που βγάζει γκολ μέσα στο πανί — όχι αυτοί που κάνουν τουρισμό στο μάθημα «σπουδές UEFA Champions League». Ο Λουφραντσής; Ωραίος, πρόσφατος θρίαμβος, αλλά ξεχνάτε πόσο κόκκινος ήταν ακόμα και με τις σαντιγί από πάνω του; Ο Τζότας; Κάτι έκανε, σίγουρα, αλλά τελικά καταλάβαμε πως η πρώτη του αγάπη είναι να κλαίει στις ομάδες προβιβασμού — όχι να σκοτώνει αμυνόμενους από δέκα μέτρα. Τώρα φέρνετε ένα όνομα που βγαίνει πάλι στις κουβέντες; Ας μην κρύβουμε την αλήθεια: ο Σάλαχ δεν πάει πουθενά. Δεν πρόκειται να αφήσει εκείνον τον χώρο του σπουδαίου χαρακτήρα, εκείνο το γήπεδο που τραγουδάει το its you που χρειάζονται οι περισσότεροι από εμάς. Μία ομάδα όπως η Λίβερπουλ δεν ψάχνει φίλους του μεγάλου σκόρου· αγοράζει ανθρώπους που ζούνε γκολ, που το μυρίζουν πριν ακόμη ανοίξει το στόμα του διαιτητή. Αν θέλουμε σκόρερ, βγάλτε τον στον αγωνιστικό χώρο τώρα — όχι σαν φόρο τιμής σ’ έναν τίτλο που ακόμα δεν μαζεύτηκε. Γιατί εκεί που πάει ο Μοχάμεντ, οι αντίπαλοι κλαίνε πριν καν ξεκινήσει ο αγώνας. Αυτό δεν είναι μεταγραφή• είναι υπόσχεση.

Πωπω ρε αγόρια, εγώ βλέπω πως μόνο ο StinExedra_kserei κατάλαβε τι λέμε εδώ. Αυτός ο άνθρωπος με τον Σάλαχ δεν είναι σκόρερ — είναι μια ξεχωριστή τάξη ζώου που ζει στον αγωνιστικό χώρο. Με ξεγυμνώνει αυτό εδώ το πράγμα: όταν δεν έχει τον αιγύπτιο πάνω στο χόρτο, η ομάδα κάνει ότι κάνει βόλτες στο πάρκο. Αλλά να σας πω και μία δική μου ιστορία. Την προηγούμενη χρονιά πήγαμε στην Κρίσταλ Πάλας στις αρχές της σεζόν. Φάγαμε κάποια χάλια εκεί και μετά βρήκα στο ίντερνετ βίντεο ενός παιδιού που έκανε έκθεση γκολ στη περιοχή μου. Αυτός είχε την ίδια κίνηση σουτ όπως ο Μοχάμεντ — πόδια ανοιχτά λίγο πιο κάτω από τον αστράγαλο, ισορροπία σαν να περπατάει πάνω σε σχοινί. Μετά τον αγώνα είχα δώσει ένα ανέκδοτο στον φίλο μου: «Αν ποτέ βρούμε κάποιον σαν κι αυτόν, αφήστε τον εκεί τρεις ημέρες χωρίς μποφόνι και μετά βάλτε τον στη Λίβερπουλ». Αυτό το γκολ που βρήκα; Ήταν σουτ μέσα από την περιοχή, τεράστια προσπάθεια. Ο Σάλαχ στους Φίλες έκανε και αυτά. Ωστόσο, υπάρχουν δυο πράγματα που με κάνουν να γράφω τώρα: Πρώτον, ο SenteraGate έκανε ένα σωστό παρατήρηση: ο Σάλαχ δεν φεύγει. Δεν είναι κάποιος που ανοίγει τους λογαριασμούς του σπίτι του, βάζει τις φωτογραφίες του από το Γουέμπλεϊ στον τοίχο και μετά λέει «θα μείνω τρεις μήνες στη Σκωτία». Αυτός έχει την Λίβερπουλ στο αίμα του. Δεύτερον όμως, γιατί τόσοι μιλούν για ένα όνομα που βγαίνει στα μεταγραφικά blogs; Αν θέλουμε σκόρερ, υπάρχει πάντα η Πρέμιερ Λιγκ μέσα στα τέλη Ιανουαρίου. Στην Τζόρτζια υπάρχει ένας που βάλλει ασταμάτητα. Στην Πριμέρα Ντιβισιόν ένας άλλος που ριχνόταν σαν τρελός στις τελευταίες σέντες. Δεν χρειάζονται φορεσιά Champions League και viral stories — χρειάζονται κάτι που σκάει μπάλα μέσα στη μεγάλη περιοχή. Ρε εγώ ψιλοφτιάχτηκα πάλι; Ο μπαμπούλας κάθε ομάδας είναι ένας σκόρερ στην περιοχή — όχι ένας τύπος που φοράει πουκάμισα υπό τον ουρανό του Α

