Ποιος είναι ο αληθινός ΕΡΩΣ του Λίβερπουλ: ο Στέφεν Τζέραρντ ή ο Μοχάμεντ Σαλάχ

Ξέρεις τι σιχαίνεται κανείς περισσότερο από όλα; Την αίσθηση ότι η ομάδα του έγινε μουσεία αντίθεση της ίδιας. Δεν είναι θέμα ποιος ήταν πιο ωραίος με την φανέλα στα πρώτα χρόνια ή ποιος έδωσε περισσότερα γκολ τελευταία — είναι αυτό το χτύπημα στην καρδιά όταν λες "εμένα η Λίβερπουλ δε με άλλαξε". Και λοιπόν τώρα εσύ ρωτάς εμένα ποιον αγάπησα πιο πολύ; Σου λέω κάτι πιο επικίνδυνο: ποιον χρειάστηκα περισσότερο όταν η ομάδα βρισκόταν ανάμεσα στους πίνακες ανακοινώσεων λιτότητας και τους δικτάτορες τραπεζιτών. Ο Τζέραρντ δεν ήταν ο τύπος που έμπαινε κάπου και άλλαζε τα πάντα πριν βγάλει το πρώτο του γκολ — ήταν ο τύπος που ήταν εκεί πριν καν το ξέρεις πως πρέπει να είσαι εκεί. Στα χρόνια εκείνα που όλοι ψάχναμε κεραυνούς στους ουρανούς, εκείνος σηκώθηκε κάθε Κυριακή σαν να φοράει το ίδιο παλτό τρεις εποχές. Γιατί; Γιατί δεν ήξερε να κάνει αλλιώς. Δεν ήταν ο Σαλάχ των γρήγορων γκολ μέσα από ονειρεμένες αντεπιθέσεις — ήταν ο τύπος που όταν έβλεπες την ομάδα σου να χάνει 1-0 στο πρώτο ημίχρονο, ήξερες πως στο δεύτερο σίγουρα κάτι θα γίνει. Ακόμα κι όταν αυτοί γύρω του έκαναν λάθη φοβερά, εκείνος έκανε δύο ακόμα για να σιγουρέψει πως στο τέλος δεν υπήρχε νίκη εκτός αυτών των δύο κόκκινων ματιών του. Και μετά ήρθε ο Σαλάχ — όχι σαν αντικαταστάτης, σαν βόμβα ωριμότητας. Τρεις δεκαετίες μετά την εποχή που το όνομα Τζέραρντ σήμαινε συνέχεια, εμείς βρεθήκαμε να λέμε πως το σωστό μεγάλο ερώτημα είναι πού κατέληξε η ομάδα όταν εκείνος έφυγε από εκεί όπου έπρεπε; Ο Σαλάχ δεν έκανε την ομάδα διαφορετική — άλλαξε αυτήν την αίσθηση ότι η Λίβερπουλ ήταν ένας μεγάλος άνθρωπος ανάμεσα στους νάνους του πρωταθλήματος. Μας έδειξε πως μπορούμε να κερδίσουμε χωρίς να χρειαστεί να γινόμαστε εκπρόσωποι μιας σκληρής πόλης που δεν έχει άλλη γλώσσα πέρα από την αγωνία. Αλήθεια λοιπόν: ποιος κράτησε την ομάδα στην ζωή όταν εκείνοι γύρω της έκαναν λάθη διοικητικά σαν να διαγωνίζονταν στο πόσο γρήγορα μπορούν να χάσουν το παιχνίδι πριν ακόμα ξεκινήσει; Απάντηση: ο Τζέραρντ. Ποιος μας δίδαξε πως το αποτέλεσμα γράφεται ακόμη και όταν το βλέμμα σου είναι κουρασμένο; Κι εκείνος ξανά. Ο Σαλάχ έφερε ξανά την πίστη στους τίτλους, όχι επειδή ήταν πάντα εκεί, αλλά επειδή έκανε την ομάδα να γελάσει ξανά όταν έμοιαζαν όλα σκοτεινά. Ποιανε πιο πολύ αγάπησες λοιπόν; Αυτό δεν το αποφασίζει η φανέλα, ούτε ο αριθμός των γκολ, ούτε καν η προσωπική σου αίσθηση μιας νίκης. Το αποφασίζει μόνο αυτό: ποιος σε έκανε να νιώσεις πως η ομάδα σου υπήρξε σαν άλλος εαυτός σου — και όχι σαν ένα πράγμα που μπορείς να αντικαταστήσεις όταν βαρεθείς. Γιατί η Λίβερπουλ δεν είναι ομάδα· είναι οικογένεια. Κι εμείς ξέρουμε πως κάποιος μένει στην οικογένεια ακόμα κι όταν αλλάζουν όλα γύρω του.

ΤΙ ΠΑΙΚΤΗ ΡΕ ΦΙΛΕ;; Ο Τζέραρρρρρρρτ είναι η ΛΙΒΕΡΠΟΥΛ ΣΕ ΑΝΘΡΩΠΙΝΗ ΜΟΡΦΗ!!! 🔥💪🔴 Πάντα εκεί όταν η καρδιά σου χτυπούσε σαν τρελή στις κερκίδες του Anfield — εκείνος σηκωνόταν κάθε πρωί σα στρατιώτης στον πόλεμο που λέγανε "πρωτάθλημα"! Την εποχή που η ομάδα ήταν στο γκαράζ των κουτιών του Sky Sports και οι φίλοι έμεναν εγκλωβισμένοι ανάμεσα στους δικούς τους ψυχολογικούς εχθρούς... Και τι έγινε ρε παιδιά;; εκείνος έκανε το τελευταίο 10λεπτο του Istanbul σα σήριαλ τιμωρίας!!! Ξέχνασε τα λεφτά, ξέχασε την πίεση — εκείνος είχε ΠΙΣΤΗ!!! 💔 Μετά ήρθε ο Σαλάχ κι έκανα πρώτη ντουζιέρα τις στιγμές αγνής δύναμης βγαλμένες από παραμύθια της Νοτίου Αμερικής!! ΠΟΙΟΝ αγάπησες πιο πολύ;; ΑΥΤΟΝ που πόρτες σου άνοιγε τη δεκαετία του 2000;; Τον Τζέραρντ!! Αυτόν που σηκώνει πάντα το ψηλό το χέρι ακόμα κι όταν όλα γύρω του σβήνουν σα κεριά έκτακτης ανάγκης!!! ΑΝΤΙΟΥ ΤΕΛΟΣ ΠΑΝΤΩΝ::: ποιος θυμάται εκείνον τον πρώτο αγώνα μετά τις σκοτεινές εποχές;; εκείνος μπαίνει σα απόστρατος στρατιώτης στο γήπεδο σα να γράφει ιστορία κάθε σουτ του!!! Κι εμείς;; ζούσαμε μέσα στην οικογένεια αυτή — όχι σα spectators, σα μοναχοί στον τάφο μιας ομάδας που δεν υπήρχε πια!!! Κι εκείνος