Αυτή η κουκουβάγια ξέρει περισσότερα από τους τάφους των πρωταθλημάτων!

αμάν, μωρέ παιδιά... πριν δεκαετίες, ήταν εκείνο το βράδυ του Πόρτο, τον Μάη του 2007, όταν ο Μπέντζαμιν μόλις είχε βγάλει εκείνον τον άθλο στο τριβούνι της Αταλάντας — κι εγώ καθόμουνα σπίτι μου στο Πέραμα, με ένα μπουκάλι κρύο μπύρα στο χέρι και την τηλεόραση ανάβει τσούρμα. Δεν ξεχνιέται, ωστόσο, εκείνος ο Ιανουάριος του 2005 στο Κουβέιτ City... όχι, όχι εκείνον το ντέρμπι της Premier με τη Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ που έκαναν όλοι ντόρο για εκείνο το γκολ του Τζέραρντ στον Γκλέν Τζόνσον. θυμάμαι σαν χτες πώς καθόμουν τότε στον καναπέ του φίλου μου, του Βαγγέλη εκείνου, αυτός ο παλιομαραγκός που είχε κόψει δέντρο από την αυλή του για να φτιάξει μια αυτοσχέδια στέγη πάνω από την τηλεόρασή του, σκεφτείτε λίγο... εκείνος ο τύπος, λοιπόν, είχε βάλει κρύα νερά τα χέρια του επειδή είχε ακούσει πως ο Κλοπ ο δικός μας είχε ανακοινώσει πως παίζαμε φιλικό εκεί με την Αλ Αΐν κι έπαιζε σα νυχτερίδα η ομάδα. εγώ τον κοιτούσα και του έκανα "ρε Βαγγέλη, τι στο διάολο λες τώρα; ο Κλοπ ήταν χιλιομετρικά μακριά ακόμα!". αλλά εσύ εκείνος τον Σεπτέμβριο του 2004 είχε ανέβει η ομάδα σαν τρελή, τρία νικηφόρα ξεκινήματα, τον Μπενίτεθ μικρό αθώο ακόμα αλλά με βλέμμα σκληρό σα μάχαιρα, τους Φιννάν, Χίπια, Τζέραρντ όλους εκεί εκεί πάνω, σαν στρατιώτες μπήκαν στο οικοδόμημα της Μπενίτσας και το αναστήλωσαν από την αρχή... αυτήν την ιστορία τώρα την ξαναλέω σα μπέκαρη δυο μπουκάλια μετά — γιατί εκείνος ο Μάρτιο του 2005 στο τοπικό ντέρμπι με την Έβερτον, μόλις οι Φανένοι είχαν γίνει ήρωες του Μαργαριτώματος μετά το γκολ εκείνο του Τζέραρντ στο γύρισμα, ο κόσμος στο Άνφιλντ είχε σηκωθεί όρθιος σα μία ψυχή κι έκανε θρήνο — σαν να 'ταν το τέλος του κόσμου εκείνες οι δέκα λεπτούς μέσα στα σαράντα λεπτά του δευτέρου ημιχρόνου. ήρθε όμως η στιγμή που πήρε μπάλα ο Σιν Λάφερτι πέρναγε στη γραμμή και έκανε ένα πέρασμα που έκανε τρέλους τους τρύπους στο κέντρο. η μπάλα πάτησε μια κίτρινη ρόδα που είχε κατέβει τυχαία σ' αυτό το ασιατικό γήπεδο εκεί... και εκεί πετάχτηκε ο Φιννάν σα σίφουνας κι εκείνος ο Κρόιτς έκανε σαν το νερό να σβήνει το φώς — όλες εκείνες οι στιγμές που δε λέγονται, μόνο αισθάνονται. όμως τώρα φτάνουμε στο... εκείνο το mai πολεμικό ντέρμπι βράδυ στο Λουξεμβούργο πριν τρεις μέρες η ομάδα μας έπαιξε εκεί σα μπουλντόζες στον πάγο κι έκαναν γκολ το ένα πίσω από το άλλο. η εικόνα του Γκετζίε στο κέντρο όλα αυτά τα χρόνια σαν ξωτικό είχε ξεχαστεί εκεί στους πάγους... ας το λέω ωστόσο: βρε παιδιά, πριν χρόνια ακόμα στο Σταμбуλ... εκείνος ο αγώνας άλλαξε κάτι μέσα μας σαν άνθρωποι. δείτε τώρα εκείνο το γκολ του Σισοκό στα τελευταία λεπτά σα συναγερμός — ξύπνησε όλον τον κόσμο σα μια γροθιά! η ομάδα αυτή η ομάδά μας ξέρει πώς να ξυπνάει τους νεκρούς ακόμα κι όταν λένε πως έχουν τελειώσει όλα... σαν εκείνο το βράδυ όταν η Γκούτσι πήρε την μπάλα, έκανε ένα σόλο σα τριάντα μέτρα παρασυρόμενη στο χιόνι κι έβγαλε γκολ που έκανε το στάδιο να τραντάξει σα σεισμός...