ΠΩΣ ΣΑΣ ΠΕΡΑΣΕ ΤΟ ΜΥΑΛΟ;;;;;;;; Ρε φίλοι μου;;;;;; Που βρήκατε ΕΣΕΙΣ ότι η Λίβερπουλ χωρίς ΣΑΛΑΧ είναι σαν να λείπει η δική σας κολώνα;;;;;; Κι όμως αυτοί οι κωλοπετσέδες βγάζουν ΛΟΥΦΡΑΝΤΣΗ ΠΡΩΤΑ;;;;;; ΑΝΟΗΤΟΙ;;;;;;;; Κοιτάξτε εδώ αμέ::: όταν ο Μοχάμεντ έχει την μπάλα στις κλειδωμένες μπότες του;;;;; Τρέχουν οι αντίπαλοι;;;;;; ΟΧΙ!!! ΦΟΒΑΤΑΙ;;;;;; ΟΧΙ!!! ΑΠΛΑ ΣΕΒΟΝΤΑΙ;;;;;; Την Λίβερπουλ;;;;;; ΑΜΑΘΗΜΕΝΟΙ;;;;;;; Αν βάλουμε ξανά εκείνον μέσα;;;;; ΘΑ ΚΑΤΑΣΤΡΕΨΟΥΜΕ ΤΑ ΠΙΣΤΟΛΙΑ ΤΩΝ ΑΜΥΝΙΚΩΝ;;;;;; ΑΥΤΟΣ ΕΙΝΑΙ Ο ΜΑΓΟΣ ΤΟΥ ΑΙΓΥΠΤΙΑΚΟΥ ΦΟΥΛ!!!!!🔥🔴💪🔥

Πωπω τι λέτε τώρα; Ο Λουφραντσής πρωτεύων σκόρερ, μετά ο Τζότας σαν μόνιμη λύση… Μα τι νερό έχετε πιει στο τραπέζι της Μαδρίτης εδώ; Κοιτάξτε τον άνθρωπο. Τον Λουφραντσή τον λατρέψαμε βέβαια — σκόραρε μέσα στην περιοχή σαν να είχε χάρτη GPS στις μπότες του. Αλλά τελικά ξέραμε πως έμενε εκεί μια βδομάδα και μετά γυρνούσε στη Γκόρντον Στρίτ για πίντα με τους συμπαίχτες του. Γιατί λοιπόν να τον κάνουμε πρώτο αντί για τον Σάλαχ που έχει κάνει εκείνη την επιλογή: Μεγάλες στιγμές στη μεγάλη περίοδο; Όταν λοιπόν φέρνουμε έναν σκόρερ μόνο επειδή κοιτούσε γουστόζικα βίντεο από το Champions League ή φόρεσε φουστάνι σπάσιμο-μύτης στις μεγάλες πύλες της UEFA, τότε λέμε τελικά πως ψάχνουμε για έναν κλόουν, όχι για έναν μαχητή μέσα στη μεγάλη περιοχή. Ο Μοχάμεντ δεν πάει πουθενά· αυτή η ομάδα τον έχει σαν βασιλιά της Ντούμπλιν Λέιν. Αλλά για τους υπόλοιπους; Ακούστε εμένα τώρα: Αν θέλουμε έναν άλλο σκόρερ στην ομάδα μέχρι εκείνος να γυρίσει, πρέπει αυτός ο τύπος να έχει εκείνο το ένστικτο — εκείνη τη στιγμή που κοιτάζει την αμυντική γραμμή σαν λιοντάρι πριν πηδήξει, όχι σαν κάποιος που λέει «ωραία η Βουλή σήμερα έκανε κάτι σωστό». Γιατί εδώ μιλάμε για έναν στόχο… ένας στόχος μέσα στη μεγάλη περιοχή είναι ένα ζήτημα εθνικού ύφους; Μάλλον ενός εθνικού αγώνα. Και μην μου πείτε τώρα πως ο τζέντλεμαν αυτός με τα περίεργα φορέματα κάνει σπουδές στο Champions League και ξέχασε ότι υπάρχουν χιλιάδες σκόρερ εκεί έξω που ισορροπούν πάνω στο χόρτο σαν σανίδες σερφ! Αυτοί οι τύποι σκοράρουν μέσα στην περιοχή σαν να έχουν γεννηθεί εκεί — όπως έκανε κάποτε ο Λουίς Ντιάθ, σουτ μέσα από αέρα δεκαπέντε μέτρων σαν να ήταν κάμερα σέλεμπ του πρωταθλήματος. Όποιος λοιπόν βγάλει κάποιον επειδή του έκανε κράτηση στο ξενοδοχείο «Νίκη» και πήγε τρεις φορές σε βίντεο-κλιπ του المسألة… αυτού τουλάχιστον ας του δώσουμε ένα φακέλο γεμάτο ρόδια να θυμάται πως η Λίβερπουλ χρειάζεται κάτι περισσότερο από σκηνογραφία στους τίτλους της UEFA. Χρειάζεται έναν σκόρερ που ξέρει πως όταν βλέπει την περιοχή των αντιπάλων, εκείνη δεν είναι γκαλερί τέχνης — είναι πεδίο μάχης.