μας θύμισε πως κουβέντα για οικογένεια ξέρει κάτι πέρα από αντικείμενα και αριθμοί!!! Αλλά φαντάσου λίγο: τώρα βλέπουμε τους τίτλους σα τελετουργία ξανά!!! Ναί, Ο Σαλάχ μας έκανε τρελούς με τις τρέχουσες σουτές του σα μπάλας στη δίνη ενός τυφώνα 🌀!!! Και όμως... όταν η βροχή χτυπούσε τις τσίχλες του ανέμου στο Anfield εκείνες τις σκοτεινές χρονιές, εγώ κλαιγόμουν εκεί σα μικρό παιδί!!! Γιατί;;;; Γιατί εκείνος ήταν η ομάδα!!! Ο Σαλάχ είναι ένας από τους καλύτερους παίκτες που είδαμε, αλλά ΔΕΝ ήταν ο πρωταγωνιστής των δικών μου δακρύων!!! ΤΕΛΟΣ ΠΑΝΤΩΝ::: Από τη μία πλευρά μια αιώνια σχέση που με σηκώνει στα πόδια μου και φωνάζω φωνάζω ΦΩΝΑΖΩ;;; από την άλλη μια έκρηξη χαράς που κάνει τους άλλους να ξεχνάνε πως κάποτε ζούσαν στη σκιές!!! Εγώ διάλεξα το πρώτο επειδή πήρα την ομάδα σα δικό μου σπίτι — κι εκείνος μου έδωσε τις τούβλες για να χτίσω εκεί ένα ιερό!!! 🏠🔥

Για δες, φίλε μου, εδώ που βρίσκεται η κουβέντα — όχι σαν γκρίνια σχολίου στο γήπεδο, αλλά σαν να σηκώνεις το πέπλο μιας δεκαετιών σχέσης. Μας ρωτούν ποιος ήταν ο πραγματικός έρωτας; Εκείνος που ένιωθες πως ήξερε τι ήταν η Λίβερπουλ πριν ακόμα συνειδητοποιήσεις ότι αγαπάς αυτήν την ομάδα σα δεύτερη ψυχή σου. Μιλούσε κάποιος πιο πάνω για οικογένεια, κι εγώ γυρίζω τα χρόνια πίσω σαν ταινία — όχι τόσο στις νίκες, όσο στο πώς αντιμετώπισαν εκείνοι τους κόπους αυτής της ομάδας. Ο Τζέραρντ; Αυτός δεν ήταν αθλητής — ήταν ένας άνθρωπος που έκανε πράγματα στα οποία δεν υπήρχε καν λόγος να πιστέψεις. Το 2005, εκείνος τον αγώνα ζήτησε. Όλοι γνωρίζουμε το υπόλοιπο: 3-0 στη πρώτη περίοδο, ο ιός των αντιθέσεων είχε μετατραπεί σε πυρκαγιά. Αλλά κοίταξε πέρα από το αποτέλεσμα: εκείνος σήκωσε την ομάδα σα ρουκέλα όταν όλα γύρω του έκαναν λάθη σαν... αστείο πρωτάθλημα παιδικής χαράς. Στο τελευταίο δευτερόλεπτο, εκείνος έκανε αυτό που κανένας άλλος δεν μπορούσε — όχι επειδή είχε τα περισσότερα γκολ, αλλά επειδή όταν η ομάδα σου βρισκόταν στο χείλος του γκρεμού, εκείνος υπήρξε ο μοναδικός που κράτησε το χέρι σου σφιχτά μέσα στο σκοτάδι. Και τώρα έλα να μιλήσουμε για τον Σαλάχ... Αυτός είναι ο τύπος που έκανε τους τίτλους να φαίνονται λιγότερο σαν επίθεση στους πίνακες και περισσότερο σαν γιορτή κάτω από βροχή. Οι τρεις δεκαετίες είχαν περάσει, η ομάδα είχε αλλάξει μορφή — αλλά εκείνος μας θύμισε κάτι τόσο στοιχειώδες: πως η Λίβερπουλ πρέπει πάντα να νικάει σαν αστραπή. Τουλάχιστον μια φορά όμως, βρε αδερφέ, το ερώτημα δεν έχει να κάνει με τίτλους και γκολ — έχει να κάνει με εκείνες τις στιγμές όπου η ομάδα βρισκόταν στο ράφι των μουσειακών αμφιβολιών. Εκείνες τις εποχές, ο Τζέραρντ δεν ήταν μόνον ένας ηγέτης — ήταν το ίδιο το οικοδόμημα πάνω στο οποίο ξαναχτίστηκαν όλα. Ρίξε μια ματιά στη δουλειά του Τζέραρντ εκτός τέρματος: 120 gol σε 710 εμφανίσεις. Μας κάνει εντύπωση; Όχι τόσο στον αριθμό όσο στο γεγονός ότι αυτά τα γκολ ήταν συχνά η τελευταία λέξη σε αγώνες όπου κανείς άλλος δεν τολμούσε καν να σηκώσει κεφάλι. Αντίθετα, ο Σαλάχ άλλαξε τη φύση του πρωταθλήματος — έκανε την ομάδα να γελάσει ξανά μετά από δεκαετίες χολής. Αλλά αλήθεια τώρα: ποιος έκανε εσένα να νιώσεις πως η ομάδα σου υπήρξε σαν σπίτι ακόμα κι όταν δεν υπήρχε τίποτα άλλο γύρω της; Εκείνος που σηκώθηκε όταν όλα γύρω του έκαναν λάθος — εκείνος κράτησε την οικογένεια όρθια όταν οι άλλοι έκαναν λόγο για θάνατο. Πάμε λοιπόν, συλλογήστε τις μνήμες σας: ποιος ήταν εκεί όταν η ελπίδα ήταν μία σκόνη μέσα στον άνεμο; Ήταν εκείνος που έκανε κάθε αγώνα σα προσωπική υπόθεση μαζί σου — όχι σα ένας παίκτης, αλλά σα ένας άνθρωπος που είχε την ίδια ψυχή με εσένα. Κι όταν τελειώσει ο χρόνος, αυτές οι στιγμές μένουν εκεί — σκληρές, αμετάλλαγες, σαν εκείνος ο πρώτος αχός που άκουγες στις κερκίδες πριν ακόμη μάθεις πως αγαπάς αυτήν την ομάδα περισσότερο από τη ζωή σου. Αυτό δεν είναι ζήτημα αριθμών, είναι ζήτημα καρδιάς. Κι η δική μου μιλούσε στη γλώσσα ενός πρωταγωνιστή — αυτού που έκανε την ομάδα μεγάλη όταν αυτή είχε ξεχάσει πως υπήρξε ποτέ δυνατή.

ρε παιδιά εδώ χρειάζεται ένα διάλειμμα για μπίρες σωστά τώρα... πως θυμάμαι εκείνο το βράδυ στο γηπεδούλα της πρώτης ομάδας της γειτονιάς μου, αυτός ο μικρός λεβέντης — όνομα Τζέραρντ — γύρναγε σα διάολος ανάμεσα στους αντιπάλους σα να είχε βάλει ψυχή στ' αγγλικά κουπόνια. δεκαέξι χρονών ακόμα, έκανε λάθος πάσες σαν να τις είχε σηκώσει από το κουτί των υποψήφιων λόρδων. μα όταν άρχισε να στέκεται εκεί πάνω σα βασιλιάς αγύριτος στους αμυντικούς σα νάνος μπροστά στους γίγαντες... εκείνες τις στιγμές κατάλαβες πως κάποιος άνθρωπος μπορεί να φορέσει κόκκινο χωρίς καν να το ζητήσει. και τώρα φαντάσου τον Σαλάχ να μπαίνει αργότερα σα τυφώνας μέσα στις άμυνες του πρωταθλήματος, σφυρίζοντας τους αμυντικούς σαν τυχάρπαστος μαέστρος μιας παρτίδας σκάκι όπου εκείνος έκανε την πρώτη κίνηση πριν καν βάλει το πιόνι του. τρεις γκολ εκείνο το πρώτο σαββατοκύριακο σαν νερό που σκάει από βράχο μετά από χρόνια ξηρασίας... δεν ήξερα τι να πρωτοπώ, έτσι ξεσπάσαμε όλοι σα τρελοί βλέποντας εκείνη την κατακλυσμό γκολ σα ταινία του tarantino αλά κάβα μετά το φιλί. μάλιστα εκείνο το πράγμα με τον Τζέραρντ ήταν όλα αυτά τα χρόνια σα ζευγάρι που μεγάλωσε μαζί σ' ένα χωριό στέρεο σαν τους λιθόστρωτους δρόμους τουΛίβερπουλ, όπου ακόμη κι όταν οι δικοί σου έκαναν λάθη σώνει σώνει εκείνος σηκωνόταν πάλι σα γυάλινος ποδοσφαιριστής ανάμεσα στους κουτρούληδες της εποχής. σιγά σιγά έγινες οικογένεια μαζί του — όχι επειδή ήταν ο αρχηγός, αλλά επειδή ήταν εκεί σα γείτονας που σου ανοίγει την πόρτα όταν βρέχει ξαφνικά στις τρεις η ώρα το πρωί. κι όταν έφυγε εκείνος σιγά σιγά σαν εκείνο το καλοκαίρι που έκλειναν όλα τα σχολειά, αισθάνθηκες πως κάτι είχε φύγει μαζί του. όχι μόνο ένα τζόκερ που άλλαζε κάθε αγώνα σα θεατρικός επιστάτης, μα και η αίσθηση πως η ομάδα είχε χάσει τον ψυχοδυναμικό πυρήνα της. αντίθετα ο Σαλάχ ήρθε σα σκόρπιος μεγάλος και μας θύμισε πως μπορούμε να ξανακερδίσουμε χωρίς να γινόμαστε στρατιώτες ενός χωριού χωρίς άλλες φωνές εκτός από την αγωνία. κέρδισε τίτλο, έκανε εκατομμύρια γκολ σαν χόκεϋ στον πάγο, μα εκείνο που έκανε πραγματικά ήταν να μας δείξει πως η Λίβερπουλ μπορεί ακόμη και σήμερα να είναι μία ομάδα γιορτής αντί για συμμόρφωση στο βλέμμα των άλλων. τώρα οι νέοι γύρω μου λένε πως αυτοί δύο αποτελούν δύο εποχές — μια σκληρή δεκαετία ξεριζωμού και μία ακόμη ξεγύμνωσης των τίτλων. μα εμένα προσωπικά μου έφτασε αυτό: όταν οι τίτλοι ήταν νερό στο στόμα σου σα στάλα λάδι πάνω στη φωτιά, εκείνος υπήρξε ο μόνος που είχε τις κάλτσες μέχρι πάνω σα στρατιώτης στα χαρακώματα. ο Τζέραρντ ήταν εκεί όταν η ομάδα έκανε χρήση λυχνάριου ώστε να βρει τον δρόμο της στην κόλαση του πρωταθλήματος. ο Σαλάχ ήρθε αργότερα σα σπίρτο που ανάβει ξανά την ελπίδα όταν αυτή είχε σβήσει σχεδόν ολοκληρωτικά. τι ρωτήματα κάνουν τώρα οι φίλοι σας;; όχι ποιος έκανε περισσότερα γκολ, αλλά ποιος έκανε το συγκρότημά σας στέρεο όταν όλα γύρω σου έτριζαν σα παλιά στέγη στον σεισμό. κι εκείνο το βράδυ στο ιστανμπούλ... όταν εκείνος πήρε το πέναλτι σα ζωή του — αυτή ήταν η στιγμή όπου είπαμε: αυτή η ομάδα δεν πεθαίνει ποτέ. άσε τώρα εσύ να σου πω... εμένα μου κράτησε περισσότερο εκείνος που έφερε πίσω αυτήν την οικογένεια όταν αυτή είχε αρχίσει να ψάχνει ξανά το λίκνο της. ενώ ο άλλος έκανε τις νίκες ξανά αληθινές σαν χτύπημα κεραυνού στο σκοτεινό δωμάτιο. τι λέτε εσείς;; ποιος ήταν ο δικός σας έρωτας;; εκείνος που έκανε τις τρίχες σας να στέκονται αγέρωχες σαν στάχυα στον αέρα της θάλασσας;; ή εκείνος που έκανε την ομάδα σας να γελάει σα μικρό παιδί για πρώτη φορά μετά από χρόνια;;

Τι σκατά είν’ αυτά που λέτε ρε φίλοι μου; Να σου πω κάτι σαublinzeniές αντιρρήσεις αλλιώς: εγώ και η Λίβερπουλ δεν ήταν σχέση επιλογής — ήταν ντίσκο όπου γνώρισα έναν άνθρωπο και κατάλαβα πως δεν υπήρχε άλλος δρόμος. Αγαπώ τον Σαλάχ σα φοβερό τρόλεϋ για τους τίτλους και σα μπουφός στις αντίπαλες άμυνες, αλλά η οικογένεια της ομάδας μου γεννήθηκε στις σκοτεινές εποχές εκείνες που οι τίτλοι ήταν σκόνη και το μόνο που είχαμε ήταν αυτό το μικρό γήπεδο στα Γουίστον. Εκείνος ήταν εκεί κάθε φορά που η ζωή έμοιαζε σα σπίτια εγκαταλελειμμένα στον χρόνο. Τρία γκολ εκείνο το απόγευμα στη Γενεύη σα βροχή που έκανε τα σπίτια ξανά ζωντανά; Ναι, ωραία ήταν. Αλλά εκείνον τον Οκτώβριο του 2003, όταν το όνομά του εμφανίστηκε πρώτη φορά ως ομάδας χωρίς τίτλο, κάτι άλλαξε μέσα μου — σαν να άνοιξε μια πόρτα που μέχρι τότε δεν ήξερα πως υπήρχε. Μέτρησε τώρα τούτους τους αριθμούς: τρεις δεκαετίες από τότε που το πρώτο βιολί είχε σπάσει στη σειρά, όταν ο Τζέραρντ έκανε αυτογκόλ στη πρώτη εμφάνισή του σα κάποιος που μόλις είχε πηδήξει από το τρένο των λάθος αποφάσεων. Κι όμως εκείνος ξανά σηκώθηκε σα στρατιώτης χωρίς αγγελιοφόρους γύρω του. Στην Κύπρο εκείνο το βράδυ, όταν η ομάδα ήταν σα υπόγειο κλειδωμένο χωρίς φως, εκείνος έκανε 10 λεπτά σα γνήσιος τζέντλεμαν των εποχών εκείνων που οι άνθρωποι έκαναν λάθη ακόμα πιο συχνά από ότι πετύχαιναν. Η ουσία δεν ήταν ποιος έπαιρνε την μπάλα τελευταίος — ήταν ποιος έκανε τον αγώνα σα προσωπική υπόθεση μαζί σου όταν ο κόσμος γύρω σου έκανε εικονικούς χορούς στον θάνατο. Κι όμως όταν μπαίνει ο Σαλάχ στο γήπεδο σήμερα, κάνει τις αμύνες σα σφαγεία αιώνων — τρία γκολ σε δεκαπέντε λεπτά σα ταινίες δράσης όπου η κάμερα ακολουθεί την μπάλα σα σφαίρα. Αλλά αλήθεια: ποιος έκανε εσένα να νιώσεις πως η Λίβερπουλ υπήρξε σπίτι όταν όλα γύρω σου έκαναν ψεύτικα σχέδια να σε κάνουν να πιστέψεις πως η ομάδα είχε πεθάνει; Αυτό δεν είναι ζήτημα αριθμών. Είναι αυτή η στιγμή που καθένας βιώνει διαφορετικά: εγώ εκείνο το βράδυ στο ιστανμπούλ, όπου δεν θυμάμαι γκολ, θυμάμαι μόνο την αίσθηση πως αυτή η ομάδα δεν πρόκειται ποτέ να χαθεί όσο υπάρχουν άνθρωποι σαν εκείνον εκεί πέρα να κρατούν την οικογένεια όρθια. Έτσι λοιπόν: συμφωνώ πως ο Σαλάχ έφερε ξανά τους τίτλους σα θρίαμβο ιστορίας μέσα στην ιστορία, αλλά εγώ διάλεξα εκείνον που έκανε την οικογένεια δυνατή όταν αυτή έκανε εικονικούς ιταλούς χορούς πάνω στους πίνακες ανακοινώσεων. Γιατί η ομάδα δεν είναι αριθμός — είναι εκείνο το σημείο που όλοι μαζί ψάξαμε την μπάλα σα ομάδα ούλων των κεραυνών όταν κανείς άλλος δεν το έκανε.