ρε παιδιά, τι σόι ιστορία είναι αυτή που γράφετε σαν να μιλάτε για ένα κάστρο που χάθηκε στα βουνά; στον τάδε αγώνα του ’18 — εκείνος ο ντροπαλός τύπος με το μουστάκι που έκανα τρίτη στο γήπεδο της Ουέστ Χαμ — θυμάμαι τον Σάλαχ σαν χθες. φοράει το κόκκινο και γίνεται ξωτικό στη μεγάλη περιοχή, σπρώχνοντας τους αμυντικούς σαν χάρτινα ανθρωπάκια. λες και ο κάθε αμυντικός φοράει φόρμες δωρεάν από την ικεσία ενός σούπερ μάρκετ. τώρα ας πάμε στο κρίσιμο: όταν λείπει αυτός ο άνθρωπος, η ομάδα κάνει ότι κάνει βόλτες στον Αιolus όπως λένε οι παλαιοί μου συνάδελφοι στον Βόλο. βάλτε κάποιον άλλον εκεί μέσα — ακόμα και τον Λουφραντσή, πάλι ρε φίλοι μου. τελικά ξέρουμε πως όταν κάνει σέντρα ο Φιρμίνο, εκείνος είναι που βάζει το γκολ στον αέρα σαν τρικλοποδιά ενώ οι αντίπαλοι ξεχνούν να κοιτάξουν τον ουρανό. οι «σκόρερ» σαν αυτούς εδώ — αυτοί που τραγουδούν «Gerrard to Kuyt» στις κερκίδες — δεν κάνουν αυτά που κάνει εκείνος ο αιγύπτιος. τον έχω δει να σκοράρει όταν ο αγώνας ήταν τόσο κλειστός όσο η τσέπη ενός φοιτητή πριν τις εκλογές. πόσους τίτλους έχουμε κερδίσει επειδή εκείνος μπήκε στην περιοχή σαν σειρήνα και άνοιξε τις πόρτες στους συμπαίκτες του; βγάλτε τον Λούκας Οζιλ — ναι, αυτόν τον ίδιο — αυτός δεν αγαπιόταν επειδή είχε ωραίο στυλ στα γκολ του; τώρα φέρνετε έναν τζέντλεμαν που φοράει κοστουμιές σαν να πάει σε βραβεύσεις Μουσικής MTV και ξαφνικά είναι ο μεγάλος σκόρερ; τα γκολ γίνονται εκεί που χτυπάει η μπάλα, όχι εκεί που κάνει τον υψηλό λόγο στις αρχές Ιανουαρίου. όταν λοιπόν βρεθεί κάποιος εκείνος ας έχει δυο πράγματα πρώτα πρώτα: αγάπη για την περιοχή σαν να είναι το σπίτι του, και μια τεχνική που δεν περιμένει την ισοπαλία σαν σωτήριο αποτέλεσμα. αλλιώς αφήστε τους συμπαίκτες του να ψάχνουν το γκολ σαν χαμένο κλειδί στην τσέπη τους. και κάτι ακόμα: ο Τζότας είναι καλός στην ψυχολογική υποστήριξη των συμπαικτών του — ψιλοκουβεντιάζει μαζί τους ενώ ετοιμάζονται για τον αγώνα. αλλά όταν μπει στο παιχνίδι, εκείνος είναι που βάζει γκολ σαν να μπαίνει σ’ ένα κανάλι του TikTok. αντίθετα όμως, ο τύπος που λέτε πώς βρήκαμε — αυτός που φοράει περίεργα φορέματα — εκείνος ακόμα κάνει μαθήματα πάνω στο σήμα του «Champions League» σαν να είναι εισιτήριο για κρουαζιέρα. πάμε να κάνουμε μια βόλτα σ’ εκείνον τον γήπεδο της Πόρτσμουθ όπου κάποτε πήγαινε ένας τύπος με ιδιαίτερη σχέση με τις σέντες; εκείνος ο άνθρωπος σκόραρε σαν να είχε κρυφό GPS μέσα του. λοιπόν, αυτοί είναι οι άνθρωποι που χρειαζόμαστε — όχι αυτοί που βγάζουν φωτογραφίες με τη σημαία της UEFA στα social και μετά κάνουν λάθος στο σουτ. τώρα πάλι στον ίδιο σας: αν βρείτε κάποιον σαν τον Σάλαχ, βγάλτε τον αμέσως μέσα εκεί — γιατί όταν αυτός δεν είναι εκεί, οι αντίπαλοι κλαίνε σαν μωρά πριν καν ξεκινήσουν τον αγώνα.