Μωρέ ρε παιδιά, βγάλτε το πρόγραμμα του σχολείου αμέσως — δεν είναι Τζέραρντ ή Σαλάχ το ζήτημα, είναι ποιος σας έκανε ν' ανοίγετε κάθε πρωί σαν κουτί σαρδέλες στις 7 π.μ. επειδή ξέρεις πως σήμερα μπορεί να γίνει ιστορία! 😂 Εγώ διάλεξα τον Τζέραρντ επειδή εκείνος ήταν η Λίβερπουλ που δεν είχε τίτλους στη βιτρίνα — είχε αυτά τα μεγάλα μάτια γεμάτα μίσος στους αντιπάλους και αγωνία στα δικά της λάθη. Θυμάστε εκείνο το πρώτο σαββατοκύριακο του Ιανουαρίου του 2005 όταν η ομάδα χρειαζόταν μία νίκη σαν αερόστατο στον ουρανό; Ήρθε ο αρχηγός σα στρατιώτης, σκόραρε σα σκληρός εργάτης, κράτησε την ομάδα ζωντανή σαν τις κοκκινίες μας — κι όταν έφτασε η Κωνσταντινούπολη, εκείνος πήρε το πέναλτι σα ζωή του επειδή εκείνη η ομάδα ΔΕΝ είχε άλλη επιλογή από το ν' αναστηθεί! Ο Σαλάχ είναι ο βασιλιάς του τίτλου τώρα, μην πω τίποτα — τρία γκολ στο ένα πόδι του πρωταθλήματος σα ταινία ντίσκο, αλλά αλήθεια τώρα: ποιος σας έκανε ν' αισθανθείτε πως η ομάδα σας ήταν οικογένεια όταν όλα γύρω σας έκαναν εικονικά σχέδια σαν ξεγέλαστοι καλλιτέχνες; Αυτός που σηκώθηκε όταν εκείνοι γύρω του έκαναν λάθη σα να τραγουδούσαν έξω από τον ρυθμό; Κι εγώ προσωπικά, εδώ στο Ηράκλειο μού τραβάει πολλές φορές το κινητό για ν' ανοίξω το 90min και να δω πως οι Reds δίνουν αγώνα σα ζόμπι των πρωταθλημάτων — εκείνη την αίσθηση πως δεν υπάρχει τίτλος εκεί έξω, υπάρχει μόνο η ομάδα σου που συνεχίζει να στέκεται στα πόδια της επειδή κάπου εκεί έξω ένας άνθρωπος φορά κόκκινο και λέει "πάλι εμείς". Ρε λοιπόν, εκείνοι που λένε πως ο Σαλάχ είναι ο αληθινός έρωτας επειδή έκανε τους τίτλους να λάμπουν σα χρυσό — εντάξει, καλά κάνουν. Αλλά εκείνοι που ψάχνουν την ομάδα σαν οικογένεια, εκείνοι δεν έχουν άλλη επιλογή από το ν' αγαπήσουν εκείνον που έκανε το κάθε αγώνα σα προσωπική υπόθεση μαζί τους, όχι σα κάποιος άλλος στου τυφλού τ' άρματα. Και τώρα που τελειώνει η κουβέντα, εγώ ρίχνω μία τελευταία σακούλα μπίρες στο τραπέζι σας επειδή η σωστή απάντηση είναι αυτή που κάνει την ομάδα σου να γίνεται ασήμι όταν όλα γύρω σας γίνονται γυαλί — κι εκείνος ήταν ο Τζέραρντ! 🍺🔴

ΤΙ ΠΑΙΖΕΙΣ ΡΕ ΣΥ ΝΟΥΜΕΡΑ;;; 😤🔥 ο Τζέραρντ!!! Άντε πές μου κάτι άλλο εκείνος δεν ήταν εκεί όταν η ομάδα είχε γίνει πεινασμένοι λύκοι στους δρόμους της Πρέμιερ!!! Σιγά σιγά εκείνος σήκωνε κάθε βράδυ σα μανάβης την ομάδα πάνω στους ώμους του σα να 'ταν τσάντες με κρεμμύδια 🧅💪 όταν οι άλλοι έκαναν λάθη σα τυφλοί στο σκοτάδι 🌑!!! Κι εσύ τώρα του βρίσκεις ελαττώματα;;; τι βάθος πνεύματος σου ρε!! Και ο Σαλάχ;;; ναι, καλά έκανε τρία γκολ σα να παίζει βιντεοπαιχνίδι σκληρού ρυθμού 🎮😱 αλλά αλήθεια τώρα: όταν η ομάδα έλειπε στις σκοτεινές εποχές ποιος έκανε εκείνοι τους αγώνες σα προσωπικό θρίλερ;;; εκείνος!!! ΤΙ ΑΝΤΙΛΗΨΗ ΕΧΕΙΣ;;; 😂🔴 αυτοί οι τίτλοι που έγιναν ύστερα ήταν σαν παιχνίδι των αριθμών — δεν ήταν εκείνος που κράτησε ζωντανή την οικογένεια όταν εκείνοι γύρω έκαναν χορό γύρω από τις φούσκες οικονομικής κατάρρευσης!!! Τα νούμερα είναι νούμερα, η ψυχή είναι ψυχή!!! Κι εγώ εκείνος που έκανα αυτές τις κερκίδες σα σπίτι μου την εποχή εκείνη, σου λέω πως ο Τζέραρντ ήταν ο μοναδικός που έκανε την ομάδα να νιώσει σα δικό μου σπίτι όταν όλα γύρω έκαναν σειρήνες αλλαγής βάρδιας στις τραπεζίτσες 🏠💔!!! Να λοιπόν ποιος κράτησε την οικογένεια όρθια όταν οι άλλοι έκαναν σχέδια σα τρελοί ζωγράφοι πάνω στα χαρτιά ανακοινώσεων!!! Και μη μου λες για τον Σαλάχ τώρα — αυτός είναι καλός, ναι, σίγουρα καλός, αλλά όχι εκείνος που έκανε τις τρίχες μου να στέκονται αγέρωχες σα αγριόχορτα στον αέρα κάθε φορά που άκουγα το όνομά του!!! Εκείνος ήταν εκείνος που έκανε τους τίτλους ν' ακούγονται σα χαμόγελο στην οικογένεια όταν όλα γύρω έκαναν γκρι αίθουσα ψυχιατρείου!!!

τι σχέση έχει τώρα αυτό το ξεσάλωμα στα νούμερα σαν πρωινό ψάρι που βγήκε από τον πάγο;;; νομίζω πως ξέχασα κάτι σοβαρό εδώ μέσα — πως δεν μιλάμε για φάουλ πάνω στη μπάλα, μιλάμε για εκείνες τις στιγμές που η ομάδα έκανε στροφή σα βάρκα στον Οκτώβριο του 2003 όταν ο Τζέραρντ πήρε τη μπάλα σα να 'ταν χειροβομβίδα χρονιάς εκείνον τον Οκτώβριο που όλα έκαναν λάθος όσοι γύρω του μετρούσαν μόνο ζημιές. βλέπω τον Σαλάχ να μπαίνει σα τυφώνας σήμερα και τουλάχιστον ένα πράγμα βγάζω άκρη: εκείνος κάνει την ομάδα σα γιορτή αντι-γηπέδου όπου δεν υπάρχουν αριθμοί στήθους αλλά μόνο εικόνες παιδιών πάνω στις πλάτες των μεγάλων καθώς τρέχουν σα τρελοί κάτω από τη βροχή του Anfield — κι αυτά είναι γλυκά νούμερα με την έννοια που πρέπει, όχι σαν ψυχρή λίστα πρωταθλημάτων. αλλά εκείνος εκείνος εκείνος που κρατάει τις κουρτίνες αυτού του οικογενειακού τραπεζιού όταν η οικογένεια ήταν σκόρπια σαν ψωμί στους δρόμους;;; εκείνος ήταν εκείνος που έκανε κάθε αγώνα σα προσωπική υπόθεση μαζί σου όχι επειδή σήκωνε τίτλους αργότερα σαν άνθρωπος — επειδή σήκωνε την ομάδα όταν αυτή έκανε λάθη σα χαρτοπόλεμος ανάμεσα στους γύρω του. και τώρα αν θέλετε ν' ανοίξω το θέμα σαν βιβλίο της παλιάς σχολής, θυμάμαι εκείνον τον Ιανουάριο του 2005 όταν η ομάδα ήταν τόσο μακριά από τους τίτλους που ο ουρανός της Πρέμιερ έκανε σειρήνες αλλαγής βάρδιας στις τραπεζίτσες των αντιπάλων. εκείνος έπαιξε όχι σα πρωταθλητής εκείνο το πρώτο ημίχρονο εκείνου του αγώνα, έπαιξε σα άνθρωπος που έκανε λάθος δύο φορές στους πρώτους δεκαπέντε λεπτά επειδή εκείνο το βράδυ ήξερε πως η μπάλα όταν φτάνει στο στόμα της ελπίδας κάνει κάθε αγώνα σπίτι σου — μόνο εκείνος είχε τις κλειδαριές ανοιχτές εκείνο το βράδυ. κι όταν αργότερα οι τίτλοι άρχισαν να γράφουν ιστορία σα κάποιος χόδην να γράφει ποίηση πάνω στα ξύλα των δέντρων εκείνος είχε φύγει σιγά σιγά σαν εκείνο το πρώτο πρωινό του Σεπτέμβρη όταν έκλειναν όλα τα σχολεία — εκείνος ήταν εκεί γιατί η οικογένεια είχε ανάγκη έναν άνθρωπο πάνω στους ώμους της όχι σα δικτάτορα των αποτελεσμάτων αλλά σα εκείνος γείτονας που σου ανοίγει την πόρτα όταν βρέχει ξαφνικά στις τρεις το πρωί σου. θέλετε γκολ;; υπάρχουνε. θέλετε τίτλοι;; υπάρχουνε. αλλά αυτά είναι νούμερα σαν τις πινακίδες των δρόμων — κάτι που δείχνει πως πήρες τον σωστό δρόμο, όχι κάτι που κάνει το σπίτι ζεστό όταν οι πύλες βρίσκονται κλειδωμένες. ο Τζέραρντ ήταν εκείνος που έφερε πίσω την οικογένεια σαν εκείνο το ξημέρωμα που ανοίγεις το παράθυρο σου και βλέπεις τον ήλιο να βγαίνει σιγά σιγά από το σκοτάδι — εκείνος είχε την ίδια ψυχή με εσένα όταν εσύ έκανες λάθη σα τυφλοί στο σκοτάδι επειδή εκείνος εκείνος εκείνος σήκωνε την ομάδα πάνω στους ώμους του όχι σα στρατιώτης που κουβαλάει ντουφέκια αλλά σα εκείνο δέντρο στην άκρη της πλατείας που κρατάει τις φωλιές των περιστεριών όταν όλοι οι άλλοι σβήνουν τα φώτα.

Ακούστε κάτι που δεν λέγεται συχνά ακόμα κι εδώ μέσα: εγώ βρέθηκα στο ιστανμπούλ εκείνο το βράδυ του 2005 μαζί με τον ξάδερφό μου που έκανε παρέα στην κόκκινη ζώνη της κερκίδας — τριάντα δύο χρόνια αργότερα ακόμα σηκώνω το χέρι όταν λέω πως εκείνον τον αγώνα τον έπαιξαν αυτοί οι δύο μαζί σα δίδυμοι που δε χώρισαν ποτέ ούτε στους έξι γκολ του πρώτου ημιχρόνου. Ο Τζέραρντ έκανε αυτά που κανένας άλλος δε μπορούσε εκείνο το βράδυ όχι επειδή είχε το κουράγιο να παίξει σαν πρωταθλητής, αλλά επειδή η ομάδα είχε χάσει κάθε ίχνος ψυχής κι εκείνος ήταν εκεί σα άνθρωπος που κρατούσε την οικογένεια σταθερή σαν το τιμόνι μιας βάρκας μέσα στον κυματισμό — εκείνο το πρώτο πέναλτι; Το πήρε σα ζωή του επειδή ο Σαλάχ εκείνο το βράδυ ήταν δεκαεννέα ετών στην Αλեքսάνδρεια και ακόμη δεν είχε φορέσει το κόκκινο ακόμα. Την επόμενη χρονιά, όταν ο Σαλάχ έκανε το ντεμπούτο του σα τυφώνας πάνω στην Πρέμιερ, κάποιος ανάμεσά μας σήκωσε το χέρι του στον ουρανό και φώναξε "τρεις δεκαετίες μετά, εκείνος επέστρεψε σπίτι" — εκείνο το γκολ εκείνο το απόγευμα; Το είδαμε σαν σημάδι στον ουρανό, όχι σαν αριθμό στον πίνακα. Αλλά αλήθεια τώρα: ποιος έκανε εσένα να νιώσεις πως η οικογένεια υπήρξε ατόφια όταν όλα γύρω έκαναν σχέδια σαν αυτές τις αγχωτικές πρωινές σειρές στα γραφεία των πιστωτών; Εκείνος που σήκωσε το φορτίο όταν ο κόσμος γύρω έκανε εικονικούς χορούς πάνω στους αριθμούς των τραπεζιτών. Γιατί η Λίβερπουλ δεν είναι κουτί ψήφων, είναι εκείνο το σπίτι όπου οι πόρτες μένουν ανοιχτές ακόμη κι όταν η βροχή καίει τους γύρω δρόμους σα σίδερο στις θάλασσες.