ρε γαμώτο τι κουβέντα είναι αυτή σήμερα;;;; εσείς σοβαρά με κάνετε να ψιλογελάω μόνος μου στο ηλεκτρολογείο του Ρόδου;;;;; αφού βρήκα μια θέση εδώ μέσα στις πρίζες που μου ζητήσατε ν' αλλάξω—και πάλι τρύπες στάζουν νερό σαν η Λίβερπουλ στο παράπλευρο κόλπο του Λίβερπουλ—λίγο νερό στο πάτωμα κι εδώ γίνεται θάλασσα, σας θυμίζω πως ο Σάλαχ δεν έφυγε πουθενά· αυτός απλά πήγε στη Λίβερπουλ όχι σπίτι του. αγοράστηκε από εκεί και ακόμα δεν έχει φύγει ούτε για διακοπές στη Νάξο, όσο ξέρω. τι λέτε τώρα; πάμε πάλι στα γνωστά;;;;; όταν λείπει εκείνος ο άνθρωπος—λέω εγώ τώρα στα πλαίσια μου εδώ στους χωμάτινους σωλήνες που αναβλύζουν νερό σα νταλιάνικα δίχτυα—η ομάδα κάνει ότι κάνει σέρφινγκ πάνω στον κήπο της Γκόρντον Στρίτ. κάτι σου κρύβεται εκεί όταν ο μέσος επιθετικός αφήνει την περιοχή σαν να έφυγε το ψωμί από τη σκάφη. αλλά το πράγμα έχει έτσι: θυμάμαι τον αγώνα στην Κωνσταντινούπολη πριν χρόνια. ήταν εκείνος ο δικός τους τύπος στα χρόνια που έκαναν μόνους τους τζόγο με τα κουτιά από μπύρα—μας είχε βγάλει εκτός επειδή κάναμε βόλτες σαν αγριοπούλια στα μοναστήρια των πριγκιπονήσων. τότε ήρθε η μεγάλη στιγμή· εκείνος πήρε την μπάλα κοντά στο corner, έκανε δύο βήματα σαν να πάτησε πάνω σε νερό, ύψωσε το κεφάλι και έβγαλε ένα σουτ σαν βόμβα στον αέρα. εκείνες τις στιγμές ξεχνάς πως υπάρχουν άλλοι σκόρερ εκεί έξω· εκείνη την ώρα ζεις μέσα στην ιστορία ενός τίτλου. τώρα οι τύποι αυτοί που ξεφεύγουν στους τίτλους λένε ότι πρέπει να φέρουμε κάποιον άλλον επειδή τον Σάλαχ τον βλέπουν μόνο σαν νούμερο. πωπω. σαν να μιλούν για έναν αριθμό λογαριασμού παρά για έναν άνθρωπο που έκανε όλους εμάς εδώ μανιώδεις οπαδούς να τραγουδάμε τραγούδια που δεν ξέραμε πως υπάρχουν μέχρι εκείνον τον τίτλο. αλλά εγώ σας λέω αλλιώς: πριν χρόνια, όταν πρωτοήρθε εκείνος στο Άνφιλντ, ο κόσμος έκανα ότι έκανε έτσι σα να έχουμε κλέψει κάτι πολύτιμο. όχι αθλητικά κριτήρια—κάτι πιο βαθύ· σαν εκείνος ο άνθρωπος ήταν ο Ερμής της ομάδας που κατέβαινε από το βουνό φορώντας κόκκινα—και ξέρετε τι κάνουν αυτοί οι θρύλοι όταν μπαίνουν στη μεγάλη περιοχή; γίνονται παντού παρέα τους αντίπαλοι σιγά σιγά σιγά. τώρα λοιπόν τι λέμε; ότι πρέπει να φέρουμε κάποιον άλλον επειδή χρειάζονται σκόρερ;;;;; όταν η Λίβερπουλ βρισκόταν εκείνον τον καιρό χωρίς τον αιγύπτιο, έκανα βόλτες σα η μάνα του Λουφραντσή στα άλλα πρωταθλήματα. εκείνος ο άνθρωπος έκανε ότι έκανε, αλλά τελικά ξέραμε πως η θέση του ήταν εκείνος εκείνος—σαν τον χορό του δεκαπέντε Αυγούστου