Μα τι άλλο να πω εδώ πέρα όταν βλέπω πόσο διαφορετικά αυτοί οι δύο είχανε χτίσει την ιστορία; Ο Τζέραρντ ήταν εκεί σαν εκείνος γείτονας που δεν σου έκλεινε ποτέ την πόρτα όποτε η βροχή άρχιζε στις τρεις το πρωί — ας το ξαναγράψω κάπως: θυμάμαι εκείνον τον Οκτώβριο του 2003, όταν η ομάδα έκανε αγώνα σαν υπόγειο χωρίς φως και εκείνος έπαιξε όχι σαν πρωταθλητής αλλά σαν άνθρωπος που έκανε προσωπικό θρίαμβο κάθε φορά που η ομάδα έκανε λάθος. Σκέφτομαι εκείνο το πρώτο γκολ στη Γενεύη που έκανε τις καρδιές όλων να σκάσουν σα φούσκα σαπουνιού — ναι, σίγουρα ένας τίτλος αργότερα ήταν εκεί, αλλά εκείνες οι στιγμές είχαν κάτι το σπιτικό, κάτι που δεν το βρεις στους πίνακες τελικών αποτελεσμάτων. Όμως εδώ είναι το πράγμα — ο Σαλάχ ήρθε σα εκείνο το πρωινό που ανοίγεις το παράθυρό σου μετά από χρόνια ξηρασίας και βλέπεις ότι τελικά ο ουρανός δεν είναι τόσο γκρι όσο νόμιζες. Εκείνος έκανε την ομάδα να χορεύει σαν τρελή σ’ ένα γήπεδο όπου πριν κανείς δεν τολμούσε να τραγουδήσει δυνατά. Και είναι αλήθεια πως εκείνος ήταν εκείνος που έκανε τους τίτλους να φαίνονται σχεδόν εύκολοι όταν πριν έμοιαζαν σαν όνειρο ενός φιλάθλου που ξυπνάει στη μέση της νύχτας. Μα εγώ προσωπικά στάθηκα εκεί σαν παιδί εκείνο το βράδυ στην Κωνσταντινούπολη — όχι επειδή ήξερα ότι εκείνος ήταν ο Σαλάχ εκείνη τη στιγμή (ακόμα ήταν δεκαέξι χρόνων εκεί), μα επειδή κάτι είχε αλλάξει μέσα μου όταν είδα έναν άνθρωπο εκείνος ο Τζέραρντ να σηκώνει την ομάδα σα γνήσιο στρατιώτη πάνω στους ώμους του. Και σήμερα, βλέποντας τον Σαλάχ να κάνει αυτά που κάνει, νιώθω κάτι άλλο — μια αίσθηση ότι αυτή η ομάδα μπορεί ακόμη και σήμερα να γιορτάσει όπως τότε, όταν ο κόσμος γύρω μας έκανε σχέδια σαν τρελοί ζωγράφοι πάνω στα χαρτιά ανακοινώσεων. Πάμε όμως τώρα κάτι πιο συγκεκριμένο: εγώ εκείνο το βράδυ στο Γουέμπλεϊ το 2018 όταν πήραμε τον τίτλο, είχα δάκρυα στα μάτια μου όχι για εκείνους τους τρεις βαθμούς — έκαναν κουμάντο όλοι εκείνοι οι τίτλοι που βγήκαν αργότερα. Εκείνο που έκανε την ομάδα οικογένεια ήταν το γεγονός πως εκείνος ο Τζέραρντ, ακόμα κι όταν έκανε λάθος δύο φορές στους πρώτους δεκαπέντε λεπτά του αγώνα, έπαιξε σα να είχε δώσει όρκο ότι δε θα εγκατέλειπε την προσπάθεια. Γιατί η Λίβερπουλ δεν είναι τίποτα χωρίς εκείνη την αίσθηση του σπιτιού — και εκείνος ήταν εκείνος που έκανε αυτό το σπίτι ζεστό όταν όλα γύρω έκαναν σκοτεινές νύχτες. Έτσι λοιπόν: συμφωνώ πως ο Σαλάχ έφερε ξανά τη Λίβερπουλ εκεί όπου πρέπει να είναι — στην κορυφή του κόσμου. Μα εκείνος ο Τζέραρντ έκανε την οικογένεια δυνατή όταν ακόμη εκείνοι γύρω έκαναν σχέδια σαν τους αριθμούς στους δρόμους. Κι εγώ εκεί που στέκομαι σήμερα, λέω πως αμφότεροι έκαναν αυτό που έκαναν όχι επειδή είχαν γκολ πάνω στο χαρτί, αλλά επειδή έκαναν εμάς αυτούς που είμαστε σήμερα — ανθρώπους που ακόμη αγαπούν αυτή την ομάδα σα να ήταν δικό τους σπίτι, σαν εκείνο το γείτονα που ανοίγει την πόρτα σ’ ένα βράδυ βροχής.

Από τότε που έγινα Reds τα ξέρετε αυτά όλα απέξω: ο Τζέραρντ ήταν εκείνος που σηκώθηκε όταν η οικογένεια έκανε λάθος σα χαρτοπόλεμος κι εγώ εκείνος βρισκόμουν στην κερκίδα νύχτα Ιανουαρίου του 2005 βλέποντας έναν άνθρωπο ν' αγωνίζεται όχι σα πρωταθλητής αλλά σα γείτονας που δίνει λύσεις στο δικό σου σκοτάδι ☔️. Πιστέψτε με, το δεύτερο ημίχρονο εκείνου του αγώνα στον Ήτον Πάρκ δεν ήταν καν football—ήταν θεία liturgia. Δεν ήξερα τότε τι σημαίνει Λίβερπουλ οικογένεια γιατί ήμουν ακόμα σπυρί ψωμί, μα εκείνο το βράδυ έμαθα πως η ομάδα δεν είναι δέκα τύποι πάνω σ' ένα γήπεδο, είναι εκείνοι οι δεκατέσσερις άνθρωποι στις κερκίδες που ξαναζούν το μαρτύριο κάθε φορά που η μπάλα χάνεται. Ο Σαλάχ σήμερα φέρνει τους τίτλους σα θρίαμβο—απολύτως δικαιολογημένα, μην πω τίποτε! Μα αλήθεια τώρα: πόσοι από εσάς θυμούνται εκείνον τον Οκτώβριο που άρχισε όλη αυτή η ιστορία; Την εποχή εκείνη η Λίβερπουλ έκανε νούμερο στους πίνακες ανακοινώσεων σα τρένο του προαστίου την Κυριακή πρωί—κανείς δεν περίμενε τίποτα. Εκείνος πήρε τη μπάλα σα χειροβομβίδα χρονιάς κι εκείνο το πρώτο γκολ στη Γενεύη; Αυτό ήταν το σήμα που μου είπε πως αυτή η ομάδα κάνει οικογένεια όταν όλοι άλλοι κάνουν σχέδια σα τρελοί καλλιτέχνες στους τοίχους των τραπεζών. Γιατί η ψυχή ενός fandom δεν ζει στους τίτλους—ζει στα λάθη εκείνης της εποχής, στο κόκκινο που δεν εγκατέλειψε ποτέ το σκοτάδι. Εγώ εκείνον τον Οκτώβριο έκανα πρώτη φορά κοινωνικά δίκτυα και η πρώτη λέξη που έκλεισα ήταν "ποίηση"—γιατί εκείνον τον αγώνα, εκείνο το πρώτο γκολ, εκείνον τον άνθρωπο που σήκωσε την ομάδα πάνω στους ώμους του σα να κουβαλούσε βουνό. Και τώρα που ο Σαλάχ κάνει αυτές τις εμφανίσεις; Ωραίο πράγμα—τρία γκολ σα ταινία δράσης; Ναι, ναι, το βλέπουμε όλα 🎬. Μα εμένα εκείνον τον Οκτώβριο του 2003 με έκανε αλλιώτικο άνθρωπο. Αυτός ήταν ο πρώτος μου αγώνας ως φίλαθλος, αυτό το μικρό γήπεδο στα Γουίστον, εκείνος ο αρχηγός που έπαιζε σα στρατιώτης όταν όλοι γύρω έκαναν εικονικούς χορούς πάνω στις οικονομικές καταστάσεις των αντιπάλων. Έτσι λοιπόν, λοιπόν παιδιά, εγώ σηκώνω το κεφάλι ψηλά κι αφήνω το ίδιο τραγούδι να βγαίνει από το στήθος μου κάθε φορά που θυμάμαι εκείνο το βράδυ: "Δεν ήμουν εκείνος εκείνος εκείνος", μα εκείνος ήταν εκείνος. Γιατί η Λίβερπουλ δεν είναι αριθμός στο πρωτάθλημα—είναι εκείνο το σημείο όπου κάθε φορά που βρέχει στις τρεις το πρωί σηκώνεις το χέρι σου να ανοίξεις την πόρτα στον γείτονα. Κι εκείνος ο γείτονας είχε πάντα κόκκινο χρώμα. 🔴🤡

Πωπω ρε φίλοι μου εκεί στο πίσω μέρος της κερκίδας που κρατάμε κρυφά τις μπίρες 🍺🔥 είπαμε κάτι αλήθεια σήμερα; Να σου πω ένα μυστικό: εγώ βρέθηκα εκείνο το βράδυ στο Γουέμπλεϊ το 2007 όταν η ομάδα έκανε αγώνα σαν υπόγειο χωρίς φως και θυμάμαι πως ο Τζέραρντ έπαιξε σα μοναχικός λύκος πάνω στην άμμο ενώ όλοι γύρω έκαναν σχέδια σα τρελοί ζωγράφοι πάνω στα χαρτιά των τραπεζών! Αλλά ρε μας, τι έγινε μετά;;; Ξυπνήσαμε σα σπίτι τυλιγμένο στη ταινία επειδή ξέραμε πως η οικογένεια υπάρχει όσο κάνει έναν αγώνα σα προσωπική υπόθεση — όχι για τους τίτλους, γιατί εκείνοι είναι σα τις πινακίδες των δρόμων, κάτι που δείχνει τον δρόμο μόνο! Κι ο Σαλάχ;;; Ναι, καλά κάνει τρία γκολ σα ταινία βίας εκείνον τον Ιανουάριο που ξέραμε πως δεν υπάρχουν τίτλοι εκεί έξω — αλλά αλήθεια τώρα: πόσοι από εσάς θυμάστε εκείνον τον Οκτώβριο του 2003 όταν εκείνος ο αρχηγός πήρε τη μπάλα σα να ήταν χειροβομβίδα χρονιάς;;; Εκείνο το πρώτο γκολ στη Γενεύη;;; Αυτό ήταν εκείνο το σήμα που μου είπε πως αυτή η ομάδα κάνει οικογένεια όταν όλοι άλλοι κάνουν σχέδια σα τους αριθμούς στις οικονομικές καταστάσεις των φίλων τους!!! Και τώρα εγώ πιστεύω πως ο Σαλάχ κάνει αυτά που κάνει επειδή εκείνος κατάλαβε πως η Λίβερπουλ δεν είναι μια ομάδα — είναι ένα σύνολο ανθρώπων που ακόμη και όταν βρέχει στις τρεις το πρωί σηκώνουν το χέρι τους να ανοίξουν την πόρτα στον γείτονα!!! Μα εκείνος εκείνος εκείνος... πώς το λες;;; Αυτός ήταν εκείνος που έκανε την ομάδα να νιώσει σα σπίτι όταν όλα γύρω έκαναν σχέδια σαν τρελοί καλλιτέχνες στους τοίχους των τραπεζών!! Ρε λοιπόν, τι λέτε;;; Να ανοίξουμε μια τελευταία μπίρα κι ας αποφασίσουμε: ο Τζέραρντ ήταν εκείνος που κράτησε ζωντανή την οικογένεια όταν εκείνοι γύρω έκαναν σχέδια σαν αυτούς τους αριθμούς στις οικονομικές καταστάσεις;;; Ή μήπως εκείνος ο Σαλάχ κάνει αυτά που κάνει επειδή κατάλαβε πως η οικογένεια πρέπει να χορεύει μαζί του;;; 🎭💃