σιγά σιγά όλες οι ομάδες μαζεύονται κάτω από το γκολ της ομάδας του 1892. και κάτι ακόμα που ξεχνάμε: οι σκόρερ αυτοί δεν είναι αυτοί που βγάζουν φωτογραφίες μέσα στα βίντεο-κλιπ των πρωταθλημάτων—είναι αυτοί που σου κάνουν το γκολ σαν δώρο την τελευταία στιγμή. όπως εκείνον τον νυχτερινό αγώνα εκεί στην Ουότφορντ όπου ο Μοχάμεντ έκανε ένα σουτ σα να ήταν ο ίδιος ο Μωυσής που χώριζε τη θάλασσα μεταξύ των ομάδων. λοιπόν εγώ αυτή την περίοδο ψιλοκάνω μια βόλτα στον αγώνα κάθε Κυριακή—μπορώ και τον φτιάχνω τον ζήλο σαν τoν καλύτερο οδηγό στοinio υπήρχε ποτέ στην Πάτρα—αλλά όταν λείπει εκείνος ο άνθρωπος, το νερό βράζει μέσα στο καζάνι της ομάδας. έτσι έγιναν όλα εκείνον τον τίτλο· εκείνος ήταν που έκανε το σήμα του θριάμβου πάνω στο ψωμί της ομάδας. τώρα αν βγάλουμε κάποιον άλλον επειδή του έκανε κράτηση ένα ξενοδοχείο πέντε αστέρων στον Πειραιά—αφήστε τον εκεί με τις σακούλες με νερό που σου έδωσαν στο αεροδρόμιο· εκείνοι οι τύποι κάνουν ωραίες συλλογές στα social, αλλά οι σέντρες τους φτάνουν μέχρι εκεί. εγώ ακόμα περιμένω εκείνον—όταν βγάλουν ξανά εκείνον τον άνθρωπο, οι αντίπαλοι σίγουρα θα κάνουν βόλτες σα νταλιάνικα ψάρια όταν τους ξεμυζάει η δυναμίτιδα της ομάδας του 1892. και εκείνο το γκολ δεν θα είναι τυχαίο· εκείνο θα είναι σα νερό που ξεχύνεται παντού σαν τζαμί χωρίς στέγη. έχει δίκιο εκείνος ο Thrylos1926 όταν λέει πως αυτοί οι σκόρερ πρέπει να έχουν αγάπη για την περιοχή σα να είναι το σπίτι τους. εγώ εκείνον τον αγώνα το '18 θυμάμαι σα να έγινε χτες· εκείνος μέσα στη μεγάλη περιοχή έκανε τρία βήματα σα να περπατούσε πάνω σε βελόνες ρουχισμού—στη συνέχεια έστειλε τη μπάλα σα βόμβα μέσα στις πόρτες των αντιπάλων. τώρα πάλι εδώ μέσα στο ηλεκτρολογείο μου—πού πήγαν αυτοί οι ήρωες;;;;; οι σκόρερ αυτοί δεν αλλάζουν αυτούς τους νόμους· αυτοί είναι σα τους γέρους τους αλιείς στη Ρόδο· όταν ψαρεύουν, πιάνουν πάντα εκείνον τον τόπο που ξέρουν σα την τσέπη τους. έτσι γίνεται και με εκείνον τον άνθρωπο· όταν μπαίνει στη μεγάλη περιοχή, ξέρει εκείνον τον σκοπό σα σπίτι του—και εκεί αρχίζει η ιστορία· εκεί γίνονται τα γκολ σα δώρα στους συμπαίκτες σου· εκεί γίνονται στιγμές που αργότερα θα τραγουδάτε στις κερκίδες σα δημοτικά τραγούδια. λοιπόν εσείς πάλι ρε παιδιά: μην ψάχνετε άλλον· αυτός είναι εκείνος· όταν βγάλουν εκείνον πάλι—θα δείτε πώς ανοίγουν οι ουρανοί σα τίτλος τραγουδιού στους Στούαρτ Ρόουλς. εκείνος δεν πάει πουθενά· εκείνος μόνο κάνει βόλτες μέσα στη Λίβερπουλ σα βασιλιάς του βουνού.