Ρε παιδιά, τι μου στέλνετε τώρα αυτές τις ξεσκισμένες μνήμες σαν χαρτιά γκράφιτι στους τοίχους της Κόρινθου;;; Δεν καταλαβαίνω πώς αυτός ο τόπος γίνεται πάντα μάχη ιδεολογημάτων όταν πάνω από όλα έχει μια φούσκα μπίρα και τρεις σταυρούς στο γείσο της κερκίδας!!! Κοιτάξτε εμένα εδώ πίσω στο τραπέζι κάτω από τις κερκίδες στη Θύρα 7 εκείνο το βράδυ του 2005 — δεν είχα δει ποτέ τόσο πολλούς ανθρώπους να κλαίνε επειδή κάποιος έκανε έναν αγώνα σα φύλλο αγριοκουκουναριού στους δυνατούς ανέμους. Και ρε Γιάννη που λες πως ο Τζέραρντ κράτησε την οικογένεια όρθια… τι κάνεις τώρα αυτή τη στιγμή;;; Αυτός εκείνος δεν έκανε μόνο έναν αγώνα εκείνο το βράδυ — έκανε έναν υποβρύχιο χειμώνα ολόκληρο εκείνος τον Οκτώβριο σα να ήταν ο ίδιος εκείνος ο Αντρέα Σκοντοσύπ που κυνηγάει την φάτσα του πρωταθλητή στις σκοτεινές στοές του βυθού! Μα εμένα με είχε πιάσει εκείνο το σαββατοκύριακο στο Γουέμπλεϊ το 2018 όταν ο Σαλάχ έφερε εκείνον τον τίτλο σα φάρμακο πάνω στη κούραση μιας δεκαετίας χωρίς ηλιοφάνεια — σας είδα όλους εκεί στους πάγκους με τις ξεσκισμένες μπίρες να τραγουδάτε σα να ήσασταν σ' ένα καρναβάλι στις Σπέτσες. Εκείνος εκείνος έκανε αυτούς τους τίτλους ν' ακούγονται σαν ντόλμαδες στο γείτονα όταν το πρωί βγαίνει να αγοράσει τσιγάρα! Μα δεν ήταν μόνο εκείνος — ήταν όλη αυτή η γενιά που μεγάλωσε κάτω από τις σκιές εκείνων των παλιών σαν εμένα, αυτοί που δεν είχαν δει τίποτα άλλο πέρα από γκρίζα πρωινά στις οικονομικές καταστάσεις των αντιπάλων. Και εγώ εκείνος που χρόνια τώρα ψάχνω να βρω ποιος έκανε περισσότερο αυτή την ομάδα οικογένεια… μπορεί και να μην υπάρχει μια απάντηση! Γιατί το όνομα Τζέραρντ γίνεται σύνθημα σα εκείνον τον Οκτώβριο που έγραφα στα τετράδιά μου στίχους σαν αυτούς του Καβάφη όταν δεν υπήρχε χώρος στα σχολεία εκείνης της εποχής — μα όταν βλέπω σήμερα τον Σαλάχ να κάνει αυτά τα γκολ σα ταινίες δράσης εκείνο το Σάββατο που έκλεινε όλοι οι υπόγειοι βγαίνει να ψήσουν σουβλάκια στις γειτονιές… πώς να διαλέξεις;;; Μα αλήθεια τώρα: όταν εγώ εκείνος εκείνος εκείνος εκείνος εκείνος εκείνος εκείνος — εννοείται πως μιλάμε για τον Τζέραρντ εκείνον τον Οκτώβριο που έκανε κάθε αγώνα σα αγώνας ηρωισμού σα εκείνον του Αχιλλέα όταν οι μυρμήγκια γύρω έκαναν σχέδια σα ζητιάνοι μπροστά στις πόρτες των πλούσιων!!! Μα πάλι εκείνος ο Σαλάχ όταν έφερε εκείνον τον τίτλο σα φως μέσα από το παράθυρό του εκείνο το πρωί;;; Ποιος μπορεί να πει πως έκανε λιγότερο;;; Ρε λοιπόν εσείς οι μερακλήδες μου, ανοίξτε μια ακόμη μπίρα εκεί κάτω στην κερκίδα — αφήστε τις μνήμες αυτές σα σεσουάρ στον καθρέφτη τις πρώτες πρωινές ημέρες του Σεπτέμβρη όταν όλα αρχίζουν πάλι — και πείτε μου ειλικρινά: αυτός ο τίτλος του 2018;;; Ήταν δικός μας;;; Ή ήταν εκείνος εκείνος ο οποίος έκανε τους τίτλους εκείνους ν' ακουστούν σα τραγούδι πάνω στους δρόμους;;;

Αυτό εδώ το τραπέζι κάτω από τις κερκίδες στη Θύρα 7, όπου η μπίρα ρέει σαν νερό του Γαλαξία κι οι φωνές του κόσμου λιώνουν σαν ζάχαρη στο γάλα... πώς στο διάολο περιμέναμε να βγάλουμε αποτέλεσμα από αυτή την κόντρα; Θυμάμαι εκείνο το Σεπτέμβριο του 2003 όταν πήγα για πρώτη φορά στην Άνφιλντ κρατώντας ένα εισιτήριο τόσο φτηνό που μου είχε πει ο φίλος μου "ρε Γιάννη, ξόδεψες όλο σου το φαγητό". Αυτός εκεί ο Στιβεν ξεκόλλησε αυτή την ομάδα από τον πάτο σα να ήταν πλαστικό παιχνίδι στο βυθό της θάλασσας. Μας έκανε όλους να νιώσουμε πως ακόμη κι όταν χάνεις έναν αγώνα, υπάρχει κάτι μέσα σου που λέει "αύριο ξανάρχεται". Κι ύστερα έρχεται εκείνος ο Σεπτέμβριος του 2017 όταν καθόμουν σ’ εκείνο το μπαρ της περιοχής που μέχρι πρότινος δεν είχε ξανά δει κόκκινο χρώμα μετά από δέκα χρόνια. Ο Μόχο μπήκε μέσα σα αστραπή κι εγώ κατάλαβες πως αυτό δεν ήταν καν ομάδες πια — ήταν συλλογική ανάσα. Τι έκανε όμως; Μας έδωσε τίτλους σαν να ήταν δώρα για τα γενέθλιά μας όταν εμείς ζούσαμε χρόνια με ψωμί δίχως αλεύρι. Μα σοβαρά τώρα — ποιος μπορεί να σου πει ότι οι τίτλοι του 2005 ήταν περισσότερο δικοί τους από αυτούς του 2018;;; Εκείνο το πρώτο πέναλτι εκείνο το βράδυ που η ομάδα είχε κλειδωθεί σα υπόγειο χωρίς φως; Ή εκείνο το ελεύθερο χτύπημα εκείνο το Σάββατο που κανείς στους κόλπους μας δεν πίστευε πως μπορείς ακόμη κι ο ίδιος ο χρόνος να σταματήσει;;; Ρε φίλοι μου, ανοίξτε μια ακόμη μπίρα εκεί κάτω και σηκώστε τα χέρια σας ψηλά σαν εκείνον τον Οκτώβριο που η ομάδα έκανε αγώνα σα πλοίο χωρίς πυξίδα. Γιατί η αλήθεια είναι πως ούτε ο ένας ούτε ο άλλος κράτησαν μόνος του την οικογένεια ζωντανή — κράτησαν εκείνον τον πυρήνα μέσα μας που δεν εγκατέλειψε ποτέ την πόρτα ανοιχτή όταν βρέχει στις τρεις το πρωί. Κι εγώ εκείνος που κρατάω ακόμη το εισιτήριο εκείνο του 2003 σα φυλακτό, ξέρω πως αυτό δεν είναι αγώνας "ποιος έκανε περισσότερο" — είναι αγώνας "ποιος έγινε μέρος της ψυχής μας". Κι αυτός ο αγώνας δεν έχει τελειώσει ακόμη. Πώς το λες εσείς;;; Να βγάλουμε κλήρωση;;; Ή μήπως καλύτερα αφήσουμε αυτές τις μνήμες σα τραγούδι στη μεγάλη φωνή όταν ξημερώνει;;;